บทที่ 83 เฉินเหวินคังมาแล้ว

“เสี่ยวอัน ทำไมเจอหมาป่าอีกแล้วล่ะ? บาดเจ็บตรงไหนไหม?”

เฉินเยี่ยนฟางคราวนี้ไม่ได้กลัวเลย ยังไม่ทันที่ฟางอันจะเดินเข้าลานบ้าน เธอก็เอ่ยถามด้วยความร้อนรน

“ไม่ครับ มีแค่ตัวเดียว พอมันเห็นผมก็วิ่งหนีด้วยซ้ำ นัดเดียวก็ร่วงแล้ว”

ฟางอันพูดตามจริง พอเห็นพี่สะใภ้สวมแค่เสื้อไหมพรมสีน้ำตาลที่ถักเองตัวเดียวก็อดชะงักไม่ได้

“พี่สะใภ้ รีบกลับเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวจะหนาวเอา”

“แบกหมาป่าเข้าบ้านไป ไปจัดการข้างใน” เฉินเยี่ยนฟางพูดพลางจะเข้ามาช่วย

แต่เธอเพิ่งพูดจบ

หิมะข้างนอกกลับค่อยๆ ซาลง

“หิมะเบาลงแล้ว จัดการข้างนอกนี่แหละ” ฟางอันผูกล่อเสร็จ ก็ลากหมาป่าลงมาโยนไว้บนพื้น พลางยกเข่งไม้ออกมาด้วย

“ปลาตั้งเยอะแยะนั่นขายหมดแล้วเหรอ?”

เฉินเยี่ยนฟางเหลือบเห็นเข่งเปล่าสองใบจึงถามด้วยความประหลาดใจ

“ไม่พอขายด้วยซ้ำ ผมเพิ่งเข้าหน่วยเสี่ยวหู่ไปก็มีคนมารุมแย่งจนเกลี้ยงแล้ว”

ฟางอันพูดพลางกำลังจะเอาเข่งไปเก็บที่เพิงเก็บของ

“เพิงเก็บของไม่มีที่วาง ยังไม่ได้จัดเลย วางไว้ตรงนี้ก่อน เข้าบ้านไปผิงให้อุ่นก่อนเถอะ”

เฉินเยี่ยนฟางรั้งฟางอันไว้แล้วดึงตัวเขาเข้าบ้าน

“พี่ใหญ่หลิว” ฟางอันเอ่ยทักทายหลังก้าวเข้าประตู

“ใช้ได้นี่ ขึ้นเขาคราวไหนไม่เคยกลับมามือเปล่าเลย” ลุงหลิวเอ่ยชมพลางยิ้มร่า

“ไม่ได้ขึ้นเขาหรอกครับ เจอระหว่างทางน่ะ บังเอิญจริงๆ ตอนลากปลาไปทำหล่นไว้ตัวหนึ่ง หมาป่ามันมาเห็นเข้าพอดี เลยประจวบเหมาะ”

ฟางอันวิ่งไปอังมือที่ข้างเตาไฟ

วันหิมะตกหนักแบบนี้ยืนอยู่ข้างนอกนานแค่ไหนก็ไม่รู้สึกหนาว แต่พอเข้าบ้านมาปุ๊บ ไอเย็นในตัวก็พวยพุ่งออกมาจากข้างใน หนาวเสียจนฟางอันต้องกระทืบเท้าไม่หยุด

“เด็กคนนี้นี่ หนาวขนาดนี้ถ้าไม่เรียกก็คงไม่ยอมเข้าบ้านล่ะสิ รีบขึ้นเตียงคั่งไปผิงให้อุ่นเร็วเข้า พี่จะไปอุ่นข้าวให้กินอะไรร้อนๆ สักคำ อิงอิง ไปอุ้มฟืนมาหน่อยซิ”

เฉินเยี่ยนฟางเร่งเร้า

ฟางอิงอิงกับฟางซือเฉิงรีบสวมเสื้อผ้าแล้วออกไปอุ้มฟืน

เฉินเยี่ยนฟางหิ้วถังน้ำ เดินไปโยกน้ำที่บ่อโยกในลานบ้าน

ฟางอันไม่ได้ฟังคำพี่สะใภ้ที่ให้เข้าห้อง แต่ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งอังไฟข้างเตาต่อ

ลุงหลิวเห็นฟางอันกลับมาแล้วก็ไม่ได้อยู่นาน เอ่ยลาฟางเต๋อหมิงกับภรรยาแล้วก็เดินออกไป

“เสี่ยวอัน รีบขึ้นเตียงคั่งเร็วเข้า”

เฉินเยี่ยนฟางตักน้ำเสร็จกลับเข้ามาก็เติมน้ำลงหม้อเล็กน้อย เอาเนื้อกวางโรที่เหลือขึ้นตั้งไฟอุ่น พลางอุ่นหมั่นโถวแป้งขาวกับแผ่นแป้งหยาบไปด้วย

“ไม่ต้องหรอกครับ ตัวอุ่นขึ้นแล้ว ผมจะไปจัดการหมาป่าสักหน่อย”

ฟางอันเก็บปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 เข้าที่ หยิบมีดพกออกมาเตรียมจะเดินออกจากบ้าน

“จะรีบร้อนไปไหน หิมะยัง… อ้าว หยุดแล้วรึ? งั้นก็ผิงให้อุ่นก่อนค่อยว่ากันเถอะ”

ทีแรกฟางเต๋อหมิงกะจะบอกว่าหิมะยังตกอยู่ แต่พอหันไปมองกลับพบว่าหิมะข้างนอกหยุดตกเสียแล้ว

“ลากมันมาไกลขนาดนี้ ขืนไม่รีบเอาเลือดออกเนื้อจะเหม็นสาบจนกินไม่ได้เอานะพี่”

ฟางอันเดินออกไปลากซากหมาป่าเข้ามาแล้วเริ่มลงมือถลกหนัง

เฉินเยี่ยนฟางสั่งให้อิงอิงคอยเฝ้าหม้อไว้ แล้วเข็นฟางเต๋อหมิงที่รบเร้าจะออกมาช่วยให้ออกมาช่วยดูฟางอันจัดการข้างนอก

“ปลานี่ขายหมดเกลี้ยงเลยเหรอ”

ฟางเต๋อหมิงเห็นเข่งไม้ไผ่ว่างเปล่าสองใบก็อึ้งไปเล็กน้อย

“เสี่ยวอันบอกว่าขายไม่พอด้วยซ้ำ มีแต่แกนั่นแหละที่เอาแต่กังวลไม่เข้าเรื่อง” เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบ พลางตักน้ำมาครึ่งถังเพื่อให้ฟางอันล้างมือและล้างเครื่องในได้สะดวก

ฟางเต๋อหมิงมองเฉินเยี่ยนฟางแต่ไม่กล้าอ้าปากเถียง ได้แต่คิดในใจว่า มาว่าฉันเนี่ยนะ เมื่อกี้แกเองก็ร้อนใจไม่ใช่หรือไง?

ฟางอันลงมือถลกหนังพลางยิ้มขำๆ อย่างไม่ถือสา

พอถลกหนังเสร็จ ฟางอันกำลังจะผ่าท้อง แต่มือที่ถือมีดกลับชะงักไปนิดหนึ่ง

“พี่สะใภ้ เลือดหมาป่านี่เราเก็บไว้หน่อยดีไหม เอาไปนึ่งหมั่นโถวหรืออะไรทำนองนั้นน่ะ”

ฟางอันลองหยั่งเชิงถามดู

ยุคสมัยนี้ยังขัดสนยากแค้น มีไม่กี่บ้านหรอกที่จะมีปัญญากินแป้งขาว

รออีกไม่กี่ปีพอชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น ทุกบ้านมีปัญญากินแป้งขาวกันหมด พอถึงช่วงต้นฤดูหนาวที่ต้องล้มหมู ทุกครัวเรือนเป็นต้องรองเลือดหมูเก็บไว้ บ้างก็เอาไปทำไส้กรอกเลือด บ้างก็นึ่งเค้กเลือดหมู และยังมีบางคนที่ชอบเอาเลือดหมูไปนวดผสมแป้งทำเป็นหมั่นโถวเลือดหมู

สมัยก่อนตอนอยู่บนเขาอานม้า ฟางอันเคยลองทำกินเองอยู่สองสามครั้ง รสชาติอร่อยอย่าบอกใคร คิดถึงทีไรน้ำลายสอทุกที

“ได้สิ เดี๋ยวพี่ไปเอากะละมังมา” เฉินเยี่ยนฟางซอยเท้าวิ่งไปหยิบกะละมังเคลือบสีเหลืองออกมา

ฟางอันกรีดมีดลงไปฉับเดียว เลือดก็ไหลทะลักจนได้เต็มกะละมังใบใหญ่

เฉินเยี่ยนฟางเห็นว่าข้างในยังมีเลือดอยู่อีก คิดจะวิ่งไปหยิบกะละมังมาอีกใบ แต่จังหวะนี้ไม่ทันเสียแล้ว พอเธอถือกะละมังใบใหม่ออกมา เลือดก็ไหลจนหมดเกลี้ยงแล้ว

“เสียดายของแท้ๆ ดูหัวสมองฉันสิ ไม่ทันได้คิดเลย”

เฉินเยี่ยนฟางมองด้วยความเสียดาย

“คราวที่แล้วหมาป่าสี่ตัวนั้นเราก็ไม่ได้รองไว้ ช่างมันเถอะพี่ ไว้อยากกินคราวหน้าล่ามาได้ค่อยว่ากันใหม่” ฟางอันควักเครื่องในออกหมดแล้วก็หิ้วขึ้นมาเริ่มเลาะเนื้อเป็นชิ้นๆ

“เสี่ยวอัน ไม่แบ่งไปให้ลุงเหยียนหน่อยเหรอ”

ฟางเต๋อหมิงเอ่ยเตือน

“แบ่งสิพี่ เลาะเนื้อเสร็จค่อยเอาไปให้ เราเก็บส่วนดีๆ ไว้กินเองก่อน” ฟางอันตอบไปตามสัญชาตญาณ

“เด็กคนนี้นี่ จะเอาของไม่ดีไปให้ลุงเหยียนได้ยังไงกันเล่า”

เฉินเยี่ยนฟางเอ็ดปนหัวเราะ

“แค่กๆ…” ฟางเต๋อหมิงแสร้งกระแอมสองที พลางส่งสายตาให้เฉินเยี่ยนฟาง

เฉินเยี่ยนฟางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

“จริงด้วย เมื่อกี้พี่ใหญ่หลิวเพิ่งแวะมาถามหาแกแน่ะ”

“ถามหาผม? มีเรื่องอะไรเหรอครับ” ฟางอันอดแปลกใจไม่ได้

เมื่อกี้ตอนเดินเข้าบ้านเขาก็คุยกับลุงหลิวไปสองสามประโยค แต่ไม่เห็นลุงหลิวจะพูดถึงเรื่องอะไรเลย

“แค่ก…” ฟางเต๋อหมิงกระแอมขึ้นมาอีกหน สายตาเจือแววตำหนิ ใครใช้ให้แกเอาเรื่องนี้ไปบอกเสี่ยวอันกันเล่า?

ทว่าเฉินเยี่ยนฟางไม่สนใจ ก้มหน้าล้างเครื่องในหมาป่าไปพลางเล่าต่อ

“ฉางอวี้ซานกับเฉินต้าฟาไปขายปลาในอำเภอ โดนสายตรวจป้องกันภัยร่วมรวบตัวไปแล้ว”

“โดนจับเหรอครับ”

ฟางอันจ้องเฉินเยี่ยนฟางตาค้าง

“อืม ลุงหลิวแกนึกว่าแกเข้าไปในอำเภอด้วย เลยคิดจะแวะมาถามดู ได้ยินว่าต้องจ่ายค่าปรับตั้งห้าสิบหยวน ถ้าไม่จ่ายต้องโดนขังปีหนึ่งแน่ะ”

เฉินเยี่ยนฟางถือโอกาสเตือนสติ

ฟางเต๋อหมิงได้ยินอย่างนั้นก็ไม่คิดจะห้ามแล้ว มองฟางอันด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวอัน พี่กับพี่สะใภ้แกคิดว่า ต่อไปนี้แกอย่าไปขายที่ตลาดมืดอีกเลย เผื่อว่า…”

“ไม่เป็นไรหรอกพี่”

ฟางอันโบกมือปัด “สองคนนั้นเพิ่งเคยไปหนแรก ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรเลย พวกนั้นจับผมไม่ได้หรอกน่า”

“แกเองก็เพิ่งไปมาไม่กี่เที่ยวไม่ใช่เหรอ”

เฉินเยี่ยนฟางถามด้วยความแปลกใจ

ฟางอันชะงักกึกไปทันที

ชาติก่อนหลังจากถนนเจี้ยนเซ่อเปลี่ยนชื่อเป็นซอยวัด ก็มีพวกเจ้าหน้าที่คอยไล่จับพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยพวกนี้ ตอนนั้นฟางอันล่าเนื้อมาได้ก็เอาไปขายที่ซอยวัด วิ่งไล่จับหลบหลีกกับพวกนั้นมานับครั้งไม่ถ้วน จึงคุ้นเคยกับแถบนั้นเป็นอย่างดี ไม่ใช่เพิ่งเคยไปแค่ครั้งสองครั้งเสียหน่อย

เพียงแต่เรื่องพรรค์นี้จะให้เล่าให้พี่ชายกับพี่สะใภ้ฟังได้อย่างไร

“ผมรู้จักคนขายคูปองอาหารอยู่ที่นั่นคนหนึ่ง คูปองอาหารที่ใช้ซื้อข้าวนี่ก็ซื้อต่อมาจากเขาทั้งนั้น เขาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในตลาดมืดตลอด สายตรวจป้องกันภัยร่วมจะมาตอนไหนเขารู้หมด ยังไม่ทันถึงเวลาพวกนั้นมาผมก็ชิ่งหนีไปก่อนแล้ว จับผมไม่ได้หรอก”

ฟางอันแก้ตัวผสมจริงบ้างเท็จบ้าง

จะว่าไป วันแรกที่เขาเพิ่งไปถึง จางขาเป๋ก็เคยเตือนเรื่องนี้กับเขาไว้จริงๆ

“อ๋อ ถ้าอย่างนั้นก็ยังพอทำเนา” เฉินเยี่ยนฟางพยักหน้าอย่างเบาใจ

“แค่ก…” ฟางเต๋อหมิงยังคงส่งเสียงกระแอมส่งสัญญาณให้เฉินเยี่ยนฟางไม่หยุด

“พี่ใหญ่ คอไม่สบายเหรอ ติดไข้หวัดมารึเปล่าเนี่ย” ฟางอันถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ได้เป็นหวัด ไม่ได้เจ็บตรงไหนทั้งนั้นแหละ”

ฟางเต๋อหมิงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ

“พี่ชายแกไม่เป็นไรหรอก ตั้งแต่ตื่นเช้ามายังไม่ได้แตะน้ำสักอึกเลยมั้ง” เฉินเยี่ยนฟางช่วยพูดแก้เก้อให้ ก่อนจะวกกลับเข้าเรื่องเดิม

“เมื่อกี้พี่กับพี่ชายแกยังคุยกันอยู่เลย โชคดีจริงๆ ที่วันนี้แกไม่ได้เข้าไปขายในอำเภอ เรื่องนี้แพร่ไปทั่วหน่วยแล้ว เมื่อกี้เสี่ยวฮุ่ยกับเหมิงเหมิงยังวิ่งแจ้นมาถามหาแกอยู่เลย”

พอเฉินเยี่ยนฟางพูดจบ สองสามีภรรยาก็จ้องจับสังเกตสีหน้าของฟางอันตาไม่กะพริบ

“พวกเธอมาทำไมกันครับ”

ฟางอันก้มหน้าก้มตาเลาะเนื้อต่อไปโดยไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง

“ก็กลัวแกจะโดนจับไปด้วยน่ะสิ เมื่อกี้แกไม่ได้เห็น เด็กสองคนนั้นร้อนรนแทบแย่ ดูท่าจะใส่ใจแกไม่เบาเลยนะ”

เฉินเยี่ยนฟางลองหยั่งเชิงเสริมขึ้นมา

ฟางอันสับกระดูกซี่โครงที่เลาะออกมาแบ่งเป็นสองท่อน พอได้ยินเข้าก็หันไปมองเฉินเยี่ยนฟางด้วยความประหลาดใจ พี่สะใภ้นี่ชักจะเริ่มพูดจาเร่งรัดเรื่องแต่งงานเหมือนกันแล้วเหรอเนี่ย?

“พี่สะใภ้ เรื่องแต่งงานของผมน่ะพวกพี่เลิกเป็นกังวลเถอะ รอให้พี่ใหญ่หายดีเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน” ฟางอันรีบตัดบทเรื่องนี้ทันควัน

“อะไรคือรอให้ฉันหายดีค่อยว่ากัน ฉันจะหายดีเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วเสี่ยวฮุ่ยล่ะ…”

“อิงอิง”

“ตาเหรอจ๊ะ!?”

ฟางเต๋อหมิงยังพูดไม่ทันขาดคำ

เฉินเหวินคังกับเฉินเจียเฉียงก็เดินมาจากทางทิศตะวันออก พอดีมาเจอกับฟางอิงอิงที่กำลังเดินเอาน้ำสกปรกออกมาเททิ้ง

เฉินเยี่ยนฟางได้ยินเสียงเรียกก็รีบซอยเท้าวิ่งไปที่หน้าประตูรั้วใหญ่

“พ่อ ทำไมถึงมาได้ล่ะเนี่ย”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง