บทที่ 72 โอกาสทางธุรกิจ

“หัวหน้าเฉิง”

ตาเฒ่าคนเฝ้าประตูเอ่ยทัก พลางมองฟางอันด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฟางอันหันกลับไปก็แปลกใจอยู่บ้าง

นี่มันคนที่ซื้อปลาไนตัวใหญ่ไปเมื่อเช้านี่หว่า?

ตอนนั้นเขาเห็นว่าข้างในเสื้อของเฉิงไป่ซู่สวมชุดคนงานสีน้ำเงินเข้ม จึงเดาได้ว่าเป็นพนักงานของหน่วยงานไหนสักแห่ง ก็พอจำหน้าได้อยู่บ้าง

แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำงานที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย

แถมฟังจากที่ตาเฒ่าเรียก คนคนนี้ยังเป็นถึงระดับหัวหน้า แล้วทำไมต้องถ่อไปซื้อปลาที่ตลาดมืดด้วยตัวเองด้วยล่ะ?

“เรียกผมเหรอครับ?”

ฟางอันนึกสงสัยในใจ เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ใช่ นายนั่นแหละ! นายเป็นคนที่ขายปลาอยู่ในตลาดใช่ไหม?”

เฉิงไป่ซู่ที่เพิ่งวิ่งมาไม่กี่ก้าวเอ่ยถามพลางหอบเหนื่อย

“ใช่ครับ” ฟางอันไม่ได้ปฏิเสธ

เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง

ตราบใดที่พวกสายตรวจป้องกันภัยร่วมไม่ได้จับคาหนังคาเขา ก็เอาเขาไปขังไม่ได้หรอก

“เป็นนายจริงๆ ด้วย พอดีเลย ฉันตามมาเพื่อจะซื้อปลานี่แหละ ไปหาที่คุยกันเถอะ”

เฉิงไป่ซู่ถูมือไปมาพลางพ่นลมหายใจคลายหนาว แล้วกวาดตามองไปรอบๆ

“วันนี้ขายหมดแล้ว ถ้าจะซื้อต้องรออีกสองวันครับ”

ฟางอันชี้ไปที่เข่งไม้ไผ่ว่างเปล่าสองใบนั้น

“ไม่ได้จะซื้อเดี๋ยวนี้ ฉันจะซื้อห้าร้อยจิน” เฉิงไป่ซู่จงใจกดเสียงให้เบาลง

ฟางอันถึงกับชะงักไปทันที

ห้าร้อยจินเนี่ยนะ!?

เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่การซื้อส่วนตัว แต่เป็นสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายต้องการซื้อต่างหาก

พูดแบบนี้ แสดงว่าคนคนนี้อยู่ฝ่ายจัดซื้อสินะ?

“ไปคุยข้างในกัน”

เฉิงไป่ซู่บอกให้ฟางอันลากเลื่อนเข้าไปจอดในลาน แล้วพาเขาเดินเข้าไปในห้องเล็กของลุงยามเฝ้าประตู

“ห้องลุงเนี่ยอุ่นที่สุดแล้ว อุ่นกว่าในสำนักงานอีก”

เฉิงไป่ซู่เอ่ยทักทายชายชราเฝ้าประตู

“เตาต้มน้ำเองก็ต้องใส่ฟืนเยอะหน่อยสิวะ พวกแกคุยกันไปเถอะ” ชายชราขยับตัวไปนั่งข้างๆ พลางกางหนังสือพิมพ์ขึ้นอ่าน

“นั่งสิ มาผิงไฟก่อน พ่อหนุ่มแซ่อะไรล่ะ” เฉิงไป่ซู่เอ่ยถาม

“ผมชื่อฟางอันครับ”

“ฉันอยู่ฝ่ายจัดซื้อของสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย แซ่เฉิง”

“หัวหน้าเฉิง”

ฟางอันนึกในใจ ‘ฝ่ายจัดซื้อจริงๆ ด้วย!’

“ปลาของนายน่ะไปช้อนมาจากไหนเหรอ”

“แม่น้ำใหญ่หน้าบ้านครับ”

“อ้อ! ดูสภาพดีใช้ได้เลยนะ คืออย่างนี้ ปลายปีทางสหกรณ์เราต้องแจกเนื้อเป็นสวัสดิการ กะว่าจะซื้อปลานายสักห้าร้อยจิน ข้างหน้าอาจจะเอาอีก แต่ต้องรับประกันนะว่าเป็นปลาเป็นๆ สดๆ”

เฉิงไป่ซู่ไม่พูดพล่ามทำเพลง เข้าเรื่องตรงประเด็นทันที

ชายชราข้างๆ ได้ยินเข้าก็เลิกอ่านหนังสือพิมพ์ นั่งหลังตรงจ้องคนทั้งสองตาไม่กะพริบ

คราวนี้ฟางอันไม่ได้แปลกใจเท่าไร

ในเมื่อเป็นฝ่ายจัดซื้อ จะเอาเยอะขนาดนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ขายรวดเดียวห้าร้อยจิน ได้เงินก้อนโตแน่ๆ แต่เขากลับยังไม่รีบร้อนตอบตกลงในทันที

“หัวหน้าเฉิงครับ ห้าร้อยจินน่ะพอหาได้ แต่ผมส่งให้รอบเดียวหมดไม่ได้หรอกนะ”

เฉิงไป่ซู่มองฟางอันด้วยความสงสัย

“วันๆ หนึ่งผมจับไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกครับ ต้องจับสดๆ แล้วรีบเอามาส่งเลย ถ้าค้างคืนที่บ้านมันก็แข็งหมด แต่ถ้าให้ทยอยส่งทุกวันละก็ ไม่มีปัญหาครับ”

ฟางอันยิ้มบางๆ เอ่ยออกไปตามความจริง

ปลาในแม่น้ำตงต้ามีเยอะ ห้าร้อยจินไม่ใช่เรื่องยาก แต่จะให้รับประกันว่าเป็นปลาเป็นๆ ทั้งหมด เขาทำไม่ได้จริงๆ

จริงอยู่ที่ปลาจับขึ้นมาแช่น้ำไว้จะอยู่ได้สองสามวัน แต่นั่นมันหน้าร้อน ถ้าเป็นหน้าหนาว แค่คืนเดียวก็แข็งโป๊กกันหมด

ยิ่งไปกว่านั้น ที่บ้านก็ไม่มีที่ให้ขังปลาด้วย!

เฉิงไป่ซู่อึ้งไปนิด เขาไม่ได้นึกถึงจุดนี้เลยจริงๆ

“ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้พวกฉันหยุดงาน เอาเป็นมะรืนนี้ เริ่มตั้งแต่วันจันทร์ นายจับได้เท่าไรก็เอามาส่งเท่านั้น จ่ายเงินให้วันต่อวันเลย สามวันส่งหมดไหม”

“หมดครับ!” ฟางอันตอบรับอย่างกระฉับกระเฉง

วันนี้เขาจับได้หนึ่งร้อยจิน ลงตาข่ายรอบเดียวได้ไม่เยอะเท่าเมื่อวาน แต่อย่างมากก็แค่ลงตาข่ายเพิ่มอีกสักสองสามปาก สามวันยังไงก็หาได้ครบแน่

“ส่วนเรื่องราคา นายขายอยู่จินละหนึ่งหยวน ทางเราก็จะรับซื้อราคานี้เหมือนกัน ขอแค่มาส่งให้ตรงเวลาก็พอ ถึงแล้วก็มาหาแกได้เลย”

เฉิงไป่ซู่ชี้ไปทางชายชราข้างๆ

“ตกลงครับ!”

ฟางอันย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง ปริมาณเยอะขนาดนี้ แถมยังไม่กดราคา จะไปหางานดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีก

ทั้งสองตกลงจุดส่งของกันเรียบร้อย

ฟางอันเดินออกจากห้องแล้วแวะไปที่หน้าร้าน ควักเงินหกหยวนซื้อตาข่ายดักปลาขนาดตากว้างสี่นิ้วมาสองปาก จากนั้นจึงลากเลื่อนมุ่งหน้ากลับบ้าน

“เสี่ยวเฉิง สิ้นปีพวกเราจะแจกปลาเรอะ ไม่แจกเนื้อหมูแล้วหรือไง”

ในห้องยามเล็กๆ ชายชรารอจนฟางอันเดินพ้นไปแล้วจึงเอ่ยถามขึ้น

“วันหลังฉันซื้อให้ลุงละกัน วันก่อนประชุมกันใครๆ ก็บอกว่าอยากได้ปลา อำเภอแถวนี้ไม่มีปลาเลย ขนาดปลาแช่แข็งยังพุ่งไปจินละหนึ่งหยวนสองเหมาแล้วเนี่ย”

เฉิงไป่ซู่เสร็จธุระแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมไปไหน เขายืนพิงกำแพงผิงไฟอย่างสบายอารมณ์

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าหนุ่มนั่นก็ขายถูกน่าดูสิ ถึงว่าทำไมแกไม่กดราคา เป็นเมื่อก่อนนะ เก้าเหมาเก้าเฟินยังไม่อยากจะจ่ายให้ถึงหนึ่งหยวนเลย” ชายชราบ่นอุบเบาๆ

“ลุงสาม ลุงก็นะ…ชอบแฉฉันเรื่อยเลย! หัวหน้าเป็นคนเคาะราคานี้เอง ก็คนมันรีบนี่หว่า! ลุงอยู่เฝ้าไปคนเดียวเถอะ”

เฉิงไป่ซู่กระชับเสื้อบุนวมตัวใหญ่ เดินแกมวิ่งเหยาะๆ ออกไปทางตึกที่ทำการ

ในขณะเดียวกัน

ฟางอันเพิ่งเดินพ้นจากสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย กำลังลากเลื่อนไปทางทิศตะวันตกตามถนนสายหลัก ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงธุรกิจใหญ่ที่เพิ่งได้มาหมาดๆ

การที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายคิดจะแจกเนื้อแล้วจู่ๆ ก็เปลี่ยนใจมาเหมาปลาจากเขา คงเพราะติดใจที่เป็นปลาสด

ส่วนที่หัวหน้าเฉิงไม่ต่อราคาสักคำ ก็คงเห็นว่าเขาขายถูก ต่อให้จ่ายจินละหนึ่งหยวนก็ยังถือว่าคุ้มสุดๆ

เพราะสองครั้งที่แวะไปตลาดมืดมา เขาก็ได้ยินมาว่าร้านอาหารของรัฐไม่มีปลาเหลือแล้ว ปลาแช่แข็งในตลาดมืดขายกันถึงจินละหนึ่งหยวนสองเหมา แต่ปลาสดของเขากลับขายแค่หนึ่งหยวน เรียกว่าได้เปรียบเห็นๆ ทุกประตู

ทว่าฟางอันไม่ได้ปักใจอยู่แค่เรื่องนี้ สิ่งที่เขาคิดคือลู่ทางทำกินที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังต่างหาก

ที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายรับซื้อปลา ก็เพื่อเอาไปแจกเป็นสวัสดิการสิ้นปีให้พวกคนงาน

แล้วหน่วยงานอื่นล่ะ?

อำเภอหลินเป็นอำเภอใหญ่ หน่วยงานราชการที่ควรมีก็มีครบ ทั้งยังมีโรงงานขนาดย่อมอีกสองแห่ง โรงหนึ่งเป็นโรงกลั่นเหล้า อีกโรงเป็นโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงสิ้นปี สองโรงงานนั้นคงยังไม่ได้เริ่มแจกเนื้อสวัสดิการแน่

สหกรณ์ในอำเภอมีคนร้อยกว่าคน ยังซื้อตั้งห้าร้อยจิน แล้วถ้าเป็นโรงงานเล็กสองแห่งนั้นรวมกันมีตั้งสามสี่ร้อยคน ปริมาณที่ต้องการจะไม่ยิ่งเยอะกว่านี้หรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากโรงงานในตัวอำเภอแล้ว ทางตะวันออกอย่างหลินอันก็ยังมีโรงงานแปรรูปอาหารเล็กๆ ทางตะวันตกอย่างตำบลหลินซีก็มีโรงงานเล็กๆ อีกสองแห่ง

หากคว้าออร์เดอร์พวกนี้มาได้ทั้งหมด ก่อนปีใหม่นี้อย่าว่าแต่ซื้อจักรยานเลย จะเดินสายไฟเข้าบ้านแล้วซื้อโทรทัศน์สีจอใหญ่มาตั้งก็ไม่ใช่เรื่องยาก

แน่นอนว่า ก่อนจะถึงตอนนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืออาการป่วยของพี่ใหญ่!

วันก่อนๆ ที่บ้านไม่มีข้าวกิน ขนาดเงินจะฉีดยาให้พี่ยังแทบไม่มี

ถ้าเขาหาเงินได้มากขึ้น พี่ชายเห็นว่าที่บ้านลืมตาอ้าปากได้ ไม่ต้องคิดฟุ้งซ่านเรื่องฆ่าตัวตาย แล้วตั้งหน้าตั้งตารักษาตัว พี่ใหญ่ก็คงจะหายวันหายคืนไม่ใช่หรือไง?

ฟางอันยิ่งคิดก็ยิ่งมีไฟ ฝีเท้าก้าวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แต่ตอนนี้ เขายังไม่ผลีผลามมุ่งหน้าไปโรงงานเสื้อผ้าทางทิศตะวันตก

โลภมากไปเดี๋ยวจะพาลเสียเรื่อง!

ส่งปลาห้าร้อยจินให้สหกรณ์ให้เรียบร้อยก่อนดีกว่า จะได้ไม่เกิดปัญหาว่าสองฝ่ายเร่งเอาพร้อมกันแล้วหาของส่งไม่ทัน ไว้ส่งปลาให้สหกรณ์เสร็จแล้วค่อยไปคุยก็ยังไม่สาย!

พริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยมาถึงสิบโมงกว่า

บนถนนสายตะวันออกของซวงหม่าหลิ่งมีชาวบ้านมายืนออกันแน่นอีกระลอก

เมื่อเช้าไป๋ซูเจินเห็นฟางอันไม่อยู่บ้าน พอไปถามจางซิ่วหงแล้วรู้ว่าเขาไม่ได้ยืมเกวียนม้า ก็เดาได้ทันทีว่าคงแอบเอาปลาไปขายในเมืองอีกแน่

ประกอบกับเมื่อวานพวกโจวต้าเฉียงเห็นคนบ้านฟางยกพวกกันไปจับปลา ข่าวนี้เลยแพร่สะพัดไปทั่วอย่างรวดเร็ว

“ไอ้หนุ่มนั่นป่านนี้ยังไม่โผล่หัวมา โดนรวบตัวไปแล้วแหง!”

ฉางอวี้ซานนั่งอยู่บนก้อนหินริมทางแยก ชะเง้อมองไปทางทิศเหนือ

“รวบกะผีน่ะสิ เผลอๆ จะขายไม่ออกมากกว่า คราวก่อนตอนกลับมาก็แบกตะกร้าใหญ่ใบเบ้อเริ่ม ไม่แน่ว่าปลาอาจจะซุกอยู่ก้นตะกร้านั่นก็ได้!”

เฉินต้าฟายืนหัวเราะเยาะอยู่ข้างๆ

“มันก็ไม่แน่นะเว้ย!”

“ไอ้เด็กนั่นมันแค่ทำเป็นเก่ง ตอนขายเนื้อหมาป่าจินละเจ็ดเหมา พวกเราคนบ้านเดียวกันเห็นใจเลยไม่ได้ว่าอะไร พอไปขายข้างนอก ขืนตั้งราคานี้ใครเขาจะไปโง่ซื้อกัน!” หวางไป่เซียงเบะปากพูดพลางเหน็บแนม

“ในอำเภอเนื้อหมูจินละเจ็ดเหมา มันก็จำขี้ปากเขามาพูดทั้งนั้นแหละวะ ปลาจินละแปดเหมา ถ้ามันขายแปดเหมาจริง ใครเขาจะไม่เดินเข้าภัตตาคารของรัฐกันล่ะ”

“ฉันได้ยินมาว่าภัตตาคารของรัฐไม่มีปลาแล้วนะ”

“เหลวไหล ที่แบบนั้นของจะขาดได้ยังไง ต่อให้ไม่มีจริง ในตลาดมืดก็มีคนขายปลาตั้งเยอะแยะ มันจะไปขายออกได้ยังไงกัน”

ชาวบ้านแถวนั้นฟังแล้วต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง

ทว่า ในลานบ้านเล็กๆ ทางฝั่งตะวันตกของถนนสายตะวันออก หยางเหมิงเหมิงที่ได้ยินคำพูดพวกนี้กลับขมวดคิ้วมุ่น

“เหมิงเหมิง!” เสิ่นหรงเอ่ยเตือนเสียงเบา

“แม่ ฟางอันคงไม่โดนจับตัวไปจริงๆ ใช่ไหมจ๊ะ” หยางเหมิงเหมิงถามด้วยความกังวล

“แกนี่นะ วันๆ ฟังลมฟังแล้งก็คิดเป็นตุเป็นตะไปหมด”

เสิ่นหรงปั้นหน้าดุลูกสาว

เด็กคนนี้ยังไม่ทันจะได้แต่งเข้าบ้านเขาแท้ๆ ก็ออกนอกหน้าเป็นห่วงเป็นใยฟางอันเสียขนาดนี้แล้ว

แต่นางก็ได้แต่บ่นอุบอิบในใจ ไม่ได้พูดออกมาให้ลูกสาวได้ยิน

หยางเหมิงเหมิงไม่กล้าพูดต่อ ได้แต่ยืนมองไปทางทิศเหนืออยู่ในลานบ้าน ทั้งชะเง้อรอฟางอัน ทั้งคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรให้เขายอมพาเธอไปหาเงินด้วย

คราวก่อนไปหา เขากลับไม่ยอมตกลง คราวนี้เธอต้องหาทางให้เขาช่วยให้ได้ เธอไม่อยากทนเรียนวิชาแพทย์อีกต่อไปแล้วแม้แต่นิดเดียว!

ติดตรงที่ตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของฟางอัน ยิ่งรอก็ยิ่งร้อนรุ่มใจ

เสิ่นหรงเห็นท่าทางของลูกสาวก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

ลูกสาวโตแล้วรั้งไว้ไม่อยู่จริงๆ รั้งไปรั้งมาเดี๋ยวจะพาลเกลียดกันเปล่าๆ

ติดอยู่แค่ว่าไม่รู้เยี่ยนฟางได้คุยกับเสี่ยวอันบ้างหรือยัง สองวันนี้ก็ไม่เห็นแวะมาบอกข่าวคราวเลยว่าเสี่ยวอันคิดยังไง เด็กคนนี้เก่งกาจมีความสามารถขนาดนี้ อย่าให้ใครมาชิงตัดหน้าคว้าตัวไปเชียวล่ะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง