บทที่ 85 พรุ่งนี้รับซื้อปลาต่อ

“เปล่าครับ ปกติที่บ้านก็กินแบบนี้อยู่แล้ว”

ฟางอันยิ้มพลางตอบอย่างไม่คิดอะไร

เฉินเหวินคังกับเฉินเจียเฉียงถึงกับอึ้งไปเลย

ปกติเรอะ?

เดือนก่อนตอนเฉินเจียเฉียงมา เสบียงที่บ้านยังแทบจะก้นหม้ออยู่รอมร่อ แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หมั่นโถวแป้งขาวกลายเป็นของกินปกติไปได้?

“เสี่ยวอันไปซื้อมาจากข้างนอกน่ะจ้ะ บอกให้ซื้อแป้งข้าวโพดก็ไม่ยอมท่าเดียว”

เฉินเยี่ยนฟางบ่นไปยิ้มไป แววตามีประกายความภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย

“ซื้อเสบียงมันต้องใช้คูปองไม่ใช่เรอะ? นี่มัน…?”

“ที่ตลาดมืดมีขายครับ ซื้อง่าย ลุงเฉิน เดี๋ยวตอนจะกลับก็แบ่งติดไม้ติดมือกลับไปด้วยนะ” ฟางอันเอ่ยชวน

“จะเอาอะไรกันเล่า หมาป่าตัวนั้นฉันยังอยากจะขนกลับมาคืนแกเลยเนี่ย”

เฉินเหวินคังบ่นอุบ

“เขาให้ก็กินไปเถอะน่า เสี่ยวอันหาเนื้อกลับมาได้ตั้งเยอะแยะ” ฟางเต๋อหมิงเอ่ยปรามพลางหัวเราะหึๆ มองฟางอันด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

เยี่ยนฟางแต่งเข้ามาตั้งสิบสามปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาได้พูดคุยกับเฉินเหวินคังด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายแบบนี้

พอกินข้าวเที่ยงเสร็จกันทั้งบ้าน

ฟางอันก็รีบคว้ากะละมังเคลือบสีเหลืองสำหรับล้างชามไปทันที

“พี่สะใภ้ พี่เข้าห้องไปคุยกับลุงเฉินเถอะ ทางนี้ผมเก็บกวาดเอง”

ฟางอันเติมน้ำร้อนลงไปแล้วเริ่มลงมือล้างชาม

“แกไปพักเถอะ!” เฉินเยี่ยนฟางไม่ยอม

“พี่สะใภ้ ลุงเฉินอุตส่าห์มาทั้งที วันพรุ่งนี้ผมไม่แย่งพี่ทำแล้วน่า” ฟางอันพูดยิ้มๆ

เฉินเยี่ยนฟางฟังแล้วขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“อิงอิง ซือเฉิง พวกแกสองคนช่วยอาอันเก็บของก่อนนะ เก็บเสร็จค่อยไปเล่น”

เฉินเยี่ยนฟางหันไปมองฟางอันแวบหนึ่งก่อนจะเดินกลับเข้าห้องฝั่งตะวันออก นั่งคุยกับเฉินเหวินคังอยู่ตรงขอบเตียงคั่ง

เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

เฉินเหวินคังเหลือบมองพระอาทิตย์ด้านนอก เห็นว่าสมควรแก่เวลากลับเสียที

จังหวะนั้นฟางอันก็เพิ่งจะเก็บกวาดห้องด้านนอกเสร็จพอดี

เฉินเยี่ยนฟางมองฟางอันด้วยความซาบซึ้งใจ ถ้าไม่ได้เสี่ยวอันช่วยล้างชาม รอจนเธอทำเสร็จ พ่อของเธอก็คงรีบร้อนกลับบ้านจนแทบไม่ได้คุยกันสักกี่คำ

“ลุงเฉิน จะกลับกันแล้วเหรอครับ?” ฟางอันเช็ดมือจนแห้งแล้วเอ่ยถาม

“สายมากแล้ว ที่บ้านยังมีงานกองอยู่อีกเพียบ เสี่ยวอันเอ๊ย วันหน้าวันหลังขึ้นเขาก็ระวังตัวหน่อยนะ อย่าให้เจ็บตัวเข้าล่ะ”

ฟางอันได้ยินคำนี้แล้วก็ชะงักไป ในชาติก่อน ทุกครั้งที่เขาไปเจอเฉินเหวินคัง สิ่งที่ได้รับกลับมามีแต่สายตาเย็นชา มีเพียงไม่กี่ครั้งสุดท้ายที่เฉินเหวินคังยอมให้เขาเข้าบ้าน แต่ก็ไม่เคยพูดจาเป็นห่วงเป็นใยแบบนี้เลยสักหน

ลูกสาวต้องมาตายเพราะเขา ใครมันจะไปยกโทษให้ลงง่ายๆ เล่า?

“วางใจเถอะครับ ลุงเฉินรอก่อนนะ เอาข้าวสารกับแป้งกลับไปกินที่บ้านสักหน่อย”

ฟางอันวิ่งไปตักข้าวสารกับแป้งขาวมาอย่างละสิบจิน

“ไม่เอาๆ เก็บไว้กินเองเถอะ ทางตั้งไกล จะแบกไปทำไมให้เมื่อย?” เฉินเหวินคังโบกมือปฏิเสธพัลวัน

“ไม่ได้ให้แบกกลับเองสักหน่อย ข้างนอกมีเกวียนม้าอยู่ บ่ายนี้ผมไม่มีธุระอะไร เดี๋ยวไปส่งพวกน้าเอง” ฟางอันวิ่งเอาเสบียงไปวางบนเกวียน แล้ววกกลับเข้าห้องไปหยิบปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ติดมือไปด้วย เผื่อระหว่างทางเจอตัวอะไรเข้า

ถัดจากแม่น้ำตงต้าไปทางทิศตะวันออกยังมีเขาเตี้ยๆ อีกลูก เรียกว่าเขากุ่ยโถวลาจื่อ

แถวนั้นสมุนไพรไม่ค่อยมี สัตว์ป่าก็ไม่เยอะ แต่ก็ยังมีโอกาสเจออยู่บ้าง พกติดตัวไว้ปลอดภัยกว่า

จากนั้น ฟางอันก็เอาเนื้อสองก้อนที่เตรียมไว้ขึ้นเกวียน แล้วบังคับเกวียนม้าไปส่งทั้งสองคนกลับบ้าน

แม้เฉินเหวินคังจะพยายามห้ามปรามสุดชีวิต แต่ฟางอันก็ดื้อดึงไม่ยอมฟัง

สุดท้ายเฉินเหวินคังก็เถียงไม่ชนะ จำต้องยอมรับของติดมือกลับไป

เฉินเยี่ยนฟางเข็นฟางเต๋อหมิงมายืนอยู่หน้าประตูรั้ว มองแผ่นหลังของพวกเขาลับสายตาไป หยาดน้ำตาเม็ดโป้งก็ร่วงเผาะลงมา

“เสี่ยวอันโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ”

ฟางเต๋อหมิงกุมมือเฉินเยี่ยนฟางไว้แน่น เมื่อครู่นี้เขานั่งอยู่ริมประตู ย่อมได้ยินคำพูดที่ฟางอันบอกให้เฉินเยี่ยนฟางกลับเข้าห้องอย่างชัดเจน

ทว่าวินาทีถัดมา ฟางเต๋อหมิงก็ถอนหายใจยาว

“ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ไปตกระกำลำบากข้างนอกมาแค่ไหน จู่ๆ ถึงได้รู้ความขึ้นมาขนาดนี้”

“แม่ เพิงเก็บของยังต้องจัดต่อไหมจ๊ะ?” ฟางอิงอิงเอ่ยถาม

“จัดสิ ฉวยโอกาสตอนอาอันยังไม่กลับมารีบจัดให้เสร็จ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเขาก็มาช่วยทำจนไม่ได้พักผ่อนอีก”

เฉินเยี่ยนฟางปาดน้ำตา แล้วพาลูกๆ เดินไปยังเพิงเก็บของ

ฟางอันขับเกวียนม้าไปส่งเฉินเหวินคังกับลูกชายถึงหน้าบ้าน ช่วยเฉินเจียเฉียงยกของเข้าไปเก็บข้างใน

“เสี่ยวอัน นั่งพักสักหน่อยก่อนค่อยไปสิ” เฉินเหวินคังเอ่ยชวน

ฟางอันมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเลื่อนลอย

ลานบ้านยังคงเป็นลานเดิมที่คุ้นเคย และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาส่งของ แต่กลับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นท่าทีต้อนรับขับสู้ที่อบอุ่นจริงใจจากเฉินเหวินคัง

“ไม่ล่ะครับ กลับไปยังมีงานต้องทำอีก”

ฟางอันไม่ได้อยู่นาน เขารีบขับเกวียนม้ากลับบ้าน ตลอดทางมีรอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้าไม่หุบ

พอกลับถึงบ้านเวลาก็ล่วงเลยไปบ่ายสองโมงกว่าแล้ว ทันทีที่เลี้ยวเข้าประตูรั้วมา เขาก็เห็นเงาร่างที่คุ้นตาคนหนึ่งยืนอยู่

“เสี่ยวอัน กลับมาแล้วเหรอ”

หยางเหมิงเหมิงยืนชะเง้อรออยู่หน้าเพิงเก็บของ พอเห็นฟางอันขับเกวียนม้าเข้ามาก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

ฟางเต๋อหมิงที่นั่งพิงโคนกำแพงอยู่ผึ่งหูรอฟังทั้งสองคนคุยกันเต็มที่

ส่วนเฉินเยี่ยนฟางก็รีบปรี่เข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น จ้องฟางอันกับหยางเหมิงเหมิงตาไม่กะพริบ

“เธอมาได้ยังไงเนี่ย?”

“ฉันแวะมาถามน่ะว่าพรุ่งนี้ยังจะรับซื้อปลาอีกไหม เมื่อวานเธอบอกว่าตอนบ่ายไม่รับ ฉันเลยไม่กล้าออกไปจับเลย” หยางเหมิงเหมิงยิ้มน้อยๆ พลางถาม

“รับสิ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปก็ได้ แต่พรุ่งนี้รับเฉพาะปลาสดนะ ราคายังจินละห้าเหมาเหมือนเดิม เอามาส่งก่อน…บ่ายโมงก็แล้วกัน!”

ฟางอันใคร่ครวญดูแล้วจึงบอกไป

รับซื้อปลาเสร็จตอนบ่ายโมงกว่า จัดการเสร็จแล้วเดินทางเข้าตัวอำเภอ กว่าจะไปถึงสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายก็คงบ่ายสามโมงกว่า

ขนของลงจากเกวียนเสร็จยังไงก็เกือบสี่โมงเย็น เริ่มออกเดินทางกลับตอนสี่โมง กว่าจะถึงบ้านก็คงหกโมงเย็น ฟ้ามืดพอดี ถ้ากลับดึกกว่านั้น พี่ชายกับพี่สะใภ้ต้องเป็นห่วงแน่

ตัดปัญหา กำหนดไว้ตอนบ่ายโมงตรงนี่แหละดีที่สุด

“งั้นตกลงตามนี้นะ พรุ่งนี้เจอกัน” หยางเหมิงเหมิงกำลังจะวิ่งกลับบ้าน แต่ก็ชะงักฝีเท้ากะทันหัน “เอ้อ ฟางอัน พรุ่งนี้เธอไม่ได้เอาไปขายที่ตลาดมืดใช่ไหม? วันนี้ลุงเฉินกับลุงฉางเพิ่งโดนจับไปเองนะ”

“ไม่ไปหรอก ฉันมีที่ส่งของ ไม่โดนจับแน่”

“งั้นก็ดีแล้ว ระวังตัวด้วยล่ะ ฉันไปก่อนนะ” หยางเหมิงเหมิงวิ่งเหยาะๆ จากไป

ฟางอันผูกเจ้าล่อเสร็จ เห็นพี่ชายกับพี่สะใภ้ยืนอยู่หน้าเพิงเก็บของจึงเดินเข้าไปหา

“ไอ้เด็กซื่อบื้อนี่ เหมิงเหมิงอุตส่าห์พูดขนาดนั้นแล้ว ยังไม่คิดจะไปส่งเขาอีกเรอะ!” ฟางเต๋อหมิงหน้าบึ้งตึงด้วยความขัดใจ

“ชู่ แกนี่ก็แปลกคน เขาไม่ถูกใจน่ะสิ”

เฉินเยี่ยนฟางกระซิบปรามสามีเสียงเบา

“พี่สะใภ้ ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ” ฟางอันถามอย่างแปลกใจ

“เพิ่งจัดเพิงเก็บของเสร็จน่ะสิ พวกแหพวกอวนมันไม่มีที่วางแล้ว” เฉินเยี่ยนฟางชี้เข้าไปข้างใน

ฟางอันชะโงกหน้าเข้าไปดู

เครื่องไม้เครื่องมือที่เคยรกเกะกะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แม้จะวางแหกับเข่งปลาลงไปแล้ว ก็ยังเหลือพื้นที่ว่างอีกเมตรกว่าๆ พอให้วางของได้อีกกอง

ส่วนบนลานหิมะหน้าเพิงเก็บของ ฟางอิงอิงกับฟางซือเฉิงกำลังนั่งแปะอยู่กับพื้น ตาเหม่อลอย เห็นได้ชัดว่าเด็กทั้งสองคนเหนื่อยจนหมดแรง

“รอผมกลับมาช่วยจัดก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ” ฟางอันถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

“งานแค่นิดเดียวเอง… อ้าว พี่ใหญ่เหยียน เสี่ยวฮุ่ย มากันแล้วเหรอ”

เฉินเยี่ยนฟางยังพูดไม่ทันจบ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยแบกแหเดินเข้ามาในลานบ้าน

“ลุงเหยียน นั่งพักก่อนค่อยไปครับ เอาของขึ้นมาวางบนเกวียนก่อนเถอะ จะได้ไม่ต้องลากเลื่อนหิมะให้เมื่อย”

ฟางอันรีบวิ่งเข้าไปรับแหมาจากมือทั้งสองคน

พี่สะใภ้กับพวกเด็กๆ เพิ่งจัดของเสร็จ ถ้าพาไปตอนนี้เดี๋ยวจะเหนื่อยจนล้มพับไปเสียก่อน

ทว่าเขามัวแต่ห่วงพี่สะใภ้กับหลานๆ จนลืมความรู้สึกของเจ้าหมายเลขสี่สิบเจ็ดไปเสียสนิท

เวลานี้เจ้าหมายเลขสี่สิบเจ็ดกำลังเคี้ยวหญ้าแห้งอยู่ มันมองฟางอันโยนแหขึ้นมาบนเกวียนตาแป๋ว เบิกตากว้างจ้องฟางอันเขม็ง พลางส่งเสียงฮึดฮัดในจมูกอย่างไม่สบอารมณ์

แต่ฟางอันก็ไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด

“ไม่รีบหรอก ฉันบอกเสี่ยวฮุ่ยให้รีบมาแต่หัววัน แกจะได้ไม่ต้องเสียเวลาอ้อมไปตะโกนเรียกพวกเราที่บ้านไง” เหยียนเจี้ยนซานโบกมือ

“เข้าบ้านสิ เข้าไปนั่งพักในบ้านก่อน”

เฉินเยี่ยนฟางเข็นฟางเต๋อหมิง พลางพาเด็กทั้งสองคนเดินเข้าบ้าน

ฟางอันขนตาข่ายขึ้นเกวียนม้า พร้อมกับจัดเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือจนครบครัน ให้ทุกคนนั่งพักกันสักครึ่งชั่วโมง จากนั้นจึงบังคับเกวียนม้ามุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้า

“อ้าว เสี่ยวอันนี่หว่า จะไปลากปลาอีกแล้วเรอะ”

เฒ่าจางลานหน้าบ้านกับหานซิงฝูและคนอื่นๆ เพิ่งกลับมาจากทางใต้ บังเอิญสวนกันกลางทางพอดี

“ลุงจาง พี่หาน”

“นี่ เสี่ยวอัน พรุ่งนี้แกยังรับซื้ออยู่ไหมวะ” หานซิงฝูถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น

“รับครับ แต่พรุ่งนี้รับแค่ปลาเป็นนะ ยังให้ราคาเดิมจินละห้าเหมา เอามาส่งก่อนบ่ายโมงก็พอ หลังบ่ายโมงไม่รับแล้วครับ”

ฟางอันรั้งเกวียนม้าให้หยุดพลางกำชับ

“งั้นก็มีเวลาจับได้ทั้งเช้าเลยสิเนี่ย! พวกแกรีบไปเถอะ อย่าให้เสียเวลาเลย”

เฒ่าจางยิ้มแป้น มองส่งพวกเขากลุ่มนั้นจากไป

“ไอ้หนูนี่โร่ไปลากปลาอีกแล้วเรอะ” พลันที่ฟางอันบังคับเกวียนเลี้ยวเข้าถนนสายตะวันออก ก็ประจวบเหมาะกับที่เฉินต้าฟาเพิ่งเล่นไพ่เสร็จเดินมาจากทางใต้พอดี

“ต้าฟา ทำไมล่ะ แกอยากไปลากปลาด้วยหรือไง” หญิงชาวบ้านข้างๆ เอ่ยแซว

“ไปลากปลาอะไรกัน สู้เอาไปขายให้ฟางอันไม่ได้หรอก ได้ตั้งจินละห้าเหมาแน่ะ!”

“ผายลมเถอะ! มันก็แค่หลอกพวกแกไปวันๆ นั่นแหละ เมื่อเช้าฉันไปสืบมาหมดแล้ว ไอ้เด็กนี่เอาไปขายในอำเภอได้ตั้งจินละหนึ่งหยวน พวกแกลองคิดดูสิว่ามันฟันกำไรจากพวกแกไปเท่าไหร่!” เฉินต้าฟาปั้นหน้าขรึม ตวาดใส่

“หา? หนึ่งหยวนเนี่ยนะ! รับซื้อจากพวกเราห้าเหมา แต่มันฟันกำไรเข้ากระเป๋าตัวเองตั้งห้าเหมาเลยเรอะ”

“ไอ้เด็กนี่หน้าเลือดฉิบหายเลยว่ะ!”

“ฉันยังคิดอยู่เลยว่าพรุ่งนี้จะจับไปส่งให้มันสักหน่อย แบบนี้ไม่ต้องไปขายให้มันแล้ว!”

ชาวบ้านพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่

เฉินต้าฟาลอบกระหยิ่มใจ จ้องมองตามหลังฟางอันพลางแค่นยิ้มเย็น

ไอ้เด็กเมื่อวานซืน คิดว่าใครๆ เขาจะห่ามเหมือนลุงเหยียนหรือไงวะ

ขอแค่พรุ่งนี้ปล่อยข่าวเรื่องราคานี้ออกไป ดูสิว่าใครหน้าไหนจะยอมเอาปลามาขายให้แกอีก!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง