บทที่ 69 เฉินเจียเฉียงมาแล้ว

ฟางอันถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

ไอ้หมอนี่กล้าถามเรื่องพรรค์นี้โจ่งแจ้งท่ามกลางคนเยอะๆ เชียวเรอะ?

เมื่อก่อนถ้าไม่มุดเข้ามุมอับลับสายตาล่ะก็ไม่มีทางปริปากพูดแท้ๆ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนนิสัยไปได้วะ?

“เอาสิ!”

ฟางอันไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ ในเมื่อแกบอกจะขาย ฉันก็ซื้อ

เดิมทีเขาก็ตั้งใจว่าจะแวะซื้อเสบียงกลับไปด้วยอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องให้พี่สะใภ้คอยกระเหม็ดกระแหม่จนไม่ยอมกิน

“เอาตั๋วข้าวสารยี่สิบจิน แป้งขาวยี่สิบจิน”

“พี่ชายนี่หาเงินได้ไม่เบาเลยนะเนี่ย!” จางขาเป๋ควักตั๋วปึกหนึ่งออกมาอย่างกระตือรือร้น นับเสร็จสรรพก็ยื่นให้ฟางอัน “สี่หยวน”

ฟางอันรับตั๋วมาแล้วส่งเงินให้

“ไปละนะพี่ชาย ขอให้ค้าขายร่ำรวย!”

จางขาเป๋เก็บเงินเข้ากระเป๋า เดินอาดๆ มุ่งหน้าขึ้นเหนือ ระหว่างทางเจอหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่เพิ่งซื้อเนื้อหมูเสร็จ เขาก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปถามหน้าตาเฉยว่าต้องการตั๋วไหม

ฟางอันยิ้มขำ ขายแบบนี้นี่สิถึงจะปกติ!

แค่ขายตั๋วแต่ทำตัวลับๆ ล่อๆ ทำมีพิรุธอย่างกับฆาตกร ไม่โดนหมายหัวสิถึงจะแปลก!

แต่ฟางอันก็ไม่ได้ยืนมองต่อ เขากวาดสายตามองรอบข้างพลางคิดว่าอยู่นานไม่ได้แล้ว จึงลากเลื่อนเลี้ยวเข้าตรอกที่ใกล้ที่สุด มุ่งหน้าไปสถานีรับซื้อเพื่อขายหนังสัตว์ก่อนเป็นอันดับแรก

เพราะนี่ก็ใกล้จะแปดโมงเช้าแล้ว อีกประเดี๋ยวพวกสายตรวจร่วมก็คงแห่กันมา!

“หยุดนะ!”

ฟางอันที่กำลังนึกในใจเพิ่งจะก้าวพ้นปากตรอก ก็พลันได้ยินเสียงตวาดลั่นดังมาจากทางตลาดมืด ตามติดด้วยเสียงโครมครามเอะอะมะเทิ่ง

ทว่าเขาไม่มีอารมณ์จะหันไปดู ได้แต่เดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังสถานีรับซื้ออย่างใจเย็น

อย่างไรเสียเขาก็พ้นเขตตลาดมืดมาแล้ว พวกสายตรวจคงไม่ตามมาจับถึงตรงนี้แน่ รีบเอาหนังไปขายให้เรียบร้อย ซื้อของเสร็จจะได้รีบกลับบ้าน พี่ชายกับพี่สะใภ้จะได้ไม่เป็นห่วง

สถานีรับซื้อเปิดตอนแปดโมงเช้า

ตอนฟางอันไปถึง ก็พอดีเห็นหญิงวัยสามสิบกว่า สวมชุดทำงานสีกรมท่าเพิ่งจะไขกุญแจเปิดประตูบานใหญ่

“มาขายของเหรอ เข้ามาสิ!”

หญิงคนนั้นพาฟางอันเดินเข้าข้างใน โดยที่ยังไม่ทันได้ก่อเตาผิงไฟด้วยซ้ำ

“น้องชาย เอาอะไรมาปล่อยล่ะ?”

“หนังสัตว์ครับ”

ฟางอันเปิดกระสอบป่านที่หนีบไว้ข้างเอว ดึงเอาหนังทั้งสี่ผืนข้างในออกมา

“หนังหมาป่าเรอะ?” หญิงคนนั้นประหลาดใจเล็กน้อย พลางคลี่ออกดูแล้วใช้นิ้วลูบเบาๆ แววตาฉายความยินดีอยู่ไม่น้อย

“น้องชาย หนังหมาป่าของเธอนี่ผืนเล็กไปหน่อยนะ!”

“ผืนข้างล่างใหญ่ครับ ผืนบนๆ เป็นลูกหมาป่า” ฟางอันตอบเรียบๆ

หญิงคนนั้นชะงักไปชัดเจน พอเปิดดูหนังสามผืนข้างบนแล้ว สีหน้าถึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง

“ได้ หนังสมบูรณ์ดี แต่ช่วงนี้ราคาหนังสัตว์ไม่ค่อยดีเลย ผืนใหญ่นี่ฉันให้ได้ยี่สิบ ผืนเล็กผืนละสิบห้า เธอว่าไง พอใจไหม?”

“งั้นไม่รบกวนแล้วครับ”

ฟางอันยิ้มบางๆ พลางเก็บแผ่นหนังกลับเข้ากระสอบทันที

อย่าว่าแต่ลูบคลำเลย แม้แต่จะให้มองต่อเขาก็ไม่ให้ดูแล้ว!

“อ้าว น้องชาย เธอก็รู้นี่ว่าสถานีรับซื้อของเราให้ราคาสูงสุดแล้ว ไปขายที่อื่นไม่มีทางได้เงินเยอะขนาดนี้หรอกนะ!”

หญิงคนนั้นเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

ฟางอันไม่พูดไม่จา ได้แต่ยัดหนังกลับลงกระสอบเงียบๆ แล้วหนีบกระสอบเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอก

“อ้าว น้องชาย!”

หญิงคนนั้นรีบเปิดประตูกั้นเคาน์เตอร์แล้ววิ่งเหยาะๆ ตามออกมา

“อ้าว พ่อหนุ่มมาแล้วเหรอ? เที่ยวนี้มีของดีอะไรมาปล่อยอีกล่ะ?”

ฟางอันวางกระสอบหนังลงบนเลื่อนหิมะกำลังจะก้าวขาออกไป

ก็พอดีสวนกับจางเจี้ยนจวินที่เพิ่งก้าวเข้ามาในลานพอดี

“หนังหมาป่าครับ”

ฟางอันเห็นว่าเป็นเขาจึงยังไม่รีบร้อนไป

“เก่งจริงๆ ล่าหมาป่าได้อีกแล้วเรอะ? รีบเข้าบ้านมาเร็ว! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

จางเจี้ยนจวินเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง พลันเหลือบเห็นหญิงคนนั้นยืนหลบสายตาอยู่ตรงประตู จึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“พี่จาง พี่รู้จักกับน้องคนนี้ด้วยเหรอคะ?”

หญิงคนนั้นถามอึกๆ อักๆ

จางเจี้ยนจวินปราดตามองแวบเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง สีหน้าพลันบึ้งตึงลงทันใด

“พ่อหนุ่ม เข้าบ้านเถอะ ขอฉันดูของหน่อยว่าเป็นยังไง ไม่ต้องห่วง รับรองว่าให้ราคาสูงแน่!” จางเจี้ยนจวินหันกลับมายิ้มแย้มสำทับ

“ได้ครับ” ฟางอันไม่พูดมาก เดินตามหลังเข้าไปเงียบๆ

จางเจี้ยนจวินยิ้มอย่างเบาใจ พอเข้าบ้านมาก็ยังไม่ทันได้เดินเข้าหลังเคาน์เตอร์ เขารับหนังมาคลี่ตรวจดูตรงโต๊ะข้างๆ ทันที

ฝ่ายหญิงคนนั้นพอเดินตามเข้ามา ก็ได้แต่ยืนพิงกรอบประตูคอยลอบมองคนทั้งสอง ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

“หนังพวกนี้สภาพสมบูรณ์มาก ฝีมือดีจริงๆ! สามผืนนี้เล็กไปหน่อย ให้ราคามากไม่ได้ ผืนละยี่สิบห้าหยวน ส่วนผืนใหญ่นี่ให้ได้สามสิบหยวน เธอเห็นว่ายังไงล่ะ?”

“ตกลงครับ ราคานี้ค่อยยุติธรรมหน่อย”

ฟางอันยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ฮ่าๆ พ่อหนุ่มนี่คุยง่ายดีแท้!”

จางเจี้ยนจวินเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ เขียนใบเสร็จให้ฟางอันลงชื่อ แล้วจึงนับเงินยื่นให้

“น้องชาย รู้จักกับพี่จางทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะจ๊ะ วันหลังมีอะไรอยากขายอีก รับรองว่าฉันจะให้ราคางามๆ เลย” หญิงคนนั้นเดินตามมาที่เคาน์เตอร์ ปั้นหน้ายิ้มประจบประแจง

“พี่จาง ผมขอตัวก่อนนะครับ”

ฟางอันเก็บเงินใส่กระเป๋าโดยไม่ชายตามองหล่อนแม้แต่น้อย เอ่ยลาจางเจี้ยนจวินเสร็จก็เดินออกไปทันที

“เดี๋ยวฉันออกไปส่ง!”

จางเจี้ยนจวินเดินตามฟางอันออกมานอกประตู “ในเข่งแกทำไมยังมีปลาอยู่อีกล่ะเนี่ย?”

“เอาปลามาขายด้วยครับ”

“ขายปลาสดเหรอ? ขายยังไงล่ะ?” จางเจี้ยนจวินตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“จินละหนึ่งหยวนครับ”

“ที่เหลืออยู่นิดหน่อยนี่ขายไหม?” จางเจี้ยนจวินชี้ไปที่ปลาตัวเล็กๆ ในเข่งแล้วเอ่ยถาม

“ขายครับ ถ้าพี่ซื้อ เอาไปจินละหกเหมาก็พอ”

“เฮ้ย แบบนั้นได้ยังไงกัน!”

“ผมจับมาเอง จะขายเท่าไหร่ผมก็ตัดสินใจเองได้ครับ” ฟางอันยิ้มอย่างไม่ถือสา

“ได้ งั้นชั่งดูเลย ฉันเอาหมดนี่แหละ เอาไปทำเต้าเจี้ยวตุ๋นปลาละก็หอมฟุ้งแน่!”

ฟางอันหยิบตราชั่งขึ้นมาชั่งดู ได้สามจินสองเหลี่ยง

“คิดแค่สามจิน หนึ่งหยวนแปดเหมาครับ”

“ตกลง” จางเจี้ยนจวินควักเงินหนึ่งหยวนแปดเหมายื่นให้ฟางอัน “ไอ้น้อง วันหลังถ้าจะเอาของมาขายอีก แล้วคนอื่นกดราคาไม่ได้ดั่งใจก็รอฉันนะ ฉันเข้าเวรวันจันทร์ พุธ ศุกร์ หนังสัตว์เก็บไว้เพิ่มอีกสองสามวันไม่เป็นไรหรอก พวกเราที่นี่มีเป้าต้องทำกันทั้งนั้น เรื่องกดราคามันธรรมดา”

จางเจี้ยนจวินกระซิบบอกอย่างเป็นกันเอง กลัวว่าจะพลาดลูกค้ารายใหญ่อย่างฟางอันไป

“เข้าใจครับ จริงๆ ผมก็กะว่าจะมาอีกทีวันมะรืนตามที่พี่บอกไว้คราวก่อนเหมือนกัน”

ฟางอันตอบไปตามตรง

คราวที่แล้วตอนเอาหนังกวางโรมาขาย จางเจี้ยนจวินก็เคยบอกไว้แล้วว่าตัวเองเข้าเวรวันไหนบ้าง

แต่วันนี้เป็นวันเสาร์ เขาไม่ได้คิดว่าจะเจอจางเจี้ยนจวิน กะว่าถ้าไม่ได้เรื่องค่อยมาใหม่วันหลัง

“เอาละ งั้นฉันไม่ไปส่งนะ เดินทางระวังๆ ล่ะ” จางเจี้ยนจวินมองส่งจนฟางอันเดินลับตาไป จากนั้นก็กลับเข้าไปในห้อง คว้าถุงผ้าใบหนึ่งมาใส่ปลาแล้วหิ้วกลับบ้านทันที

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันลากเลื่อนเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง ควักเงินทั้งหมดในกระเป๋าออกมาคลี่เรียงแล้วนับดู

เงินค่าหนังสัตว์เมื่อครู่ได้มาหนึ่งร้อยห้าหยวน ในจำนวนนี้เป็นของลุงเหยียนยี่สิบห้าหยวน ส่วนที่เหลืออีกแปดสิบหยวนเป็นของเขา

ปลาทั้งหมดมีหนึ่งร้อยห้าจิน หักส่วนที่ช้ำเสียออกไปแล้วขายได้เก้าสิบเก้าจิน ก็คือได้เงินเก้าสิบเก้าหยวน แบ่งเป็นส่วนของลุงเหยียนสามสิบหยวนกับหนึ่งเหมา ยังเหลืออีกหกสิบแปดหยวนเก้าเหมา หักค่าซื้อคูปองไปสี่หยวนก็เหลือหกสิบสี่หยวนเก้าเหมา

ฟางอันนับเงินห้าสิบห้าหยวนหนึ่งเหมาแยกใส่กระเป๋ากางเกงไว้ นี่เป็นส่วนที่จะเอาไปให้ลุงเหยียน

จากนั้นก็หยิบเงินสามสิบสองหยวนหกเหมาที่เหลือติดกระเป๋าแต่เดิม มารวมกับเงินที่หาได้ในวันนี้อีกหนึ่งร้อยสี่สิบสี่หยวนเก้าเหมา รวมทั้งหมดเป็นเงินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ดหยวนห้าเหมา พอจะซื้อจักรยานได้คันหนึ่งแล้วเชียว!

ทว่าเงินร้อยเจ็ดสิบกว่าหยวนนี้ก็ไม่ใช่ของเขาทั้งหมด

สองวันมานี้พี่สะใภ้กับอิงอิงช่วยเขาจับปลา จะปล่อยให้เหนื่อยฟรีไม่ได้เด็ดขาด

ฟางอันพึมพำกับตัวเองพลางเก็บเงินใส่กระเป๋า แล้วลากเลื่อนมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า ตั้งใจจะไปซื้อข้าวสารกับแป้งขาวที่นั่นก่อน

อีกด้านหนึ่ง ณ หมู่บ้านซวงหม่าหลิ่ง

หลังจากฟางอันออกไปได้ไม่นาน ฟางเต๋อหมิงกับฟางซือเฉิงก็ตื่นนอน

เฉินเยี่ยนฟางกับเด็กทั้งสองคนช่วยกันแต่งตัวให้ฟางเต๋อหมิง พยุงขึ้นไปนั่งบนรถเข็น จากนั้นก็กินข้าวเช้าด้วยกัน เพิ่งจะเก็บกวาดเสร็จเอาป่านนี้

“เสี่ยวอันไปนานหรือยัง?”

เฉินเยี่ยนฟางพาเด็กทั้งสองคนถือเลื่อยไม้ออกมาช่วยกันจัดการท่อนไม้สนกับกิ่งไม้แห้งที่ฟางอันลากกลับมาเมื่อวาน

ฟางเต๋อหมิงเข็นรถตามออกมา จอดพิงอยู่ตรงโคนกำแพง สายตาจับจ้องไปที่ประตูรั้วหน้าบ้านแล้วเอ่ยถามขึ้น

“ตีสี่กว่าๆ โน่นถึงได้ออกไป อย่างน้อยๆ ก็น่าจะเที่ยงถึงจะกลับมาได้ละมั้ง”

เฉินเยี่ยนฟางจัดเรียงกิ่งไม้แห้งพลางตอบ

“แหม เยี่ยนฟาง กำลังยุ่งอยู่เหรอเนี่ย! เสี่ยวอันบ้านเธอไปขายปลาอีกแล้วเรอะ?” หวางไป่เซียงจากลานบ้านฝั่งตะวันตกเดินมาคุยเล่นแถวนี้ พอเห็นคนทั้งสี่ก็เอ่ยทักขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเยาะ

เฉินเยี่ยนฟางขมวดคิ้ว ไม่ยอมต่อปากต่อคำด้วย

“ทำไมไม่ตอบล่ะจ๊ะ?”

“คงอายจนพูดไม่ออกละสิ! ฉันว่านะ ฟางอันก็แค่โกหกพกลมไปเรื่อย ในอำเภอมีคนขายปลาตั้งเยอะแยะ ใครเขาจะไปซื้อของมัน?”

“เผลอๆ ป่านนี้โดนจับไปแล้วมั้ง!”

พวกป้าๆ ส่งเสียงรับส่งกันไปมา หัวเราะร่วนพลางเดินเลี้ยวเข้าประตูบ้านของไป๋ซูเจินไป

ฟางเต๋อหมิงขมวดคิ้วแน่นมองตามคนพวกนั้นไป แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

“อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย อยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไป! เมื่อสองวันก่อนเสี่ยวอันยังกลับมาได้เลย ไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก” เฉินเยี่ยนฟางปลอบ

“ก็เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าลุงเหยียนก็จับได้ตั้งเยอะ แล้วให้เสี่ยวอันเอาไปขายหมดน่ะ! ของเยอะขนาดนั้นมันจะขายหมดเร็วได้ยังไงกัน?” ฟางเต๋อหมิงถอนหายใจ

เฉินเยี่ยนฟางชะงักไปนิด ในใจเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาเหมือนกัน

“พี่นี่วันๆ เอาแต่คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย เสี่ยวอันเป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่นะ พี่ยังไม่รู้จักเขาอีกเหรอ ถ้าเห็นคนจะมาจับ เขาก็คงวิ่งแน่บไปตั้งนานแล้ว จะยอมให้โดนจับได้ยังไง?”

ฟางเต๋อหมิงไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่คอยชะเง้อมองไปทางทิศตะวันตกอยู่เรื่อยๆ

สองสามครั้งก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะขึ้นเขาหรือไปขายปลา เสี่ยวอันก็มักจะกลับมาจากทางนั้นเสมอ

เฉินเยี่ยนฟางเห็นดังนั้นก็ไม่ได้พูดขัด ก้มหน้าก้มตาหักฟืนแห้งต่อไป

“เจ้าเด็กคนนี้ พรุ่งนี้อย่าให้มันไปอีกเลยนะ เออจริงสิ เสี่ยวอันไม่ได้บอกเหรอว่าจะเอาหมาป่าตัวหนึ่งไปให้พ่อเธอน่ะ วันสองวันนี้เจียเฉียงก็ไม่ได้มา พรุ่งนี้เธอพาลูกกับเสี่ยวอันเอาไปส่งให้เถอะ จะได้ให้เสี่ยวอันมันพักผ่อนบ้าง”

ฟางเต๋อหมิงเสนอขึ้นมา

เฉินเยี่ยนฟางพลันนึกขึ้นได้ เมื่อวานตอนบ่ายมัวแต่ยุ่งเรื่องจับปลา เธอเลยเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปสนิท

“ได้จ้ะ พอกลับมาฉันจะบอกเขา เด็กคนนี้กลับมาตั้งหลายวันยังไม่ได้หยุดพักเลย กลัวว่าจะเหนื่อยจนล้มพับไปเสียก่อน”

“พี่เขย นั่งได้แล้วเหรอเนี่ย!?”

ทั้งสองเพิ่งจะคุยกันจบ ตรงหน้าประตูก็มีชายคนหนึ่งสวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่สีเทาเดินพรวดพราดเข้ามา

“อ้าว? เจียเฉียง!? ลมอะไรหอบแกมาเนี่ย?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง