บทที่ 71 การค้ารายใหญ่ส่งถึงหน้าประตู

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันเดินออกมาจากสถานีรับซื้อ นับเงินตรวจบัญชีเสร็จเรียบร้อยก็ลากเลื่อนมุ่งหน้าไปยังตึกสรรพสินค้า

วันนี้เป็นวันเสาร์ คนในตึกสรรพสินค้าจึงแน่นขนัดกว่าปกติเป็นเท่าตัว

ฟางอันทำเหมือนคราวก่อน เอารถเลื่อนกับเข่งไม้ไผ่ไปจอดไว้ตรงมุมเพิงจักรยาน เบียดเสียดอยู่ตรงประตูด้านหลังร่วมนาทีกว่าถึงจะเข้าไปในตึกได้ แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปยังแผนกขายธัญพืช

"ข้าวสารกับแป้งขาวอย่างละยี่สิบจินครับ"

ฟางอันยื่นคูปองพร้อมเงินส่งให้

ข้าวสารนี้จินละหนึ่งเหมาห้าเฟิน ยี่สิบจินเป็นเงินสามหยวน

แป้งขาวจินละหนึ่งเหมาเจ็ดเฟิน ยี่สิบจินเป็นเงินสามหยวนสี่เหมา รวมทั้งหมดหกหยวนสี่เหมา

ทว่า แม่หนูคนขายของพอเห็นหน้าฟางอันกลับแปลกใจอยู่บ้าง

"พี่นั่นเอง!"

"หา?" ฟางอันชะงักไปนิด

"พี่มาซื้อหลายวันติดแล้วนะเนี่ย" หญิงสาวพูดพลางยิ้มหวาน หยิบถุงผ้าสองใบมาตักข้าวสารกับแป้งขาวขึ้นชั่งน้ำหนัก

"บ้านอยู่ไกลน่ะ รอบเดียวขนไปไม่หมด"

ฟางอันตอบส่งๆ

"แล้วพี่อยู่แถวไหนเหรอจ๊ะ?"

"อำเภออื่นนู่น"

รอยยิ้มของหญิงสาวเจื่อนลงไปบ้าง เธอไม่ได้ซักไซ้ต่อ พอชั่งเสร็จก็ส่งให้ฟางอัน

ฟางอันรับถุงมาโดยไม่ได้สนใจอะไร เดินแทรกฝูงชนเบียดเสียดไปยังโซนของชำตรงประตูด้านหน้าของตึกสรรพสินค้า กะว่าจะไปดูเสียหน่อยว่าแถวนั้นมีเสื่อเตียงคั่งขายไหม

หญิงสาวชะเง้อคอมองตามหลังฟางอัน กระทั่งมีคนมายืนเรียกหน้าร้านก็ยังไม่ได้ยิน

"เสี่ยวยวี่! ป้าจ้ะ เอาอะไรจ๊ะ เดี๋ยวฉันชั่งให้!"

หญิงที่อายุมากกว่าหน่อยซึ่งอยู่ข้างๆ ชั่งแป้งข้าวโพดสามจินให้หญิงสูงวัย พลางส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้เสี่ยวยวี่ "พ่อหนุ่มคนนั้นมาอีกแล้วใช่ไหมล่ะ?"

"พี่ฟาง! พูดอะไรน่ะ?"

เสี่ยวยวี่ก้มหน้า แอบเหลียวมองซ้ายขวา

"ยังจะมาเขินอีก พ่อหนุ่มคนนั้นดูยังไงก็มีเงิน มาทีไรซื้อของไม่ใช่น้อยๆ หน้าตาก็หล่อเหลา ที่บ้านแกกำลังเร่งให้แต่งงานไม่ใช่เหรอไง ไม่ถามเขาล่ะว่าบ้านอยู่แถวไหน?" หญิงคนนั้นซักไซ้ต่อ

"พี่ฟาง ลูกค้ามาแล้วจ้ะ เรียกให้พี่ไปชั่งของโน่น"

เสี่ยวยวี่หน้าแดงแจ๋รีบเร่ง

"ได้ๆ พี่อาบน้ำร้อนมาก่อน หวังดีกับแกทั้งนั้นแหละ ระวังเถอะจะโดนคนอื่นฉกไปเสียก่อน" พี่ฟางพูดจบก็ผละไปง่วนอยู่ข้างๆ

เสี่ยวยวี่เงยหน้ามองหาในฝูงชน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของฟางอันแล้ว

เวลานี้

ฟางอันเดินลัดเลาะผ่านฝูงชน จนในที่สุดก็เบียดมาถึงโซนของชำตรงประตูด้านหน้า

ทว่ามองสำรวจไปรอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นมีใครขายเสื่อเตียงคั่งเลย พอถามคุณตาที่ขายวิทยุอยู่ข้างๆ ถึงได้รู้ว่าที่นี่ไม่มีเสื่อเตียงคั่งขาย อยากได้ต้องไปที่สหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายนู่น

ฟางอันมองดูฝูงชนแล้วพูดไม่ออก อุตส่าห์เบียดเข้ามาแท้ๆ กลับต้องเบียดออกไปอีก

แต่ก็ช่วยไม่ได้ รถเลื่อนจอดอยู่ลานหลังตึก จะเดินอ้อมจากประตูด้านหน้าก็ไกลเกินไป สู้เดินทะลุตรงนี้ไม่ได้ ไวกว่ากันเยอะ

ทว่า พอเขากำลังจะหิ้วของเดินกลับไป จู่ๆ ก็เหลือบเห็นว่าบนตู้กระจกตรงหน้าคุณตาคนนั้น นอกจากจะมีวิทยุวางอยู่แล้ว ยังมีไฟฉายตราหัวเสืออยู่อีกสองสามกระบอก

"ตาครับ ไฟฉายนี่ขายยังไงหรือ?"

"กระบอกละสิบห้าหยวน!"

"ขอลองเปิดดูหน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้สิ ซื้อของไม่ให้ลองได้ยังไงกัน"

คุณตายิ้มพลางหยิบถ่านไฟฉายเบอร์หนึ่งสองก้อนออกมาจากใต้ตู้กระจก ใส่เข้าไปในไฟฉาย พอกดสวิตช์ ไฟฉายก็สว่างโร่ขึ้นมาทันที

ฟางอันฉีกยิ้มกว้าง

ไฟฉายนี่มันสว่างกว่าตะเกียงน้ำมันก๊าดเห็นๆ!

ตกดึกตอนลงตาข่ายจับปลา ได้อันนี้ไปส่องคงสว่างโล่งตา จะได้ไม่มีใครก้าวพลาดพลัดตกรูน้ำแข็งเข้า

"ตกลงครับ เอาหนึ่งกระบอก ไม่ต้องใช้คูปองใช่ไหมครับ?"

"ไม่ต้อง!"

ฟางอันควักเงินสิบห้าหยวนยื่นให้

คุณตาเทถ่านออกมา เอาไฟฉายใส่ลงกล่อง แล้วแกะถ่านไฟฉายเบอร์หนึ่งคู่ใหม่ใส่เข้าไปในกล่องให้อีกสองก้อน

"ถ่านนี่แถมให้ ไม่คิดเงินหรอก"

ฟางอันรับมาแล้วลังเลอยู่นิดหนึ่ง "ขอซื้อถ่านเพิ่มอีกห้าก้อนแล้วกันครับ เผื่อไว้ไม่พอใช้ คิดเท่าไรครับ?"

"ถ่านก้อนละแปดเฟิน ห้าก้อนก็สี่เหมา"

ฟางอันจ่ายเงินเสร็จสรรพ ถือข้าวของเดินตรงไปยังประตูด้านหลัง พอเดินผ่านจุดขายขนมไข่ก็แวะซื้อขนมไข่ให้เด็กๆ อีกสองจิน

เมื่อก่อนที่บ้านกินข้าวแค่วันละสองมื้อ พอเด็กสองคนหิวขึ้นมาก็ทำได้แค่แทะแผ่นแป้งหยาบประทังความหิว ถึงแม้ตอนนี้จะกินข้าววันละสามมื้อจนไม่ร้องหิวแล้ว แต่ซื้อกลับไปให้กินของอร่อยๆ แปลกใหม่บ้างก็ดีเหมือนกัน

สองจินนี้ได้เกือบสามสิบชิ้น จ่ายไปแค่หนึ่งหยวนเดียว พอให้กินได้ตั้งหลายวัน!

จากนั้น ฟางอันเหลียวมองไปรอบๆ เห็นว่าคนแน่นขนัด จะเดินไปทางไหนก็ต้องเบียดเสียด เลยตัดใจไม่ซื้ออย่างอื่นอีก เดินตรงไปยังเพิงจักรยาน เอาของใส่กระสอบป่านวางไว้บนเลื่อน แล้วลากมุ่งหน้าไปยังสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย

ในเวลาเดียวกัน

ณ ตึกทางทิศเหนือสุดในลานของสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย

ชายร่างท้วมพุงพลุ้ยสวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่สีดำหิ้วปลามาสองตัว กึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นไปยังห้องทำงานด้านในสุดบนชั้นสาม เคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป

"เสี่ยวเฉิงเรอะ? มาได้จังหวะพอดี ฉันมีเรื่องจะคุยกับแกอยู่เชียว!"

ภายในห้องทำงาน หลังโต๊ะทำงานสีแดง มีชายวัยกลางคนผมสองข้างเริ่มขาวแซม สวมชุดคนงานสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่

พอเห็นว่าเป็นใครก็กวักมือเรียกให้นั่งลง แต่พอเหลือบไปเห็นปลาสองตัวนั้นก็ชะงักไป "แล้วแกหิ้วปลามาทำไมเนี่ย?"

"เมื่อวานตอนเลิกงาน เมียผมบอกว่าในตลาดมีคนเอาปลาสดมาขาย เช้าตรู่วันนี้ผมเลยรีบวิ่งแจ้นไปซื้อมา เกือบจะหนาวตายอยู่แล้วเนี่ยครับ"

เฉิงไป่ซู่ยื่นปลาไปตรงหน้าหัวหน้าจาง

"ปลาสดรึ!?"

หัวหน้าจางมองสำรวจปลาสองตัวนั้นด้วยความประหลาดใจ "หางปลายังแดงเรื่ออยู่เลยนี่ ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

"ผมอุตส่าห์เลือกตัวใหญ่มาเลยนะครับเนี่ย อีกไม่นานก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว โรงงานอาหารหลินอันเขาแจกเนื้อกันหมดแล้ว แต่ทางเรายังไม่มีวี่แววเลยสักนิด ผมเลยคิดว่าซื้อปลาสดมาแจกบ้าง ดูดีออกจะตาย"

"เข้าท่าดีนี่เสี่ยวเฉิง ฉันกำลังจะเรียกแกมาคุยเรื่องนี้พอดีเชียว! แล้วปลานี่ขายยังไงล่ะ?" หัวหน้าจางยิ้มอย่างพึงพอใจ

"จินละหนึ่งหยวนครับ!"

"ไม่แพงเลย! เจ้าเฒ่าอู๋ที่ร้านอาหารของรัฐบอกว่าที่ร้านพวกเขาขนาดปลาแช่แข็งยังหาไม่ได้ ข้างนอกขายกันไปถึงจินละหนึ่งหยวนสองเหมาแล้วนู่น" หัวหน้าจางพยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด "เรื่องนี้แกไปจัดการเถอะ ราคานี้อย่าให้ขาดได้ล่ะ รีบหน่อยระวังคนอื่นจะตัดหน้าไปเสียก่อน เอาเป็นว่า… ซื้อมาสักห้าร้อยจินก่อน ไม่พอยังไงค่อยว่ากันอีกที"

"ได้ครับ ตลาดวายไปแล้ว เดี๋ยวผมลองไปดูสิว่าจะดักเจอไหม ถ้าไม่เจอ อีกสองวันเขาก็ต้องมาใหม่อยู่ดี ภายในสองวันนี้ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยครับ"

เฉิงไป่ซู่หิ้วปลาเตรียมจะเดินออกไป พอถึงหน้าประตูก็แอบเอาปลาวางไว้ในกะละมังพลาสติกข้างๆ อย่างเงียบเชียบ แล้วถึงค่อยก้าวออกจากห้องทำงานไป

"ไอ้หมอนี่นี่นะ!"

หัวหน้าจางเห็นเข้าเต็มตา ได้แต่หัวเราะเบาๆ ไม่ได้ว่าอะไร

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันลากเลื่อนมาถึงหน้าลานของสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่าย พอเงยหน้ามองก็เห็นม้วนเสื่อเตียงคั่งหนังเทียมตั้งวางอยู่หน้าร้านเข้าจริงๆ

"พ่อหนุ่ม มาซื้อเสื่อเตียงคั่งรึ"

คุณตาสวมเสื้อบุนวมตัวหนาที่ยืนอยู่ตรงประตูเอ่ยทัก

"ขายยังไงหรือครับ?"

"เมตรละหนึ่งหยวนสองเหมา"

ฟางอันจ้องมองเสื่อเตียงคั่งพลางเกาหัวแกรกๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่พอใจราคาหรอก แต่เป็นเพราะก่อนออกจากบ้านดันลืมวัดขนาดเตียงคั่งของห้องฝั่งตะวันออกมา เลยไม่รู้ว่าจะต้องซื้อขนาดเท่าไรดี…

"ก่อนออกจากบ้านไม่ได้วัดขนาดมาล่ะสิ?"

คุณตามองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง คนแบบนี้เจอบ่อยจะตายไป

"แกบอกมาตรงๆ เลยว่าเตียงคั่งนอนกันกี่คน!"

"สี่ห้าคนก็นอนได้สบายๆ ครับ ยังมีที่เหลือให้ตั้งตู้เตียงคั่งได้อีกใบหนึ่งด้วย"

ฟางอันครุ่นคิดแล้วบอกไป

เตียงคั่งห้องฝั่งตะวันออกนั้นกว้างขวางมาก ต่อให้เขานอนรวมกับพี่ชายใหญ่ พี่สะใภ้ แล้วก็เด็กๆ อีกสองคนก็ยังพอ แต่ประเด็นคือเขาเป็นน้องสามี ขืนไปนอนห้องเดียวกับพี่สะใภ้ มีหวังชาวบ้านเอาไปนินทาจนพี่สะใภ้เสียหายหมด

ดังนั้นตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ที่ซวงหม่าหลิ่ง ก็เลยนอนอยู่ที่ห้องเล็กมาตลอด

"เตียงคั่งบ้านแกไม่เล็กเลยนะเนี่ย อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีสี่เมตรกว่า ของพรรค์นี้ซื้อเผื่อเหลือดีกว่าขาด เอาไปสักห้าเมตรเลยสิ"

"ตกลงครับ!"

ฟางอันพยักหน้ารับ

ซื้อยาวไปแล้วตัดออกไม่กี่เซนติเมตรยังดีกว่าปูได้แค่ครึ่งเดียว ดูแล้วขัดหูขัดตา

"จะเอาแบบไหนล่ะ? แบบนี้ขายดีเชียวนา"

คุณตาพนักงานดึงเสื่อเตียงคั่งสีชมพูผืนหนึ่งออกมา บนนั้นพิมพ์ลายดอกโบตั๋นดอกโตเต็มไปหมด

ยุคนี้เสื่อเตียงคั่งหนังเทียมยังมีลวดลายไม่มากนัก

ลายยอดนิยมส่วนใหญ่ก็เป็นลายก้างปลาแบบเสื่อกก ลายตาราง แล้วก็ลายกระดองเต่าหกเหลี่ยม

บางแบบก็ไม่มีลวดลาย เป็นสีพื้นเรียบๆ แดง เขียว น้ำเงิน

บางแบบด้านหลังเป็นสีพื้น ด้านหน้าเป็นลวดลาย ออกแบบสองด้านเพื่อกันลื่น

นอกจากนี้ ยังมีบางแบบที่พิมพ์ลายมังกรหงส์หรือนกสาลิกา แต่ส่วนใหญ่เป็นสีแดง เอาไว้ใช้เฉพาะตอนแต่งงาน

แต่ในสหกรณ์จัดซื้อและจัดจำหน่ายไม่มีแบบให้เลือกเยอะขนาดนั้น มีแค่สีพื้น ลายกระดองเต่า แล้วก็ลายก้างปลา นอกเหนือจากพวกนี้ก็มีแค่ลายดอกโบตั๋นดอกโตนี่แหละ

"เอาลายนี้แหละครับ"

ฟางอันตกลงทันที

แม้จะมีลวดลายแค่แบบเดียว แต่เขารับประกันได้เลยว่าพี่สะใภ้ต้องชอบแน่!

ตอนหน้าร้อน ดอกไม้ป่าหน้าบ้านกับริมทางเดิน ทุกบ้านเห็นว่าเกะกะก็ถางทิ้งกันหมด แต่พี่สะใภ้กับอิงอิงชอบพวกไม้ดอกไม้ใบมาก บอกว่ามองแล้วสวยดี ดึงดันไม่ยอมให้พี่ชายใหญ่ถางทิ้ง

ส่วนพี่ชายใหญ่จะชอบลายแบบนี้หรือเปล่า…

ช่างปะไร!

คุณตาพนักงานหยิบไม้บรรทัดมาวัดขนาด ใช้กรรไกรฉับเดียว ตัดออกมาได้เรียบร้อยเสมอกันดี

ฟางอันยื่นเงินไปให้หกหยวน ม้วนเสื่อเตียงคั่งแล้วมัดในแนวตั้งไว้บนเลื่อน เตรียมจะลากกลับบ้าน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

เฉิงไป่ซู่เพิ่งเดินออกจากตึกสำนักงานมาถึงหน้าประตูรั้ว สายตาเหลือบไปเห็นหน้าร้านขายของโดยบังเอิญ ก็เห็นฟางอันกำลังลากเลื่อนเดินออกไปพอดี

เข่งสานบนเลื่อนหลังนั้นมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ รูปทรงก็เหมือนกับของคนที่ขายปลาไม่มีผิด แถมเสื้อนวมผ้าฝ้ายหยาบบนตัวของฟางอัน ที่ข้อศอกยังมีรอยปะสองจุด ก็เหมือนกับที่คนขายปลาคนนั้นใส่อีกด้วย

เห็นได้ชัดว่า คนคนนี้ก็คือคนที่ขายปลาสดในตลาดมืดเมื่อเช้านั่นเอง!

"เฮ้ พ่อหนุ่มที่ลากเลื่อนน่ะ รอก่อน!"

เฉิงไป่ซู่ตาเป็นประกาย ยืดคอตะโกนสุดเสียง พลางกระเพื่อมพุงพลุ้ยๆ วิ่งตรงดิ่งไปหาฟางอัน…

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง