บทที่ 77 การยุยงของเฉินหยวนหยวน

เฉินเยี่ยนฟางกับฟางเต๋อหมิงสบตากัน ถึงเพิ่งเข้าใจเจตนาของเขา

เมื่อวานฟางอันกับลุงเหยียนช่วยกันจับปลาได้แค่ร้อยจิน ต่อให้หลังจากนี้ทำได้เท่าเดิมทุกวัน สามวันก็ได้แค่สามร้อยจิน

ตอนนี้เสี่ยวอันกำลังกลุ้มเรื่องยอดไม่พออยู่พอดี ยิ่งมีคนช่วยจับเยอะเท่าไรก็ยิ่งดี

ติดอยู่แค่วันพรุ่งนี้นี่สิ…

“เสี่ยวอัน ถ้าเกิดช่วงบ่ายมีคนไปจับกันเยอะ พรุ่งนี้จะขายหมดเหรอ?”

เฉินเยี่ยนฟางถามต่อ

พรุ่งนี้ฟางอันต้องเอาปลาไปขายคนเดียว ยังไม่รู้เลยว่าจะขายได้สักเท่าไร

“ขายออกแน่ ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ ทางเขาตะวันตกมีหน่วยผลิตตั้งหลายแห่ง ทั้งเล็กทั้งใหญ่เต็มไปหมด ในอำเภอก็ขาดปลา ทางฝั่งโน้นก็ไม่มีแม่น้ำ อย่างแย่ที่สุดก็แค่ตระเวนไปหลายที่หน่อย ยังไงก็ขายหมดอยู่แล้ว”

ฟางอันพูดตามตรง

เสี่ยวไป๋หยางโกวเป็นหน่วยผลิตเล็ก มีคนไม่มาก แต่ทางทิศตะวันตกของร่องเขานั้นคือหน่วยเสี่ยวหู่ นั่นเป็นหน่วยใหญ่ คนไม่น้อยไปกว่าซวงหม่าหลิ่งเลย

เฉินเยี่ยนฟางตาสว่างทันที ไม่กังวลอีกต่อไป ซ้ำยังแอบหวังให้เสี่ยวหรงช่วยกระจายข่าวออกไปอย่างที่เสี่ยวอันบอกจริงๆ

และเสิ่นหรงก็ไม่ทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ!

ทันทีที่สามคนพ่อแม่ลูกบ้านเสิ่นหรงเดินพ้นรั้วบ้านฟางเต๋อหมิง พอเจอกับคนรู้จักกลางทาง อีกฝ่ายก็ทักถามว่าพวกเธอสามคนถือสวิงจะไปทำอะไรกัน

หยางเหมิงเหมิงกะจะหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงไป

แต่เสิ่นหรงเป็นคนปากไวใจเร็ว ไม่เพียงแต่บอกเรื่องที่ฟางอันรับซื้อปลาออกไปจนหมดเปลือก แม้แต่ราคาก็บอกเขาไปด้วย

หยางเหมิงเหมิงหน้าบึ้งตึง จ้องมองเสิ่นหรงตาเขม็ง ไม่ยอมพูดกับแม่แม้แต่คำเดียวจนกระทั่งเดินมาถึงแม่น้ำตงต้า

“วันนี้แกเป็นอะไรของแกเนี่ย?”

หยางจื้อผิงหยิบชะแลงเหล็กมาเจาะรูน้ำแข็ง ส่วนเสิ่นหรงมองหยางเหมิงเหมิงด้วยความฉงน

“แม่ แม่จะไปป่าวประกาศเรื่องเสี่ยวอันรับซื้อปลาทำไม?”

หยางเหมิงเหมิงทำแก้มป่องถามอย่างขัดใจ

“พูดแล้วมันจะทำไมล่ะ?” เสิ่นหรงไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่

“แม่—”

“เหมิงเหมิง พูดกับแม่แบบนั้นได้ยังไง?”

หยางจื้อผิงเห็นลูกสาวทำท่าจะระเบิดอารมณ์จึงรีบห้ามไว้ ก่อนจะหันไปทางเสิ่นหรง

“เหมิงเหมิงพูดถูกแล้ว เสี่ยวอันอุตส่าห์รับปากจะพาลูกเราหาเงิน เธอจะไปโพนทะนาทำไม? เกิดเสี่ยวอันไม่พาลูกเราทำแล้วจะว่ายังไง?

ดูอย่างตอนเสี่ยวอันไปลากไม้สิ มีคนพาเขาไปเหมือนกัน คนในหน่วยพยายามถามแทบตายเขายังไม่ยอมปริปาก ขนาดพี่สะใภ้เขายังไม่รู้เลย ก็เพราะกลัวว่าบอกไปแล้วคนอื่นจะไม่พาเขาไปด้วยไม่ใช่เหรอ?”

“เอ๋? คง…ไม่เป็นไรมั้ง ตอนเดินมาก็เจอแค่สองสามคนเอง”

เสิ่นหรงเพิ่งจะเริ่มคิดได้ จึงมองหยางเหมิงเหมิงด้วยสายตารู้สึกผิด

ทว่าพูดยังไม่ทันขาดคำ บนถนนสายตะวันออกก็มีคนวิ่งพรวดพราดมาสองคน

ทั้งสองคนถือชะแลงเหล็กกับสวิงมาด้วย พอมาถึงก็ไม่ได้สังเกตเห็นสามพ่อแม่ลูกบ้านลุงหยางเลย รีบหาทำเลแล้วลงมือเจาะรูน้ำแข็งทันที

“นี่มัน…?” เสิ่นหรงยืนอึ้งไปเลย

“โธ่ แม่ เห็นไหมล่ะ! คราวนี้รู้กันหมดทั้งหน่วยแล้ว!” หยางเหมิงเหมิงพูดด้วยน้ำเสียงแสนงอน

“ไม่เป็นไรหรอกน่า เสี่ยวอันเขารับปากลูกแล้วไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวตอนเอาปลาไปส่งค่อยพูดดีๆ กับเขา เขาไม่ปฏิเสธหรอก” หยางจื้อผิงลูบหัวหยางเหมิงเหมิงพลางปลอบใจ

เสิ่นหรงยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าส่งเสียง

และเรื่องจริงก็เป็นอย่างที่หยางเหมิงเหมิงพูดไว้ไม่มีผิด

ถึงเสิ่นหรงจะพูดไปแค่สองสามคน แต่ปากต่อปาก จากสิบเป็นร้อย ตอนนี้คนในหน่วยรู้กันทั่วแล้วว่าฟางอันจะรับซื้อปลา แถมยังให้ราคาตั้งจินละห้าเหมา

“แกว่าไงนะ? ฟางอันรับซื้อปลาเรอะ? เจ้าเด็กนั่นมันขายออกจริงๆ รึไง?”

ฉางอวี้ซานคาบกล้องยาสูบนั่งอยู่ตรงหัวเตียงคั่งที่บ้าน พอได้ยินเรื่องนี้ก็ถึงกับอึ้งไป

“อืม ตอนก่อนกลับฉันเห็นกับตา ขายออกจริงๆ ได้ยินว่าถ้ารับซื้อให้จินละตั้งห้าเหมาแน่ะ!”

“ห้าเหมา? ในอำเภอเขาขายกันแปดเหมา มันนึกว่าคนในหน่วยเป็นพวกโง่เง่าหรือไง? ใครจะไปงมมาขายให้มันวะ?” ฉางอวี้ซานแค่นหัวเราะ

“ได้ยินว่าบ้านหมอเสิ่นก็ไปกันหมด น่าจะมีคนอื่นไปด้วยแหละ” ฉางอวี้เฉิงพูดเสริม “พี่ใหญ่ พวกเราไปหาเงินมั่งดีไหม?”

“แกอยากไปก็ไปคนเดียวสิ ถึงได้ว่าแกมันสมองหมูไง ฟางอันเอาไปขายยังไงก็ต้องได้แปดเหมา มันขายได้แล้วทำไมพวกเราจะขายไม่ได้วะ? จะเอาไปส่งให้มันทำซากอะไร?”

“จะไปขายอะไรกัน? ในอำเภอมีคนคอยจับอยู่ เดี๋ยวก็โดนรวบหรอก” เฉิงอิงได้ยินฉางอวี้ซานพูดแบบนั้นก็รีบห้ามปราม

“พวกป้าๆ จะไปรู้อะไร อยู่เฉยๆ ไปเลยไป ไปเว้ย พวกเราก็ไปจับปลากัน พรุ่งนี้ค่อยเอาไปขายตลาดมืด! เรื่องอะไรจะให้เจ้าเด็กนั่นมาฟันกำไรจากพวกเรา?”

ฉางอวี้ซานพาฉางอวี้เฉิงหยิบสวิงกับชะแลงเหล็กเดินออกจากบ้าน

“จริงสิพี่ใหญ่ วันนี้ฉันเห็นจ้าวซวงด้วย วันก่อนพี่บอกจะสั่งสอนฟางอันไม่ใช่เหรอ? เผื่อมันจะช่วยได้นะ—”

“ไอ้หมอนั่นยิ่งเป็นพวกขยะไม่ได้เรื่องเข้าไปใหญ่ แกคอยดูไว้แค่ว่าฟางอันมันจะขึ้นเขาเมื่อไรก็พอ อย่าไปทำเรื่องไร้สาระพวกนั้นเลย”

ฉางอวี้ซานด่าสวนกลับไปคำหนึ่งโดยไม่พูดมากความ พลางพาน้องชายมุ่งตรงไปยังแม่น้ำตงต้าทันที

อีกด้านหนึ่ง

เฉินต้าฟาเพิ่งกะจะไปเล่นไพ่ พอได้ยินข่าวเข้าก็รีบวิ่งกลับบ้าน

“แกว่าไงนะ? ขายปลาเรอะ? พอเถอะแก!”

เฉินต้าฟากลับมาถึงบ้านก็บอกว่าจะไปจับปลา แต่เขาก็ไม่ได้กะจะเอาไปส่งให้ฟางอันเหมือนกัน มีความคิดจะเอาไปขายเองแบบเดียวกับฉางอวี้ซาน

อวี๋เฉี่ยวเหลียนตกใจรีบขวางประตูไว้ ยืนกรานไม่ยอมให้เขาไปเด็ดขาด

“หาเงินได้ทำไมจะไม่ไปล่ะ?” เฉินต้าฟาทำหน้าตึงพูดขึ้น

“หาเงินอะไรกัน? คราวก่อนแกไปเลียนแบบฟางอันลากฟืน เกือบจะไม่ได้กลับบ้านมาแล้วไม่ใช่รึไง ที่บ้านก็ไม่ได้ไม่มีเงิน ข้าวปลาอาหารก็มีพอกิน อยู่เฉยๆ ไปเถอะ” อวี๋เฉี่ยวเหลียนยังคงไม่ยอม

“พอกินแล้วก็ไม่ต้องหาเพิ่มหรือไง? ฟางอันมันรับซื้อจินละห้าเหมา ตอนขายต้องไม่ใช่ราคานี้แน่ ในอำเภอเขาขายกันแปดเหมาทั้งนั้น ถ้าพวกเราจับมาได้สักสามสี่สิบจิน นั่นก็สามสิบกว่าหยวนแล้วนะเว้ย ทำงานในหน่วยผลิตอะไรจะได้เงินเยอะขนาดนั้น?” เฉินต้าฟาพูดตามความจริง

หลายปีมานี้เขาขับเกวียนให้หน่วยผลิต ก็นับเป็นบ้านที่มีรายได้สูงในหน่วยแล้ว แต่ลำพังแค่งานในหน่วยผลิต เดือนหนึ่งยังหาไม่ได้ถึงสิบหยวนเลย

อวี๋เฉี่ยวเหลียนได้ยินแบบนี้ก็เริ่มใจแกว่ง

ใครจะไปรังเกียจเงินในกระเป๋าที่มีเยอะขึ้นกันล่ะ?

เพียงแต่พอนึกถึงเรื่องยืมเกวียนม้าคราวก่อน เธอก็ยังลังเลอยู่บ้าง

“แล้วที่แกได้ยินคนอื่นพูดกันตามทาง มันจะเป็นเรื่องจริงเรอะ? หยวนหยวน แกว่างอยู่ไม่ใช่เหรอ ไปสืบดูที่บ้านฟางอันหน่อยสิ” อวี๋เฉี่ยวเหลียนหันไปมองเฉินหยวนหยวนตรงปลายเตียงคั่ง

“ฉันไม่ไปหรอก อยากไปแม่ก็ไปเองสิ!” เฉินหยวนหยวนตอบกลับมาอย่างกระฟัดกระเฟียด

“แกนี่—”

“หยวนหยวนเลิกกับเจ้าเด็กนั่นไปแล้ว จะไปหามันทำไม เอาอย่างนี้ แกไปถามเสี่ยวฮุ่ยดู เมื่อวานลุงเหยียนไปจับปลามา ต้องขายให้ฟางอันแน่ๆ! แกไปถามดูว่าบ้านนั้นขายได้เท่าไร ถ้าขายให้ฟางอันจริงๆ เรื่องนี้ก็จริงแน่!” เฉินต้าฟาออกความเห็น

ทีแรกเฉินหยวนหยวนไม่อยากจะตอบตกลง แต่เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าฟางอันจะหาเงินได้มากแค่ไหน จึงสวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่ ใส่หมวกกับถุงมือแล้วเดินไปยังบ้านของเหยียนเสี่ยวฮุ่ย

เวลานี้

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งจะเอากับข้าวไปอุ่นในกระทะ กำลังช่วยเหยียนเจี้ยนซานเก็บตาข่ายดักปลากับชะแลงเหล็กอยู่ในลานบ้าน เดี๋ยวกินข้าวเสร็จจะได้หยิบออกไปได้เลย ไม่ต้องเสียเวลามาเตรียมใหม่

“เสี่ยวฮุ่ย ลุงเหยียน ยุ่งกันอยู่เหรอจ๊ะ?”

เฉินหยวนหยวนวิ่งยิ้มแย้มเข้ามาในลานบ้าน

เหยียนเจี้ยนซานพยักหน้ารับแต่ไม่ได้พูดอะไร

“หยวนหยวน เธอมาได้ไงเนี่ย? มีธุระอะไรเหรอ?”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยยิ้มบางๆ

เฉินหยวนหยวนแก่กว่าเสี่ยวฮุ่ยสามเดือน ทั้งสองคนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

เพียงแต่ช่วงไม่กี่ปีมานี้เหยียนเสี่ยวฮุ่ยโตขึ้นและรู้ความ มักจะคอยช่วยลุงเหยียนทำงาน จึงไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวเล่นกับพวกเธอเท่าไร

แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังนับว่าค่อนข้างดี

“ไม่มีธุระมาหาเธอไม่ได้หรือไง แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่น่ะ?” เฉินหยวนหยวนเห็นตาข่ายดักปลาก็ลองหยั่งเชิงถาม

“เตรียมตาข่ายไว้น่ะ ตอนบ่ายจะไปจับปลา” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยไม่ได้คิดอะไรมาก

“จับปลาเหรอ? ฉันได้ยินพ่อบอกว่า เมื่อวานเธอกับลุงเหยียนก็ไปจับมาแล้วไม่ใช่เหรอ? อะไรกัน ยังจะเอาไปขายให้ฟางอันอีกเหรอ?”

เฉินหยวนหยวนซักไซ้ต่อ

เหยียนเจี้ยนซานเหลือบตาขึ้นมองเฉินหยวนหยวนแวบหนึ่ง

“เอ๋? เอาไปขายเขาทำไมล่ะ?” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยหลบสายตาพลางถามย้อน

“แหม ในหน่วยเขาลือกันไปทั่วแล้ว ว่าฟางอันจะรับซื้อปลา ปลาที่เธอกับลุงเหยียนจับมาเมื่อวานขายให้ฟางอันไปหมดแล้วใช่ไหมล่ะ?”

เหยียนเจี้ยนซานส่ายหน้ายิ้มแห้งๆ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องเป็นหยางเหมิงเหมิงกลับไปบอกเสิ่นหรง แล้วเสิ่นหรงก็เอาไปป่าวประกาศแน่ๆ

“อืม”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยพยักหน้าอย่างเก้อเขิน

“แล้วเขารับซื้อยังไงล่ะ?” เฉินหยวนหยวนถือโอกาสถามต่อทันที

“คิดเป็นจินน่ะ—”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งจะอ้าปาก เหยียนเจี้ยนซานรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบแย่งพูดขึ้นมาทันควัน

“เมื่อวานเสี่ยวอันบอกพวกเราว่าจะคิดเป็นจิน แต่วันนี้ยังไม่รู้ว่าจะรับซื้อยังไง ถ้าเธออยากจะขายก็ไปถามเสี่ยวอันเอาเองเถอะ!”

“ลุงเหยียน แล้วเขารับซื้อจินละเท่าไรล่ะจ๊ะ?”

“จินละ—”

“ไม่รู้” เหยียนเจี้ยนซานถลึงตาใส่เหยียนเสี่ยวฮุ่ย “เมื่อวานขายเสร็จยังไม่ได้คิดเงิน ไม่ได้บอกว่าจินละเท่าไร เธอไปถามเสี่ยวอันเองสิ เมื่อก่อนพวกเธอสองคนเกือบจะได้หมั้นกันอยู่แล้ว ยังจะวิ่งมาถามที่นี่ทำไมอีก?”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นได้ จึงขมวดคิ้วจ้องมองเฉินหยวนหยวน

“ลุงเหยียน! เรื่องแบบนั้นที่ไหนกันล่ะ ลุงอย่าพูดซี้ซั้วสิ ฉันจะไปหมั้นกับเขาได้ยังไง?” เฉินหยวนหยวนปฏิเสธเสียงแข็ง

เหยียนเจี้ยนซานแค่นหัวเราะในใจ แต่ก็คร้านจะไปต่อปากต่อคำเรื่องนี้กับเธอ

“นี่เสี่ยวฮุ่ย แล้วเธอกับลุงเหยียนจับปลามาได้ ทำไมไม่คิดจะเอาไปขายเองล่ะ! ฟางอันรับซื้อจะให้เงินพวกเธอสักกี่ตังค์กันเชียว? เขาเอาไปขายต่อต้องได้ราคาสูงกว่านี้แน่ๆ!” เฉินหยวนหยวนถามราคาไม่ได้ ก็หันไปจับแขนเหยียนเสี่ยวฮุ่ยหว่านล้อมต่อ

เหยียนเจี้ยนซานหน้าตึงขึ้นมาทันที กำลังคิดจะด่าสวนกลับไป

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้อ้าปาก

พอเหยียนเสี่ยวฮุ่ยได้ยินคำนี้ก็สะบัดมือเฉินหยวนหยวนทิ้งทันควัน

“หยวนหยวน เธอพูดอะไรของเธอน่ะ? ฟางอันพาฉันหาเงินก็นับว่าดูแลฉันมากแล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ไม่มีที่ไหนให้ไปหาเงินได้หรอก ถึงเขาจะให้เงินน้อย แต่ตอนเขาเอาปลาไปขายมันก็เหนื่อยเหมือนกัน จะให้เขาไปลงแรงฟรีๆ หรือไง? ฉันยังมีธุระ ไม่ส่งเธอนะ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง