บทที่ 76 จินละห้าเหมา

"ขายปลาเหรอ แกเก็บไว้ใช้เองเถอะ เอามาให้ฉันทำไมกัน?"

เฉินเยี่ยนฟางชะงัก ไม่ยอมยื่นมือไปรับ

"พี่กับอิงอิงตื่นเช้าขนาดนั้นทุกวัน จะให้มาเหนื่อยฟรีได้ยังไง คราวก่อนผมมัวแต่วุ่นจนลืมให้ พอดีสองรอบรวมกันได้หนึ่งร้อยจิน ขายได้หนึ่งร้อยหยวน ก็แบ่งให้พี่ห้าสิบ"

ฟางอันพูดพลางทำท่าจะยัดเงินใส่กระเป๋าเสื้อของเฉินเยี่ยนฟาง

"จะให้ทำไมกัน ว่างๆ ก็มาช่วยกันทำ อยู่เฉยๆ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี" เฉินเยี่ยนฟางถอยหลังไปสองก้าว พลางดันมือฟางอันให้เขาเก็บเงินกลับไป

"พี่รับไว้เถอะ ช่วงนี้ผมยุ่งจนดูแลไม่ทั่วถึง เอวพี่ใหญ่ยังต้องฉีดยาอยู่นะ ที่บ้านขาดเหลืออะไรพี่ก็ซื้อเอา อย่ามัวแต่ขี้เหนียวไม่ยอมใช้เงินเลย"

"จะฉีดยาอะไร เก็บไว้สู่ขอเมียเถอะ!" ฟางเต๋อหมิงทำหน้าดุส่งเสียงเอ็ดขึ้นมา

"ก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่เก็บนี่ครับ ที่เหลือผมก็เก็บไว้หมดแล้ว พี่ใหญ่อยากได้ผมยังไม่ให้เลย พี่สะใภ้ รีบเก็บไว้เถอะ"

ฟางอันไม่ฟังความ ยัดเงินใส่มือเฉินเยี่ยนฟางทันที

สองสามีภรรยารู้ว่าฟางอันพูดหยอก แต่พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เฉินเยี่ยนฟางก็ปฏิเสธไม่ลง

"แล้วที่แกเคยทิ้งไว้ให้ที่บ้านคราวก่อน…"

"พวกพี่เก็บไว้ใช้เถอะ!"

ฟางอันโบกมือ พับกระสอบป่านเสร็จก็เตรียมจะถือไปเก็บที่เพิงเก็บของ

"พวกฉันจะเอาไปใช้อะไร ขาดอะไรแกก็ซื้อมาให้หมดแล้ว หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ใช้จนหมดเลยใช่ไหมเนี่ย ไม่ซื้ออะไรให้ตัวเองบ้างเลย ดูเสื้อผ้าแกสิ ใส่มาตั้งกี่ปีแล้ว"

เฉินเยี่ยนฟางบ่นพึมพำ ทำท่าจะหยิบเงินออกมาคืน

"ยังเหลืออีกตั้งเยอะ เสื้อผ้าพอใส่ได้ก็พอแล้ว เที่ยงนี้ทำกับข้าวหรือยังเนี่ย" ฟางอันรีบเปลี่ยนเรื่อง

"ยังเลย! เยี่ยนฟาง เธออย่ามัววุ่นอยู่เลย รีบไปทำกับข้าวเถอะ เสี่ยวอันเหนื่อยมาจนหิวแล้ว" ฟางเต๋อหมิงเร่งขึ้นมา

"ได้ เดี๋ยวฉันไปทำเดี๋ยวนี้แหละ"

เฉินเยี่ยนฟางเอาเงินไปเก็บไว้ในตู้ เห็นฟางอันไม่ยอมรับคืนก็ไม่ได้หยิบออกมา ตั้งใจว่าจะช่วยเก็บไว้ให้เขาก่อน ถึงเวลาจำเป็นต้องใช้ค่อยเอาให้ฟางอัน จากนั้นเธอก็รีบออกไปทำกับข้าวที่ห้องด้านนอก

กระดูกหมูตุ๋นเมื่อคืนยังเหลืออยู่นิดหน่อย

หมั่นโถวยังเหลืออีกหลายลูก ขนมเปี๊ยะที่เฉินเยี่ยนฟางทำไว้เมื่อเช้าก็ยังไม่ค่อยได้แตะ

อาหารหลักมีไม่ขาด แต่กับข้าวมีน้อยไปหน่อย

ฟางอันเห็นดังนั้นจึงเดินไปรื้อเอากระต่ายสองตัวนั้นมาจากเพิงเก็บของ กะว่าจะเอามาตุ๋นกิน

ของประเภทเนื้อสัตว์แช่แข็งไว้นานๆ รสชาติจะเสีย กินได้ก็รีบกินให้หมด หมดแล้วค่อยไปล่าใหม่

เฉินเยี่ยนฟางมองแผ่นหลังของฟางอันแล้วในใจก็รู้สึกตื้นตันบอกไม่ถูก

ตั้งแต่เสี่ยวอันเปลี่ยนไป ทั้งลากฟืน ทั้งซื้อเสบียง ไม่ซื้อของกินของใช้ให้เด็กๆ ก็ซื้อนู่นซื้อนี่ให้เธอกับสามี

หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็คิดแต่จะซื้อของเข้าบ้านหมด!

"เงินนั่นไม่ต้องคืนให้มันหรอก ใช้เงินมือเติบจริงเชียว พวกเราช่วยมันเก็บไว้ดีกว่า รอวันไหนเสี่ยวอันว่าง เธอค่อยพามันเข้าอำเภอไปซื้อเสื้อผ้าใหม่สักชุด ขืนให้มันไปซื้อเองคงไม่มีทางยอมซื้อแน่" ฟางเต๋อหมิงเอ่ยเตือนเสียงเบา

"เด็กคนนี้นี่นะ…"

เฉินเยี่ยนฟางถอนหายใจ

ฟางอันเอากระต่ายกลับเข้ามาแล้วเริ่มลงมือตุ๋น

ทั้งสี่คนช่วยกันง่วนอยู่ในห้องด้านนอก

ฟางเต๋อหมิงนั่งผิงไฟอยู่ข้างเตาพลางคุยเล่นกับทุกคน

"เสี่ยวอัน ปลาห้าร้อยจินนั่นชัวร์แน่นะ ไม่ใช่ว่าแกรวบรวมมาครบแล้วเขาเกิดไม่เอาขึ้นมาล่ะ" ฟางเต๋อหมิงเพิ่งสบโอกาสถาม

"ไม่หรอกพี่ ในอำเภอมีแค่ผมที่ขายปลาสด สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายสิ้นปีต้องแจกเนื้อกำลังต้องการด่วน ไม่มีปัญหาหรอก ถึงเขาจะไม่เอาจริงๆ พวกเราก็เอาไปขายเองได้ เมื่อกี้ผมไม่ได้บอกลุงเหยียนว่าเป็นหน่วยงานไหน ก็เพราะกลัวคนอื่นรู้เข้าแล้วจะเกิดเรื่องยุ่ง"

"อืม เรื่องนี้บอกใครไม่ได้จริงๆ แกทั้งลากฟืนทั้งขายปลา คนในหน่วยผลิตพากันตาร้อนไปหมด ไม่รู้ใครจะแอบแทงข้างหลังบ้าง มั่นใจได้ก็ดีแล้ว"

ฟางเต๋อหมิงยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เจ้าเด็กคนนี้คิดอ่านรอบคอบดีแท้

เฉินเยี่ยนฟางหันไปตีฟางซือเฉิงเพียะหนึ่ง "ได้ยินที่อาแกพูดไหม คราวนี้ห้ามไปพูดพล่อยๆ ข้างนอกนะ ขืนพูดล่ะก็แม่จะไม่ให้กินเนื้อ จะปล่อยให้อดโซเลย"

"หนูไม่พูดหรอก!"

ฟางซือเฉิงตกใจรีบรับปากเป็นพัลวัน

ทุกคนเห็นท่าทางของเขาก็พากันหัวเราะ

"จริงสิ พูดถึงเนื้อก็นึกขึ้นได้ เมื่อเช้าเจียเฉียงแวะมา พี่เลยให้มันเอาหมาป่ากลับไปด้วย เดิมทียังคิดว่าจะให้แกกับพี่สะใภ้เอาไปส่งพรุ่งนี้ พอดีเลย แกจะได้พักผ่อนบ้าง" ฟางเต๋อหมิงนึกขึ้นได้

"อ้อ พี่ไม่พูดผมก็ลืมไปเลย เอาไปแล้วก็ดี ลุงเฉินจะได้รีบกิน"

"แล้วนี่เมื่อไรแกจะได้พักสักที วิ่งวุ่นออกไปข้างนอกทุกวันเลย"

เฉินเยี่ยนฟางถามต่อ

"ยุ่งอีกไม่กี่วันหรอกพี่สะใภ้ พอพ้นปีใหม่คนซื้อปลาก็น้อยลง หาเงินไม่ได้แล้ว ตอนนี้หาได้ก็ต้องรีบกอบโกยไว้ก่อน"

ฟางอันยิ้มอย่างไม่ใส่ใจนัก

เรื่องพักผ่อนใครก็อยากพักทั้งนั้น แต่โอกาสค้าขายไม่เคยคอยท่า ยุ่งหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา

อย่าว่าแต่ยุคนี้เลย ต่อให้เป็นโลกยุคหลัง อยากได้เงินแต่ไม่อยากเหนื่อย จะไปหาเรื่องดีพรรค์นั้นได้จากที่ไหน

ทุกคนนั่งคุยเรื่อยเปื่อยจนกินมื้อเที่ยงเสร็จและเก็บกวาดเรียบร้อย

ฟางอันสวมถุงมือช่วยพี่สะใภ้ผ่าฟืน

เฉินเยี่ยนฟางห้ามอยู่ตั้งนานก็ห้ามไม่อยู่ สุดท้ายคนทั้งบ้านเลยพากันออกมาข้างนอกหมด

ฟางเต๋อหมิงช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งมองอยู่ข้างโคนกำแพง

ฟางอันคุยสัพเพเหระกับพี่ชาย พอผ่าท่อนไม้สนใหญ่เสร็จไปท่อนหนึ่ง กำลังจะหยิบท่อนที่สอง หยางเหมิงเหมิงก็มาพอดี

"ฟางอัน!"

หยางเหมิงเหมิงวิ่งเหยาะๆ เข้ามาในลานบ้าน ด้านหลังมีเสิ่นหรงกับหยางจื้อผิงตามมาด้วย

"ลุงหยาง ป้าเสิ่น"

ฟางอันเอ่ยทักทาย

"เสี่ยวหรง จื้อผิง? พวกเธอมาได้ยังไงกันเนี่ย" เฉินเยี่ยนฟางประหลาดใจเล็กน้อย

เสิ่นหรงเป็นหมอ ปกติก็วิ่งรอกไปทั่ว มาที่นี่จึงไม่แปลกอะไร

แต่หยางจื้อผิงนี่สิ น้อยครั้งนักจะยอมก้าวเท้าออกจากบ้าน!

หน่วยผลิตมีงานเขาก็ไปทำ

พอไม่มีงานเขาก็ขลุกอยู่บ้านกับลูกเมีย ไม่เคยย่างกรายไปไหน

คิดจะเจอหน้าเขาตามถนนหนทาง ยังยากกว่าเดินเก็บเงินตกเสียอีก

"พี่สะใภ้ เหมิงเหมิงบอกว่าเสี่ยวอันจะรับซื้อปลา ตัวคนเดียวจับไม่ทัน ก็เลยกะว่าจะลองแวะมาถามดู พี่เต๋อหมิง พี่… ลุกขึ้นมานั่งได้แล้วเหรอเนี่ย" หยางจื้อผิงพูดจบก็หันไปมองฟางเต๋อหมิงด้วยความประหลาดใจ

"อ้าว พี่เขย? ไปเอาเก้าอี้มีล้อมาจากไหนน่ะ ปรับนอนได้ด้วยเหรอเนี่ย"

เสิ่นหรงเพิ่งจะสังเกตเห็นเข้าพอดี

"เสี่ยวอันมันคิดทำขึ้นมา เพิ่งลากกลับมาเมื่อวานนี่เอง" เฉินเยี่ยนฟางบอกอย่างภูมิใจ

"เสี่ยวอันทำของแบบนี้เป็นด้วยเหรอ ออกไปข้างนอกคราวนี้ได้วิชาติดตัวกลับมาไม่เบาเลยนะเนี่ย!"

เสิ่นหรงมองฟางอันด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม

"อย่ามัวยืนอยู่เลย รีบเข้าบ้านก่อนเถอะ!" เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยปากชวน

"ไม่เข้าไปแล้ว ฉันกับจื้อผิงแค่อยากแวะมาถามดู ถ้าเสี่ยวอันบ้านพี่จะรับซื้อปลาจริงๆ พวกฉันจะได้รีบไปจับมาเยอะๆ จะได้กอบโกยเงินจากเสี่ยวอันบ้านพี่ให้ได้มากๆ ไงล่ะ!"

เสิ่นหรงโบกมือปฏิเสธ

"เสี่ยวอัน ที่บ้านฉันไม่มีตาข่ายใหญ่แบบของเธอนะ สวิงนี่พ่อฉันก็เพิ่งทำเสร็จ จะใช้ได้เหรอ" หยางเหมิงเหมิงถามต่อ

"ช้อนขึ้นมาได้ก็ใช้ได้ทั้งนั้นแหละ"

ฟางอันยิ้มสบายๆ "มะรืนนี้ผมจะเริ่มรับซื้อ ต้องรับซื้อสามวัน เอาแต่ปลาเป็น จับได้ก็รีบเอามาส่งได้เลย"

"มะรืนเหรอ แล้วแกจะรีบร้อนอะไรนักหนา ทำเอาพ่อแกพลอยลนลานไปด้วยเนี่ย"

เสิ่นหรงค้อนใส่หยางเหมิงเหมิงทีหนึ่ง

"ไม่ใช่แค่มะรืนหรอกครับ ตั้งแต่มะรืนไปผมจะเอาแต่ปลาเป็น แต่วันนี้พวกป้าจะไปจับเลยก็ได้ เอามาส่งให้ผมก่อนเจ็ดโมงเช้าพรุ่งนี้ จะปลาเป็นหรือปลาแช่แข็งผมรับหมด" ฟางอันเสริม

"แล้วพรุ่งนี้ล่ะ" หยางเหมิงเหมิงถามย้ำ

"พรุ่งนี้ถ้าพ้นเจ็ดโมงเช้าไปแล้วไม่รับแล้วนะ มะรืนค่อยเริ่มรับปลาเป็นใหม่"

"งั้นก็ดีเลย พ่อ อีกเดี๋ยวพวกเราไปกันเลยเถอะ" หยางเหมิงเหมิงหันไปมองหยางจื้อผิงด้วยความตื่นเต้น

"เออนี่ เสี่ยวอัน ป้าขอถามอะไรหน่อยสิ แกรับซื้อราคาเท่าไรเหรอ"

เสิ่นหรงลองหยั่งเชิงถาม

"จินละห้าเหมาครับ"

"ให้ราคาสูงขนาดนั้นเชียว?" หยางจื้อผิงอึ้งไป "นี่ถ้าจับได้สองจินก็หนึ่งหยวนแล้วสิเนี่ย"

"ในอำเภอขายแปดเหมาครับ ผมต้องเอากำไรส่วนต่างบ้าง อีกอย่างเอาปลาไปขายในอำเภอมันเสี่ยงโดนจับง่าย" ฟางอันกระซิบเสริม

"ปลาในแม่น้ำตงต้าบ้านเราปกติไม่มีใครเอาอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ห้าเหมาเลย จินละเหมาสองเหมาก็เอาทั้งนั้น ได้เงินมานิดๆ หน่อยๆ ก็ยังดี ไม่คุยแล้วนะ พวกเราจะไปจับปลากันแล้ว แกห้ามเบี้ยวไม่รับซื้อล่ะ! ถ้าไม่รับฉันจะมาทวงเงินกับพี่สาวฉัน จะเกาะพวกแกไม่ปล่อยเลยคอยดู"

เสิ่นหรงพูดทีเล่นทีจริงจบ ครอบครัวทั้งสามคนก็พากันกึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าไปทางแม่น้ำตงต้า

"เสี่ยวอัน แก… แกบอกเสี่ยวหรงไปแบบนั้นเลยเหรอ"

เฉินเยี่ยนฟางมองส่งคนทั้งสามจากไป ก่อนจะหันมามองฟางอันด้วยความเป็นห่วง

"ครับ ให้พวกเขาจับไปก่อนเถอะ ไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ออกหรอก"

ฟางอันพูดพลางลงมือผ่าฟืนต่อ

"ที่พี่สะใภ้แกหมายถึงน่ะ กลัวว่าเสี่ยวหรงจะเอาไปพูดต่อน่ะสิ ปากของเธอน่ะแกก็รู้ๆ อยู่" ฟางเต๋อหมิงเอ่ยเตือนเสียงเบา

"ยัยเสี่ยวหรงปากสว่าง ส่วนเหมิงเหมิงเป็นเด็กดี แกจะพามันหาเงินพี่ก็ไม่ว่าหรอก แต่ถ้าเสี่ยวหรงเอาไปป่าวประกาศเข้า แล้วคนทั้งหน่วยผลิตแห่กันเอาปลามาขายให้แก ถ้าแกไม่รับซื้อก็มีแต่จะผิดใจกันเปล่าๆ ขืนรับมาเยอะเกินไป ถึงจะไม่กลัวขายไม่ออก แต่มันจะขนไปขายลำบากเอาน่ะสิ"

เฉินเยี่ยนฟางช่วยเตือนอีกแรง

ทว่าฟางอันได้ยินเช่นนั้นกลับไม่มีทีท่ากังวลใจเลยแม้แต่น้อย

"แบบนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอพี่ จะได้ไม่ต้องไปยืมโทรโข่งจากพี่ใหญ่หลิวให้ยุ่งยาก ผมตั้งใจบอกให้เธอเอาไปพูดต่อนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นผมจะบอกไปทำไมว่าให้จินละห้าเหมา?"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง