บทที่ 78 ลงตาข่าย กู้ปลา

เหยียนเจี้ยนซานได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

ทว่า

เฉินหยวนหยวนได้ยินเข้ากลับขมวดคิ้วมุ่น

เมื่อกี้เสี่ยวฮุ่ยว่าอะไรนะ?

ฟางอันพาหาเงิน ดูแลเธออย่างนั้นเหรอ?

"เสี่ยวฮุ่ย ฉันหวังดีหรอกนะเนี่ย แกเอาไปขายในอำเภอเอง ไม่ได้เงินเยอะกว่าขายให้ฟางอันหรือไง?"

เฉินหยวนหยวนยังคงเกลี้ยกล่อมต่อ

แต่เหยียนเสี่ยวฮุ่ยไม่แม้แต่จะสนใจ เก็บตาข่ายดักปลาเสร็จก็เดินกลับไปดูหม้อในครัว

"พ่อ ข้าวเสร็จแล้วจ้ะ"

"กินข้าวก่อน กินเสร็จจะได้รีบไป"

เหยียนเจี้ยนซานไม่คิดจะสนใจเธอเช่นกัน เดินตามเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเข้าบ้านไป

เฉินหยวนหยวนโมโหจนกระทืบเท้า หันหลังเดินกลับบ้าน ยิ่งคิดระหว่างทางก็ยิ่งแค้นใจ

เมื่อก่อนฟางอันคอยตามก้นเธอต้อยๆ พอคราวนี้ขายปลาได้เงินกลับไม่ยอมมาชวนเธอ แต่ดันไปหาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเนี่ยนะ?

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยนั่นมันมีดีอะไรนักหนา!

ที่บ้านก็จนจนแทบไม่มีข้าวกิน ใส่เสื้อผ้าก็ปุปะขาดรุ่งริ่ง เสื้อผ้าทั้งตัวยังไม่มีค่าเท่าถุงมือของเธอข้างหนึ่งเลยด้วยซ้ำ มีอะไรดีตรงไหนกัน?

ไม่สิ!

ไอ้ฟางอันนั่นก็ไม่ได้ดีเด่ไปกว่ากันหรอก บ้านก็จนจะตายชัก แม้แต่นาฬิกาข้อมือยังไม่มีปัญญาจะซื้อ อยากไปหาใครก็เชิญเลย เธอไม่ได้แยแสสักนิด!

ขายปลาหาเงินอะไรกัน คอยดูเถอะ เดี๋ยวก็โดนจับเข้าคุก!

เฉินหยวนหยวนถลึงตาใส่หน้าประตูบ้านเหยียนเสี่ยวฮุ่ย แก้มป่องวิ่งตึงๆ กลับบ้านไป

"นังเด็กเวรนี่ ยังจะกล้ามาเสี้ยมถึงที่!"

เหยียนเจี้ยนซานนั่งลงตรงขอบเตียงคั่งห้องฝั่งตะวันออก พอเห็นเฉินหยวนหยวนไปแล้วก็สบถด่าอย่างโมโห

"พ่อ อย่าโมโหไปเลยจ้ะ ป้าเสิ่นบอกว่าโกรธแล้วไม่ดีต่อสุขภาพนะ"

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยปลอบเสียงนุ่ม

"เสี่ยวฮุ่ย แกไม่เคยคิดจะเอาปลาไปขายเองจริงๆ เรอะ?" เหยียนเจี้ยนซานถามเสียงเบา

"พ่อ? ทำไมพ่อพูดงั้นล่ะจ๊ะ?"

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยชะงักไป

"เมื่อก่อนพ่อสอนเองไม่ใช่เหรอว่าคนเราต้องรู้คุณคน ถ้าไม่ใช่เพราะฟางอันพาหนูหาเงิน ที่บ้านคงไม่มีแม้แต่เงินไปฉีดยา ต่อให้เขาให้ราคาน้อย นั่นก็ช่วยพวกเราไว้มากแล้ว อีกอย่างที่เขาให้ก็ไม่ได้น้อยเลย ตัวเขาเองยังแทบไม่ได้กำไรอะไรเท่าไหร่ด้วยซ้ำ"

เหยียนเจี้ยนซานพยักหน้าอย่างชื่นใจ

"อืม แกคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว อย่าไปคิดว่างมปลาไปขายมันง่าย เสี่ยวอันมันขายได้นั่นเพราะมันมีฝีมือ ถ้าใครๆ ก็ขายได้ พวกคนในหน่วยผลิตคงรวยกันไปหมดแล้ว"

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยถึงเข้าใจว่าพ่อแกล้งลองใจเธอ พลอยเม้มปากยิ้มบางๆ แต่พอนึกถึงเฉินหยวนหยวนเมื่อกี้ สีหน้าก็บึ้งตึงขึ้นมาอีก

"เมื่อก่อนหนูยังคิดว่าหยวนหยวนเป็นคนดี ไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็นแบบนี้ ยังจะมาห้ามไม่ให้หนูไปหาเงินกับฟางอันอีก"

"มันไม่ได้มาเพราะเรื่องนั้นหรอก มันมาสืบราคา แกเองก็เถอะ ถ้าพ่อไม่ห้ามไว้ แกคงพูดหลุดปากไปหมดแล้ว เสี่ยวอันมันให้เราเจ็ดเหมา ให้คนอื่นอาจไม่ใช่ราคานี้ พูดออกไปจะไม่เป็นการหาเรื่องเดือดร้อนให้เสี่ยวอันเรอะ?" เหยียนเจี้ยนซานตีหน้าขรึมดุ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งคิดได้ ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิด

"เอาละ ทีหลังก็ระวังหน่อย รีบกินข้าวเถอะ!"

เหยียนเจี้ยนซานเห็นลูกสาวสำนึกผิดแล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ

พอกินข้าวเสร็จเห็นว่าได้เวลาพอดี ทั้งสองคนก็แบกตาข่ายดักปลาถือเครื่องไม้เครื่องมือเดินไปบ้านฟางเต๋อหมิง

เวลานั้น

ฟางอันเพิ่งจะผ่าฟืนเสร็จ กำลังเรียงฟืนอยู่กับพี่สะใภ้และเด็กๆ ทั้งสองคน

"พี่ใหญ่เหยียน เสี่ยวฮุ่ยมาแล้วเหรอ"

เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยทัก

"ลุงเหยียน รอสักสองสามนาทีนะ จัดการตรงนี้เสร็จพวกเราค่อยไปกัน" ฟางอันหันไปบอก

"ไม่รีบๆ"

เหยียนเจี้ยนซานโบกมือ ก่อนจะเดินไปนั่งคุยเล่นข้างๆ ฟางเต๋อหมิง

เหยียนเสี่ยวฮุี่ยวางตาข่ายลง แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามาช่วย

"เด็กคนนี้นี่ จะมายื่นมือช่วยทำไมเล่า พักสักเดี๋ยวเหอะ ประเดี๋ยวต้องไปจับปลาอีกนะ!"

เฉินเยี่ยนฟางบ่นพลางยิ้มขำ

"ไม่เหนื่อยหรอกจ้ะ" เหยียนเสี่ยวฮุ่ยไม่ฟัง ยังคงช่วยทุกคนจัดของอย่างขะมักเขม้น

"พี่เต๋อหมิง เสี่ยวอันอยู่บ้านไหม"

จังหวะนั้นเอง เฒ่าจางบ้านข้างหน้าก็พาเพื่อนบ้านอีกสองคนเดินเข้ามาในลานบ้าน

"ลุงจางเหรอ อยู่ครับ!"

ฟางอันวางฟืนในมือลงบนกองฟืน ให้พี่สะใภ้ช่วยจัดต่อ แล้ววิ่งเหยาะๆ ออกไปต้อนรับ "ลุงหวัง พี่หาน พวกน้ามานี่มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"พวกเราได้ยินคนในหน่วยพูดกันว่าแกจะรับซื้อปลาเหรอ" เฒ่าจางบ้านข้างหน้าถามหยั่งเชิง

"รับครับ พรุ่งนี้ก่อนเจ็ดโมงเช้าเอามาส่งได้เลย"

"เสี่ยวอัน แล้วให้จินละเท่าไหร่ล่ะ"

หานซิงฝูที่ตาตี่อยู่แล้วเบิกตากว้างจนกลมดิก

"ห้าเหมาครับ!"

เหยียนเจี้ยนซานหันขวับไปมองเหยียนเสี่ยวฮุ่ยทันที

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยได้ยินคำนี้เข้า ฟืนในมือแทบจะร่วงลงพื้น

โชคดีจริงๆ ที่เมื่อกี้พ่อห้ามเธอไว้ ไม่อย่างนั้นเธอคงทำเรื่องพังไปแล้ว!

"ราคาสูงขนาดนี้เลยเรอะ ได้ งั้นพวกเราไปงมปลาก่อนละ!"

เฒ่าจางบ้านข้างหน้าพาทั้งสองคนวิ่งแจ้นกลับบ้านไปทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา

ฟืนในบ้านก็จัดเก็บเรียบร้อย

ฟางอันลากเลื่อนหิมะพร้อมตาข่ายดักปลาและอีเตอร์มุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้า

เฉินเยี่ยนฟางลงกลอนประตูใหญ่เสร็จก็เข็นรถของฟางเต๋อหมิงตามมาข้างหลัง

เดิมทีฟางอันอยากให้พี่ชายรออยู่ที่บ้านเพราะกลัวจะหนาว แต่ฟางเต๋อหมิงยืนกรานท่าเดียวว่าจะต้องมาด้วยให้ได้

ทุกคนคุยเล่นกันไปจนถึงแม่น้ำตงต้า

ทว่าแม่น้ำตงต้าในตอนนี้ไม่ได้เงียบสงบเหมือนไม่กี่วันก่อน กวาดสายตามองปราดเดียวก็เห็นคนมางมปลาอยู่หกเจ็ดกลุ่ม

คนพวกนี้ถ้าไม่เพิ่งเริ่มเจาะรูน้ำแข็ง ก็ลงมืองมปลากันไปแล้ว ต่างคนต่างง่วนอยู่กับงาน มีเพียงไม่กี่คนที่หยุดพักเหนื่อยกลางคันแล้วเหลือบมาเห็นฟางอันเข้า

"เฮ้ย ฟางอันมาแล้วเว้ย!"

"จริงด้วย ไอ้หนุ่มนี่ต้องฟันเงินไปไม่น้อยแน่ๆ ถึงได้พาคนมางมเยอะขนาดนี้"

ผู้คนต่างพากันซุบซิบนินทา

หยางเหมิงเหมิงหันกลับมา เห็นเหยียนเสี่ยวฮุ่ยช่วยฟางอันลากเลื่อนหิมะก็ชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็ยังวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

เสิ่นหรงเห็นภาพนี้เข้าก็อึ้งไปเหมือนกัน สองคนนั้นไปสนิทสนมกันตั้งแต่เมื่อไหร่

"เสี่ยวอัน ตอนนี้รับซื้อเลยไหม"

หยางเหมิงเหมิงวิ่งมาหยุดตรงหน้าฟางอันแล้วเอ่ยถามขึ้น

"ไม่ได้เอาตาชั่งมา เดี๋ยวค่อยไปชั่งที่บ้านนะ"

ฟางอันพูดพลางจอดเลื่อนหิมะไว้ตรงที่เดิม

"งั้นก็ได้ พ่อฉันบอกว่าน่าจะได้สักสี่ห้าจินแล้ว เดี๋ยวค่อยเอาไปส่งให้นายนะ"

หยางเหมิงเหมิงวิ่งเหยาะๆ กลับไปที่รูน้ำแข็ง ช่วยหยางจื้อผิวงมปลาต่อ

เสิ่นหรงเห็นฟางอันกับเสี่ยวฮุ่ยเดินไปเก็บกิ่งไม้ด้วยกัน ก็หันไปถลึงตาใส่หยางเหมิงเหมิง

ยัยเด็กนี่ซื่อบื้อไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาเสียเลย เสี่ยวอันกับเสี่ยวฮุ่ยตัวติดกันขนาดนั้น ต่อไปจะมีที่ว่างให้แกได้ยังไงกัน!

ฟางอันไม่ได้สังเกตเห็น พอก่อกองไฟเสร็จก็ให้เด็กๆ ช่วยเฝ้าไว้ จากนั้นพาคนอื่นๆ ไปที่รูน้ำแข็งเดิมทั้งสี่รูเพื่อลงตาข่าย แล้วค่อยหาที่เจาะรูน้ำแข็งใหม่ เตรียมลงตาข่ายอีกสองผืนที่เพิ่งซื้อมา

"ลุงเหยียน ลุงกับเสี่ยวฮุ่ยกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเองได้"

"ที่บ้านไม่มีอะไรต้องทำหรอก เจาะเสร็จค่อยกลับพร้อมกัน พรุ่งนี้มากี่โมงล่ะ?"

"สักหกโมงเช้าละกันครับ ไม่ต้องตื่นเช้ามาก" ฟางอันครุ่นคิดแล้วบอก

"ไปเช้าหน่อยจะได้กลับเร็วไม่ใช่เหรอ เอาเวลาเดิมสิ"

เฉินเยี่ยนฟางออกความเห็น

"ไม่ต้องหรอกครับ ไปเช้าเกินไปมันหนาว รอให้แดดออกก่อนค่อยว่ากัน"

ฟางอันอ้างไปเรื่อย ที่จริงคือไม่อยากให้พี่สะใภ้ต้องตื่นเช้าขนาดนั้น กลัวว่าเธอจะเหนื่อยจนล้มป่วยเอา

ทั้งสี่คนเจาะรูน้ำแข็งตรงนี้เสร็จและลงตาข่ายเรียบร้อยก็พากันกลับบ้าน

เฉินเยี่ยนฟางตั้งใจจะชวนเหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยอยู่กินข้าวด้วยกัน

แต่ทั้งสองคนปฏิเสธท่าเดียว ยังไม่ทันถึงหน้าประตูก็ขอตัวกลับไปก่อน

พอฟางอันเข้าบ้านมา เพิ่งจะเก็บเลื่อนหิมะกับตะกร้าสานเสร็จ ตาเฒ่าจางบ้านข้างหน้ากับกู้เอ้อร์โถวจื่อก็หอบปลาเดินเข้ามาในลานบ้าน โดยมีหยางเหมิงเหมิงเดินตามหลังทั้งสองคนเข้ามาติดๆ

"พี่สอง ของพี่สี่จินหกเหลี่ยง สองหยวนสามเหมาครับ" ฟางอันชั่งเสร็จก็บอกราคา

"ได้เยอะขนาดนี้เลยเรอะ งั้นฉันไปงมเพิ่มอีกดีกว่า!"

กู้เอ้อร์โถวจื่อทำท่าจะรีบกลับไปที่แม่น้ำตงต้า แต่ฟางอันเรียกไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวก่อนสิครับ รับเงินไปด้วย!" ฟางอันยื่นเงินให้

"จ่ายตอนนี้เลยเหรอ?"

กู้เอ้อร์โถวจื่ออึ้งไป นึกว่าต้องรอขายได้ก่อนถึงจะได้เงิน

"รับของก็จ่ายเงินสดเลยครับ จะได้ไม่ต้องมานั่งจดบัญชีให้วุ่นวาย" ฟางอันพูดจบก็หันมาชั่งให้ตาเฒ่าจาง "สามจินเจ็ดเหลี่ยง หนึ่งหยวนแปดเหมาห้าเฟินครับ"

"เงินหาง่ายจริงๆ วุ้ย ไปงมเพิ่มอีกดีกว่า"

ตาเฒ่าจางรับเงินมาด้วยรอยยิ้มแป้น แล้วพากันวิ่งเหยาะๆ กลับไปแม่น้ำตงต้าพร้อมกับกู้เอ้อร์โถวจื่อ

"เสี่ยวอัน คือว่า…ฉันขอโทษนะ! แม่ฉันเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศจนคนรู้กันหมด…" หยางเหมิงเหมิงรอจนสองคนนั้นไปแล้ว จึงเอ่ยขอโทษเสียงเบา

"ไม่เป็นไรหรอก ยิ่งรับซื้อได้เยอะก็ยิ่งขายได้เยอะ ของเธอเจ็ดจินสองเหลี่ยง ทั้งหมดสามหยวนหกเหมา"

"ได้เยอะขนาดนี้เชียว…" หยางเหมิงเหมิงรับเงินไปพลาง ดวงตาก็เป็นประกายวิบวับ

"ถ้างมได้อีก พรุ่งนี้เช้าค่อยเอามาส่งทีเดียวนะ ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาหรอก"

"ได้เลย" หยางเหมิงเหมิงเก็บเงินเข้ากระเป๋า แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้าเช่นกัน

พอส่งทั้งสามคนเสร็จ ฟางอันก็ยื่นเงินยี่สิบหยวนให้พี่สะใภ้ วานว่าถ้ามีใครเอาปลามาขายอีกก็ช่วยชั่งแล้วจ่ายเงินให้ที

จากนั้นเขาก็คัดปลาขาวตัวใหญ่สองตัวจากปลาที่เพิ่งรับซื้อมาเอาไปให้ลุงหลิว เพื่อขอยืมเกวียนม้าสี่วัน แถมยังหยิบปลาตัวเล็กๆ สองสามตัวไปให้หยางเหลาอู่เป็นการผูกมิตรด้วย ถึงค่อยกลับบ้าน

"พี่สะใภ้ มื้อเย็นกับข้าวพอกินไหม ถ้าไม่พอก็เอาปลาไนตัวใหญ่นี่ไปตุ๋นกินสิ"

"จะเอามาตุ๋นทำไมกัน เก็บไว้ขายเถอะน่า ในบ้านยังมีเนื้ออยู่อีกตั้งเยอะแยะ"

เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบพลางปฏิเสธท่าเดียว สุดท้ายก็ยอมแค่เอาขาหน้าของกวางโรทึ่มออกมาตุ๋นกินอย่างเดียว

พอกินมื้อเย็นเสร็จ ฟางอันก็ทยอยรับซื้อปลาจากคนที่เอามาส่งอีกเรื่อยๆ

กระทั่งท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิท เขาถึงลงกลอนประตูใหญ่แล้วกลับเข้าห้อง เตรียมตัวสำหรับไปกู้ตาข่ายดักปลาและเอาไปขายในวันพรุ่งนี้

ในขณะเดียวกัน คนในหน่วยผลิตจำนวนไม่น้อยต่างจับกลุ่มคุยถึงเรื่องนี้กันอย่างออกรส

มีอยู่สองสามบ้านบอกว่าพรุ่งนี้ฟางอันขายไม่ออกจะต้องขาดทุนย่อยยับแน่ๆ แถมยังมีอีกสองสามบ้านแช่งให้เขาโดนจับเข้าซังเต

เสียงวิพากษ์วิจารณ์แตกออกเป็นหลายทาง

แต่ก็มีอยู่สองบ้านที่ไม่ได้ไปร่วมวงนินทาเรื่องฟางอันกับใคร

สองครอบครัวนี้มัวแต่จ้องปลาที่เพิ่งงมมาได้พลางเอาปากกามานั่งคิดเงิน วาดฝันว่าพรุ่งนี้เอาไปขายที่ตลาดมืดจะได้เงินมาก้อนโตแค่ไหน นั่งดีดลูกคิดคำนวณซ้ำไปซ้ำมาอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ราวกับเงินพวกนั้นลอยเข้ากระเป๋าตัวเองไปแล้วเรียบร้อย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง