บทที่ 80 สายตรวจป้องกันภัยร่วมโทรมา ลุงหลิวแทบระเบิด!

เมื่อคืนวาน

หลังจากฉางอวี้ซานช้อนปลาเสร็จและเก็บข้าวของเรียบร้อย พอเช้าตีห้ากว่าก็ลุกขึ้นมาโดยไม่ได้กินข้าวเช้า แล้วลากเลื่อนมุ่งหน้าไปยังตลาดมืดทันที

หลายปีมานี้ฉางอวี้ซานเข้าอำเภอบ่อย รู้ดีว่าตลาดมืดที่นี่เปิดเช้าและวายเร็ว จึงคิดจะรีบไปแต่เช้า จะได้ไม่เจอปัญหาขายไม่ออกตอนตลาดวาย

ทว่าเฉินต้าฟากลับไม่รู้เรื่องพวกนี้ เดิมทีเขาตั้งใจจะไปตอนแปดโมงเช้า

แต่เมื่อคืนอวี๋เฉี่ยวเหลียนไปเลียบเคียงถามจากไป๋ซูเจิน พอได้ยินไป๋ซูเจินบอกว่าฟางอันออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างทุกวัน พอกลับมาบอกเฉินต้าฟา เขาถึงได้ตัดสินใจออกเดินทางตอนตีห้ากว่าเหมือนกัน

ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าตลาดมืดไปติดๆ โดยไม่เห็นกัน

แต่เพราะทั้งคู่มาค่อนข้างสาย แผงริมถนนจึงถูกจับจองจนเต็มหมดแล้ว ทั้งสองจึงแยกย้ายไปหาตรอกซอยใกล้ๆ แล้วตั้งแผงขายอยู่ข้างใน

"พ่อหนุ่ม ปลาของเธอนี่แช่แข็งหรือปลาสดล่ะ?"

ฉางอวี้ซานเพิ่งตั้งแผงเสร็จก็มียายแก่คนหนึ่งเดินเข้ามาถาม

"ปลาแช่แข็งจ้ะ"

ฉางอวี้ซานยิ้มหน้าบาน นึกไม่ถึงว่าเพิ่งมาถึงก็มีคนมาซื้อแล้ว

"จินละเท่าไหร่?"

"หนึ่งหยวนสองเหมา" ฉางอวี้ซานแกล้งพูดเสียงดัง

เมื่อคืนเขานั่งคิดอยู่ในบ้านตั้งนานสองนานก็คิดไม่ออกว่าจะขายเท่าไหร่ดี เขารู้แค่ว่าร้านอาหารของรัฐขายแปดเหมา แต่ไม่รู้ว่าในตลาดมืดขายกันราคาไหน

ดังนั้นเช้านี้ตอนมาถึงเขาจึงแอบสืบราคาปลาแช่แข็งดู พอรู้ว่าตลาดมืดขายกันหนึ่งหยวนสองเหมาก็ถึงกับอึ้งไป

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าฟางอันจะหน้าเลือดขนาดนี้ ฟันกำไรจากปลาจินละตั้งเจ็ดเหมา ด้วยเหตุนี้เขาจึงตัดสินใจขายหนึ่งหยวนสองเหมาบ้าง

ทว่ายายแก่คนนั้นพอได้ยินราคาก็หันหลังเดินหนีไปทันที

ทางด้านเฉินต้าฟาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่

เขาสืบมาแค่ราคาปลาแช่แข็งเหมือนกัน แต่คิดว่าตัวเองขายหนึ่งหยวนสองเหมาคงยาก เลยลดราคาลงมาเหลือหนึ่งหยวนหนึ่งเหมา แล้วตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดังลั่น

ครู่หนึ่ง ก็มีหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อโค้ตผ้าวูลสองสามคนเดินเข้ามาจริงๆ

"ปลาพวกนี้ดูใช้ได้อยู่นี่ เอาให้ฉันสักสองจินสิ"

หญิงที่เป็นคนนำกำลังจะชี้ไปที่ปลาไนตัวใหญ่บนสุดของเข่งไม้ไผ่ แต่กลับถูกเพื่อนที่มาด้วยกันห้ามไว้ "เธอจะซื้อไปทำไมเนี่ย? สองวันก่อนมีคนมาขายแค่จินละหยวนเดียวเองนะ"

"ปลาของฉันไม่เหมือนกันนะ นี่เพิ่งจับมาเมื่อวานเลย" เฉินต้าฟาเชิดหน้าพูด

"ปลาสดเหรอ?" ชายคนหนึ่งแถวนั้นที่คลุมเสื้อกันหนาวทหาร ข้างในสวมชุดคนงานสีฟ้าอ่อนรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"ปลาสดที่ไหนกัน แข็งโป๊กขนาดนี้ ใครจะไปรู้ว่าจับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"

"นั่นน่ะสิ พ่อหนุ่ม ทำไมมาหลอกกันแบบนี้ล่ะ?"

ยายแก่คนหนึ่งเดินบ่นกระปอดกระแปดมาจากไม่ไกล แต่พอมองหน้าเฉินต้าฟาชัดๆ ก็ชะงักไป "อ้าว ไม่ใช่พ่อหนุ่มเมื่อวานนี่ เมื่อวานพ่อหนุ่มคนนั้นขายปลาสดแค่จินละหยวนเดียวเอง เพิ่งจับมาสดๆ ร้อนๆ ทั้งนั้น"

เฉินต้าฟาฟังแล้วก็เดาได้ทันทีว่าคือฟางอัน

"ผมก็จับมาจากที่เดียวกับเขานั่นแหละ เพิ่งเอาขึ้นมาเมื่อวาน ยังแข็งไม่เต็มที่เลยเนี่ย"

เฉินต้าฟาหยิบปลาขึ้นมาตัวหนึ่งชูให้ดู

แต่คนรอบข้างกลับไม่สนใจฟัง ต่างพากันแยกย้ายเดินหนี

"ปลาแช่แข็งยังจะขายแพงขนาดนี้ นึกว่าคนอื่นเขาโง่หรือไง ใครจะไปซื้อของพรรค์นั้น"

"ไม่แน่นะอาจเป็นของปีกลาย เพิ่งเอามาปล่อยขายตอนนี้ล่ะมั้ง ยังจะกล้าบอกว่าเพิ่งจับมาอีก…"

ทุกคนทยอยแยกย้ายกันไป หน้าแผงจึงเหลือแค่ชายที่สวมเสื้อกันหนาวทหารคนนั้นยืนมองซ้ายมองขวา พอเขาเห็นหญิงชราที่พูดเมื่อกี้ ก็เดินผละออกจากแผงสาวเท้าตามไปทันที

"ป้าครับ เมื่อวานเห็นพ่อหนุ่มที่ขายปลาสดใช่ไหม วันนี้เขามาหรือเปล่า"

"วันนี้ไม่เห็นนะ สงสัยอีกสองวันนู่นแหละถึงจะมา"

ชายคนนั้นส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าตรอกใกล้ๆ เพื่อออกจากตลาดมืดไป

เฉินต้าฟาโยนปลาลงเข่งอย่างหัวเสีย

"หยวนเดียวเหรอ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ขายถูกขนาดนั้น ใครๆ ก็รู้ว่าปลาแช่แข็งราคาหนึ่งหยวนสองเหมาทั้งนั้น!" เฉินต้าฟาสบถออกมา แต่ก็ยังไม่ยอมลดราคา ยังคงตะโกนขายหนึ่งหยวนหนึ่งเหมาต่อไป

ทว่าเขารออยู่นานสองนานก็ไม่มีใครเดินเฉียดเข้ามาอีกเลย

เฉินต้าฟาก้มมองปลาในเข่ง เห็นว่าขืนเป็นแบบนี้คงขายไม่ออกแน่ สุดท้ายไม่มีทางเลือกจึงยอมตะโกนขายเก้าเหมา

และก็เป็นไปตามคาด

เฉินต้าฟาเพิ่งจะตะโกนจบ ปลายตรอกอีกฝั่งก็มีชายสองคนเดินตรงเข้ามา

"อ้าว ขายปลาเหรอ"

"พี่ชาย เก้าเหมาต่อจิน เพิ่งจับมาเมื่อวานเลย เอาสักสองตัวไหมล่ะจ๊ะ" เฉินต้าฟายิ้มระรื่นเอ่ยทักทาย

"ได้สิ ขนไปด้วยให้หมดเลยนะ แล้วตามพวกเราไปสักเที่ยว"

ทั้งสองคนพูดพลางควักบัตรประจำตัวออกมา

เฉินต้าฟาหน้าถอดสีจนขาวซีดทันที

พวกสายตรวจป้องกันภัยร่วม…

…

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันง่วนอยู่แถวเสี่ยวไป๋หยางโกวชั่วโมงกว่า ปลาในเข่งก็ขายออกไปเกือบหมดแล้ว

"พ่อหนุ่ม ท่าทางจะไม่มีใครมาแล้วล่ะ คนในหน่วยผลิตนี้น่าจะมากันหมดแล้ว" ช่างไม้จางเห็นฟางอันง่วนอยู่คนเดียวไม่ได้รีบไปไหน จึงช่วยเฝ้าเข่งปลา ป้องกันไม่ให้ใครมาแอบรื้อค้นสะเปะสะปะ

"ครับ ขอบคุณมากช่างจาง ปลาพวกนี้เอาติดมือกลับไปกินเถอะ"

ฟางอันคัดปลาจิ้วฮื้อตัวเล็กออกมาอีกสิบตัวส่งให้ช่างไม้จาง

"ไม่เอาๆ ให้ฉันมาเยอะแล้ว" ช่างไม้จางโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"เมื่อกี้ก็ช่วยผมตั้งเยอะ รีบรับไปเถอะครับ ผมต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวถ้าหิมะตกหนักจะเดินทางลำบาก" ฟางอันยัดเยียดให้ช่างไม้จางอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ บอกให้เขาเอาชายเสื้อห่อไว้ จากนั้นก็บังคับเกวียนม้ามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกต่อ

"เจ้าหนุ่มนี่นะ…"

ช่างไม้จางยิ้มแป้นอุ้มปลากลับบ้าน ทว่าพอเพิ่งถึงบ้าน หิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟ้า

เวลานี้ ฟางอันกำลังอยู่ระหว่างทางไปหน่วยเสี่ยวหู่

ทางตะวันตกของเสี่ยวไป๋หยางโกวก็คือหน่วยเสี่ยวหู่ สองที่นี้อยู่ไม่ไกลกัน ใช้เวลาเดินทางแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

ฟางอันบังคับเกวียนม้าเข้ามาในหน่วยผลิต กำลังคิดว่าจะถามหาบ้านหัวหน้าหน่วยเพื่อขอยืมโทรโข่งสักหน่อย ทว่าพอเพิ่งเข้ามาถึง ก็ถูกพวกป้าๆ สามคนที่กำลังยืนคุยเล่นริมทางจับจ้องตาเป็นมัน

ทั้งสามคนเพิ่งเดินออกมาจากสหกรณ์ กำลังจะกลับบ้าน พอหันมาเห็นฟางอันขับเกวียนม้าเข้ามา บนเกวียนมองเห็นปลาแช่แข็งอยู่หลายตัวอย่างชัดเจน

"พ่อหนุ่ม มาหาใครเหรอ จะไปบ้านไหนล่ะ"

หญิงคนหน้าสุดที่สวมเสื้อนวมลายดอกจ้องปลาบนเกวียนเขม็ง เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ผมไม่ได้มาหาใครครับ เอาปลามาขาย"

ฟางอันยิ้มเรียบๆ แบบนี้คงไม่ต้องพึ่งโทรโข่งแล้ว แค่อาศัยคนพวกนี้ก็กระจายข่าวได้ทั่ว

"ขายปลาเหรอ ขายยังไงล่ะ"

"ปลาสดหนึ่งหยวนหนึ่งเหมา ปลาแช่แข็งหนึ่งหยวนครับ" ฟางอันไม่ได้เปลี่ยนราคา ยังคงขายราคาเดียวกับที่เสี่ยวไป๋หยางโกว

"ก็ถูกดีนี่ สองวันก่อนตาแก่ที่บ้านฉันเข้าไปในอำเภอ ปลาแช่แข็งตั้งหนึ่งหยวนสองเหมา รีบหยิบตัวใหญ่ให้ฉันตัวหนึ่งเร็ว"

หญิงเสื้อนวมลายดอกหันไปคุยกับคนข้างๆ เสร็จ ก็ชี้นิ้วไปที่ปลาไนตัวใหญ่บนสุดของเข่ง

ฟางอันมองดูทั้งสามคน แล้วหยิบปลาไนตัวใหญ่ออกมาสามตัวยื่นให้คนละตัว "เงินไม่ต้องหรอกครับ เอาไปกินกันเถอะ รบกวนพวกป้าช่วยบอกเพื่อนบ้านละแวกนี้ให้หน่อยว่ามีคนเอาปลามาขาย จะได้ไม่ต้องให้ผมเดินตะโกนเอง"

"พ่อหนุ่มคนนี้รู้ความเว้ย แกรอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันไปป่าวร้องให้เดี๋ยวนี้แหละ!" พวกป้าสามคนหิ้วปลาวิ่งกลับบ้าน ปากก็ตะโกนร้องไปด้วย "มีคนมาขายปลาแล้วจ้า! ปลาเพิ่งจับมาใหม่ๆ เลย!"

ทั้งสามคนราวกับเป็นโทรโข่งสามตัว ตะโกนลั่นตรอกอยู่ไม่กี่นาที คนส่วนใหญ่ในหน่วยผลิตก็พากันวิ่งกรูกันออกมา แย่งกันซื้อปลากับฟางอัน

ก็แน่ละ แถวนี้ไม่มีแม่น้ำ จะไปซื้อในอำเภอก็ไม่มีใครขาย อุตส่าห์มีโอกาสซื้อปลาได้ง่ายๆ สักที ใครล่ะจะอยากพลาดไป

ฟางอันคอยเฝ้าเข่งปลาพลางยกตาชั่งไปพลาง ง่วนอยู่ครึ่งชั่วโมงเศษ ปลาที่เหลือก็ขายจนเกลี้ยง

"พ่อหนุ่ม เอ็งจะมาอีกเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย เมื่อกี้พวกฉันเบียดเข้าไปไม่ทันเลย"

พวกผู้ชายข้างหลังสองสามคนได้แต่ทำหน้าเซ็ง

พวกนี้มาช้าอยู่แล้ว ซ้ำยังมีพวกป้าๆ แย่งกันเบียดขึ้นหน้า ทำเอาพวกเขายืนรอตั้งนานสองนานแต่ไม่ได้ซื้อสักตัว

"อีกสองสามวันละกันครับ บ้านผมอยู่ค่อนข้างไกล แต่ก่อนสิ้นปียังไงก็ต้องมาอีกหลายรอบแน่" ฟางอันพูดตามตรง

ตลาดแถบนี้ดีกว่าที่เขาคิดไว้มาก

ทั้งเสี่ยวไป๋หยางโกวและหน่วยเสี่ยวหู่มีคนซื้อกันเยอะ แทบทุกบ้านซื้อไปแค่ไม่กี่ตัว รออีกสองสามวันคาดว่าคงขายได้อีกกองโต

แถมที่หน่วยเสี่ยวหู่ยังมีคนอีกตั้งครึ่งที่ยังไม่ได้ซื้อ ทางทิศตะวันตกยังมีหน่วยผลิตเล็กๆ อีกสองแห่งที่เขายังไม่ได้แวะไป คิดว่าเอามาอีกสองสามร้อยจินก็คงขายหมดเกลี้ยง!

"พ่อหนุ่ม งั้นเอ็งต้องมาให้ได้เชียวนะ!"

พวกผู้ชายได้ยินก็ยิ้มออกอย่างเบาใจ

"บ้านหัวหน้าหน่วยพวกน้าอยู่ตรงไหนเหรอครับ คราวหน้ามาผมจะได้ขอยืมโทรโข่งตะโกนเรียกสักหน่อย"

"อยู่สุดทางทิศใต้เลย บ้านหลังใหญ่ที่มีประตูเหล็กสีแดงนั่นแหละ"

"ได้ครับ ผมจำไว้แล้ว"

ฟางอันกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะจูงเจ้าเบอร์หกสิบห้าเดินเลียบถนนสายเหนือมุ่งหน้ากลับบ้าน

ทว่า ในขณะที่เขาเพิ่งจะออกจากหน่วยเสี่ยวหู่นั้นเอง

ลุงหลิวแห่งซวงหม่าหลิ่งเพิ่งจะวางหูโทรศัพท์ลง แล้วทุบโต๊ะเสียงดังปังอย่างเดือดดาล "บัดซบเอ๊ย หนังหน้าหนากันจริงๆ! คราวก่อนเกือบตายห่าบนเขา ยังเสือกจะเลียนแบบฟางอันเอาปลาไปขายอีก ขายขี้หน้าชาวบ้านเขาไปถึงข้างนอกโน่น!"

"เป็นอะไรไปอีกล่ะ ไม่มีใครไปยั่วโมโหสักหน่อย ทำไมจู่ๆ ถึงด่ากราดแบบนั้น?"

จางซิ่วหงวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องฝั่งตะวันออกด้วยความสงสัย

"ก็เฉินต้าฟาน่ะสิ! ไอ้ทึ่มนั่น เอาปลาไปขายจนโดนรวบตัวเข้าให้แล้ว คราวก่อนขึ้นเขาถ้าไม่ได้ล่อตัวนั้นช่วยไว้ก็คงไม่มีปัญญากลับมาแท้ๆ ยังจะริอ่านเลียนแบบฟางอันทำโน่นทำนี่อีก!"

ลุงหลิวโมโหจนควันแทบออกหู แต่ในเมื่อเป็นหัวหน้าหน่วยผลิต จะปล่อยปละละเลยก็ไม่ได้ จึงคว้าเสื้อบุนวมตัวใหญ่เตรียมจะก้าวขาออกจากบ้าน

"แล้วนี่แกจะไปทำอะไร?"

"ก็ไปบอกเมียมันให้เอาเงินไปไถ่ตัวกลับมาน่ะสิ!" ลุงหลิวกำลังจะก้าวพ้นประตู พอดีกับที่เสียงโทรศัพท์ดังลั่นขึ้นมาอีกรอบ คราวนี้ก็ยังคงเป็นสายตรวจป้องกันภัยร่วมโทรมา

"แกว่าไงนะ แม้แต่ฉางอวี้ซานก็โดนจับไปด้วยเรอะ!?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง