บทที่ 84 เฉินเหวินคังสบายใจแล้ว

เฉินเหวินคังสวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่ สวมหมวกหนังหมา ในมือถือถุงผ้าใบเล็ก พอเห็นลูกสาวกับหลานสาวออกมายืนรอรับที่หน้าประตูก็ยิ้มร่าพลางเร่งฝีเท้า

“เมื่อวานเจียเฉียงกลับไปบอกว่า เต๋อหมิงลุกขึ้นนั่งได้แล้วเรอะ?”

เฉินเหวินคังลูบหัวฟางอิงอิงพลางเอ่ยถาม

“จ้ะ นั่งอยู่ในลานบ้านนั่นแน่ะ” เฉินเยี่ยนฟางฟังแล้วก็รู้สึกปวดใจ ชายแก่อุตส่าห์ฝ่าหิมะตกหนักดั้นด้นมาถึงนี่ก็เพื่อเรื่องนี้

ทั้งสี่คนทักทายกันแล้วพากันเดินเข้าลานบ้าน

“ทำไมมีเกวียนม้าอยู่ด้วยล่ะเนี่ย?”

เฉินเหวินคังเพิ่งเดินเข้ามาก็เห็นเจ้าหมายเลขสี่สิบเจ็ดเข้าพอดี

“เสี่ยวอันยืมมาลากของน่ะจ้ะพ่อ” เฉินเยี่ยนฟางอธิบาย

“พ่อ ทำไมถึงมาได้ล่ะครับ?” ฟางเต๋อหมิงให้ฟางซือเฉิงช่วยเข็นรถเข็นเพิ่งจะออกมาถึง

“ลุกขึ้นนั่งได้จริงๆ ด้วย!” เฉินเหวินคังทั้งตกใจทั้งดีใจ

แม้ลูกชายกับลูกสาวจะเคยบอกแล้ว แต่พอได้เห็นกับตาก็ยังอดตกตะลึงไม่ได้

“เมื่อวานเจียเฉียงพูดฉันยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เลยแวะมาดูให้เห็นกับตานี่ไง”

“หิมะตกหนักขนาดนี้ยังอุตส่าห์มาดูผมอีก” ฟางเต๋อหมิงเอ่ยบ่นด้วยความเกรงใจ

“ใครจะไปรู้ล่ะ แกก็ไม่ห้ามพ่อไว้บ้างเลยนะ” เฉินเยี่ยนฟางหันไปตีเฉินเจียเฉียงทีหนึ่ง

เฉินเจียเฉียงมองเฉินเหวินคังด้วยสีหน้าน้อยใจสุดขีด เขาห้ามได้เสียที่ไหนกันเล่า!

ทว่าเฉินเหวินคังกลับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น จะได้ไม่ต้องโดนบ่นไปด้วย “พ่อเองก็ไม่นึกว่าวันนี้หิมะจะตก เมื่อวานลานบ้านฝั่งตะวันออก ลุงสามของพวกแกเพิ่งเสีย เจียเฉียงเลยต้องไปช่วยตั้งกระโจมพิธีศพจนมาถึงช้า ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ทันได้เจอหิมะตกหนักแบบนี้หรอก”

“ลุงสามเหรอจ๊ะ? ป่วยเป็นอะไรน่ะพ่อ?” เฉินเยี่ยนฟางถามต่อทันที

“เสี่ยวหรงบอกว่าเป็นโรคหัวใจหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ ไม่ได้ฟังให้ชัด เมื่อเดือนก่อนก็บอกให้ลุงสามเข้าไปตรวจในอำเภอ แกก็ดึงดันไม่ยอมไปท่าเดียว เมื่อวานก็เลยทนไม่ไหว ไปเสียแล้ว” เฉินเจียเฉียงอธิบาย

“เข้าบ้านเถอะ เข้าไปคุยกันในบ้าน” ฟางเต๋อหมิงเอ่ยชวน

“ลุงเฉิน พี่เฉียง” ฟางอันเพิ่งจะล้างมือเสร็จพอดี

“เสี่ยวอันก็อยู่ด้วยเรอะ นี่มัน…หมาป่าเรอะ!?”

เฉินเหวินคังผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ เฉินเจียเฉียงตกใจรีบกางแขนบังพ่อไว้ทันที

“ดูพวกแกสองคนสิ ใจเสาะกันจริง เสี่ยวอันเพิ่งล่ากลับมา มันตายตั้งนานแล้ว ซือเฉิงยังไม่กลัวขนาดนี้เลย” เฉินเยี่ยนฟางเอ็ดเสียงเบา

ฟางเต๋อหมิงสะกิดเฉินเยี่ยนฟางเบาๆ เชิงปราม

สองพ่อลูกตระกูลเฉินโดนว่าเข้าให้ก็ไม่กล้าเถียงสักคำ

“เสี่ยวอัน ล่าไอ้ตัวนี้นี่อันตรายมากไม่ใช่เรอะ? ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” เฉินเหวินคังถามด้วยความห่วงใย

“ไม่เป็นไรครับ มีปืนติดตัวไปด้วย พี่สะใภ้ พอดีได้เวลาข้าวเที่ยงแล้ว เอาสองชิ้นนี้เข้าครัวไปตุ๋นเถอะ ลุงเฉินเดินมาตลอดทางคงหนาวแย่ กินอะไรร้อนๆ จะได้อุ่นท้อง” ฟางอันยกซี่โครงครึ่งซีกกับตับหมาป่ายื่นให้เฉินเยี่ยนฟาง

เฉินเยี่ยนฟางเห็นแล้วถึงกับอึ้งไปเลย

เมื่อกี้ตอนที่เธอเพิ่งจะเดินออกไป ซี่โครงพวกนี้ยังไม่ได้แล่ออกมาเลย ตับหมาป่าก็ยังไม่ได้ล้าง เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวอันรู้ว่าพ่อเธอมา อาศัยช่วงเวลาที่เธอออกไปรับคน จัดการเตรียมของพวกนี้ออกมาให้เรียบร้อย

“จะมากินข้าวกินปลาอะไรกัน อุตส่าห์ล่ามาได้ยากลำบาก เก็บไว้ให้พวกแกค่อยๆ กินกันเถอะ”

เฉินเหวินคังปฏิเสธทันควัน

“กินหมดก็ค่อยไปล่าใหม่สิครับ บนเขามีเนื้อให้ล่าตั้งเยอะแยะ พี่ใหญ่ พี่ก็เข้าบ้านเถอะ ทางนี้ผมจัดการคนเดียวก็พอแล้ว”

ฟางอันพูดพลางเข็นฟางเต๋อหมิงเข้าบ้านไป

เฉินเยี่ยนฟางถือเนื้อ พาเฉินเหวินคังกับเฉินเจียเฉียงเดินตามเข้าบ้านไปด้วย

ฟางซือเฉิงช่วยขนฟืนมาช่วยทำกับข้าว ส่วนอิงอิงยังคงอยู่ข้างนอกคอยช่วยหยิบจับให้ฟางอัน

เดิมทีเฉินเหวินคังยังคิดจะให้เฉินเจียเฉียงออกไปช่วย แต่ก็ถูกฟางอันปฏิเสธเสียก่อน

“เสี่ยวอันคนนี้นี่ รู้จักช่วยพวกแกทำงานทำการแล้วเรอะ?”

พอลับหลังฟางอัน เฉินเหวินคังก็เอ่ยถามเสียงเบา

“ช่วยสิพ่อ งานในบ้านนี่แทบไม่ยอมให้พวกเราสองคนแตะเลย ต้องคอยแย่งกันทำกับเขา ฟืนข้างนอกนั่นเขาก็ลากกลับมาเองทั้งนั้น เกินครึ่งเขาก็เป็นคนผ่า ขยันขันแข็งจะตายไป”

เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

เฉินเหวินคังกับเฉินเจียเฉียงสบตากัน ทั้งสองคนต่างรู้สึกเหลือเชื่อ

ตามปกติแล้วฟางอันพอกินข้าวเสร็จ ถ้าไม่ไปเล่นไพ่ก็ไปกินเหล้า ไม่อย่างนั้นก็นอนอืดอยู่บ้าน จะมาคิดช่วยงานที่บ้านได้ยังไงกัน? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องไปลากฟืน หรือหาข้าวของขนเข้าบ้านเลย

มันต้องมีอะไรดลใจแน่ๆ!

“แล้วเสบียงพอกินกันไหมล่ะ? เมื่อวานเอาเสบียงมาให้พวกแกหน่อยหนึ่ง ยังอุตส่าห์ให้เจียเฉียงขนกลับไปอีก แถมยังขนหมาป่ากลับมาอีกตัว เสี่ยวอันกลับมาแล้วที่บ้านจะไม่มีอะไรกินเอาเรอะ?” เฉินเหวินคังเอ่ยบ่น

“เสี่ยวอันซื้อมาหมดแล้วจ้ะ อยู่ตรงชั้นวางข้างหลังนั่นตั้งกองโตแน่ะ!”

เฉินเยี่ยนฟางชี้ไปที่ถุงผ้าหลายใบที่วางอยู่บนชั้น

“เยอะขนาดนี้เชียวเรอะ!?” เฉินเจียเฉียงถึงกับอ้าปากค้าง นี่มันเยอะกว่าที่บ้านเขาเสียอีก

“สองวันก่อนพวกเด็กๆ เอาแต่บ่นว่าหิว อยากจะกินเนื้อ เสี่ยวอันก็เลยทั้งขึ้นเขา ทั้งไปขายปลา ซื้อเสบียงกลับมาตั้งเยอะแยะ บังคับให้กินข้าววันละสามมื้อ กลัวว่าเด็กๆ สองคนจะหิวโซ เรื่องเนื้อหนังนี่ไม่เคยขาดปากเลย แถมยังเอาไปขายได้อีกตั้งเยอะ”

เฉินเยี่ยนฟางเล่าไปตามความจริง

เฉินเหวินคังฟังแล้วรู้สึกมึนงงไปหมด เรื่องที่เล่ามานี้ก็คล้ายกับที่เจียเฉียงเคยบอกไว้

แต่ถ้าไม่ใช่เพราะข้าวของเครื่องใช้ในห้องนี้ เขายังนึกว่าตัวเองเดินเข้าผิดบ้าน ไม่ได้เข้ามาในบ้านของลูกสาวลูกเขยเสียอีก

“แล้วทำไมจู่ๆ เจ้าเสี่ยวอันถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ล่ะเนี่ย? ถึงขั้นล่าหมาป่าได้เชียวเรอะ?”

“ที่ทีมก่อสร้างของเขามีเพื่อนร่วมงานเป็นพรานป่าน่ะพ่อ เขาไปเรียนวิชามาจากคนนั้น ไม่อย่างนั้นเขาจะกล้าขึ้นเขาได้ยังไง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องลากฟืนล่าหมาป่าเลย” ฟางเต๋อหมิงช่วยอธิบาย

เฉินเหวินคังพยักหน้า ฟังดูแบบนี้ก็พอจะมีเหตุผลอยู่บ้าง

ทว่าเขาก็ยังรู้สึกว่ามันดูไม่ค่อยจริงเท่าไรอยู่ดี

เวลานี้ ที่นอกประตู

ฟางอันหั่นเนื้อออกเป็นชิ้นๆ แล้วเดินมาข้างกายฟางอิงอิงที่กำลังล้างเครื่องในอยู่

“อิงอิง เดี๋ยวอาล้างเอง ชิ้นนี้เอาไปเก็บไว้สิ”

ฟางอันหยิบกระดูกข้อเท้าสัตว์สองชิ้นที่เพิ่งเลาะออกมาส่งให้

“ขอบคุณค่ะอา”

ฟางอิงอิงรับไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม

ยุคสมัยนี้เด็กผู้หญิงไม่ค่อยมีของเล่นอะไรนัก ไม่มีพวกตุ๊กตาฝรั่งหรือของพรรค์นั้นหรอก ถึงจะมีก็ไม่มีปัญญาซื้อ แม้แต่กระดูกข้อเท้านี่ก็ยังถือเป็นของเล่นหายากเลย

“อาคะ ช่วงนี้หนูสะสมได้เกือบสิบอันแล้วนะ เถียนเถียนบ้านหน้ามีแค่สี่อันเอง ชอบเอามาอวดพวกหนูอยู่เรื่อย แถมยังไม่ยอมให้พวกหนูแตะด้วย ไว้มีเวลาว่างหนูต้องเอาไปให้ดูให้ได้ ของหนูหยิบอันไหนขึ้นมาก็ดีกว่าของทั้งนั้นแหละ”

ฟางอิงอิงพูดยิ้มๆ

ฟางอันยิ้มอย่างเอ็นดู แต่แล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“อิงอิง ไม่ได้ออกไปเล่นกับพวกเพื่อนๆ นานแล้วใช่ไหม?”

“อื้อ จริงๆ มันก็ไม่มีอะไรสนุกหรอก อยู่บ้านเล่นกับซือเฉิงสนุกกว่าตั้งเยอะ หนูบอกให้เล่นอะไรก็ต้องเล่นตามนั้น เขาไม่กล้าเถียงหนูหรอก”

ฟางอิงอิงเชิดหน้าขึ้นทำเหมือนไม่ใส่ใจ แต่สายตาที่เธอมองออกไปนอกลานบ้านกลับแฝงความโหยหาไว้อยู่บ้าง

ฟางอันเห็นแล้วก็รู้สึกสะท้อนใจ ยัยหนูคนนี้เป็นเพราะอยากช่วยงานที่บ้าน ถึงได้ไม่มีเวลาออกไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ

“เสี่ยวอัน จัดการเสร็จหรือยัง?”

ในตอนนั้นเอง เฉินเยี่ยนฟางก็เดินออกมาจากบ้าน

“ซี่โครงเอาลงหม้อตุ๋นไปแล้วนะ ถ้าเสร็จแล้วก็รีบมาพักสักหน่อย เดี๋ยวจะได้กินข้าวกัน”

เฉินเยี่ยนฟางให้อิงอิงกลับไปเฝ้าเตาไฟ ส่วนตัวเองก็มาช่วยฟางอันล้างไส้จนสะอาด แล้วยกเนื้อเอาไปแช่แข็งไว้ที่เพิงเก็บของ

“สองชิ้นนี้วางไว้ข้างนอกนะพี่สะใภ้ เดี๋ยวเอาให้ลุงเฉินถือกลับไปด้วย”

ฟางอันจงใจคัดชิ้นใหญ่สองชิ้นแยกไว้

“เมื่อวานก็เพิ่งเอาไปตั้งเยอะแล้วนะ” เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยห้าม

“เนื้อสด เอาไปกินตอนสดๆ มันถึงจะอร่อย”

เฉินเยี่ยนฟางมองเนื้อแล้วหันมามองฟางอัน ก่อนจะเม้มปากยิ้มออกมา

พอฟางอันเก็บเนื้อเรียบร้อย ก็กลับเข้าบ้านมาผิงไฟคุยกับทุกคนไปพลาง จากนั้นก็เริ่มช่วยเฉินเยี่ยนฟางปอกเปลือกมันฝรั่งแล้วเติมฟืนเข้าเตา

เฉินเหวินคังมองดูด้วยความเหลือเชื่อ ความกังวลใจที่มีอยู่ก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปสิ้น รอยยิ้มผุดขึ้นเต็มใบหน้าจนรอยย่นพับเป็นชั้นๆ

เมื่อก่อนตอนที่ฟางเต๋อหมิงล้มป่วยลุกไม่ขึ้น ภาระหนักอึ้งในบ้านล้วนตกอยู่บนบ่าของเฉินเยี่ยนฟางคนเดียว

เฉินเหวินคังกลัวแทบแย่ว่าลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนจะเหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ถึงได้คอยให้เฉินเจียเฉียงแวะมาดูอยู่บ่อยๆ

ตอนนี้พอเห็นฟางอันกลับมา ไม่เพียงแต่คิดจะลากฟืนหาของกินมาจุนเจือ แต่ยังรู้จักช่วยลูกสาวของเขาทำงานทำการ ในที่สุดเขาก็วางใจลงได้เสียที

“อิงอิง มานี่มา เอาไปแบ่งกับซือเฉิงแล้วก็อาของหนูกินซะนะ”

เฉินเหวินคังยื่นถุงผ้าให้ฟางอิงอิง ข้างในนั้นคือลูกอมที่เพิ่งแวะซื้อมาจากร้านค้าสหกรณ์

“ซื้อมาทำไมกันน่ะพ่อ?” เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยบ่น

“ก็พวกแกไม่ยอมซื้อให้เด็กๆ กินนี่หว่า” เฉินเหวินคังดุกลับเบาๆ ซ้ำยังล้วงหยิบออกมาสองสามเม็ดยื่นส่งให้ฟางอันด้วยตัวเอง

“ลุงครับ เก็บไว้ให้เด็กๆ กินเถอะ”

“แกยังไม่ได้แต่งงานมีเหย้ามีเรือน ในสายตาฉันแกก็ยังเป็นเด็กอยู่นั่นแหละ”

เฉินเหวินคังไม่พูดพร่ำทำเพลง ยัดใส่มือฟางอันทันที

“เจียเฉียง แกก็เอาสักเม็ดสิ”

เฉินเยี่ยนฟางหยิบมาจากมืออิงอิงหนึ่งเม็ด แล้วยื่นให้เฉินเจียเฉียงด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย

“ฉัน…!”

เฉินเจียเฉียงถึงกับพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว

เขาอายุน้อยกว่าเฉินเยี่ยนฟางหกปี ปาเข้าไปตั้งยี่สิบหกแล้วยังไม่มีคู่ครองกับเขาสักคน

ตัดภาพมาที่เฉินเยี่ยนฟาง ตอนอายุยี่สิบหก อิงอิงก็ปาเข้าไปหกขวบแล้ว

เฉินเหวินคังหันขวับไปถลึงตาใส่เฉินเจียเฉียงทีหนึ่ง

ทุกคนนั่งกินลูกอมคุยเล่นกันไปเรื่อยเปื่อย เพียงไม่นานกับข้าวก็ทำเสร็จ

เฉินเหวินคังเดินตามเข้าไปในห้องฝั่งตะวันออก พอเห็นเสื่อเตียงคั่งผืนใหม่ก็ชะงักไปนิด พอเห็นซี่โครงหมาป่าตุ๋นมันฝรั่ง ตับหมาป่าจิ้มน้ำจิ้มกระเทียม แล้วยังมีเนื้อกวางโรอีกเกือบครึ่งกะละมัง ในใจก็แอบคิดว่ามันช่างฟุ่มเฟือยเสียจริง

แต่นี่เป็นสิ่งที่ฟางอันบอกให้ทำ เขาก็เลยไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก หากเป็นความคิดของเฉินเยี่ยนฟางล่ะก็ เขาคงต้องด่าลูกสาวตัวเองว่าล้างผลาญไปแล้วแน่ๆ

ทว่าพอฟางอันยกหมั่นโถวแป้งขาวกะละมังใหญ่เข้ามาเท่านั้น

เฉินเหวินคังก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “นี่มันอะไรกันเนี่ย จะฉลองตรุษจีนกันล่วงหน้าหรือยังไงกัน?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง