บทที่ 70 เฉินเจียเฉียงที่ยืนอึ้งตาค้าง

เฉินเยี่ยนฟางได้ยินเสียงคุ้นหูก็ชะงักไป

“น้า!”

ฟางอิงอิงกับฟางซือเฉิงเอ่ยทักทายพร้อมกัน

“เมื่อวานอาสามบ้านลานตะวันออกไม่สบาย เสี่ยวหรงกลับไปฉีดยาให้เขา พ่อถึงเพิ่งรู้ว่าฟางอันกลับมาแล้ว กลัวว่าบ้านพี่จะไม่มีอะไรกิน เลยให้เอาแป้งข้าวโพดมาให้หน่อยนึง”

เฉินเจียเฉียงยื่นกระสอบให้เฉินเยี่ยนฟาง แววตาฉายแววไม่พอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

“ไม่ต้องหรอก เอามาทำไมกัน…”

ฟางเต๋อหมิงเพิ่งจะอ้าปากปฏิเสธ

แต่เฉินเจียเฉียงกวาดตามองรอบตัว เห็นมีแค่เฉินเยี่ยนฟางกับเด็กสองคนกำลังง่วนทำงาน ก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที

“ฟางอันล่ะ ออกไปกินเหล้าเรอะ หรือว่านอนอุตลุดอยู่ในห้อง?”

“เจียเฉียง! พูดจาอะไรอย่างนั้น เสี่ยวอันออกไปขายปลา”

เฉินเยี่ยนฟางเอ็ดเสียงเบา

“ขายปลาเนี่ยนะ!?”

เฉินเจียเฉียงมองหน้าทุกคนอย่างไม่อยากเชื่อ “พี่ พี่พูดถึง…ฟางอันเนี่ยนะ?”

“ก็ใช่น่ะสิ เสี่ยวอันคราวนี้เขากลับตัวกลับใจแล้ว แกดูท่อนไม้ใหญ่พวกนี้สิ เสี่ยวอันลากมาทั้งนั้น พี่เขยแกขยับแข้งขาไม่ได้ ลำพังฉันเองก็ไม่กล้าขึ้นเขา เสี่ยวอันเป็นคนจัดการลากมาเองหมดเลยนะ”

เฉินเยี่ยนฟางชี้ไปที่กองฟืนด้านหลัง รวมถึงท่อนไม้สนใหญ่บนพื้นที่ยังไม่ได้ผ่า

เฉินเจียเฉียงเงยหน้ามองตาม ถึงได้เห็นว่าเป็นไม้สนต้นใหญ่จริงๆ ไม่กี่ท่อนตรงขอบเห็นได้ชัดว่าถูกเลื่อยขาด ไม่ใช่เก็บกิ่งไม้แห้งแถวตีนเขาแน่ๆ แต่เป็นของที่ลากออกมาจากในป่าลึก

“มันเนี่ยนะ…ขึ้นเขาได้ด้วย? พี่ ไม่ใช่ว่าพี่ไปลากกับคนอื่นมาหรอกนะ?”

เฉินเจียเฉียงลังเลพลางเหลือบมองฟางเต๋อหมิง ถามหยั่งเชิงดู

ตลอดหลายปีที่ฟางอันมาอยู่ที่นี่ เฉินเจียเฉียงเทียวไปเทียวมาบ้านนี้ไม่น้อย ช่วงแรกได้ยินว่าฟางอันขยันขันแข็ง ช่วยผัวเมียคู่นี้เก็บแต้มค่าแรงในหน่วยผลิต ความรู้สึกที่มีต่อฟางอันก็ยังดีอยู่

แต่พอมาระยะหลังได้ยินว่าฟางอันไม่ทำงานทำการ วันๆ ไม่กินเหล้าก็นอน แถมยังแบมือขอเงินพี่สาวกับพี่เขยอีก โมโหจนเขาอยากจะซ้อมฟางอันตั้งหลายหน แต่ก็ถูกเฉินเยี่ยนฟางกับเฉินเหวินคังห้ามไว้ตลอด

ตามคำพูดของเฉินเหวินคังก็คือ ยังไงนั่นก็เป็นน้องชายของฟางเต๋อหมิง ตัวเขาเข้าไปยุ่มย่ามมันไม่เหมาะ

แต่พอมาถึงทีไรเขาก็อดถามไม่ได้ ถามเสร็จก็โมโห ทว่าพออยู่ต่อหน้าพี่เขยก็ไม่กล้าโวยวายอะไร ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่เอาของมาส่งจึงต้องกลับบ้านไปด้วยความหงุดหงิดใจทุกที

เดิมทีคราวนี้ได้ยินว่าฟางอันถูกไล่ออก คิดว่าจะมาคุยกับพี่เขยให้รู้เรื่อง จะปล่อยให้ฟางอันทำตัวเหลวไหลแบบนี้ต่อไปไม่ได้ พี่สาวเขาเลี้ยงดูคนทั้งบ้านนี้ก็ลำบากสายตัวแทบขาดอยู่แล้ว ขืนต้องมาเลี้ยงฟางอันอีกคน ช้าเร็วคงเหนื่อยจนล้มพับไปแน่

ในความทรงจำของเขา ฟางอันก็แค่ไอ้คนไม่ได้เรื่องที่รักสบายเกลียดงานหนักคนหนึ่ง!

ตอนนี้พอได้ยินพี่สาวบอกว่าฟางอันเปลี่ยนไปแล้ว แม้จะเห็นท่อนไม้ใหญ่พวกนี้คาตา เขาก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่ออยู่ดี รู้สึกเหมือนพี่สาวแกล้งพูดโกหกเพื่อออกรับแทนมากกว่า!

“ฉันจะไปลากไม้กับใครได้เล่า เสี่ยวอันเขารู้จักเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งตอนอยู่ทีมก่อสร้าง บ้านหมอนั่นอยู่ในป่าลึก คนนั้นแหละเป็นคนพาเสี่ยวอันไปลากมา ไม่อย่างนั้นจะไปเอาของเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหนกัน?”

เฉินเยี่ยนฟางอธิบายยิ้มๆ

“เสี่ยวอันกลับมาคราวนี้รู้จักทำมาหากินแล้ว กับข้าวกับปลาที่บ้านก็ไม่ขาดแคลน ไม่ต้องเอามาให้หรอก แกกับพ่อกว่าจะหาเงินมาได้มันไม่ง่าย เอากลับไปกินเถอะ!”

ฟางเต๋อหมิงช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ

แต่ก่อนเวลาเฉินเจียเฉียงเอาของมาให้ เขาก็คอยห้ามอยู่บ่อยครั้ง ทว่าทุกครั้งที่เฉินเจียเฉียงมาก็โดนพ่อเขาสั่งเฉียบขาดมาตลอด ด้วยเหตุนี้จึงไม่เคยฟังเลยสักหน

“เอามาให้แล้วจะเอากลับไปได้ยังไง อาการป่วยของพี่ยังต้องกินเยอะๆ บำรุงให้ดีถึงจะหายวันหายคืนได้” เฉินเจียเฉียงยัดเยียดให้ฟางอิงอิงโดยไม่เปิดโอกาสให้เถียง แต่พอมองท่อนไม้พวกนั้น แล้วมองเฉินเยี่ยนฟางอีกที เขาก็ยังคิดว่าพี่สาวโกหกอยู่ดี คงไม่อยากให้เขาว่าฟางอันนั่นแหละ

“พวกพี่ยุ่งกันไปเถอะ ฉันกลับก่อนละ”

“เอ้า เจียเฉียง รอก่อนสิ” ฟางเต๋อหมิงรีบเรียกไว้ หันไปมองเฉินเยี่ยนฟาง “เยี่ยนฟาง พอดีเจียเฉียงมา ให้เขาเอาของกลับไปด้วยเลย พรุ่งนี้เธอพาลูกไปจะได้ไม่ต้องหอบหิ้วให้เมื่อย”

“จริงด้วย!”

เฉินเยี่ยนฟางรีบวิ่งไปที่เพิงเก็บของทันที

“เอาของอะไร ไม่เอา จะกลับแล้ว” เฉินเจียเฉียงไม่ยอม พูดพลางทำท่าจะเดินออกไป

“อิงอิง!”

“น้า รอก่อนสิ!” ฟางอิงอิงวิ่งไปคว้าตัวเฉินเจียเฉียงไว้

“เจียเฉียง แกเร็วเข้า มาช่วยฉันยกหน่อย”

เฉินเยี่ยนฟางเห็นน้องชายจะไป จึงลากกระสอบป่านมาถึงหน้าประตู ด้วยความรีบร้อนเลยยกคนเดียวไม่ไหว

“พี่ อย่ายกเลย เดี๋ยวฉันยกเอง!”

เฉินเจียเฉียงสาวเท้าวิ่งเข้าไป แล้วหิ้วกระสอบป่านทั้งใบออกมาที่ลานบ้าน

“เบาๆ หน่อย ระวังไปเกี่ยวกับอะไรเข้า” เฉินเยี่ยนฟางเตือน

“นี่มันอะไรกันเนี่ย?” เฉินเจียเฉียงวางลงแล้วถามอย่างสงสัย เขารู้สึกได้ว่าข้างในมีท่อนกลมๆ หนาๆ อันหนึ่งกลิ้งอยู่ คล้ายท่อนไม้ใหญ่ แล้วข้างๆ ยังมีท่อนเล็กอีกสี่ท่อน

“เสี่ยวอันล่ามาได้ กะว่าจะหาเวลาว่างช่วงนี้เอาไปส่งให้ พอดีแกมา ก็ลากกลับไปเสียเลย” เฉินเยี่ยนฟางแกะเชือกผูกกระสอบป่าน เผยให้เห็นหัวหมาป่าที่อยู่ข้างใน

“หมาป่า!?”

เฉินเจียเฉียงตกใจถอยหลังกรูดไปหลายก้าว เกือบจะหงายหลังก้นจ้ำเบ้า

“ฮ่าๆ น้าขี้ขลาดจังเลย…”

เพียะ!

ฟางซือเฉิงเพิ่งจะหัวเราะ ก็โดนฟางอิงอิงฟาดเข้าที่ท้ายทอยไปทีหนึ่ง “เมื่อกี้แกเห็นเข้าแทบจะฉี่ราดกางเกง ยังจะกล้าไปว่าน้าอีกเหรอ?”

วันแรกที่ฟางอันลากหมาป่ากลับมา ฟางซือเฉิงตกใจจนแทบจะวิ่งหนีเตลิดเข้าห้อง แต่ตอนนั้นทุกคนมัวแต่มองฟางอัน มีแค่อิงอิงคนเดียวที่เห็น

“ดูแกสิ ใจปลาซิวจริง มันตายไปแล้วมีอะไรให้ต้องกลัว มิน่าล่ะถึงหาเมียไม่ได้สักที” เฉินเยี่ยนฟางฟาดเฉินเจียเฉียงไปทีหนึ่ง พูดอย่างไม่สบอารมณ์

“นี่…ไปเอามาจากไหนกันเนี่ย?”

เฉินเจียเฉียงจ้องหัวหมาป่าเขม็ง ยังไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้

“เสี่ยวอันใช้ปืนยิงมา ไม่เห็นรอยกระสุนตรงนั้นหรือไง พอดีเลื่อนหิมะเล็กที่เสี่ยวอันมัดจากกิ่งไม้ยังไม่ได้รื้อ เอาอันนี้ลากกลับไปเถอะ” เฉินเยี่ยนฟางวางเลื่อนหิมะที่ฟางอันทำไว้ลงบนพื้น

“พี่ ของแบบนี้ฉันเอาไปไม่ได้หรอก เก็บไว้ให้เด็กๆ กับพี่เขยกินเถอะ”

เฉินเจียเฉียงโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

“ที่บ้านยังมีอีก แกมานี่สิ!”

เฉินเยี่ยนฟางกลัวเขาไม่เชื่อ จึงพาเดินไปที่หน้าประตูเพิงเก็บของ ชี้ไปที่โอ่งใหญ่กับถังเหล็กใบโต “แกดูสิ ในนั้นมีเต็มไปหมด สองวันมานี้ที่บ้านไม่เคยขาดเนื้อเลย แถมยังขายออกไปได้ตั้งเยอะ ทั้งหมดนี้เสี่ยวอันล่ามาได้ทั้งนั้น ข้าวปลาอาหารที่บ้านไม่มีอะไรขาดแคลนสักอย่าง เสี่ยวอันซื้อกลับมาหมดแล้ว”

“นี่…เสี่ยวอันหามาได้ทั้งหมดเลยเหรอ?”

เฉินเจียเฉียงมองโอ่งใหญ่กับถังเหล็ก แล้วหันไปมองรอบๆ อีกที ยืนยันว่านี่คือลานบ้านของพี่เขยจริงๆ ตัวเขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย!

“เจียเฉียง กลับไปบอกพ่อเถอะ ไม่ต้องคอยห่วงทางนี้หรอก หมาป่าตัวนั้นเสี่ยวอันล่ามาได้เมื่อวาน จัดการเสร็จก็อยากจะเอาไปส่งให้ แต่ฉันกับพี่สาวแกกลัวเขาจะเหนื่อยก็เลยห้ามไว้ กะว่าถ้าแกมาจะได้ลากกลับไปเลย แป้งนั่นแกก็เอากลับไปด้วย ที่บ้านพอกินกันอยู่แล้ว”

ฟางเต๋อหมิงเข็นเก้าอี้ล้อเลื่อนเข้ามาช่วยพูด

“นี่มัน…”

เฉินเจียเฉียงยืนอึ้งอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีแล้ว

เมื่อเดือนก่อนตอนที่เขามา เขายังจำได้ว่าข้าวปลาบ้านพี่เขยร่อยหรอจนแทบเกลี้ยง เนื้อสัตว์ไม่มีเลยสักชิ้น โอ่งใบใหญ่ก็ว่างเปล่า ฟืนก็เหลืออยู่ไม่เท่าไร

นี่เพิ่งจะผ่านไปกี่วัน ทำไมถึงได้มีของพวกนี้โผล่มาเยอะแยะขนาดนี้?

เฉินเยี่ยนฟางเห็นเขายืนเหม่อ ก็อมยิ้ม มัดกระสอบป่านให้แน่นหนาแล้วยกขึ้นไปวางบนเลื่อนหิมะ สั่งให้อิงอิงไปเอาแป้งกระสอบนั้นมาวางบนเลื่อนหิมะด้วยเหมือนกัน

“เข้าบ้านไปนั่งพักสักหน่อยสิ ให้ตัวอุ่นขึ้นก่อนแล้วค่อยไป”

ฟางเต๋อหมิงชวน

“ไม่ละ พี่เขย ที่บ้านยังมีงานต้องทำอีก ฉัน…ฉันกลับก่อนดีกว่า”

เฉินเจียเฉียงพูดจาตะกุกตะกัก เขาต้องรีบกลับไปเช็กให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปจริงๆ

“จะไปไหน เอาไปด้วย! วันๆ ทำท่าเก้ๆ กังๆ เซ่อซ่าจริง! กลับไปแล้วอย่าไปเที่ยวบอกใครเข้าล่ะ ไม่งั้นฉันจะกลับไปจัดการแก ถ้าไม่เข้าบ้านก็รีบกลับไปได้แล้ว เดินทางระวังๆ หน่อยล่ะ”

เฉินเยี่ยนฟางทั้งเตือนทั้งขู่พลางยัดเชือกลากเลื่อนหิมะใส่มือเฉินเจียเฉียง

“พี่ ฉันรับไว้ไม่ได้หรอก” เฉินเจียเฉียงไม่กล้ารับ

“เจียเฉียง รีบเอาไปเถอะ คงไม่คิดจะให้คนขาเป๋อย่างฉันลากไปส่งให้แกหรอกนะ!”

ฟางเต๋อหมิงพูดติดตลก

“ใครจะไปส่งเล่า บอกให้เอาไปก็เอาไปสิ เร็วเข้า!” เฉินเยี่ยนฟางยัดเชือกใส่มือเฉินเจียเฉียงโดยไม่ฟังคำคัดค้าน “เดินดูทางดีๆ หน่อยนะ คอยระวังด้วย อย่าทำหล่นหายล่ะ”

เฉินเจียเฉียงเถียงไม่สู้ จำต้องลากหมาป่าตัวนั้นกับกระสอบแป้งที่นำมากลับบ้านไป

เฉินเยี่ยนฟางยืนส่งน้องชายอยู่ที่หน้าประตูจนร่างเขาหายลับไปจากสายตา จึงค่อยหันกลับเข้าไปทำงานต่อ

ทว่า พอเฉินเจียเฉียงกลับถึงบ้านและยกของเข้ามาในลานบ้าน

เฉินเหวินคังเห็นกระสอบธัญพืชพวกนั้นเข้า สีหน้าก็พลันบึ้งตึงลงทันใด

“ทำไมเอาของกลับมาล่ะนั่น? แล้วลากตัวอะไรกลับมาวะนั่นน่ะ?”

“พี่สาวไม่ยอมรับไว้ ดึงดันจะให้ฉันลากไอ้ตัวนี้กลับมาแทน” เฉินเจียเฉียงเปิดปากกระสอบออก เผยให้เห็นหัวหมาป่าตัวเขื่อง

เฉินเหวินคังตกใจจนแข้งขาอ่อนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

ยุคนี้หมาป่ามักจะวิ่งลงมาจากเขา เจอคนเป็นกัด หน่วยผลิตใหญ่ๆ แถบนี้เคยโดนพวกมันเล่นงานกันถ้วนหน้า แทบไม่มีใครไม่หวาดผวา

“ไปเอามาจากไหนวะเนี่ย?”

“ฟางอันขึ้นเขาไปลากฟืนเมื่อวาน เอาปืนยิงมาได้ บอกว่าจะแบ่งให้บ้านเราตัวหนึ่ง เออใช่ พี่สาวไม่ให้บอกใครข้างนอกนะ พี่บอกว่าถ้าพวกเราปากโป้งออกไปล่ะก็ จะกลับมาจัดการเราสองคนแน่”

เฉินเจียเฉียงพูดพลางลากหมาป่าออกมา

“ยายแก่คนนี้นี่…”

เฉินเหวินคังอึกอักอยู่นานจนพูดไม่ออก จู่ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง “เมื่อกี้แกพูดว่าไงนะ หมาป่าตัวนี้ฟางอันยิงมาเรอะ? อย่างมันเนี่ยนะขึ้นเขาได้?”

“ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อ แต่ดูท่าทางแล้วเหมือนจะจริงอยู่นะ…” เฉินเจียเฉียงลดเสียงกระซิบเล่าสิ่งที่ตัวเองเห็นให้เฉินเหวินคังฟัง

“ไอ้เด็กนี่ไม่ได้โดนผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิงหรอกเรอะ? ไม่ได้การ ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตา!”

เฉินเหวินคังพูดพลางทำท่าจะก้าวเท้าออกจากบ้าน

“พ่อ ป่านนี้กว่าจะไปถึงกลับมาก็มืดค่ำพอดี พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะ!” เฉินเจียเฉียงรีบห้ามไว้

เฉินเหวินคังเหลือบมองดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก

“เอาเถอะ งั้นพรุ่งนี้ค่อยไป หมาป่าตัวนี้ไม่ต้องเอาออกมาแล้ว เอาไปวางแช่แข็งไว้ที่เพิงเก็บของ พรุ่งนี้ค่อยดูว่ามันเป็นยังไงกันแน่ ถ้าบ้านนั้นไม่มีอะไรจะกินก็รีบเอาไปให้พี่สาวแกซะ โรคของพี่เขยแกน่ะต้องอาศัยบำรุงล้วนๆ บำรุงให้หายดีได้นั่นแหละสำคัญกว่าเรื่องไหนๆ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง