บทที่ 75 เงินค่าขายปลา!

"ห้าร้อยจินเนี่ยนะ?!"

ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างพากันอึ้งไปตามๆ กัน

"ครับ ผมเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน" ฟางอันพูดไปตามตรง

ตอนนั้นเขาแค่กะจะไปซื้อเสื่อปูเตียงคั่งที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย ไม่นึกเลยว่าจะได้ลาภก้อนโตขนาดนี้

ฟางเต๋อหมิงกับเฉินเยี่ยนฟางสบตากัน

ทีแรกทั้งสองคนยังตกใจอยู่บ้าง แต่พอฟังฟางอันพูดจบ ในแววตากลับเจือไปด้วยความกังวล เพียงแต่เห็นว่าเหยียนเจี้ยนซานยังอยู่ตรงนี้ จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา

"งั้นพวกเราไปลากปลากันเลยไหม?"

เหยียนเจี้ยนซานถามอย่างตื่นเต้น

"วันนี้ยังไม่ไปครับ พักสักสองวันก่อน วันจันทร์ผมถึงจะเอาไปส่งให้พวกเขาได้ เขาอยากได้ปลาสด แบบที่เพิ่งจับขึ้นมาแล้วส่งทันที ถ้าแช่แข็งมาเขาไม่เอา แต่หลังจากนี้สองวันคงจะยุ่งพอดู ห้าร้อยจินนี้ต้องส่งให้หมดภายในสามวัน ตั้งแต่วันมะรืนเป็นต้นไปพวกเราต้องลงตาข่ายวันละสองรอบ"

ฟางอันใคร่ครวญดูแล้วเอ่ยขึ้น

"งั้นไม่มีปัญหาหรอก ลงเพิ่มอีกรอบก็ไม่เปลืองแรงเท่าไร" เหยียนเจี้ยนซานยิ้มจนริ้วรอยย่นขึ้นเต็มหน้า

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเม้มปากยิ้มน้อยๆ

ที่แท้ที่ฟางอันชวนหยางเหมิงเหมิง ก็เพราะกลัวว่าจะหาปลาไม่ทันภายในสามวันนี่เอง

เมื่อกี้เธอยังนึกว่าเขาไม่อยากพาเธอไปด้วยแล้วเสียอีก!

หน้าหนาวแบบนี้ไม่มีงานให้ทำ ถ้าฟางอันไม่พาไปด้วย เธอจะไปหาเงินจากที่ไหน ถึงตอนนั้นคงไม่มีแม้แต่เงินค่ายาฉีดให้พ่อด้วยซ้ำ

"ก็ดีเหมือนกัน แกจะได้พักผ่อนคลายเหนื่อยอยู่บ้านสักสองวัน" เฉินเยี่ยนฟางยิ้มเห็นพ้อง

"ผมพักไม่ได้หรอก มีเรื่องอื่นต้องทำอีก"

ฟางอันยิ้มบางๆ พลางโบกมือ

"มีเรื่องอะไรอีกเล่า? ถ้าไม่รีบก็พักก่อนสิ!"

รอยยิ้มของเฉินเยี่ยนฟางชะงักไป เธอขมวดคิ้วเอ่ยเตือน

"เดี๋ยวผมจะไปยืมเกวียนม้าสักหน่อย พรุ่งนี้—"

ฟางอันพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงักกึก

เดิมทีเขาตั้งใจจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์เพิ่มอีกสักหน่อย ยังไงการขายหนังก็เป็นรายได้อีกทางหนึ่ง

แต่พอพูดถึงเรื่องขึ้นเขา เขาก็นึกถึงเสี่ยวไป๋หยางโกวขึ้นมาทันควัน

เมื่อวานตอนไปเข็นรถเข็น ช่างไม้จางบอกว่าทางนั้นขาดแคลนเนื้อสัตว์ เพียงแต่ว่าวันนี้เขาต้องไปซื้อเสื่อปูเตียงคั่ง จึงยังไม่ได้เอาไปขายที่นั่น

พอดีเลย พรุ่งนี้ไม่มีอะไรทำ สู้ลองไปดูทางนั้นหน่อยจะดีกว่า!

"แกจะขึ้นเขาอีกแล้วเหรอ?" พี่สะใภ้ถามด้วยความร้อนใจ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยแอบมองฟางอันแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองท่อนไม้ใหญ่ในลานบ้าน พวกนี้มีมากกว่าฟืนที่บ้านเธอเสียอีก เผาได้ทั้งหน้าหนาวสบายๆ…

“ฟืนที่บ้านยังเผาไม่หมดเลย อย่าไปเลย!” ฟางเต๋อหมิงช่วยเกลี้ยกล่อมอีกคน

“ไม่ขึ้นเขาหรอกครับ ถ้าไม่พูดถึงเกวียนม้าผมเกือบลืมไปเลย ลุงเหยียน ตอนบ่ายพวกเรายังต้องไปช้อนปลากันอีกนะ พรุ่งนี้ผมจะเอาปลาไปขาย” ฟางอันเปลี่ยนคำพูดกะทันหัน

“ยังจะไปอีกเหรอ? พักผ่อนบ้างเถอะ! อีกสองวันก็ต้องยุ่งกันอีกแล้ว! เดินไปกลับในอำเภอมันเหนื่อยจะตาย…”

เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ไปในอำเภอหรอก ผมคุยกับเพื่อนไว้แล้ว ทางนั้นเขาขาดแคลนปลา ผมกะจะเอาไปขายในป่าแถบนั้น ลง…ตาข่ายเดียวก็พอ คนแถวนั้นไม่เยอะ ลองไปดูลาดเลาก่อน ถ้าไม่พอก็ค่อยว่ากัน เที่ยวแรกยังไม่เอาไปเยอะหรอก” ฟางอันใคร่ครวญแล้วตอบ

เฉินเยี่ยนฟางมีสีหน้ากังวล

เมื่อก่อนตอนที่เสี่ยวอันไปรับจ้างลากฟืน ก็ได้เพื่อนคนนี้คอยชักชวนไป

คราวนี้เพื่อนบอกว่าขาดแคลนปลา เสี่ยวอันก็รับปากเขาไว้แล้ว ถ้าไม่ไปก็คงดูไม่ดี

“งั้น…เลื่อนไปอีกสักสองสามวันค่อยไปไม่ได้เหรอ?” เฉินเยี่ยนฟางลองหยั่งเชิงถาม

“อีกไม่กี่วันก็มีเรื่องอื่นต้องทำ กลัวจะยุ่งจนลืมไปเสียก่อน พอดีพรุ่งนี้ไม่มีอะไรทำ ไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับแล้ว”

ฟางอันพูดจบก็หันไปมองเหยียนเจี้ยนซาน “ลุงเหยียน ตอนบ่ายว่างไหมล่ะ?”

“ว่างสิ ข้าก็ไม่มีอะไรทำเหมือนกัน เอ็งจะไปตอนไหนล่ะ?” เหยียนเจี้ยนซานย่อมตกลงอยู่แล้ว โอกาสหาเงินเข้ากระเป๋า ใครมันจะไม่ว่างกันเล่า?

“กินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปละกันครับ สักบ่ายสามกว่าๆ ดีไหม?”

“ได้เลย!” ลุงเหยียนหัวเราะร่าตอบรับ กำลังจะพาลูกสาวกลับบ้าน พลันชะงักฝีเท้าแล้วล้วงเงินปึกนั้นที่ฟางอันเพิ่งยื่นให้เมื่อครู่ออกมา

“ไอ้หนูนี่ คุยไปคุยมาข้าเกือบลืมไปเลย เงินค่าหนังกระรอกนี่เอ็งเอาคืนไปเถอะ” เหยียนเจี้ยนซานนับเงินยี่สิบห้าหยวนแล้วยื่นส่งให้ฟางอัน

“ลุงเหยียน ให้แล้วก็เก็บไว้เถอะ! ถ้ายังเกรงใจแบบนี้อีก คราวหลังผมไม่ชวนลุงไปลากปลาด้วยแล้วนะ” ฟางอันยิ้มพลางเกลี้ยกล่อม

“ซี๊ด มันคนละเรื่องกันเว้ย!” เหยียนเจี้ยนซานขมวดคิ้ว

ฟางอันหันไปสบตากับพี่สะใภ้

เฉินเยี่ยนฟางเข้าใจความหมายทันที “พี่ใหญ่เหยียน ถ้าพี่ไม่ให้ยืมปืน เสี่ยวอันก็คงยิงไม่ได้หรอกจ้ะ บอกว่าจะแบ่งให้แล้วก็รีบเก็บไว้เถอะ!”

ฟางเต๋อหมิงก็ช่วยพูดกล่อมอยู่ข้างๆ

สุดท้ายเหยียนเจี้ยนซานทนลูกตื๊อไม่ไหว จำต้องเก็บเงินไว้ นัดแนะเวลากับฟางอันเสร็จสรรพแล้วพาลูกสาวกลับบ้านไป

ฟางอันเดินไปส่งทั้งคู่ที่หน้าประตู พอกลับเข้ามาก็ลากเลื่อนหิมะไปชิดไว้ตรงมุมลานบ้าน จะได้ไม่เกะกะทางเดิน

“พี่สะใภ้ เข้าบ้านไปปูเสื่อเตียงคั่งก่อนเถอะ เดี๋ยวผมช่วยพี่ผ่าฟืนเอง”

“ไม่ต้องหรอก งานแค่นี้ค่อยๆ ทำไป เข้าบ้านกันเถอะ!”

เฉินเยี่ยนฟางถอดถุงมือออกแล้วช่วยฟางอันถือของ

ฟางอิงอิงอุ้มเสื่อปูเตียงคั่งเดินนำกลับเข้าไป

ฟางซือเฉิงคิดจะยกกระสอบป่านขึ้นมาแต่ยกไม่ไหว เกือบจะสะดุดล้มหน้าคะมำ

“ซุ่มซ่ามจริงเชียว!” ฟางอิงอิงเอ็ดใส่

ฟางซือเฉิงทำแก้มป่องมองฟางอิงอิงอย่างเคืองๆ ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวโดนตี คงได้เถียงกลับไปสักสองสามคำแล้ว

“มา อาช่วยเอง”

ฟางอันเดินเข้าไปหิ้วกระสอบป่านใบใหญ่ขึ้นมา

เฉินเยี่ยนฟางช่วยเข็นรถให้ฟางเต๋อหมิง

ทุกคนในครอบครัวถึงได้เดินเข้าบ้านไป

ส่วนพวกตาข่ายดักปลากับตะกร้าสาน ฟางอันไม่ได้เก็บเข้าไปด้วย เพราะตอนบ่ายยังต้องใช้อีก

“เสี่ยวอัน แกซื้ออะไรมาน่ะ? ทำไมซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้อีกแล้ว?”

ฟางเต๋อหมิงจ้องกระสอบป่านใบใหญ่พลางขมวดคิ้ว

แรงของเจ้าซือเฉิงก็ใช่จะน้อยๆ ถ้าของข้างในไม่หนักจริง เด็กมันไม่มีทางยกไม่ไหวหรอก

“เดี๋ยวค่อยว่ากันเถอะ พี่สะใภ้ ม้วนเสื่อเก่าผืนนี้ออกก่อนดีกว่า ขืนสุมไฟแรงไปเดี๋ยวจะติดไฟเอาได้” ฟางอันช่วยพี่สะใภ้พับผ้าห่มพลางเอ่ยเตือน

“ได้จ้ะ” เฉินเยี่ยนฟางเปิดเสื่อฟางออกแล้วเริ่มลงมือม้วน

เมื่อสองปีก่อนในหน่วยเคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น นอนหลับอยู่กลางดึกจู่ๆ เสื่อบนเตียงคั่งก็ติดไฟขึ้นมา ยังดีที่บ้านนั้นไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นคงไหม้วอดไปทั้งหลังแล้ว

ฟางอันรับเสื่อฟางไปวางไว้ข้างๆ แล้วแก้เชือกที่มัดเสื่อผืนใหม่ออก

“เอ๊ะ? ลายดอกไม้เหรอจ๊ะ?”

พอคลี่เสื่อออก ฟางอิงอิงก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาลูบคลำ สายตาจับจ้องตาไม่กระพริบ

“เสื่อผืนนี้สวยจริงเชียว!” เฉินเยี่ยนฟางยิ้มจนแก้มแทบปริ

ฟางอันยิ้มออกมาอย่างโล่งอก

กะไว้แล้วเชียวว่าพี่สะใภ้กับอิงอิงต้องชอบแน่

ทั้งสามคนช่วยกันคลี่เสื่อออกแล้วปูราบไปบนเตียงคั่ง

เสื่อผืนนี้กว้างสองเมตรสาม ยาวห้าเมตร ส่วนเตียงคั่งถัดจากตู้หัวเตียงไปมีขนาดสองเมตรคูณสี่เมตรครึ่ง ส่วนที่เกินมาก็พับเก็บหรือปล่อยห้อยคลุมขอบเตียงคั่งไว้ ไม่จำเป็นต้องตัดทิ้งแต่อย่างใด

เฉินเยี่ยนฟางมองเสื่อที่ปูเรียบร้อยด้วยความเห่อ ลูบแล้วลูบอีกตรงลายดอกโบตั๋นสีแดงสดดอกที่อยู่ใกล้ที่สุดไม่ยอมปล่อยมือ

“ดีกว่าเสื่อที่เราสานกันเองตั้งเยอะ แพงน่าดูเลยใช่ไหมเนี่ย?”

“ไม่กี่ตังค์หรอก หนังเทียมน่ะ คล้ายๆ พลาสติก เลอะแล้วก็เช็ดแป๊บเดียวก็สะอาด ดูแลง่ายจะตาย” ฟางอันไม่ยอมบอกราคา กลัวพี่สะใภ้จะเสียดายเงิน อธิบายจบก็แกะกระสอบป่านใบใหญ่ออก

“อา นี่อะไรเหรอ?”

พอฟางอันหยิบของชิ้นแรกออกมา ฟางซือเฉิงก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

“ไฟฉายเรอะ?” ฟางเต๋อหมิงชะงักไป ไฟฉายในยุคนี้ถือเป็นของฟุ่มเฟือยเลยเชียว แทบไม่มีบ้านไหนซื้อมาใช้ ทั้งหมู่บ้านซวงหม่าหลิ่งเห็นจะมีแค่บ้านลุงหลิวกับบ้านเฉินต้าฟาเท่านั้นที่มี

“ก็ดึกๆ ต้องไปช้อนปลาไง พกอันนี้ไปด้วยจะได้สว่างๆ” ฟางอันพูดพลางเปิดไฟส่องให้ฟางซือเฉิงดู

แม้ตอนนี้จะเป็นเวลากลางวัน ทว่าลำแสงที่ส่องกระทบสิ่งของก็ยังสว่างจ้าตาพร่า

สองสามีภรรยาไม่ได้ท้วงอะไร เรื่องช้อนปลาถือเป็นงานเป็นการ การซื้ออุปกรณ์เพิ่มอีกสักชิ้นก็สมควรอยู่แล้ว

แต่พอเห็นฟางซือเฉิงกำลังจับเล่นไม่ยอมปล่อย เฉินเยี่ยนฟางก็เอ็ดเบาๆ พลางคว้าแย่งกลับมา “เล่นซนไปเรื่อย เดี๋ยวทำพังขึ้นมาแล้วอาแกจะเอาอะไรใช้?”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

ฟางอันยิ้มให้อย่างเอ็นดู พอเห็นฟางซือเฉิงก้มหน้าลงด้วยความหงอย จึงหยิบเอาขนมไข่ที่อยู่ด้านบนสุดออกมาให้ก่อน

“ซือเฉิง อันนี้อาแบ่งให้ เอาไปกินสิ!”

“ขนมไข่เหรอ!” ตาของฟางซือเฉิงเป็นประกายขึ้นมาทันที เขารับมาดมฟอดใหญ่แล้วค่อยๆ บรรจงแกะห่อออก

“ซื้อมาทำไมกันเนี่ย?” ฟางเต๋อหมิงบ่นอุบ

“เมื่อก่อนไม่เคยกินกัน ซื้อมาให้พวกเด็กๆ ได้ลองชิมดูบ้าง”

พอฟางอันพูดแบบนี้ สองสามีภรรยาก็พูดไม่ออก ได้แต่เงียบไป

แม้ของแบบนี้จินหนึ่งจะราคาแค่ไม่กี่เหมา แต่เมื่อก่อนตอนที่บ้านยังจนกรอบ สองสามีภรรยาไม่เคยมีปัญญาเจียดเงินซื้อให้ลูกกินเลยจริงๆ

ฟางซือเฉิงหยิบออกมาสองสามชิ้นแบ่งให้พ่อแม่และอาก่อน จากนั้นค่อยยื่นให้ฟางอิงอิงชิ้นหนึ่ง แล้วตัวเองถึงยอมหยิบมากินบ้าง

ฟางอันยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะหยิบถุงผ้าสองใบสุดท้ายออกมา

“นี่…นี่มันเสบียงอาหารเหรอ?” เฉินเยี่ยนฟางอ้าปากค้างด้วยความตะลึง

“ครับ ข้าวสารกับแป้งสาลีขาว ซื้อมาอย่างละยี่สิบจิน”

ฟางเต๋อหมิงที่กำลังเคี้ยวขนมไข่ชะงักไป มิน่าล่ะเด็กถึงยกไม่ไหว รวมกันตั้งสี่สิบจินเชียวนะ!

“ก็บอกแล้วว่าอย่าซื้อของพวกนี้มา มันแพง…”

เฉินเยี่ยนฟางรู้สึกเสียดายเงินขึ้นมาอีกรอบ

“จินหนึ่งแพงกว่าแค่ไม่กี่เฟินเองพี่ ไม่ได้แพงหูฉี่ขนาดนั้นหรอก ต่อไปบ้านเราจะได้กินของพวกนี้กันทุกวัน”

เด็กทั้งสองคนเบิกตากลมโตมองฟางอันตาแป๋ว

“แล้วมันต้องหมดเงินไปเท่าไหร่กัน! เด็กคนนี้นี่…” เฉินเยี่ยนฟางไม่รู้จะพูดยังไงดี คราวก่อนก็เพิ่งเตือนฟางอันไปว่าอย่าซื้อ เขาก็ยังไม่ยอมฟัง

“เรื่องเงินไม่ต้องห่วงหรอกครับ หมดไปก็หาใหม่ได้ อ้อ เกือบลืมไปอีกเรื่อง”

ฟางอันยิ้มน้อยๆ พลางเก็บกระสอบป่านเข้าที่ แล้วล้วงเงินร้อยกว่าหยวนที่เหลืออยู่ออกจากอกเสื้อด้านใน เขานับออกมาห้าสิบหยวนแล้วยื่นให้เฉินเยี่ยนฟาง

“นี่แกจะทำอะไรน่ะ?” เฉินเยี่ยนฟางชะงักไปทันที

“เงินค่าขายปลาครับ!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง