บทที่ 82 ฉางอวี้เฉิงผู้ทำตัวลับๆ ล่อๆ

ในป่าแถบตงเป่ยนั้นมีกวางอยู่จริงๆ แถมยังมีไม่น้อยอีกด้วย

ที่พบเห็นได้ทั่วไปมีอยู่สองสายพันธุ์ คือกวางซีกากับกวางแดง

ฟางอันหยิบเขากวางขึ้นมาพลิกดูรอบๆ อย่างละเอียดอีกครั้ง

ตรงรอยหักของเขากวาง ขอบนอกเป็นกระดูกสีขาว ส่วนตรงกลางเป็นรูกลวงคล้ายรังผึ้งสีเทาดำ เห็นได้ชัดว่าหักมานานมากแล้ว

ประกอบกับผิวนอกของเขากวางเป็นสีน้ำตาลอมเทา กิ่งก้านแตกแขนงแผ่ออกจากโคน

ดังนั้นเขาจึงดูปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือเขาของกวางแดง และเจ้ากวางแดงตัวนี้ต้องตัวไม่เล็กแน่ๆ แค่ท่อนเขาส่วนใหญ่ที่หักตกอยู่นี้ก็หนักตั้งสี่จินแล้ว

ฟางอันเก็บเขากวางไว้พลางกวาดสายตามองไปทั่ว อยากจะดูว่ายังมีอันที่สองตกอยู่อีกหรือไม่

ของพรรค์นี้เป็นตัวยาสมุนไพรล้ำค่าชั้นดี ราคาสูงลิ่วเชียวละ

ชาติก่อนตอนช่วงบั้นปลายชีวิตของเขา เขากวางแดงคุณภาพระดับนี้ จินหนึ่งขายได้เป็นพันๆ หยวนเลยทีเดียว

เพียงแต่พอมองหาไปรอบๆ แล้วก็ไม่เจออันที่สอง

ทว่าฟางอันก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง ใบหน้ายังคงเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม

ของดีแบบนี้เก็บได้สักอันก็ถือว่าดวงดีมากแล้ว คนเราจะโลภมากไม่ได้ เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่เพราะวิ่งตามเจ้าหมาป่าตัวนี้มา ก็คงไม่มีทางเจอเขากวางอันนี้แน่

จากนั้นฟางอันก็หนีบเขากวางกับปืนกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 เอาไว้ แล้วแบกร่างหมาป่าตัวนั้นขึ้นไปวางบนเกวียนม้า ก่อนจะขึ้นไปนั่งเตรียมตัวกลับบ้าน

แต่ขณะที่กำลังจะออกเดินทาง สายตาก็เหลือบไปเห็นปลาแช่แข็งตัวหนึ่งอยู่ข้างทาง

ปลาแช่แข็งตัวนี้คือปลาที่เจ้าหมาป่าแทะกินไปครึ่งตัวแล้วทิ้งไว้ เป็นปลาขาวตัวใหญ่หนักจินกว่าๆ

ฟางอันกวาดตามองรอบตัว ไม่พบรอยเท้าคนในละแวกนั้น คาดว่าน่าจะตกจากเกวียนม้าตอนที่เขาเดินทางไปเสี่ยวไป๋หยางโกว แล้วเจ้าหมาป่าตัวนี้ได้กลิ่นเลยตามมาเจอเข้า

ยุคสมัยนี้ถนนสายเหนือยังคงเป็นทางดิน เป็นหลุมเป็นบ่อขรุขระโยกเยกไปตลอดทาง แม้จะมีหิมะคลุมช่วยถมให้เรียบขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่าเดิมสักเท่าไร ข้าวของจะกระดอนหล่นระหว่างทางบ้างก็เป็นเรื่องสุดวิสัย

ฟางอันไม่ได้คิดอะไรมาก เตะปลาตัวนั้นไปไว้ข้างทางแล้วขึ้นเกวียน บังคับม้ามุ่งหน้ากลับซวงหม่าหลิ่ง

แต่พอวิ่งไปได้ไม่ไกล เขาก็เหลียวหลังกลับไปมองอีกรอบ

จะว่าไป ถนนสายเหนือตลอดทั้งสายก็ขรุขระพอกัน ทำไมที่อื่นไม่ยักเห็นมีปลาหล่น มีแค่ตรงนี้ที่หล่นอยู่ตัวหนึ่งล่ะ?

กึกกัก!

ฟางอันกำลังพึมพำกับตัวเองอยู่

เกวียนม้าก็กระแทกข้ามเนินหิมะเข้าพอดี แรงเหวี่ยงเกือบทำให้เข่งไม้ไผ่เปล่ากระเด็นตกจากเกวียน

ฟางอันตาไวคว้าเข่งไม้ไผ่กับซากหมาป่าที่เกือบจะหล่นเอาไว้ได้ทันควัน

"สงสัยคงโดนหิมะกลบไปหมดแล้วล่ะมั้ง"

ฟางอันมองหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้าพลางยิ้มขำๆ แล้วหันกลับไปมองทางข้างหน้า เลิกติดใจสงสัยเรื่องนี้อีก

ขณะเดียวกัน

ตรงริมคูน้ำใหญ่ทางมุมตะวันตกเฉียงใต้ของซวงหม่าหลิ่ง

ฉางอวี้เฉิงทำตัวลับๆ ล่อๆ ราวกับตีนแมว วิ่งกระหืดกระหอบมาจากทิศตะวันตก เขาย่องเลียบแนบชิดไปกับรั้วบ้านหลังริมสุดทางทิศตะวันตก ชะเง้อคอแอบสอดส่องมองดูถนนแถวนั้นอย่างระแวดระวัง

พอมั่นใจว่าบนถนนไม่มีใครแล้ว เขาถึงค่อยวิ่งเหยาะๆ มาที่หน้าประตูใหญ่บ้านฉางอวี้ซาน แล้วเคาะประตู

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้?"

ฉางอวี้เฉิงส่งเสียงเรียกเบาๆ

"อวี้เฉิง! แกทำอะไรอยู่วะ?"

ลุงหลิวเดินมาจากทางเหนือ จู่ๆ ก็ตะโกนทักขึ้นมา ทำเอาฉางอวี้เฉิงสะดุ้งโหยง

"หะ…หัวหน้าหน่วยเหรอครับ? ผม…ผมมาหาพี่ใหญ่"

ฉางอวี้เฉิงตอบอึกๆ อักๆ

"วันๆ แม่งคิดบ้าอะไรอยู่วะ? พี่แกโดนจับไปแล้วเนี่ย เมียเขาก็กำลังวิ่งวุ่นยืมเงินไปทั่ว ยังจะมาทำลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเรอะ? รีบไปช่วยหาเงินมาสิวะ!"

ลุงหลิวด่าอย่างโมโห มองสภาพอีกฝ่ายแล้วก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรมากไปกว่านั้น

ฉางอวี้เฉิงเป็นพวกไม่เอาถ่านมาแต่ไหนแต่ไร ปกติพอเจอลุงหลิวก็กลัวจนหัวหดอยู่แล้ว

คราวก่อนเพื่อจะดัดนิสัยฟางอัน ลุงหลิวเคยด่าพวกฉางอวี้เฉิงกับจ้าวซวงที่ชอบเดินตามตูดฟางอันต้อยๆ จนแทบแทรกแผ่นดินหนี ตั้งแต่นั้นมา พอเห็นหน้าลุงหลิว คนพวกนี้ก็พากันหลบหน้าหลบตาไปไกลลิบ

"โดนจับเหรอ!? ผะ…ผมจะรีบไปหาพ่อเดี๋ยวนี้แหละ!"

ฉางอวี้เฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะซอยเท้าวิ่งลงใต้กลับบ้านตัวเองไป

"ให้ตายสิวะ อายุตั้งยี่สิบกว่าแล้ว เรื่องอะไรก็ทำไม่เป็น รู้จักแต่จะแล่นไปหาพ่อรึไงวะ?"

ลุงหลิวก่นด่าอย่างหัวเสีย

ฉางอวี้เฉิงได้ยินเข้าก็ไม่กล้าเถียงสักคำ แถมยังซอยเท้ายิกๆ โกยแน่บเร็วกว่าเดิมเข้าไปอีก

"ไม่ได้เรื่องสักครึ่งหนึ่งของเสี่ยวอันเลยพับผ่า!"

ลุงหลิวถอนหายใจแล้วเดินกลับบ้าน แต่พอถึงหน้าประตูรั้วใหญ่กลับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ฝ่าหิมะโปรยปรายเดินตรงไปยังบ้านของฟางเต๋อหมิง

"พี่ใหญ่หลิว"

เฉินเยี่ยนฟางมองเห็นจากทางหน้าต่าง จึงรีบซอยเท้าออกไปรับลุงหลิวเข้าบ้าน

"เยี่ยนฟาง… เต๋อหมิง นั่งเก้าอี้มีล้อตัวนี้แล้วเป็นไงมั่ง ปวดเอวบ้างไหม?"

ลุงหลิวอ้าปากจะพูดธุระ แต่พอเห็นหน้าฟางเต๋อหมิงก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

"ดีขึ้นมากเลยครับพี่ใหญ่ หิมะตกหนักขนาดนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?"

ฟางเต๋อหมิงมองออกว่าสีหน้าของลุงหลิวดูแปลกไป จึงลองเอ่ยปากถามหยั่งเชิง

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่นึกอยากมาถามดูว่าเสี่ยวอันบ้านแกเข้าไปในอำเภอหรือเปล่า"

ลุงหลิวใคร่ครวญดูแล้วจึงเลือกที่จะยังไม่พูดตรงๆ

"เปล่าจ้ะ เสี่ยวอันไปหาเพื่อนที่หน่วยเสี่ยวหู่ ไม่ได้ไปในอำเภอหรอกจ้ะ พี่ใหญ่หลิว เจ้าฉางกับเฉินต้าฟาโดนจับไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมจ๊ะ?" เฉินเยี่ยนฟางถามซ้ำ

"แกรู้ได้ยังไงเนี่ย?"

ลุงหลิวชะงักไป

เมื่อครู่ตอนเขาไปบอกอวี๋เฉี่ยวเหลียนกับเฉิงอิงก็ไม่เห็นใครอื่นนี่นา

แต่วินาทีต่อมาเขาก็คิดออกทันที

ต้องเป็นยายแก่ตัวดีที่บ้านแน่ๆ ปากสว่างยังกับยางกางเกงหลวมๆ ไม่มีผิด

"อืม ใช่ โชคดีที่เสี่ยวอันบ้านแกไม่ได้ไป ฉันเพิ่งไปแจ้งมา โดนปรับไปคนละตั้งห้าสิบหยวน! พับผ่าสิ ไม่ให้คนได้เบาใจกันมั่งเลย" ลุงหลิวส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

"ตั้งห้าสิบหยวนเลยเหรอ!? เยอะขนาดนั้นเชียว?"

สองสามีภรรยาถึงกับอ้าปากค้าง

ปีก่อนหน่วยผลิตเก็บเกี่ยวได้ไม่ดี เกือบทุกบ้านตรากตรำทั้งปียังหาเงินไม่ได้ถึงห้าสิบหยวนเลยด้วยซ้ำ!

"แล้วจะทำไงได้ล่ะ เท่าไหร่ก็ต้องยอมจ่าย ถ้าไม่จ่ายค่าปรับเขาก็จับขังคุก อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีปีนึงละวะ"

ลุงหลิวบ่นไปตามความเคยชิน แต่พอหลุดปากไปแล้วก็แทบอยากจะตบปากตัวเองสักฉาด

เมื่อกี้ยังว่าเมียตัวเองอยู่หยกๆ ปากเขามันก็ดีเด่กว่ากันที่ไหนล่ะ

คราวก่อนตอนฟางอันเข้าไปขายปลาในอำเภอ เขายังบอกอยู่เลยว่าถ้าโดนจับก็แค่ยึดของ ไม่ปรับเงินไม่จับคน คราวนี้ดันหลุดปากบอกความจริงจนหมดเปลือก

"ตายจริง ถ้าเสี่ยวอันไปขายปลาสองรอบก่อนแล้วโดนจับขึ้นมาจะทำยังไงกันเนี่ย…" เฉินเยี่ยนฟางนึกย้อนแล้วใจหายวาบ

ฟางอันเป็นคนขลาดมาตั้งแต่เด็ก ถึงช่วงสองสามปีนี้จะทำตัวเหลวไหล ขี้เกียจสันหลังยาวไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยไปชกต่อยมีเรื่องกับใคร ซ้ำยังกลัวคนอื่นจะมาหาเรื่องใส่ตัวเสียด้วยซ้ำ

ถ้าเสี่ยวอันโดนจับเข้าไปข้างในจริงๆ จะไม่โดนเขารังแกจนตายเลยรึไง?

ฟางเต๋อหมิงได้ยินเข้าก็ขมวดคิ้วแน่นทันที

"ไม่เป็นไรหรอก สองครั้งก่อนเสี่ยวอันบ้านแกไม่โดนจับ ก็แสดงว่ามีลู่ทางของเขา พวกแกสองคนอย่ามัวกังวลไปเลยน่า"

ลุงหลิวพยายามพูดปลอบ

กลัวว่าสองผัวเมียจะตกใจกลัวจนไม่ยอมให้ฟางอันไปทำมาหากินอะไรอีก

"พี่ใหญ่หลิว ถ้าจ่ายเงินไปแล้ว เขาจะยังขังคนไว้อยู่ไหมจ๊ะ?" เฉินเยี่ยนฟางถามไล่เลียง

"จะขังทำไมล่ะ? มันก็ต้องเลือกระหว่างปรับเงินกับขังคุก จะเอาสองทางพร้อมกันได้ยังไง?" ลุงหลิวเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ

เฉินเยี่ยนฟางได้ยินดังนั้นจึงค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้างและไม่ถามอะไรต่อ

ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้ลุงหลิวถึงกับยืนงงงัน

ดูท่าช่วงนี้ฟางอันคงหาเงินได้ไม่น้อยเลยล่ะสิ เงินตั้งห้าสิบหยวนถึงพูดเหมือนจะควักจ่ายได้หน้าตาเฉยแบบนี้?

แต่เขาก็ไม่ได้โง่พอจะเอ่ยปากถามเรื่องนั้น พอเห็นเฉินเยี่ยนฟางคลายกังวลแล้ว จึงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น "เอาเถอะ ไม่มีอะไรแล้วฉันกลับก่อนล่ะ"

"พี่ใหญ่ หิมะตกหนักขนาดนี้ ถนนสายเหนือคงไม่โดนปิดหรอกใช่ไหมครับ?"

ฟางเต๋อหมิงถามขึ้นด้วยความร้อนรน

ตอนที่ลุงหลิวยังไม่มา เขาก็ถามเฉินเยี่ยนฟางไปรอบหนึ่งแล้ว แต่เฉินเยี่ยนฟางยืนกรานว่าไม่เป็นไร แถมยังไม่ยอมให้เขาออกไปข้างนอก ทำเอาในใจยิ่งกระวนกระวายเข้าไปใหญ่

"พอน่า แกนี่มันอยู่ว่างจนฟุ้งซ่านไปเรื่อย คราวก่อนหิมะตกหนักปิดภูเขาเสี่ยวอันยังกลับมาได้เลย หิมะแค่นี้มันจะปิดถนนสายเหนือได้รึไงกัน? อย่างมากก็แค่เดินรถช้าลงหน่อย มีอะไรให้ต้องกังวลนักหนา เยี่ยนฟาง พรุ่งนี้แกให้มันออกไปผ่าฟืนซะ จะได้ไม่ต้องมานั่งฟุ้งซ่านจนอยู่ไม่สุขแบบนี้" ลุงหลิวบ่นสั่งสอนอย่างไม่สบอารมณ์

เฉินเยี่ยนฟางมองท่าทางหงอยๆ ของสามีแล้วก็กลั้นขำไม่อยู่

"แม่จ๋า อาอันกลับมาแล้ว!"

เพิ่งจะบ่นจบ ฟางอิงอิงก็ชี้ออกไปนอกหน้าต่างแล้วร้องบอก

"กลับมาแล้วเหรอ?" ฟางเต๋อหมิงพยายามเลื่อนเก้าอี้เข็นจะไปที่หน้าต่าง ทำเอาเฉินเยี่ยนฟางตกใจจนรีบวิ่งเข้าไปช่วยเข็น

"จะใจร้อนไปไหนเนี่ยแก" ลุงหลิวบ่นพลางช่วยเฉินเยี่ยนฟางเข็นฟางเต๋อหมิงไปด้วย

"แม่ หมาป่า! อาอันล่าหมาป่าได้อีกแล้ว!"

ฟางซือเฉิงตาไว มองเห็นร่างสีเทาบนเกวียนม้าได้ในแวบเดียว

"อะไรนะ? เสี่ยวอันเจอหมาป่าอีกแล้วเหรอ?"

หัวใจของเฉินเยี่ยนฟางกระตุกวูบทันที เธอรีบบอกให้อิงอิงดูแลฟางเต๋อหมิง แล้ววิ่งพรวดออกไปทั้งที่ยังไม่ได้สวมเสื้อบุนวมด้วยซ้ำ

ลุงหลิวมองตามอย่างจนใจ แต่ก็อดอมยิ้มด้วยความรู้สึกสะท้อนใจไม่ได้

เยี่ยนฟางคนนี้แทบจะดูแลฟางอันเหมือนลูกในไส้ไปแล้ว บ้านไหนจะมีพี่สะใภ้ที่ดีต่อน้องสามีได้ขนาดนี้กัน?

แต่ก็ยังดีที่เจ้าฟางอันมันกลับตัวกลับใจได้แล้ว

ถ้ายังทำตัวเหลวไหลเหมือนแต่ก่อน ก็คงเนรคุณพี่สะใภ้ของมันแย่!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง