บทที่ 73 เมินเฉย

เสิ่นหรงพึมพำกับตัวเอง ตั้งใจว่าเดี๋ยวค่อยแวะไปถามเฉินเยี่ยนฟาง

แต่เสียงร้องเอะอะจากคนข้างๆ ก็ขัดจังหวะความคิดเธอเสียก่อน

“พี่ซวง!? สองวันนี้หายหัวไปไหนมาเนี่ย ไม่เห็นหน้าเลย?”

ฉางอวี้เฉิงกำลังคุยวิจารณ์เรื่องฟางอันไปขายปลากับคนข้างๆ พลันหันไปเห็นจ้าวซวงที่เพิ่งเดินมาจากทางใต้พอดี

ข้างหลังจ้าวซวงยังมีพวกวัยรุ่นตามมาอีกเป็นสิบคน

พวกนี้รุ่นราวคราวเดียวกันทั้งนั้น พอวิ่งมาถึงสี่แยกก็พากันยืดคอชะเง้อมองไปทางทิศเหนือ

“วันก่อนล้มไปทีนึง เพิ่งจะหายดีนี่แหละ”

จ้าวซวงโกหกหน้าตาย

เฉินหยวนหยวนที่ยืนอยู่ข้างหลังเบะปาก

ก่อนจ้าวซวงจะเก็บตัวอยู่บ้าน เขาเคยแวะไปหาเธอ สภาพตอนนั้นดูปราดเดียวก็รู้ว่าโดนคนซ้อมมา

แต่เธอก็ไม่มีอารมณ์จะไปฉีกหน้าเขา ประเดี๋ยวคนอื่นจะรู้ว่าจ้าวซวงแอบไปหาเธอ แล้วจะพาลเข้าใจผิดกันไปใหญ่ จากนั้นเธอก็ปล่อยมือจากเพื่อน วิ่งเหยาะๆ ไปยืนข้างเฉินต้าฟา

ทว่าเสิ่นหรงซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลได้ยินเข้าก็ถึงกับชะงัก

สองสามวันก่อนเธอเห็นว่าเหมิงเหมิงชอบฟางอัน พลางคิดว่าฟางอันรู้จักทำมาหากินแล้ว ไม่ได้ไปสุงสิงเกเรกับพวกไอ้ทึ่มอีก ถึงได้คิดจะช่วยจับคู่ให้ลูกสาว

แต่ใครจะไปคิดว่าไอ้ทึ่มดันบาดเจ็บเลยไม่ได้ออกจากบ้านไปเอง!

ตอนนี้ไอ้ทึ่มหายดีแล้ว ฟางอันคงไม่วิ่งโร่กลับไปมั่วสุมกับพวกมันอีกหรอกนะ?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ต่อให้ตอนนี้ฟางอันรู้จักทำมาหากิน วันข้างหน้าก็อาจจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก เธอจะยอมให้ลูกสาวแต่งไปด้วยไม่ได้เด็ดขาด

เรื่องนี้คงต้องรอดูกันไปก่อน!

“ข้าก็ว่าอยู่ สองวันที่เอ็งไม่อยู่เนี่ย ในหน่วยมีเรื่องเกิดขึ้นเพียบเลยวะ” ฉางอวี้เฉิงทำเสียงกระซิบกระซาบเป็นความลับ

“ก็แค่เรื่องฟางอันไปขายปลาไม่ใช่เรอะ? ไอ้หมอนั่นมันจะขายอะไรได้วะ ออกไปเพ่นพ่านไร้สาระเสียมากกว่า”

จ้าวซวงปั้นหน้าบึ้งตึงพูดอย่างหงุดหงิด

ช่วงหลายวันนี้เขาไม่ได้ออกจากบ้านก็จริง แต่ก็ได้ยินคนในบ้านเล่าเรื่องที่ฟางอันขึ้นเขาไปขนฟืนแล้วขายเนื้อหมาป่า แถมคราวก่อนตอนฟางอันเอาปลาสดกลับมา เขาก็ยังเห็นกับตาตัวเอง

“เห็นไหมล่ะ ฉันพูดไว้ไม่มีผิด! ฟางอันมันอยู่กับเสี่ยวซวงบ่อยจะตาย สันดานมันเป็นยังไงเสี่ยวซวงจะไม่รู้เรอะ?”

หวางไป่เซียงราวกับเจอพวกเดียวกัน รีบพูดขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

พอคำนี้หลุดออกมา คนรอบข้างต่างก็พยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

ไม่มีใครแปลกใจกับท่าทีของจ้าวซวงเลย เพราะใครๆ ก็ดูออกว่าจ้าวซวงคบกับฟางอันก็เพื่อหลอกเอาเงินในกระเป๋าอีกฝ่ายเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงได้แต่ล้อมวงนินทาเรื่องฟางอันกันต่อ

จ้าวซวงได้ยินแล้วก็แอบสะใจลึกๆ

เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด ถึงฟางอันจะขายเนื้อหมาป่าได้เงินมาบ้าง แต่ในสายตาคนอื่น มันก็ยังเป็นแค่ไอ้สวะเกเรหากินไปวันๆ เหมือนเดิม!

“พี่ใหญ่เฉิน โชคดีนะเนี่ยที่หยวนหยวนบ้านพี่เลิกกับไอ้หมอนั่นไป ขืนดันทุรังมั่วซั่วแบบนี้ทุกวัน แต่งเข้าไปก็มีแต่จะลำบาก”

ชายข้างๆ เฉินต้าฟาเอ่ยประจบประแจง

“มันก็แน่อยู่แล้ว! เลิกน่ะถูกแล้ว! ขืนไอ้เด็กนั่นดวงซวย โดนจับติดคุกสักสามห้าปี จะไม่พาหยวนหยวนบ้านพี่เสียเวลาไปด้วยเรอะ”

หญิงข้างๆ รีบพูดสำทับ

เฉินหยวนหยวนยิ้มกระหยิ่มอย่างได้ใจ

โชคดีจริงๆ ที่เธอบอกเลิกไปก่อน ถ้าฟางอันโดนจับขึ้นมาแล้วเธอหาทางบอกเลิกไม่ได้ ถึงตอนนั้นคงทำชีวิตเธอพังแน่!

“เอ้อ พี่ซวง สนิทกับฟางอันขนาดนั้น มันไปขายปลาไม่ทำเงินแล้วไม่ชวนพี่ก็ช่างเถอะ แต่ก่อนหน้านี้ขึ้นเขาไปลากฟืน มันไม่คิดจะชวนพี่ไปเอาบ้างเลยเหรอ?”

ฉางอวี้เฉิงเห็นฟางอันยังไม่กลับมา จึงเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ขาฉันเจ็บ ไปไม่ไหวเว้ย” จ้าวซวงแสร้งทำเป็นใจเย็น

สองสามวันก่อนตอนฟางอันลากฟืนกลับมา พ่อแม่ก็สั่งให้เขาไปถามฟางอันอยู่เหมือนกันว่าไปลากมาจากไหน เพราะที่บ้านก็แทบไม่มีฟืนเหลือแล้ว

แต่คราวก่อนฟางอันเล่นลงไม้ลงมือกับเขาแทบตาย ถ้าหยางเหลาอู่ไม่เข้ามาห้าม ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง เขาเลยไม่กล้าไป ได้แต่หาข้ออ้างปัดไปวันๆ

“แล้วพี่รู้ไหมล่ะว่ามันไปลากมาจากไหน?”

พอสิ้นเสียงฉางอวี้เฉิง สายตาของทุกคนก็หันขวับมามองพร้อมกัน

แม้แต่เสิ่นหรงยังมองจ้าวซวงด้วยแววตาคาดหวัง

“ฉันไม่ได้ถาม จะไปรู้ได้ไงวะ?” จ้าวซวงขมวดคิ้ว

“เอ้า เสี่ยวซวง เดี๋ยวนายอันกลับมาแกก็ถามดูสิ! แกสนิทกับเสี่ยวอันไม่ใช่เรอะ? แกถามมัน มันต้องบอกแน่!”

หวางไป่เซียงกระชากแขนจ้าวซวงทันควัน

ม่านตาของจ้าวซวงเบิกกว้าง นึกอยากจะกระทืบฉางอวี้เฉิงให้ตายคามือ

ไอ้เวรนี่อยู่ดีไม่ว่าดีจะมาเสือกถามหาพระแสงอะไรวะ?

จะให้เขาไปถามฟางอันงั้นเหรอ? ฟางอันไม่ซ้อมเขาเอาก็บุญหัวแล้ว!

คราวก่อนที่อีกฝ่ายมา เขายังไม่กล้าโผล่หน้าไปเลยเพราะกลัวจะโดนเตะ

“ทำไม? ถามไม่ได้เรอะ? ไหนแกบอกว่าฟางอันฟังแกไง? แค่เรื่องขี้ผงแค่นี้ยังถามไม่ได้เหรอ? ไม่ได้เรื่องเลยนี่หว่า!”

หวางไป่เซียงปล่อยมือจากจ้าวซวงแล้วเบะปากใส่

“เสี่ยวซวง แกไม่ได้กลัวว่าฟางอันจะไม่ยอมบอกหรอกนะ?”

“ฉันว่าก็ชัวร์ ฟางอันขนาดพี่สะใภ้มันยังไม่บอกเลย แล้วจะมาบอกมันเรอะ?”

พวกป้าๆ ข้างๆ เริ่มกระซิบกระซาบนินทา

จ้าวซวงแค้นจนฟันแทบหัก พอเห็นพวกเพื่อนที่เคยเล่นด้วยกันเริ่มพูดว่าฟางอันไม่ฟังคำสั่งเขาแล้ว ก็พลันยืดอกขึ้นมา “ใครบอกว่ามันจะไม่บอกฉันวะ?”

“งั้นเดี๋ยวนายอันกลับมา แกก็ถามดูสิ คอยดูว่ามันจะบอกไหม”

หวางไป่เซียงรุกไล่ไม่ยอมถอย

ทว่าจ้าวซวงกลับไม่มีท่าทีลนลาน “ฉันจะไปดักรอมันที่บ้านเดี๋ยวนี้แหละ!”

“พรืด…”

หลายคนข้างๆ ถึงกับหลุดขำออกมา

“เฮ้ย จะไปบ้านมันทำไมอีก? เดี๋ยวอีกประเดี๋ยวเดียวมันก็เดินกลับมาทางนี้แล้ว” หวางไป่เซียงดึงตัวจ้าวซวงไว้พลางแสยะยิ้มเยาะ

“เกิดมันไม่เดินมาทางนี้ล่ะ!”

จากอำเภอหลินกลับบ้าน มันมีอีกสองทางจริงๆ

ทางหนึ่งคืออ้อมไปทางกองผลิตหมินซิง อีกทางคืออ้อมไปทางหวนซาน แล้วค่อยเดินตัดจากหวนซานมาทางนี้ แต่ทั้งสองทางต้องเดินอ้อมโลก ไกลกว่าเดิมตั้งหลายชั่วโมง คนสติดีๆ ที่ไหนเขาจะเดินกัน

แต่จ้าวซวงไม่สนเรื่องพวกนั้นแล้ว พูดจบก็ตั้งท่าจะชิ่งหนี

“เฮ้ย ฟางอันกลับมาแล้ว!”

จังหวะนั้นเอง มีคนในฝูงชนตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง

พวกป้าๆ รีบกรูเข้าไปกดตัวจ้าวซวงไว้ พูดอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยให้หนีไปเด็ดขาด

“เสี่ยวอัน!”

หยางเหมิงเหมิงเห็นฟางอันเดินกลับมา ก็ซอยเท้าวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา

เสิ่นหรงขมวดคิ้วเล็กน้อย ชำเลืองมองจ้าวซวงทีหนึ่ง แล้วก็เดินตามออกไปสองสามก้าว

“เหมิงเหมิง ป้าเสิ่น พวกป้ามี…?”

ฟางอันเห็นคนยืนออกันอยู่ตรงสี่แยกก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

ช่วงสองสามวันมานี้ไม่ว่าจะลากฟืนหรือขายปลา คนในหน่วยก็มักจะวิ่งแห่กันมาดูจนเขาชินชาไปแล้ว

เพียงแต่วันนี้หยางเหมิงเหมิงกับเสิ่นหรงกลับเดินเข้ามาหา เขาเลยนึกว่าทั้งสองคนมีธุระอะไรด้วย

“ได้ยินว่าเธอไปขายปลา เลยคิดว่าจะมาถามดูว่าขายเป็นยังไงบ้าง แล้วนี่ซื้ออะไรมาล่ะเนี่ย? เสื่อเตียงคั่งเหรอ?”

พอเสิ่นหรงอธิบายเสร็จ สายตาก็เหลือบไปเห็นของบนเกวียนม้า

“อ๋อ เสื่อเตียงคั่งที่บ้านมันขาดแล้วน่ะครับ พอดีผ่านเลยซื้อติดมือมา” ฟางอันตอบปัดๆ

“แล้วปลากล่ะ? ขายหมดแล้วเหรอ?”

“ครับ!” ฟางอันไม่ได้พูดอะไรต่อ

แต่คำตอบนั้นกลับสร้างความไม่พอใจให้กับพวกที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ

“เหอะ ทำเป็นพูดว่าขายหมดแล้ว ในเข่งนั่นต้องเหลือบานตะไทแน่” หวางไป่เซียงเบะปากพูดเหน็บ

“ฉันก็ว่าอย่างนั้น… เอ๊ะ? เข่งมันว่างเปล่านี่!?”

หญิงคนที่ยืนอยู่ใกล้ฟางอันชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

“ว่างเปล่าเหรอ?” ทุกคนได้ยินเข้าก็พากันงงเป็นไก่ตาแตก

ไอ้เด็กนี่ขายหมดเกลี้ยงจริงๆ เหรอวะ?

เฉินหยวนหยวนขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

เข่งสองใบนี้เธอเคยแบกตอนทำงาน ปลาสองเข่งรวมกันอย่างน้อยๆ ก็ต้องมีห้าหกสิบจิน ถ้าคิดจินละแปดเหมา นั่นก็สามสี่สิบหยวนเลยนะ เท่ากับเงินที่ชาวบ้านส่วนใหญ่หาได้ทั้งปีแล้ว!

“เสี่ยวอัน แกขายปลาพวกนี้หมดแล้วจริงๆ เรอะ? ไปขายที่ไหนมาวะ?”

เฉินต้าฟาเอ่ยถามอย่างร้อนรน

“ป้าเสิ่น ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

ฟางอันไม่สนใจคนพวกนั้น หันไปบอกลาเสิ่นหรงแล้วเตรียมจะลากเลื่อนกลับบ้าน

“ชิ แม่น้ำสายใหญ่นั่นก็ไม่ใช่ของบ้านแกคนเดียว บอกหน่อยมันจะตายรึไง?”

“นั่นสิ คิดว่ามีปัญญาขายได้คนเดียวเรอะ?”

พวกป้าๆ แถวนั้นพากันพูดแดกดัน

ฟางอันไม่ได้ใส่ใจ ก้มหน้าก้มตาลากเลื่อนเดินกลับบ้านต่อไป

“เฮ้ย เสี่ยวอันแกรอก่อน! จ้าวซวง เมื่อกี้แกบอกว่ามีธุระจะคุยกับเสี่ยวอันไม่ใช่เรอะ?”

หวางไป่เซียงรีบก้าวไปขวางหน้าฟางอันไว้ แล้วตะเบ็งเสียงลั่น

ในเมื่อถามหาที่ขายปลาไม่ได้ ถามว่าไปเอาฟืนมาจากไหนก็ยังดี!

ทุกคนได้ยินดังนั้นก็หันขวับไปมองจ้าวซวงเป็นตาเดียว

เวลานี้

จ้าวซวงกำลังแอบอยู่ข้างหลังฝูงชน โดนพวกป้าๆ ดึงรั้งจนแทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น

เมื่อกี้ตอนเห็นฟางอันกลับมา เขาก็กะจะโกยแน่บไปข้างหลังแล้ว แต่พวกป้าๆ ไม่ยอมท่าเดียว บังคับจะให้เขาไปถามฟางอันให้ได้

จนปัญญา จ้าวซวงเลยได้แต่นั่งยองๆ หลบอยู่กับพื้น หวังไม่ให้ฟางอันมองเห็น

ใครจะไปคิดว่าหวางไป่เซียงจะตะโกนแหกปากเรียกชื่อเขาออกมาตรงๆ แบบนี้

มาถึงตอนนี้ สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว คนที่เคยยืนบังอยู่ข้างหน้าก็พร้อมใจกันเปิดทางให้อย่างรู้หน้าที่

“แอ่มๆ”

จ้าวซวงกระแอมสองทีแล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น กัดฟันเดินหน้ามึนออกไปข้างหน้า

“ฟางอัน ไม่มีอะไรหรอก แค่จะถามแกว่าฟืนพวกนั้นแกไปลากมาจากไหนวะ”

ฟางอันปรายตามองอย่างเย็นชา ไม่พูดไม่จา ลากเลื่อนเลี้ยวเข้าถนนสายเหนือไป ทิ้งจ้าวซวงยืนหัวโด่ไว้ตรงนั้นราวกับเป็นอากาศธาตุ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง