บทที่ 86 คิดบัญชี จ่ายเงิน!

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันมัวแต่วุ่นอยู่กับการบังคับเกวียนม้าชวนคุย จึงไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเฉินต้าฟาพูดกัน

“เสี่ยวอัน เมื่อวานแกบอกว่าจะลงตาข่ายสองรอบ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแต่เช้าหน่อยเรอะ?”

ระหว่างทาง เหยียนเจี้ยนซานนั่งอยู่ข้างเกวียน มือจับตาข่ายดักปลาพลางเอ่ยถาม

“ไม่ต้องเช้ามากหรอกครับ สักหกเจ็ดโมงเช้ากู้เสร็จแล้วลงใหม่อีกรอบ พอถึงช่วงเที่ยงสักสิบสองโมงก็กู้ขึ้นมา ปลดปลาเสร็จก็ออกเดินทางได้พอดี”

ฟางอันคิดคำนวณแล้วตอบ

ช่วงเช้าแค่ครึ่งวันปลาที่จับได้คงไม่เยอะเท่าไร ปลดปลาไม่ถึงชั่วโมงก็เสร็จ จัดการทุกอย่างเรียบร้อย บ่ายโมงก็ออกเดินทางได้เลย

“งั้นตกลง พรุ่งนี้เช้าฉันกับเสี่ยวฮุ่ยจะมาตอนหกโมง”

เหยียนเจี้ยนซานยิ้มร่ารับคำ

ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งหมดก็มาถึงริมแม่น้ำสายใหญ่

วันนี้พวกเขานั่งเกวียนม้ามาด้วยกัน เฉินเยี่ยนฟางจึงไม่ยอมให้ฟางเต๋อหมิงตามมา และยังให้ฟางซือเฉิงอยู่เฝ้าบ้านคอยดูแลพ่อ

เหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยกระโดดลงจากเกวียนม้า ช่วยฟางอันลงตาข่ายก่อนเหมือนคราวที่แล้ว จากนั้นค่อยแยกไปลงตาข่ายที่รูน้ำแข็งของบ้านตัวเอง

ง่วนกันอยู่พักใหญ่ ทุกคนก็พากันกลับ

“ฉันกับเสี่ยวฮุ่ยลงตรงนี้นะ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาใหม่”

พอเกวียนม้าแล่นมาถึงทางแยกฝั่งตะวันตกของบ้านฟางเต๋อหมิง เหยียนเจี้ยนซานก็เตรียมจะพาลูกสาวเดินกลับบ้าน

“ลุงเหยียน ยังไม่ได้คิดเงินเลย เข้าบ้านไปเอาเงินก่อนครับ”

ฟางอันไม่หยุดเกวียน ยังคงบังคับม้าแล่นตรงเข้าบ้านต่อไป

“จะรีบไปทำไม ไว้ค่อยคิดรวมวันหลังก็ได้”

“จะทำงั้นได้ไง มีเงินอยู่ก็จ่ายๆ ไป จะได้ไม่ต้องคอยจำให้ปวดหัว”

พอเข้าลานบ้านแล้ว ฟางอันก็ผูกม้าไว้เรียบร้อย แล้วพาคนทั้งสองเดินเข้ามาในห้องฝั่งตะวันออก

เหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเห็นเสื่อปูเตียงคั่งก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

เมื่อวานตอนฟางอันกลับมา ทั้งสองคนก็อยู่ที่บ้านฟางเต๋อหมิง เห็นอยู่ว่าฟางอันซื้อเสื่อปูเตียงคั่งมา แต่ไม่นึกว่าจะซื้อของดีขนาดนี้ ลวดลายก็สวยสะดุดตา

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยจ้องดอกโบตั๋นดอกใหญ่บนเสื่อเตียงคั่ง แววตามีประกายอิจฉาปนชื่นชม

“เสี่ยวอันเขาเป็นคนเลือกน่ะ รีบนั่งสิ”

เฉินเยี่ยนฟางดึงมือเหยียนเสี่ยวฮุ่ยให้นั่งลง

“ลุงเหยียน เมื่อเช้าเราชั่งได้สามสิบเก้าจินเจ็ดเหลียงใช่ไหม ตัวเลขตรงกันนะ?”

ฟางอันควักเงินปึกหนึ่งออกมาถาม

ช่วงสองวันนี้รับซื้อปลามาบ้าง ตัวเลขเศษจินเศษเหลียงมันยิบย่อย เขาเองก็กลัวว่าจะจำคลาดเคลื่อนเหมือนกัน

“ตรง เป๊ะเลย”

“ตรงก็ดีแล้ว สามสิบเก้าจินเจ็ดเหลียง เป็นเงินยี่สิบเจ็ดหยวนเจ็ดเหมาเก้าเฟิน…”

“ไม่ใช่จินละห้าเหมาเรอะ?” เหยียนเจี้ยนซานอึ้งไป

“ให้คนอื่นห้าเหมา แต่กับลุงตกลงกันไว้เจ็ดเหมาก็ต้องเจ็ดเหมาสิครับ”

ฟางอันนับเงินเสร็จก็ยื่นส่งให้

เหยียนเจี้ยนซานอดอึ้งไปไม่ได้ เขารับเงินมาแล้วฉีกยิ้มกว้าง

ก่อนจะมาถึงที่นี่ เขานึกว่าฟางอันจะเปลี่ยนมารับซื้อที่จินละห้าเหมาทั้งหมดเสียอีก

“ฟางอัน คือว่า…ฉันขอโทษนะ เมื่อวานฉันเกือบพูดหลุดปากไปแล้ว” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยพูดเสียงอ่อยพลางก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

มือที่ถือเงินอยู่ของเหยียนเจี้ยนซานชะงักค้างทันที

“เมื่อวานเฉินหยวนหยวนมาถามฉันว่าขายได้จินละเท่าไร ดีที่พ่อห้ามไว้ทัน ไม่งั้นฉันคงเผลอบอกไปแล้ว…” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยกระซิบเสริม

เฉินเยี่ยนฟางกับฟางเต๋อหมิงสบตากัน ก่อนจะหันไปมองฟางอัน

เหยียนเจี้ยนซานหน้ามืดครึ้มขึ้นมาทันควัน เรื่องพรรค์นี้แกจะพูดออกมาทำไมวะเนี่ย!

แต่ในเมื่อเหยียนเสี่ยวฮุ่ยหลุดปากเล่าไปหมดแล้ว เขาจะห้ามก็ไม่ทัน ได้แต่มองฟางอันด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

ฟางอันได้ยินเข้าก็ประหลาดใจอยู่บ้าง

แม่หนูนี่ทำไมซื่อบื้อขนาดนี้นะ

เรื่องยังไม่เกิดแล้วจะพูดทำไม พูดออกมาไม่เท่ากับประจานความซื่อจนเซ่อของตัวเองหรอกหรือ

ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ วันหน้าคงไม่คิดจะพาเธอมาหาเงินด้วยกันอีกแน่ เพราะกลัวจะทำเรื่องพังเข้าสักวัน

“เรื่องนี้โทษฉันด้วยแหละ เกือบจะดูไม่ทันเหมือนกัน” เหยียนเจี้ยนซานเอ่ยหยั่งเชิง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เสี่ยวฮุ่ยก็ไม่ได้พูดออกไปนี่ คนอื่นไม่มีใครรู้เสียหน่อย”

ฟางอันยิ้มอย่างไม่ถือสา

“หรือไม่งั้นคิดให้พวกเราจินละห้าเหมาเถอะ” เหยียนเจี้ยนซานฟังแล้วยังไม่ค่อยสบายใจ คิดจะยื่นเงินคืนให้

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป ได้แต่มองฟางอันด้วยความกระวนกระวาย

“บอกไว้เท่าไรก็เท่านั้นสิครับ ก่อนหน้านี้ผมก็บอกไปแล้วว่าตอนนี้ปลาได้ราคาดี ถ้าวันไหนมันไม่ค่อยมีราคา เดี๋ยวผมก็ปรับลดลงเองแหละ ผมไม่ทำการค้าให้ตัวเองขาดทุนหรอกน่า”

ฟางอันพูดติดตลก

“แต่ถ้าเผื่อมันแพร่งพรายออกไป…”

“ถ้าเราไม่พูด คนอื่นจะไปรู้ได้ยังไง อีกอย่าง ลุงก็ให้ผมยืมปืนล่าสัตว์มา เพิ่มให้อีกสองเหมาจะเป็นไรไป เออใช่ เมื่อกี้ตอนผมไปขายปลาทางตะวันตกยังยิงหมาป่าได้ตัวหนึ่ง พอดีเลย เอาเนื้อกลับไปกินที่บ้านด้วยสิครับ”

ฟางอันมองออกว่าเหยียนเจี้ยนซานคิดอะไรอยู่ จึงแกล้งยกเรื่องปืนขึ้นมาพูดเพื่อให้เขาสบายใจ

แต่พอพูดถึงปืน ฟางอันก็นึกถึงหมาป่าตัวนั้นขึ้นมาได้ เขาวิ่งเหยาะๆ ไปที่เพิงเก็บของ ทั้งหิ้วทั้งอุ้มเอาซี่โครงครึ่งซีกที่เก็บไว้กับเนื้อสันเอวสองก้อน บวกกับขาหน้าข้างหนึ่งและเนื้อช่วงคอติดเลือดก้อนใหญ่ออกมา

“ไม่เอาหรอก” เหยียนเจี้ยนซานโบกมือปฏิเสธ

“ตกลงกันไว้แล้วว่าถ้าล่าได้จะแบ่งให้ นี่ก็ไม่ได้ให้เยอะแยะอะไรเลยครับ” ฟางอันยัดเยียดของใส่มือทั้งสองคนอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ

ลุงเหยียนยืนกรานหัวชนฝาว่าไม่เอา บอกว่าหมาป่าตัวที่บ้านยังกินไปไม่ถึงไหน สุดท้ายเลยยอมรับไปแค่ซี่โครงกับขาหน้า ส่วนเนื้อเป็นก้อนๆ ไม่ยอมรับไปเลยสักชิ้น

ทั้งสองคนนั่งคุยที่บ้านฟางเต๋อหมิงต่ออีกสักพักก็ขอตัวกลับบ้าน

“พ่อ…ฉัน ฉันพูดผิดไปอีกแล้วใช่ไหมจ๊ะ?”

ระหว่างทางกลับบ้าน เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเอ่ยถามเหยียนเจี้ยนซานด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ

“นี่ดีว่าเป็นเสี่ยวอันนะ ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น เขาคงไม่พาเราทำมาหากินด้วยแล้วล่ะ” เหยียนเจี้ยนซานดุลูกสาวพร้อมรอยยิ้มบางๆ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

ฟังจากน้ำเสียงพ่อแล้ว ก็แสดงว่าเธอพูดผิดไปจริงๆ นั่นแหละ

แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าพ่อไม่ได้โกรธเธอเลยสักนิดล่ะ?

“เสี่ยวอันเป็นเด็กดีจริงๆ” เหยียนเจี้ยนซานยิ้มอย่างโล่งอก

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยยิ่งฟังก็ยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ แต่ในใจก็พอจะเดาได้เลาๆ ว่า ฟางอันคงไม่ได้ถือสาเรื่องนี้ หรือไม่ก็มีเหตุผลอย่างอื่น

เอาเป็นว่า ครั้งนี้ฟางอันไม่ได้โทษเธอ และยังยินดีจะพาเธอไปหาเงินด้วยกันต่อ

แต่วันหน้าเธอต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ จะสร้างความเดือดร้อนให้ฟางอันไม่ได้เด็ดขาด!

อีกด้านหนึ่ง

เฉินเยี่ยนฟางกับฟางอันเดินออกมาส่งทั้งสองคนถึงหน้าประตู พลางมองเหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินเลี้ยวลงไปทางใต้แล้วจึงเตรียมตัวกลับเข้าบ้าน

“เสี่ยวฮุ่ยเด็กคนนี้ดีมากนะ แค่ยังอายุน้อย ประสบการณ์ชีวิตยังน้อยไปหน่อย…”

เฉินเยี่ยนฟางลอบสังเกตสีหน้าของฟางอัน พลางเอ่ยถึงเหยียนเสี่ยวฮุ่ยขึ้นมาเพื่อหยั่งเชิง

“ซื่อตรงดีครับ”

ฟางอันยิ้มบางๆ

เมื่อครู่นี้ตอนที่เหยียนเสี่ยวฮุ่ยพูด แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

เห็นได้ชัดว่าเธอเกือบจะทำเรื่องนั้นลงไปจริงๆ แต่ที่น่าชื่นชมคือเธอกลับยอมบอกเรื่องนี้กับเขาตรงๆ

ชาติก่อนหลังจากฟางอันสร้างตัวจนกลายเป็นเถ้าแก่ เขาได้พบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน

แต่คนที่จริงใจใสซื่อเหมือนอย่างเหยียนเสี่ยวฮุ่ย แทบจะหาไม่ได้เลยในหนึ่งหมื่นคน

แน่นอนว่า ความจริงใจแบบนี้มักถูกพวกคนพาลมองว่าเป็นความอ่อนแอโง่เขลา และมักจะโดนเอาเปรียบอยู่บ่อยๆ จนทำให้ผู้คนมากมายต้องจำใจละทิ้งข้อดีอันล้ำค่านี้ไป

“พี่สะใภ้ พี่เข้าบ้านไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะเอาเกวียนม้าไปคืน แล้วต้องแวะเอาเนื้อไปให้ลุงหลิวด้วย” ฟางอันกำลังจะยกท่อนไม้มาขัดประตูใหญ่ไว้ แต่พอเห็นเกวียนม้าก็นึกขึ้นได้ว่างานของตัวเองยังไม่เสร็จ

“ได้จ้ะ ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว ระวังตัวด้วยนะ”

เฉินเยี่ยนฟางมองส่งฟางอันที่หิ้วขาหน้าหมาป่าเดินออกไป พลางยิ้มอย่างเบาใจ

เสี่ยวฮุ่ยไม่มีแม่มาตั้งแต่เด็ก เธอเห็นโตมากับตา ย่อมรู้ดีว่าเด็กคนนี้ซื่อตรง ไม่เคยโกหกพกลม

ที่กังวลก็คือกลัวฟางอันจะมองว่าเด็กคนนั้นโง่ทึ่ม แล้วจะไม่ยอมคบหาด้วยอีก

ดีเหลือเกินที่เสี่ยวอันไม่ได้คิดแบบนั้น!

ฟางอันหิ้วขาหน้าหมาป่าเดินไปส่งให้ลุงหลิวก่อน พอดีกับที่จางซิ่วหงกำลังเตรียมทำกับข้าวมื้อเย็น เลยได้เนื้อไปเพิ่มเป็นกับแกล้มชั้นดีให้ลุงหลิวพอดี

“แกนี่นะ อุตส่าห์ล่าของมาได้แท้ๆ แบ่งแจกจนแทบไม่เหลือให้ตัวเองเลย”

ลุงหลิวได้ยินเสียงก็เดินออกมาบ่นพึมพำหน้าประตู

“เอามาให้แค่ขาเดียวน่า ที่บ้านยังเหลืออีกเยอะ ผมกลับก่อนนะ”

“เฮ้ย เดี๋ยวสิ เข้ามาในบ้านก่อน มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย” ลุงหลิวดึงแขนฟางอันเข้าไปในห้องฝั่งตะวันออก

“เมื่อวานที่แกบอกว่าจะขนปลาไปขายในอำเภอ แกไม่ได้คิดจะเอาไปขายในตลาดมืดใช่ไหม?”

ลุงหลิวปิดประตูห้องแล้วจงใจกดเสียงให้เบาลง กลัวว่าจางซิ่วหงจะได้ยินแล้วเอาไปพูดพล่อยๆ ข้างนอก

ยังดีที่ความสนใจของจางซิ่วหงอยู่ที่เนื้อหมาป่า ไม่ได้คิดจะแอบฟังเลยสักนิด

“พรุ่งนี้ไม่ไปตลาดมืดหรอกครับ ถ้าจะไปตลาดมืดผมต้องลากเลื่อนหิมะไป เอาเกวียนม้าไปไม่ได้หรอก ขืนโดนจับได้จะพลอยทำให้หน่วยผลิตเดือดร้อนไปด้วย” ฟางอันเดาความคิดของลุงหลิวออกในพริบตา

“ฮึ่ม ใครพูดถึงเรื่องเกวียนม้ากันล่ะ ต่อให้โดนยึดไปจริง ข้าก็ไปเอาคืนมาได้น่า”

ลุงหลิวทำหน้าขึงขังดุใส่ ทว่าแววตากลับดูโล่งอกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“วันนี้เฉินต้าฟากับเจ้าฉางโดนจับไปแล้ว ข้าเผลอหลุดปากบอกพี่สะใภ้แกไป โดนจับคราวนี้ถ้าไม่โดนปรับสักห้าสิบหยวน ก็คงติดคุกสักปี วันหน้าแกต้องระวังตัวให้ดี อย่าให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ต้องคอยเป็นห่วง” ลุงหลิวเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

“เข้าใจแล้วครับ คราวหน้าจะไปไหนผมจะคุยกับพวกเขาให้เข้าใจก่อน งั้นผมกลับก่อนนะลุง”

“เออ กลับเถอะ เรื่องตั๋วรถจักรยานคราวก่อนข้าถามให้แล้วนะ ยังไม่ได้มา น่าจะต้องรออีกสักสองสามวัน”

“ไม่รีบครับ”

ฟางอันยิ้มสบายๆ เดินกลับไปเอาเนื้อสันเอวก้อนหนึ่งที่บ้านโยนขึ้นเกวียน แล้วจึงขับเกวียนม้ามุ่งหน้าไปยังคอกม้า

“เสร็จงานแล้วเรอะ” หยางเหลาอู่ที่กำลังให้อาหารเบอร์หกสิบห้าอยู่ รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามารับหน้า

“วันนี้ธุระเยอะไปหน่อย เลยเอามาคืนช้าครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็ยืมไปทั้งวันอยู่แล้ว ให้มันช่วยเอ็งทำงานเยอะหน่อยน่ะดีแล้ว”

“ฮี้…” หมายเลขสี่สิบเจ็ดส่งเสียงพ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์

“แกจะร้องหาอะไรฮะ!”

หยางเหลาอู่ทำตาเขียวใส่ เจ้าล่อตัวนั้นเลยไม่กล้าส่งเสียงอีก

“ลุงหยาง บนเกวียนมีเนื้อสันเอวอยู่ก้อนหนึ่ง ผมเอามาฝากลุง อย่าลืมกินล่ะ ผมไปก่อนนะครับ”

ฟางอันช่วยหยางเหลาอู่ปลดเกวียนม้าออกเรียบร้อยก็เดินกลับบ้าน จัดการลงกลอนประตูใหญ่แน่นหนาแล้วจึงก้าวเข้าห้อง

“กลับมาแล้วเรอะ รีบเข้ามาพักเหนื่อยในห้องก่อนสิ กับข้าวอุ่นเสร็จหมดแล้ว มากินข้าวกันได้แล้ว”

เฉินเยี่ยนฟางเปิดฝาหม้อ แล้วช่วยกันกับฟางอิงอิงและฟางอันยกกับข้าวมาตั้งโต๊ะ

ฟางอันกับสองสามีภรรยากินอิ่มกันก่อน

ส่วนเด็กทั้งสองคนเหนื่อยกันมาทั้งบ่าย หิวโซกันสุดๆ ตอนนี้เลยยังนั่งเคี้ยวตุ้ยๆ ไม่เลิก

“พวกแกสองคนค่อยๆ กินนะ พี่สะใภ้ ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำ มาคิดเงินกันหน่อยดีกว่า”

“คิดเงินอะไรกัน”

“กลับมายังไม่ว่างเลย ยังไม่ได้นับดูเลยว่าวันนี้หาเงินได้เท่าไร”

ฟางอันควักเงินออกจากกระเป๋าจนหมด ส่วนใหญ่เป็นเงินที่ได้จากการขายปลาแล้วยัดใส่กระเป๋ามาส่งๆ ยังไม่มีเวลานับเลยด้วยซ้ำ

“เยอะขนาดนี้เชียว!?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง