บทที่ 81 เรื่องประหลาดระหว่างทางกลับ

ลุงหลิวได้ยินคำพูดจากปลายสายก็ถือหูโทรศัพท์อึ้งไปครู่ใหญ่ กระทั่งอีกฝ่ายพูดจบแล้ววางสายไปถึงเพิ่งได้สติกลับมา

“ไอ้เวรสองตัวนี้ แม่งเอ๊ย…!”

ลุงหลิวไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าดีแล้ว

“เป็นไงอะ เจ้าฉางก็ด้วยเหรอ…?”

“หลบไป!” ลุงหลิวไม่มีเวลามาพล่ามกับจางซิ่วหง เสื้อบุนวมตัวใหญ่ยังใส่ไม่ทันเรียบร้อยดีก็วิ่งพรวดออกจากลานบ้าน มุ่งตรงไปยังบ้านของฉางอวี้ซานที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที

“จะมาขึ้นเสียงใส่ฉันทำไมเนี่ย!”

จางซิ่วหงตามออกมาถึงหน้าประตูบ้าน ได้แต่มองค้อนตามหลังตาเขียว

“พี่สะใภ้หลิว พี่ใหญ่แกจะรีบร้อนไปไหนน่ะ ไม่ใช่ว่าฟางอันโดนจับไปแล้วหรอกนะ”

หวางไป่เซียงที่อยู่ลานบ้านฝั่งตะวันออกกำลังยืนคุยเล่นกับพวกป้าๆ แถวนั้น พอได้ยินเสียงเอะอะจากลานบ้านฝั่งตะวันตกก็รีบซอยเท้ามาเกาะริมรั้วชะเง้อถาม

ไป๋ซูเจินรีบสะกิดให้คนที่กำลังคุยอยู่เงียบเสียงลง แล้วมองไปทางจางซิ่วหงด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

“ไม่ใช่ฟางอันหรอก เฉินต้าฟากับฉางอวี้ซานต่างหาก ไปเลียนแบบฟางอันเขาเอาปลาไปขาย แล้วก็โดนรวบตัวไปทั้งคู่ วันๆ หนึ่งนะ มีแต่หาเรื่องปวดหัวมาให้พี่ใหญ่พวกแกไม่หยุดหย่อน”

จางซิ่วหงสบถด่าอย่างโมโห

“หา? เฉินต้าฟากับฉางอวี้ซานเนี่ยนะ” พวกป้าๆ ถึงกับชะงัก

พวกเธอไม่รู้เรื่องเลยว่าสองคนนี้แอบเอาปลาไปขาย

“แล้วฟางอันล่ะ” ไป๋ซูเจินซักต่อทันควัน

“ใครจะไปรู้ว่ามันไปไหน เมื่อกี้เพิ่งมีคนโทรมาสองสาย ตอนนี้ก็—”

กริ๊งๆ!

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ที่บ้านลุงหลิวก็ดังขึ้นมาอีก

ไป๋ซูเจินมองจางซิ่วหงอย่างตื่นเต้น “พี่สะใภ้ รีบไปรับสิ ดูซิว่าฟางอันโดนจับไปด้วยอีกคนหรือเปล่า”

“โอ๊ย แม่คุณ ยกเว้นฉันไว้คนเถอะ โทรศัพท์เครื่องนั้นนอกจากพี่ใหญ่แกแล้วใครจะกล้าแตะ รอเขากลับมานู่นเถอะ!” จางซิ่วหงพูดจบก็ไม่ยอมก้าวเท้าเข้าบ้าน

แต่ไป๋ซูเจินปักใจเชื่อไปแล้ว มั่นใจแน่ๆ ว่าต้องเป็นฟางอันที่โดนจับ

พวกป้าๆ พากันวิพากษ์วิจารณ์พลางแยกย้ายกลับบ้าน

ชั่วพริบตาเดียว ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วหน่วยผลิต

หยางเหมิงเหมิงได้ยินว่าฟางอันถูกจับ ก็ไม่ทันได้บอกลาเสิ่นหรง คว้าเสื้อบุนวมตัวใหญ่มาคลุมร่างได้ก็วิ่งหน้าตั้งไปที่บ้านฟางเต๋อหมิงทันที

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยที่ไปซื้อเสบียงที่ร้านค้าสหกรณ์ บังเอิญได้ยินคนอื่นกำลังนินทาเรื่องนี้เข้าพอดี เธอรีบหอบถุงเสบียงโดยไม่แวะกลับบ้าน มุ่งตรงไปยังบ้านฟางเต๋อหมิงเช่นกัน

สองสาววิ่งมาจากทิศตะวันออกและทิศตะวันตก เข้ามาในลานบ้านพร้อมๆ กัน

เวลานี้

เฉินเยี่ยนฟางกำลังพาเด็กสองคนจัดเพิงเก็บของ ส่วนฟางเต๋อหมิงนั่งอยู่ริมกำแพงคอยมองทุกคนทำงาน

เมื่อเช้าพอฟางอันปลดปลาเสร็จกินข้าวอิ่มก็ออกเดินทางไป ตาข่ายดักปลาอะไรพวกนั้นยังไม่ได้เก็บเข้าที่เลย

เฉินเยี่ยนฟางพาเด็กๆ ม้วนตาข่ายกะจะเอาไปเก็บไว้ในเพิง แต่กลับพบว่าที่ข้างในไม่พอ ตอนนี้เลยกำลังช่วยกันจัดเก็บข้าวของเครื่องใช้กระจัดกระจายพวกนั้นอยู่

“เสี่ยวฮุ่ย เหมิงเหมิง พวกเธอสองคนมาทำอะไรกันเนี่ย”

ฟางเต๋อหมิงที่อยู่ข้างนอกเห็นทั้งคู่ก่อนใคร

“เสี่ยวฮุ่ย เหมิงเหมิง? มีอะไรกันเหรอ”

เฉินเยี่ยนฟางได้ยินเสียงจึงเดินออกมา เห็นสองคนวิ่งมาจนหอบแฮ่ก นึกอยู่นานก็นึกไม่ออกว่ามีเรื่องอะไรทำให้ทั้งคู่ร้อนรนได้ถึงขนาดนี้

“ป้าฟาง ฟางอันถูกพวกสายตรวจป้องกันภัยร่วมจับตัวไปเหรอจ๊ะ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยหายใจทันก่อน รีบถามด้วยความร้อนใจ

“โดนจับ!?”

สองสามีภรรยาหันมามองหน้ากัน

“ลุง ป้า ย่าหวางไปซื้อยาที่บ้านหนู บอกว่าเฉินต้าฟากับลุงฉางเอาปลาไปขายที่อำเภอ โดนจับกันหมดแล้วจ้ะ” หยางเหมิงเหมิงช่วยอธิบาย

“หนูได้ยินลุงสองกู้พูด บอกว่าฟางอันก็โดนจับไปด้วย” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยรีบเสริม

“ไม่มีทางหรอก!”

เฉินเยี่ยนฟางเห็นเหยียนเสี่ยวฮุ่ยร้อนใจขนาดนั้นก็อดยิ้มจนหุบไม่ลงไม่ได้

“เสี่ยวอันไม่ได้เข้าอำเภอ ไปขายแถวเขาตะวันตกนู่น อย่าไปพูดให้ใครฟังเชียวนะ” เฉินเยี่ยนฟางแกล้งกดเสียงให้เบาลง

“เฮ้อ ตกใจหมดเลย นึกว่าเขาจะเข้าอำเภอไปเสียอีก”

หยางเหมิงเหมิงเอามือทาบอก

ทว่าเหยียนเสี่ยวฮุ่ยได้ยินแบบนั้นกลับไม่ได้โล่งใจขึ้นมาสักนิด

หลายวันก่อนฟางอันล่าหมาป่ากลับมาสี่ตัว พอกลับถึงบ้านตอนค่ำพ่อเธอก็บอกว่าฟางอันยังกำจัดไม่หมด รังนั้นต้องเหลืออยู่อีกหลายตัวแน่ ไม่ช้าก็เร็วพวกมันต้องหาทางแก้แค้นฟางอัน

“ป้าฟาง หิมะตกหนักขนาดนี้ เขาไปเขาตะวันตก…จะไหวเหรอจ๊ะ”

“ในมือเขามีปืน ไม่เป็นไรหรอก” เฉินเยี่ยนฟางยิ้มอย่างเอ็นดู

ฟางเต๋อหมิงจ้องมองเหยียนเสี่ยวฮุ่ยแล้วก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน

“อื้ม หนูว่าก็ใช่แหละ เขาขึ้นเขาไปตั้งหลายรอบยังกลับมาได้เลย ลุงฟาง ป้าฟาง งั้นหนูกลับก่อนนะจ๊ะ” หยางเหมิงเหมิงเอ่ยลาเพื่อจะกลับ

“เหมิงเหมิง เรื่องที่เสี่ยวอันไปขายปลานี่…”

เฉินเยี่ยนฟางเรียกเธอไว้ เพราะกลัวเธอจะเอาไปเล่าให้เสี่ยวหรงฟัง

“ป้าฟางวางใจได้เลย คราวนี้หนูไม่บอกแม่เด็ดขาด จะไม่บอกใครเลยสักคน!” หยางเหมิงเหมิงรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ ก่อนจะเดินกลับบ้านไปอย่างสบายอารมณ์

“ป้าฟาง งั้น…หนูก็กลับแล้วเหมือนกันจ้ะ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยที่กอดถุงเสบียงใบเล็กไว้ก็เตรียมจะไป

“เสี่ยวฮุ่ย จะรีบไปไหนเล่า เข้ามานั่งเล่นในบ้านก่อนค่อยไปสิ” เฉินเยี่ยนฟางพูดพลางจะเปิดประตูพาเข้าบ้าน

“ไม่ดีกว่าจ้ะ กลับช้าเดี๋ยวพ่อจะเป็นห่วง หนูไปก่อนนะ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยวิ่งเหยาะๆ พ้นประตูบ้าน หันกลับไปมองหยางเหมิงเหมิงที่กำลังเดินไปทางทิศตะวันออก แววตาฉายรอยไม่สบอารมณ์วูบหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก แล้วค่อยๆ เดินกลับบ้านไป

เฉินเยี่ยนฟางมองส่งเด็กทั้งสองคนจนลับตา ถึงได้กลับมาง่วนกับงานต่อ

“เออ เยี่ยนฟาง แกจำได้ไหมที่เสี่ยวหรงบอกว่าจะแนะนำคนให้เสี่ยวอันน่ะ”

ฟางเต๋อหมิงเอ่ยปากทักขึ้นมากะทันหัน

“จำได้สิ ทำไม รู้แล้วเหรอว่าใคร”

“ฉันรู้สึกเหมือนว่าจะเป็นเหมิงเหมิงว่ะ”

“เหมิงเหมิงเหรอ” เฉินเยี่ยนฟางหันไปมองทางทิศตะวันออกด้วยความประหลาดใจ

“แกคิดดูสิ เสี่ยวหรงบอกว่าเด็กคนนั้นเรียนวิชาชีพอยู่ที่บ้าน แถวนี้บ้านที่มีวิชาชีพติดตัวก็มีอยู่ไม่กี่หลัง รุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวอัน ก็มีแค่เหมิงเหมิงคนเดียวนี่แหละที่เรียนวิชาแพทย์กับแม่เขาอยู่ที่บ้าน”

เฉินเยี่ยนฟางฟังแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้

“จริงด้วย! ดูแกสิ ยังจะมากังวลว่าเสี่ยวอันจะหาเมียไม่ได้ คนที่หมายตาก็งามพร้อมตั้งหลายคนไม่ใช่หรือไง”

“มีเยอะแล้วได้อะไรล่ะ เจ้าเด็กนั่นไม่ยอมดูใจกับใครสักคน” ฟางเต๋อหมิงทอดถอนใจอย่างจนปัญญา

“เอาเถอะ เมื่อวานเสี่ยวอันยุ่ง ฉันเลยยังไม่ทันได้บอกเขา แต่ว่าเด็กสองคนนี้นี่…” เฉินเยี่ยนฟางลังเลเล็กน้อย

“ก็เล่าให้เสี่ยวอันฟังทั้งสองคนนั่นแหละ ให้เขาเลือกเอง” ฟางเต๋อหมิงเสนอ

“เอาสิ ตามใจแก แต่ว่าเหมิงเหมิงติดเล่นไปหน่อย แม่เขาก็ปากไม่ค่อยดี ถ้าเสี่ยวอันแต่งกับเธอคงต้องเหนื่อยใจไม่น้อย ฉันยังมองว่าเสี่ยวฮุ่ยดีกว่า เด็กคนนั้นพวกเราเห็นมาแต่เล็กแต่น้อย รู้ความจะตายไป

เอ้อ แกบอกสิ เมื่อก่อนเสี่ยวฮุ่ยไม่เคยพูดจากับเสี่ยวอันเลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้ใส่ใจเสี่ยวอันขนาดนี้ แค่เพราะเสี่ยวอันเอาขาหลังกวางไปให้ชิ้นเดียวน่ะเหรอ ตั้งแต่วันนั้นมา ฉันก็รู้สึกได้เลยว่าเด็กคนนี้ปฏิบัติต่อเสี่ยวอันไม่เหมือนเดิม”

เฉินเยี่ยนฟางพอนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ก็อดยิ้มจนหุบไม่ลงไม่ได้

“แกจะไปคิดมากทำไมเล่า ดีต่อเสี่ยวอันมันไม่ดีหรือไง แต่เจ้าเสี่ยวอันนี่ก็เถอะ หิมะตกหนักขนาดนี้ ทำไมป่านนี้ยังไม่กลับมาอีกนะ”

ฟางเต๋อหมิงมองไปทางเขาตะวันตกด้วยความเป็นห่วง

“โอ๊ย แกไม่พูดฉันก็ไม่ได้สังเกตเลย รีบเข้าบ้านเถอะ”

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งรู้ตัวว่าหิมะเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จึงรีบพาเด็กทั้งสองยัดตาข่ายดักปลาเข้าไปในเพิง แล้วพาฟางเต๋อหมิงเข้าบ้าน รอให้หิมะหยุดตกแล้วค่อยออกมาจัดต่อ

“แกก็รีบไปผิงไฟเถอะ เสี่ยวอันมีปืน ไม่เป็นอะไรหรอก” เฉินเยี่ยนฟางเข็นฟางเต๋อหมิงที่อยู่ข้างหน้าต่างไปไว้ข้างเตาไฟ จะได้ไม่ต้องคอยชะเง้อมองไปทางทิศตะวันตกอยู่เรื่อย

แต่วินาทีถัดมา ตัวเธอเองกลับวิ่งไปเกาะหน้าต่าง จ้องมองไปทางทิศตะวันตกตาไม่กะพริบเสียเอง

นี่ก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว เสี่ยวอันออกไปตั้งสี่ชั่วโมงกว่า ตามหลักก็น่าจะขายหมดได้แล้วนี่นา

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันที่กำลังขับเกวียนม้าเพิ่งจะพ้นเขตเสี่ยวไป๋หยางโกวมา เห็นว่าดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นตรงหัว น่าจะราวๆ สิบเอ็ดโมง ตอนแรกกะว่าจะแวะเลี้ยวลงใต้ตรงทางแยก เพื่อไปดูลาดเลาว่าพอจะล่าอะไรติดไม้ติดมือกลับไปได้บ้าง

แต่ยังไม่ทันไปถึงที่ จู่ๆ หิมะก็เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงล้มเลิกความคิดที่จะไปแถวนั้น เพราะเวลาหิมะตกหนัก สัตว์มักจะหลบซ่อนตัวกันหมด ออกไปตามหาก็คงไม่เจอ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงปล่อยให้เจ้าเบอร์หกสิบห้าเดินเลียบไปตามถนนสายเหนือเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน

ทว่าเจ้าเบอร์หกสิบห้าเพิ่งเดินไปได้สิบกว่านาทีก็หยุดลงกะทันหัน

ฟางอันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย แล้วก็พบว่าห่างออกไปสิบกว่าเมตรข้างหน้า มีหมาป่าตัวหนึ่งยืนขวางอยู่กลางถนน

ในปากของหมาป่าตัวนั้นคาบปลาแช่แข็งอยู่ครึ่งตัว มันกำลังแยกเขี้ยวจ้องมองมาที่ฟางอัน

ฟางอันไม่เสียเวลาคิด ควักปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ปลดห้ามไก ยกขึ้นเล็งแล้วลั่นไกทันที

ปัง!

หมาป่ารับรู้ถึงอันตรายจึงกระโดดหลบไปด้านข้าง คายปลาในปากทิ้ง แล้วหันหลังวิ่งเตลิดเข้าป่าไป

แต่มีหรือที่ฟางอันจะยอมปล่อยมันไปง่ายๆ

วันหิมะตกหนักแบบนี้กำลังกลุ้มใจอยู่เชียวว่าจะล่าอะไรไม่ได้ อุตส่าห์มีเหยื่อมาส่งให้ถึงที่ จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง

ฟางอันกระโดดลงจากเกวียนม้าอย่างว่องไว ตบหลังเจ้าเบอร์หกสิบห้าเบาๆ ให้มันยืนรอ แล้วถือปืนวิ่งมุดเข้าป่าตามไป พอเห็นเงาร่างของหมาป่า เขาก็เหนี่ยวไกอีกนัด

กระสุนแหวกฝ่าแนวไม้พุ่งเข้าเป้า เจาะเข้าที่ซีกหน้าของหมาป่าตัวนั้นอย่างจัง

“เอ๋ง…”

หมาป่าล้มลงไปนอนดิ้นทุรนทุราย พยายามจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอีกครั้ง

ฟางอันสาวเท้าวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว จ่อยิงซ้ำเข้าที่หัวอีกนัดเพื่อดับลมหายใจมันให้ทรมานน้อยที่สุด

จากนั้น ฟางอันหันกลับไปมอง เห็นเจ้าเบอร์หกสิบห้ายังคงยืนรออยู่ที่เดิมอย่างว่าง่าย จึงพิงโคนต้นไม้เพื่อพักหายใจครู่หนึ่ง รอจนแน่ใจว่าหมาป่าขาดใจตายสนิทแล้วถึงได้แบกมันขึ้นบ่าเตรียมเดินกลับไป

แต่พอแบกขึ้นมาเดินไปได้เพียงสองก้าว จู่ๆ ก็สะดุดเข้ากับกิ่งไม้แถวโคนต้นไม้จนเกือบจะหน้าคว่ำ

ฟางอันหันกลับไปมองกิ่งไม้นั้นแล้วยกเท้าขึ้นจะเตะระบายอารมณ์

ทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะฟาดลงไป ฟางอันก็ชะงักแรงไว้ทันควัน เขาทิ้งซากหมาป่าลงจากบ่าแล้วย่อตัวลง หยิบกิ่งไม้นั้นขึ้นมาพินิจดูอยู่นานสองนาน ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

นี่มันกิ่งไม้ที่ไหนกันเล่า?

นี่มันคือเขากวางที่หักตกค้างมานานแล้วชัดๆ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง