บทที่ 79 ไปขายปลาที่เสี่ยวไป๋หยางโกว

วันรุ่งขึ้น เวลาตีห้า

ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า เมฆดำบดบังจันทร์กระจ่าง ฟ้าที่สลัวอยู่แล้วจึงยิ่งมืดครึ้มทะมึน

ฟางอันพับผ้าห่มเรียบร้อยแล้วเดินออกมา จุดเตาไฟช่วยพี่สะใภ้อุ่นข้าว

"เสี่ยวอัน ดูท่าหิมะจะตกนะ ไปทางตะวันตกจะไหวเรอะ" เฉินเยี่ยนฟางกอดฟืนเดินเข้ามา เอ่ยถามด้วยความกังวล

"วิ่งถนนใหญ่ไม่ได้ขึ้นเขา ไม่เป็นไรหรอกครับ"

ฟางอันโบกมือ

ไม่กี่นาทีต่อมา ฟางอิงอิงก็ตื่น

ทั้งสองให้ฟางอิงอิงคอยเฝ้าหม้อข้าวไว้ แล้วพากันออกไปเตรียมข้าวของจะไปกู้ปลา

"พี่สะใภ้ เอาพวกเข่งออกมาก็พอ เดี๋ยวผมไปเอารถม้าก่อน ลากเลื่อนเที่ยวเดียวขนไม่หมดหรอก"

"ได้จ้ะ"

ฟางอันวิ่งเหยาะๆ ไปที่คอกม้า

เวลานี้หยางเหลาอู่ให้อาหารล่อเสร็จแล้ว แถมยังกวาดเก็บเศษหญ้าบนพื้นจนเกลี้ยง

"เสี่ยวอัน ฉันกำลังคิดจะไปหาแกอยู่พอดี ดูฟ้าดูฝนแล้วหิมะน่าจะตกหนัก อย่าเพิ่งไปเลยดีกว่ามั้ง" หยางเหลาอู่เห็นฟางอันจึงเอ่ยเตือน

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่ได้ขึ้นเขา แค่จะเอาปลาไปขายที่หน่วยเสี่ยวหู่"

ฟางอันยิ้มเรียบๆ เรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับอะไรอยู่แล้ว

"งั้นแกก็ระวังตัวให้ดีแล้วกัน ถ้าหิมะตกหนักขึ้นมา ถนนสายเหนือก็วิ่งลำบากเหมือนกันนะ" หยางเหลาอู่ไม่กล้าทักท้วงมาก ช่วยฟางอันเทียมเกวียนม้าแล้วปล่อยให้เขาจูงออกไป

ฟางอันขับเกวียนม้ากลับมาถึงบ้าน

พอดีกับที่เหยียนเจี้ยนซานและเหยียนเสี่ยวฮุ่ยกินข้าวเสร็จแล้วเดินมาถึง

ทั้งสี่คนขนเครื่องมือขึ้นเกวียนม้า แล้วมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้าพร้อมกัน

เวลานี้

ริมแม่น้ำตงต้ายังมีคนจับปลากันอยู่อีกไม่น้อย

หยางเหมิงเหมิงกับหยางจื้อผิงก็อยู่ ทั้งคู่จับปลามาได้เกือบครึ่งถังแล้ว

ทุกคนทักทายกันพอเป็นพิธี

ฟางอันกับเฉินเยี่ยนฟางช่วยลุงเหยียนสาวตาข่ายสองผืนของบ้านนั้นขึ้นมาใส่เข่งก่อน ส่วนตาข่ายสี่ผืนของฟางอัน พอดึงขึ้นมาก็โยนขึ้นเกวียนม้าไปตรงๆ จะได้ไม่ปะปนกับของอีกบ้านจนคิดเงินลำบาก

ทั้งสี่คนกลับถึงบ้านแล้วช่วยกันปลดปลาออกจากตาข่าย

ฟางอันคัดปลาของลุงเหยียนออกมาชั่งก่อน ตาข่ายสองผืนจับได้ทั้งหมดสามสิบเก้าจินเจ็ดเหลียง น้อยกว่าเมื่อวานไปนิดหน่อย

"ลุงเหยียน เงินส่วนนี้ผมขอขายของเสร็จกลับมาค่อยให้นะ คนอื่นที่เอามาส่งผมจ่ายเงินสดไปเลย เพราะคนมันเยอะเกิน ไม่กี่จินไม่กี่เหลียงมันจำยาก"

"ไม่รีบหรอก แกจะเบี้ยวฉันได้ลงคอเรอะ ถ้าไม่ให้ ฉันก็ไปทวงกับพี่ชายแกนู่น!" เหยียนเจี้ยนซานพูดติดตลก

"ไม่มีทางหรอกครับ ทั้งหมดก็—"

ฟางอันกำลังจะคิดเงิน แต่พอเห็นคนขายปลาเดินเข้ามาทางประตูสองคน ก็รีบกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปทันที

"พี่หาน"

"เกือบมาไม่ทันแน่ะ" หานซิงฝูวิ่งเหยาะๆ เข้ามา ยื่นปลาให้ฟางอัน

"เพิ่งเจ็ดโมงเอง ถ้าอยากจับต่อก็ยังทันนะ สามจินหกเหลียง หนึ่งหยวนแปดเหมาครับ"

ฟางอันชั่งเสร็จก็ยื่นเงินให้

"ได้ งั้นฉันไปจับต่ออีกหน่อย ได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้นแหละ" หานซิงฝูนับเงินเสร็จก็หิ้วเข่งไม้ไผ่วิ่งกลับไปทางแม่น้ำตงต้าอีกรอบ

"เยี่ยนฟาง เสี่ยวอัน ฉันกับเสี่ยวฮุ่ยขอตัวกลับก่อนล่ะนะ"

เหยียนเจี้ยนซานช่วยฟางอันยกเข่งใส่ปลาขึ้นเกวียนม้า แล้วแบกเข่งไม้ไผ่กับตาข่ายเตรียมจะกลับบ้าน

"พี่ใหญ่เหยียน กินข้าวก่อนค่อยกลับสิ"

"กินมาก่อนแล้วล่ะ" เหยียนเจี้ยนซานไม่ยอมอยู่ต่อ พาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินกลับไป

เฉินเยี่ยนฟางเดินไปส่งทั้งคู่ที่หน้าประตู เห็นทางทิศตะวันออกมีคนเอาปลามาส่งอีกสองสามคน จึงรีบวิ่งเหยาะๆ กลับเข้ามาในลานบ้าน "เสี่ยวอัน แกเข้าบ้านไปกินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ชั่งเอง"

"ไม่ต้องหรอกครับ อีกพักใหญ่กว่าจะได้ออกเดินทาง พี่เข้าบ้านไปเถอะ พี่ใหญ่น่าจะใกล้ตื่นแล้ว เดี๋ยวค่อยกินพร้อมกัน"

ฟางอันเห็นคนเดินเข้ามาก็ยกตาชั่งขึ้นทำงานต่อ

เฉินเยี่ยนฟางขัดเขาไม่ได้ จำต้องเดินเข้าบ้านไปก่อน

จังหวะนั้นฟางเต๋อหมิงก็ตื่นพอดี

เฉินเยี่ยนฟางช่วยนวดเอวให้ฟางเต๋อหมิงก่อน แล้วค่อยช่วยกับพวกเด็กๆ พยุงฟางเต๋อหมิงขึ้นนั่งบนรถเข็น รอจนฟางอันเสร็จงานถึงได้กินข้าวเช้าพร้อมหน้ากัน

"เสี่ยวอัน วันนี้จับได้กี่จินล่ะ"

บนโต๊ะอาหาร ฟางเต๋อหมิงเอ่ยถามขึ้นมา

"ตาข่ายสี่ผืนรวมกันเพิ่งจะได้แปดสิบกว่าจินเองครับ"

เมื่อกี้ตอนชั่งปลาให้ลุงเหยียนเสร็จ ฟางอันก็ชั่งของตัวเองดูแล้ว รวมทั้งหมดได้แปดสิบหกจินสามเหลียง

ตาข่ายสองผืนที่ลงใหม่เมื่อคืนทำเลไม่ค่อยดี เพราะจุดดีๆ โดนคนอื่นจับจองไปหมดแล้ว สองผืนนี้รวมกันได้ยังไม่ถึงสามสิบจินด้วยซ้ำ

ที่เหลือล้วนมาจากตาข่ายสองผืนเดิมทั้งนั้น

"แล้วรับซื้อมาได้เท่าไหร่" ฟางเต๋อหมิงถามต่อ

"เมื่อคืนรับมาได้ไม่ถึงสิบกว่าจิน เช้านี้…น่าจะสักยี่สิบกว่าจินได้มั้งครับ" ฟางอันใคร่ครวญแล้วตอบ

ก่อนนอนเมื่อคืน ฟางอันรับซื้อมาได้สิบสองจินห้าเหลียง เช้านี้จนถึงตอนนี้รับมาได้ยี่สิบสามจินสามเหลียง รวมแล้วก็สามสิบห้าจินแปดเหลียง

"พี่จะถามไปทำไมกัน" เฉินเยี่ยนฟางถามด้วยความสงสัย

"ถ้าพูดอย่างนี้ก็น่าจะพอไหว บ้านเราจับได้แปดสิบจิน ลุงเหยียนสี่สิบ รับซื้อได้อีกสี่สิบ วันนึงตกได้ร้อยหกสิบจิน สามวัน…ดูท่าจะไม่พอมั้ง…" ฟางเต๋อหมิงขมวดคิ้วมุ่นทันที

ฟางอันถึงเพิ่งเข้าใจ

ที่แท้พี่ชายก็กังวลว่าจะรวบรวมปลาห้าร้อยจินไม่ทันนี่เอง!

"พี่ใหญ่ เรื่องนี้พี่ไม่ต้องห่วงหรอก เมื่อวานเราเพิ่งเริ่มรับซื้อ หลายบ้านยังรอดูท่าทีอยู่ เดี๋ยวพอบ่ายๆ เราขายปลาออกไปได้ ต่อไปคนเอามาส่งที่นี่จะยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ" ฟางอันยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น

พอกินข้าวเช้ากันเสร็จ

ฟางอันก็สะพายปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ติดตัวไปด้วย เผื่อว่าระหว่างทางจะเจอหมาป่าหรืออะไรเข้า

"พี่สะใภ้ เอาปลาแช่แข็งที่บ้านไปด้วยเถอะ ต่อไปอยากกินค่อยจับใหม่ แช่ไว้นานๆ เดี๋ยวมันจะเสียรสชาติ"

"จะขายหมดเยอะขนาดนั้นเรอะ ถ้าขายไม่หมดก็อย่าดันทุรังเข้าไปในป่าลึกเชียวนะ หิมะตกหนักแล้วมันออกมายาก" เฉินเยี่ยนฟางลังเล ไม่อยากให้เอาไป

"ขายไม่ออกก็ขนกลับมาสิครับ มีแรงขายได้เท่าไหร่ก็ขายไปก่อน"

ฟางอันไม่ได้อธิบายอะไรมาก

ความจริงเขาตั้งใจจะเข้าไปในเขตเขาลึกอยู่แล้ว แต่ถ้าพูดออกไป พี่สะใภ้คงเป็นห่วงจนอยู่ไม่สุขแน่

"งั้นก็ได้" เฉินเยี่ยนฟางกับพวกเด็กๆ ช่วยกันรื้อปลาแช่แข็งออกมา รวมทั้งหมดสามสิบสองจินสี่เหลียง แล้วยกขึ้นไปวางบนเกวียนม้า

"เสี่ยวอัน ขับเกวียนก็ช้าๆ หน่อยนะ ถ้าหิมะตกหนักก็รีบกลับมาล่ะ" เฉินเยี่ยนฟางกำชับไม่หยุดปาก

"วางใจเถอะครับ"

ฟางอันออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า พอแปดโมงกว่าๆ ก็มาถึงเสี่ยวไป๋หยางโกว

แต่พอมาถึงเขาก็ไม่ได้รีบร้อนตะโกนขายของ กลับจอดเกวียนม้าไว้หน้าบ้านช่างไม้จาง แล้วคัดเอาปลาไนแดงตัวใหญ่สามตัวเดินเข้าไปในลานบ้าน

"ไอ้หนุ่ม แกมาจริงๆ ด้วย ยายเฒ่า รีบเอาเงินมาซื้อเนื้อเร็วเข้า!" ช่างไม้จางตะโกนออกมาจากห้องด้านใน

"ช่างจาง เงินไม่ต้องหรอกครับ ปลาพวกนี้ลุงรับไปกินเถอะ"

ฟางอันยื่นปลาไนให้พลางโบกมือปฏิเสธ

ถ้าไม่ใช่เพราะช่างไม้จางเอ่ยปากแนะนำขึ้นมา เขาก็คงคิดไม่ถึงว่าจะต้องเอาปลามาขายที่นี่ ให้เพิ่มไปหน่อยก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว

"ได้ยังไงกันเล่า" ช่างไม้จางไม่กล้ารับไว้

"เงินไม่ได้มากมายอะไรหรอกครับ พอดีผมมีเรื่องอื่นจะรบกวนด้วย ใครเป็นหัวหน้าหน่วยผลิตของที่นี่เหรอครับ ผมอยากจะไปขอยืมโทรโข่งสักหน่อย" ฟางอันยัดปลาใส่มืออีกฝ่ายโดยไม่ยอมให้ปฏิเสธ

"ได้สิ เดี๋ยวฉันพาแกไปเอง"

ช่างไม้จางยิ้มร่า ยื่นปลาให้ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก

"พอกินไหมครับ ถ้าไม่พอเดี๋ยวผมหยิบให้อีก"

"พอแล้ว แค่นี้ก็กินไม่หมดแล้ว" ช่างไม้จางขึ้นเกวียนม้า นั่งไปกับฟางอันเพื่อไปยังลานกว้างทางทิศเหนือของหน่วยผลิต

ฟางอันให้ปลาเฉาฮื้อตัวใหญ่สองตัวกับหัวหน้าหน่วยเพื่อเป็นสินน้ำใจ แล้วขอยืมโทรโข่งประกาศป่าวร้องไปหนึ่งรอบ ไม่ทันไร ทั้งคนหนุ่มคนแก่ ชายหญิงทั่วทั้งหน่วยผลิตก็พากันวิ่งกรูออกมา

"ไอ้หนุ่ม ปลาแกขายยังไงเนี่ย"

"ปลาสดจินละหนึ่งหยวนหนึ่งเหมา ปลาแช่แข็งจินละหนึ่งหยวนจ้า!"

ฟางอันยืนตะโกนก้องอยู่ตรงสี่แยก

ช่างไม้จางถึงกับอึ้งไปเลย ปลาที่ฟางอันให้เขาเมื่อครู่ล้วนเป็นปลาสดทั้งนั้น สามตัวนั่นหนักตั้งห้าหกจิน คิดเป็นเงินก็ปาเข้าไปหกเจ็ดหยวนแล้ว!

"แพงจัง ในอำเภอเขาขายกันแค่แปดเหมาไม่ใช่เรอะ"

"นั่นสิ แพงเกินไปแล้วมั้ง!"

"ป้าครับ ในอำเภอนั่นมันต้องใช้คูปองไม่ใช่เหรอ ของผมไม่ต้องใช้คูปอง แพงขึ้นมาแค่สองสามเหมาเอง ถ้าป้าว่างลองไปสืบดูในอำเภอก็ได้ ที่ตลาดมืดปลาแช่แข็งขายกันจินละหนึ่งหยวนสองเหมาแล้วนะ" ฟางอันพูดเจื้อยแจ้วพร้อมรอยยิ้ม

"ก็จริงของเขานะ ไอ้ทึ่มทางท้ายหมู่บ้านฝั่งโน้นก็เพิ่งซื้อมาจินละหนึ่งหยวนสองเหมาเหมือนกัน"

"งั้นเอาตัวใหญ่ให้ฉันสองตัวสิ แล้วไอ้ตัวเล็กนี่คิดเป็นจินด้วยไหม" ชายชราคนหน้าสุดเอ่ยถาม

"คิดเป็นจินทั้งหมดครับ ตัวเล็กตัวนึงก็แค่สองสามเหลียงเท่านั้นเอง"

ฟางอันหยิบตัวเล็กขึ้นมาวางบนตาชั่ง พอดีสามเหลียงเศษๆ

"เอาปลาไนตัวใหญ่ให้ฉันตัวนึง แล้วก็เอาปลาจี้กวาจื่อสามจินสิ"

"ฉันก็จะเอาปลาไนตัวใหญ่เหมือนกัน!"

"เอาปลาเฉาฮื้อนั่นให้ฉันเลยนะ!"

…

พอเปิดขายรายแรกได้ คนข้างหลังก็เริ่มแย่งกันซื้อพัลวัน

ฟางอันบอกให้ทุกคนเข้าแถวให้เรียบร้อย ตัวเขาเองก็มือเป็นระวิง ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

ทว่า ในสถานการณ์ที่เอาปลาไปขายเหมือนกัน

เฉินต้าฟากับฉางอวี้ซานที่อยู่ในตัวอำเภอกลับตกที่นั่งต่างกันลิบลับ สองคนนั้นยืนแหง่วอยู่หน้าแผงตัวเองมาตั้งนานสองนาน จนป่านนี้ยังขายปลาไม่ได้เลยสักตัวเดียว…

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง