บทที่ 74 ผู้ช่วยพร้อมสรรพ

จ้าวซวงยืนเซ่ออยู่กับที่

ไอ้หมอนี่กล้าเมินเขาต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?

"เหอะ กูนึกว่าไอ้จ้าวซวงจะแน่สักแค่ไหน!"

"ไหนบอกว่าฟางอันยอมฟังมัน ที่แท้เขาไม่แลตามองด้วยซ้ำ"

"เมื่อกี้ใครบอกว่าจะไปถามให้รู้เรื่องวะ? มันโม้ไปเองทั้งนั้นนี่หว่า!"

ผู้คนรอบข้างพากันหัวเราะเยาะ

จ้าวซวงอับอายจนหน้าแดงก่ำ ถลึงตาจ้องฟางอันอย่างแค้นเคือง

"พี่ซวง พี่ก็ไม่ได้เรื่องนี่หว่า!" ฉางอวี้เฉิงหัวเราะเยาะพลางเหน็บซ้ำ

"ฟางอัน!"

จ้าวซวงแผดเสียงอย่างเดือดดาล แล้วสาวเท้าพุ่งเข้าไปหา

ทว่าเพิ่งก้าวไปได้แค่สองก้าว

ฟางอันก็หยุดชะงัก สายตาเย็นเยียบตวัดมองกลับมา ทำเอาอีกฝ่ายผงะหยุดอยู่กับที่ทันที

"แก…แกรีบบอกมาเลยนะ ว่าไปลากฟืนพวกนั้นมาจากไหน ไม่อย่างนั้น…"

"ไม่อย่างนั้นจะทำไม? จะเอาเหมือนคราวก่อนหรือไง?"

ฟางอันยิ้มบางๆ พลางย้อนถาม

จ้าวซวงนึกถึงท่อนไม้ใหญ่ที่ฟางอันเคยยกขึ้นมาฟาด ใบหน้าพลันซีดเผือดลงทันตา

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เห็นท่าทางของจ้าวซวงต่างก็สงสัยกันใหญ่

คราวก่อน? มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นวะ?

เสิ่นหรงจ้องมองฟางอัน มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

ฟางอันกล้าพูดกับจ้าวซวงแบบนี้ แสดงว่าสองคนนี้แตกหักกันแล้ว วันหน้าก็คงไม่ไปเที่ยวเตร่เกเรกับจ้าวซวงอีก

"คราวก่อนอะไร ฉัน…ฉันไม่รู้เรื่อง"

"งั้นให้ฉันช่วยฟื้นความจำให้ไหมล่ะ?"

ฟางอันวางเชือกเลื่อนลงแล้วก้าวเข้าไปสองก้าว

จ้าวซวงตกใจจนรีบถอยกรูด ขาพันกันจนเกือบจะก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

ผู้คนที่ยืนดูอยู่ต่างเบิกตากว้าง

"ไหนจ้าวซวงบอกว่าฟางอันฟังมันไงวะ? ทำไมกลับกลัวฟางอันซะได้ล่ะ?"

"เขาแค่ก้าวไปสองก้าว ดูมันกลัวจนลนลานสิ!"

ชาวบ้านพากันซุบซิบนินทา

ฟางอันยิ้มเรื่อยเปื่อย ไม่ได้กะจะลงไม้ลงมือจริงๆ แต่แรก เขาหันกลับไปลากเลื่อนแล้วเดินต่อ รีบกลับบ้านดีกว่า ป่านนี้พี่ชายกับพี่สะใภ้คงเป็นห่วงแย่

จ้าวซวงเห็นฟางอันเดินจากไปก็ยืนอึ้งอยู่สองสามวินาที ถึงเพิ่งได้สติ

ที่แท้ไอ้เด็กนี่ไม่ได้คิดจะต่อยตีกับเขาเลย มันแค่ขู่ให้กลัวและฉีกหน้า เพื่อให้เขาขายหน้าต่อหน้าคนเยอะๆ ต่างหากเล่า!

"ฟางอัน แกจะบอกหรือไม่บอก!"

จ้าวซวงแผดเสียงอย่างหัวเสีย

ทว่าฟางอันไม่แม้แต่จะหันกลับมา ยังคงลากเลื่อนมุ่งหน้าไปทางแยกทิศใต้ต่อไป

"เหอะ ไหนบอกว่าจะเค้นถามมาให้ได้ไง พูดสองคำก็แทบจะฉี่ราดกางเกงแล้ว"

หวางไป่เซียงปรายตามองจ้าวซวงอย่างรังเกียจ แล้วพากลุ่มพวกป้าๆ เดินกลับบ้าน

พวกวัยรุ่นสองสามคนที่เดินตามจ้าวซวงมาแต่แรกต่างก็ชี้ไม้ชี้มือใส่เขา ก่อนจะจับกลุ่มเดินกลับบ้านกันไปโดยไม่สนใจไยดีเขาสักนิด

"พี่ซวง ไอ้เด็กนั่นมันไม่เห็นพี่อยู่ในสายตาเลยสักนิดนะเนี่ย!"

ฉางอวี้เฉิงหัวเราะเยาะเย้ย

'ฟางอัน! ฉันกับแกไม่จบแค่นี้แน่!'

จ้าวซวงสบถด่าในใจ มองตามทางโค้งที่ฟางอันเพิ่งเดินลับตาไปอย่างเคียดแค้น เขาไม่สนใจฉางอวี้เฉิงที่เดินเข้ามาสมน้ำหน้า แล้วหันหลังเดินกลับบ้านทันที

เสิ่นหรงเห็นคนพวกนั้นแยกย้ายกันไปหมดแล้ว จึงพาลูกสาวกลับเข้าบ้าน พอคิดถึงท่าทีที่ฟางอันมีต่อจ้าวซวงในใจก็พลอยเบิกบาน

นึกไม่ถึงว่าฟางอันออกไปรอบนี้จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนขนาดนี้

นอกจากจะไม่ไปเกเรเตะฝุ่นแล้ว ยังรู้จักหาเงินมาซื้อของเข้าบ้านอีก

นิสัยอย่างเยี่ยนฟางไม่มีทางใช้ให้น้องสามีไปซื้อนั่นซื้อนี่แน่ เสื่อเตียงคั่งกับกระสอบพวกนั้นฟางอันต้องคิดซื้อมาเองชัวร์ ช่างรู้จักทำมาหากินใช้ชีวิตดีแท้

ถ้าหากเหมิงเหมิงได้แต่งงานกับเขา ตัวเธอก็คงหมดห่วงเสียที

แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อกี้ตอนเหมิงเหมิงออกไปรับฟางอัน ทั้งสองคนไม่ได้คุยกันกี่ประโยคเลยนี่นา หรือว่าเขาจะไม่ถูกใจลูกสาวเธอกันนะ?

"แม่ หนูออกไปข้างนอกแป๊บนะ"

"จะไปหาฟางอันเหรอ?" เสิ่นหรงถามออกไปตามสัญชาตญาณ แต่พอถามจบก็นึกเสียใจนิดๆ

"เอ๋? เปล่าจ้ะ หนู…หนูแค่ออกไปเดินเล่นเฉยๆ"

หยางเหมิงเหมิงโบกมือปฏิเสธพัลวัน แต่สายตาล็อกแล่กคู่นั้นกลับฟ้องความจริงทั้งหมด

"ไปเถอะ เดินระวังหน่อยล่ะ!"

"จ้ะ!" หยางเหมิงเหมิงซอยเท้าวิ่งออกจากบ้านไป

เสิ่นหรงยิ้มอย่างโล่งอก ให้ลูกสาวได้ใกล้ชิดกับฟางอันไว้บ้างก็ดีเหมือนกัน แต่จะพึ่งพาแค่นี้อย่างเดียวไม่ได้ เธอคงต้องหาเวลาไปคุยหยั่งเชิงกับเยี่ยนฟางดูสักหน่อยแล้ว!

อีกด้านหนึ่ง

เฉินเยี่ยนฟางกำลังพาลูกทั้งสองคนช่วยกันผ่าท่อนไม้สนใหญ่ที่ฟางอันลากกลับมาเมื่อวาน

"พ่อมัน นั่งมาทั้งเช้าแล้ว หนาวไหมล่ะ?"

"ไม่หนาวหรอก" ฟางเต๋อหมิงตอบกลับไป แล้วทอดสายตามองไปทางทิศตะวันตกอีกครั้ง

เฉินเยี่ยนฟางมองตามไปแวบหนึ่ง "ถ้าแกหนาวก็เข้าบ้านไปเถอะ เสี่ยวอันกำลังเดินกลับมาแน่ ลุงหลิวเคยบอกไว้แล้ว ถ้าเสี่ยวอันโดนจับ ป่านนี้มีคนโทรศัพท์มาบอกนานแล้วล่ะ"

"พี่สะใภ้ฟางจ๊ะ"

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งพูดจบ เหยียนเสี่ยวฮุ่ยก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาในลานบ้าน

"เสี่ยวฮุ่ย ทำไมมาได้ล่ะเนี่ย? พี่ใหญ่เหยียน"

เฉินเยี่ยนฟางทักทายเสร็จถึงเพิ่งเห็นเหยียนเจี้ยนซานเดินตามหลังมา

"ฟางอันกลับมาหรือยังจ๊ะ?" เหยียนเสี่ยวฮุ่ยขมวดคิ้วเรียว

"ใกล้แล้วล่ะ!" เฉินเยี่ยนฟางชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา

"คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ? คราวก่อนกลับมาตอนไหนกันล่ะ?"

เหยียนเจี้ยนซานค้ำไม้เท้าถามซ้ำด้วยความข้องใจ

"ก็เวลานี้แหละ" ฟางเต๋อหมิงถอนหายใจ

"ที่ไหนกันล่ะ คราวก่อนกลับมาก็กินข้าวเที่ยงกันแล้วนู่น" เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยแก้

เหยียนเจี้ยนซานกวาดตามองสองสามีภรรยา ก็พลันเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที

"เต๋อหมิง แกอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย เสี่ยวอันเอาปลาไปเยอะ ก็น่าจะกลับมาช้าหน่อยเป็นธรรมดา"

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยหันมองพ่อด้วยความประหลาดใจ

ก่อนจะมาที่นี่ พ่อยังบอกอยู่เลยว่ากลัวฟางอันจะโดนจับ ทำไมอยู่ๆ ถึงเปลี่ยนคำพูดไปเสียได้ล่ะ?

แต่ถึงจะไม่เข้าใจ เธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ได้แต่ยืนจ้องมองสองฝั่งหน้าประตูรั้วเงียบๆ

เฉินเยี่ยนฟางเห็นท่าทางของเธอแบบนั้นก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ

ทว่าฟางเต๋อหมิงพอได้ยินแบบนั้นกลับยิ่งกระวนกระวายใจ "ไม่ได้การ ฉันต้องออกไปดูที่ถนนสายตะวันออกสักหน่อย"

"อ้าว จะไปทำไมกันเล่า?"

เฉินเยี่ยนฟางสาวเท้าเข้าไปกดรถเข็นไว้ทันที

เมื่อตอนสิบโมงเธอก็อยากจะพาลูกๆ ออกไปรับอยู่หรอก แต่กลัวฟางเต๋อหมิงจะดันทุรังตามไปด้วยถึงไม่ได้พูดออกมา

อยู่บ้านถ้าหนาวเขายังเข้าข้างในได้ ขืนออกไปรอด้านนอกแล้วไม่เห็นคน ฟางเต๋อหมิงคงไม่ยอมกลับแน่ เดี๋ยวจะได้หนาวจนล้มป่วยกันพอดี

"แกพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันกับเสี่ยวฮุ่ยไป—"

"อา!"

เหยียนเจี้ยนซานยังพูดไม่ทันจบ ฟางอิงอิงก็ชี้มือไปทางทิศตะวันตกของประตูรั้วทันที

ทุกคนหันขวับไปมอง แล้วก็เห็นฟางอันกำลังลากเลื่อนกลับมาจริงๆ

"เห็นไหมล่ะ เสี่ยวอันกลับมาแล้วนี่ไง"

เฉินเยี่ยนฟางถึงได้โล่งอก ถอดถุงมือแล้ววิ่งออกไปช่วยรับฟางอัน

"พี่สะใภ้ รอผมกลับมาจัดการเองจะดีกว่าไหมเนี่ย?"

ฟางอันเห็นเศษขี้เลื่อยบนตัวเฉินเยี่ยนฟางก็เอ่ยทักขึ้นมาทันที

"อยู่เฉยๆ ก็ไม่มีอะไรทำนี่นา จะให้คอยพึ่งแต่แกคนเดียวได้ยังไง แล้วนี่ซื้ออะไรมาอีกล่ะเนี่ย?" เฉินเยี่ยนฟางมองดูม้วนกลมๆ ยาวกว่าสองเมตรนั่น

"เสื่อเตียงคั่งครับ"

"เสื่อเตียงคั่งเรอะ? ซื้อมาทำไมกัน? ฉันว่างเมื่อไหร่ก็สานเอาได้ เปลืองเงินเปลืองทองจริงเชียว" เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบอิบ พลางช่วยฟางอันลากเลื่อนเข้ามาในลานบ้าน

ฟางอันยิ้มๆ ไม่ได้แก้ตัวอะไร

การได้ยินคนในครอบครัวคอยบ่นจู้จี้แบบนี้มันช่างดีเหลือเกิน ชาติก่อนเขาโหยหาความรู้สึกนี้แทบตายก็ไม่มีวันได้สัมผัส!

"ลุงเหยียน?"

"ฉันกะว่าจะออกไปรับแกอยู่พอดี กลับมาปลอดภัยก็ดีแล้ว งั้นพวกเราสองคนพ่อลูกกลับก่อนนะ"

เหยียนเจี้ยนซานยิ้มอย่างโล่งอก ทำท่าจะพาลูกสาวกลับบ้าน

"ลุงเหยียน รอก่อนสิครับ พอดีเลย ผมจะได้ให้เงินลุงไปด้วย"

"จะรีบร้อนไปไหนกันเล่า?"

"จะได้ไม่ต้องแวะไปส่งที่บ้านอีก ทั้งหมดนี่เป็นของลุงครับ"

ฟางอันควักเงินห้าสิบห้าหยวนกับหนึ่งเหมาที่เตรียมไว้ออกมา

"ปลาสี่สิบสามจิน ได้เงินสามสิบหยวนกับหนึ่งเหมา หนังสัตว์ขายได้ยี่สิบห้าหยวน รวมทั้งหมดเป็นห้าสิบห้าหยวนกับหนึ่งเหมา ลุงนับดูสิว่าครบไหม"

"เท่าไหร่นะ!?"

เหยียนเจี้ยนซานยืนอึ้งอยู่นานจนลืมยื่นมือไปรับ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเบิกตากว้างนิ่งอึ้งไปนาน พอมองดูเงินก้อนนั้นในหัวก็ขาวโพลนไปหมด

เงินปันผลสิ้นปีสองปีที่ผ่านมารวมกัน ที่บ้านยังไม่เคยได้เงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย!

"เงินค่าหนังสัตว์ฉันไม่เอาหรอก เอาแค่เงินค่าปลาก็พอแล้ว" เหยียนเจี้ยนซานรีบปฏิเสธ

"ตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้ก็ต้องให้สิครับ ถ้าลุงไม่ให้ยืมปืน ผมก็คงล่ามันไม่ได้หรอก"

"เนื้อแกก็แบ่งให้ฉันมาแล้ว จะเอาเงินค่าหนังมาให้อีกทำไมกัน?" เหยียนเจี้ยนซานยืนกรานท่าเดียวว่าจะไม่รับ

"พี่สะใภ้ฟางจ๊ะ!"

จังหวะนั้นเอง หยางเหมิงเหมิงก็โผล่มาจากทางทิศตะวันออก

"เก็บไว้ก่อนเถอะครับ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้า" ฟางอันยัดเงินใส่มือเหยียนเจี้ยนซานทันที

"เหมิงเหมิง? ลมอะไรหอบมาล่ะเนี่ย?" เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยทัก

"ลุงเหยียน เสี่ยวฮุ่ย? พวกเธอก็อยู่ด้วยเหรอจ๊ะ!" หยางเหมิงเหมิงทักทายทุกคน ก่อนจะชำเลืองมองฟางอัน "ฉันมาหาฟางอันน่ะจ้ะ"

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยหันมองหยางเหมิงเหมิงด้วยความแปลกใจ ก้นบึ้งของแววตามีประกายความไม่พอใจพาดผ่านวูบหนึ่ง

เฉินเยี่ยนฟางคอยจับสังเกตเหยียนเสี่ยวฮุ่ยอยู่ตลอด พอเห็นสีหน้าแบบนั้นก็ก้มหน้าแอบขำอยู่คนเดียว

"มีธุระอะไรหรือ?" ฟางอันถามอย่างแปลกใจ

"ขอเข้าไปคุยข้างในได้ไหมจ๊ะ?"

พอหยางเหมิงเหมิงพูดจบ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยก็แอบเหลือบมองฟางอันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองคนอื่นๆ แล้วรีบก้มหน้าลงต่ำ

"เรื่อง…หาเงินใช่ไหม?"

ฟางอันฉุกคิดขึ้นมาได้ทันควัน

คราวก่อนหยางเหมิงเหมิงเคยพูดเรื่องนี้ไว้ ตอนนั้นเขาปฏิเสธเธอไป

แต่ตอนนี้ล่ะก็ เขากำลังปวดหัวเรื่องขาดคนช่วยอยู่พอดี!

"อื้อ!"

หยางเหมิงเหมิงตอบรับเสียงเบา พลางแอบชำเลืองมองเฉินเยี่ยนฟาง

ทำไมฟางอันถึงโพล่งออกมาตรงๆ แบบนี้นะ?

ถ้าแม่เธอรู้เรื่องเข้า กลับไปต้องโดนตีก้นลายแน่ๆ

แต่ไหนๆ เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว โดนตีก็โดนตีสิ!

"ฉัน—"

"ที่บ้านเธอมีตาข่ายดักปลาไหม?"

ยังไม่ทันที่หยางเหมิงเหมิงจะพูดจบ ฟางอันก็ถามแทรกขึ้นมา

"ตาข่ายเหรอจ๊ะ?"

"ถ้าเธอมีตาข่าย ช่วงสองสามวันนี้ก็ไปจับปลากับฉันได้ ฉันจะรับซื้อตามน้ำหนักจินละกัน!"

"จริงเหรอจ๊ะ!?" หยางเหมิงเหมิงดีใจจนเนื้อเต้น เมื่อกี้เธอยังคิดอยู่เลยว่าจะต้องเกลี้ยกล่อมฟางอันยังไงดี ไม่นึกเลยว่าเขาจะตอบตกลงง่ายๆ แบบนี้!

"งั้นฉันรีบกลับไปถามพ่อก่อนนะ น่าจะมีอยู่ เดี๋ยวฉันไปถามให้จ้ะ!"

หยางเหมิงเหมิงรีบร้อนวิ่งกลับบ้านไปทันที

"เธอเจาะรูน้ำแข็งคนเดียวไม่ไหวหรอก ชวนลุงหยางไปด้วยนะ"

ฟางอันตะโกนไล่หลังไปทางทิศตะวันออก ไม่รู้เหมือนกันว่าหยางเหมิงเหมิงจะได้ยินหรือเปล่า

"เสี่ยวอัน แกจะรับซื้อปลาอีกเหรอ? มันจะขายออกหรือไงกัน?" ฟางเต๋อหมิงถามด้วยความประหลาดใจ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยจ้องมองฟางอันด้วยความกังวล กลัวว่าฟางอันจะเปลี่ยนคน

เมื่อวานรูน้ำแข็งก็เป็นฟางอันที่ช่วยเจาะให้เธอทั้งนั้น คงไม่ใช่ว่าเขารำคาญที่เธอโง่เกินไปหรอกนะ?

"ลุงเหยียน เสี่ยวฮุ่ย พวกน้าสองคนอย่าคิดมากนะ ปลาของพวกน้ายังไงผมก็รับซื้อเหมือนเดิม"

ฟางอันมองความคิดของเหยียนเสี่ยวฮุ่ยออก จึงยิ้มออกมาบางๆ

"เมื่อกี้ผมกำลังจะบอกเรื่องนี้กับพวกน้าพอดี ก่อนจะกลับมามีหัวหน้าหน่วยงานคนหนึ่งมาติดต่อขอซื้อปลา เขาต้องการเยอะมาก สั่งตั้งห้าร้อยจินแน่ะ!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง