บทที่ 68 ขายปลาเจอกับจางขาเป๋อีกครั้ง

“พวกเราสองคนนี่มีวาสนาต่อกันจริงเชียว รีบเข้ามาเร็วเข้า เดี๋ยวคนอื่นแย่งไปเสียก่อน!”

ชายชราที่ขายมันฝรั่งอยู่ทางขวามือเอ่ยทักขึ้น

ตาเฒ่าคนนี้ก็คือคนที่เคยแบ่งที่ให้ฟางอันตั้งแผงคราวก่อนนั่นเอง

“ขอบคุณครับลุง ลุงมีที่พอใช้เหรอครับ” ฟางอันซอยเท้ากึ่งวิ่งลากเลื่อนเข้าไปหา

“พอสิ ข้าขายแค่มันฝรั่ง ไม่ต้องใช้ที่กว้างอะไรขนาดนั้นหรอก”

ชายชราเก็บมันฝรั่งตรงริมขยับไปไว้อีกฝั่ง สละพื้นที่ว่างเกือบสองเมตรให้ฟางอัน ซึ่งพอดีกับที่เขาจะวางเข่งไม้ไผ่ใบใหญ่สองใบลงได้

“วันนี้จับมาได้ไม่น้อยเลยนี่! คราวก่อนที่แกแบ่งให้ข้าไปสองตัว เอากลับไปต้มนะ แหม หวานฉ่ำสดชื่นจริงๆ! ปลาเพิ่งขึ้นจากน้ำเนี่ยมันผิดกันลิบลับเลย!”

ชายชราเอ่ยปากชม

“ลุง วันนี้ผมให้ตัวใหญ่ตัวหนึ่งเลย!”

ฟางอันคัดปลาไนตัวใหญ่ออกมาตัวหนึ่งแล้วยื่นส่งไปให้

“จะให้ทำไมเล่า? เก็บไว้ขายเถอะ อยากกินเดี๋ยวข้าซื้อเอง”

“ลุงอุตส่าห์แบ่งที่ให้ผม ยังจะเสียเงินทำไมอีก”

ฟางอันไม่ฟังความ ยัดเยียดปลาใส่มือชายชราทันที

“ข้าก็ไม่ได้ใช้ที่อยู่แล้ว ขืนแกทำแบบนี้อีก คราวหน้าข้าไม่เรียกแล้วนะ เอ้า รีบเก็บกลับไปเถอะ จัดแจงข้าวของเข้า ประเดี๋ยวคนก็เริ่มมากันแล้ว” ชายชราไม่ยอมท่าเดียว รับปลาไปแล้วก็วางกลับลงในเข่งไม้ไผ่ตามเดิม

“ผมไม่ต้องจัดอะไรหรอกครับ รอคนมาแล้วก็ขึ้นตาชั่งขายเลย”

ฟางอันไม่ได้รีบยื้อแย่งกับเขา กะว่ารอให้ชายชราจะกลับบ้านแล้วค่อยยัดให้อีกที

“พ่อหนุ่ม แกพักอยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย”

ช่วงนี้บนถนนยังไม่ค่อยมีคน และยังไม่มีใครมาซื้อของ ชายชราจึงทิ้งตัวพิงอานจักรยานยืนคุยเล่นกับฟางอัน

“ซวงหม่าหลิ่งครับ”

“ข้าว่าแล้วเชียว ถ้าอยู่แถวในอำเภอไม่มีทางมาสายป่านนี้หรอก แถมแถวนี้ก็หาจับปลาไม่ได้ด้วย” ชายชรายิ้มพลางพูดสบายๆ

“ลุงอยู่ที่อำเภอนี้เหรอครับ”

“อืม ย้ายมาอยู่ได้หลายปีแล้ว บ้านเดิมอยู่อำเภอหวนซานน่ะ”

“หวนซานเหรอครับ คนบ้านเดียวกันนี่นา! อยู่ในร่องเขาเดียวกันแท้ๆ” ฟางอันชะงักไปนิด หวนซานอยู่ลงไปทางใต้สุดของซวงหม่าหลิ่ง ถ้าเดินเลียบถนนสายตะวันออกมุ่งหน้าไปทางใต้ ต้องเดินตั้งหกเจ็ดชั่วโมง

“ร่องเขาเดียวกันรึ” ชายชราถามอย่างแปลกใจ

“ซวงหม่าหลิ่งก็อยู่ทางทิศตะวันตกของหมินซิงไงครับ ตรงสี่แยกแรกที่จะมุ่งหน้าไปหวนซานนั่นแหละ!”

“อ้อ! ซวงหม่าหลิ่งตรงนั้นเองรึ ข้านึกว่าแถวหลินอันทางทิศตะวันออกเสียอีก ยังนึกอยู่เลยว่าแถวนั้นจะไปหาจับปลามาจากไหน!” ชายชรายิ้มอย่างเป็นกันเอง

“ลุงแซ่อะไรครับ”

“แซ่ซุน!”

ทั้งสองคุยสัพเพเหระกันได้ไม่กี่นาที จู่ๆ ตามทางแยกใกล้ๆ ก็เริ่มมีคนหลั่งไหลเข้ามาเป็นจำนวนมาก

“เอาละ ข้าไม่กวนแกแล้ว รีบขายปลาเถอะ!”

เฒ่าซุนเดินกลับไปหน้าแผงตัวเองแล้วเริ่มร้องตะโกน “มันฝรั่งปีนี้สดๆ จินละหกเฟินจ้า!”

ฟางอันหยิบตาชั่งขึ้นมาพลางตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดังลั่น

“ปลาสดๆ เพิ่งจับขึ้นมาจากน้ำ จินละหนึ่งหยวนจ้า!”

เฒ่าซุนถึงกับยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ไอ้หนุ่มนี่มันกล้าตั้งราคาชะมัดเว้ย!

ทว่าพอสิ้นเสียงตะโกนเท่านั้น

พวกหญิงชราละแวกนั้นต่างพากันกรูเข้ามาล้อมรอบทันที

“มีคนเอาปลาสดมาขายจริงๆ ด้วย พ่อหนุ่ม ลดให้หน่อยได้ไหม”

“ป้าครับ นี่ผมเพิ่งจับขึ้นมาเมื่อเช้ามืดนี้เองนะ ถ้าป้าอยากได้ถูกกว่านี้ก็ต้องไปร้านอาหารของรัฐแล้วละ จินละแปดเหมาแต่ต้องใช้คูปอง ของผมเนี่ยไม่ต้องใช้คูปองเลย เพิ่มเงินอีกแค่สองเหมายังจะว่าแพงอีกเหรอครับ อีกอย่าง อากาศหนาวจับใจขนาดนี้ ผมต้องเดินลากมาตั้งสองชั่วโมง ตัวแทบจะแข็งตายอยู่แล้ว!”

ฟางอันตอบกลับไปเรียบๆ

หญิงชรามองดูปลาด้วยท่าทางลังเลใจ

“พี่หวัง ราคานี้ก็ไม่ได้แพงอะไรนะ วันก่อนโน้นไอ้คนขายปลาแช่แข็งฟันราคาพี่ไปตั้งหนึ่งหยวนสองเหมา ฉันยังเห็นพี่ซื้อไปตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ”

“ถ้าแกไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าแกเป็นใบ้หรอกนะ!” หญิงชราหันไปถลึงตาใส่

“แกไม่ซื้อฉันซื้อเอง พ่อหนุ่ม เอาตัวใหญ่ให้ฉันตัวหนึ่ง เอาปลาไนตัวใหญ่นี่แหละ!” หญิงวัยกลางคนที่อายุน้อยกว่าข้างๆ ชำเลืองตาไปเห็นปลาไนแดงตัวใหญ่สุดที่อยู่ด้านบนทันที

“ได้เลยครับ! หย่อนสองจินสามเหลี่ยงไปนิด คิดสองหยวนสองเหมาครับ!”

ฟางอันชั่งเสร็จก็ยกตาชั่งให้ดูตัวเลข

“พ่อหนุ่มนี่ใจกว้างซื่อตรงดีจัง งั้นเอาปลาเฉาฮื้อให้ฉันอีกตัวซิ” หญิงคนเดิมเอ่ยต่อ

“ซื้อตัวเดียวก็พอแล้วมั้ง จะไม่ให้คนอื่นเขาได้ซื้อบ้างเลยรึไง ชั่งให้ฉันตัวหนึ่งสิ”

“ฉันก็เอาตัวหนึ่งด้วย!”

พวกหญิงชราแย่งกันเบียดเสียดเข้ามาข้างหน้า

“ใจเย็นๆ ทีละคนนะครับ ปลาเฉาฮื้อตัวนี้หนึ่งจินสี่เหลี่ยง คิดหนึ่งหยวนสี่เหมา ทั้งหมดเป็นสามหยวนหกเหมาครับ!”

หญิงคนนั้นยื่นเงินให้ เอาปลาใส่ย่ามผ้าเรียบร้อยก็เดินยิ้มร่าจากไป

“ฉันเอาปลาขาวตัวใหญ่สองตัวนี้!”

“ฉันเอาตัวโน้น!”

พอมีคนแรกเปิดประเดิม คนข้างหลังก็แห่กันซื้อตามมาติดๆ

คนเดินถนนแถวนั้นพอเห็นตรงนี้มีคนยืนมุงกันแน่นขนัด ต่างก็พากันเดินเข้ามามุงดูว่ามีเรื่องอะไรกัน พอเห็นว่าเป็นปลาสดก็รีบเข้ามาร่วมวงแย่งซื้อด้วย โดยที่ฟางอันแทบไม่ต้องเอ่ยปากร้องเรียกแขกต่อเลย

“พ่อหนุ่ม ในที่สุดก็ตามหาตัวเจอเสียที”

ฟางอันเพิ่งส่งสามีภรรยาคู่หนึ่งเสร็จ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหญิงชราที่มาขอซื้อปลากับเขาก่อนจะกลับบ้านเมื่อวันก่อนโน้น

“คุณยาย มาแล้วเหรอครับ เอาตัวไหนดีล่ะ”

“เอาปลาไนตัวใหญ่สองตัวนี้ แล้วก็ขอปลาจี้กวาจื่ออีกสักสองสามตัวนะ” หญิงชราล้วงย่ามผ้าออกจากอกเสื้อเพื่อรอใส่ของ

“ปลาไนสองตัวนี้สี่จินหกเหลี่ยง ปลาจี้กวาจื่อสิบตัวสามจินสามเหลี่ยง ทั้งหมดเจ็ดหยวนเก้าเหมาครับ”

“ตาชั่งมันเลยไปสามจินสี่เหลี่ยงแล้วนี่ ยายให้แปดหยวนเลย พ่อหนุ่มลำบากมาตั้งไกลไม่ใช่เรื่องง่ายๆ” หญิงชราควักเงินแปดหยวนส่งให้

“ยายครับ ผมแถมปลาจี้กวาจื่อให้อีกสองตัวนะ อุตส่าห์มารอตั้งหลายวัน”

ฟางอันพูดพลางหยิบปลาใส่เพิ่มให้อีกสองตัว

“ดูพ่อหนุ่มคนนี้สิ รู้ความมีน้ำใจจริงๆ! คราวหน้ายายจะมาอุดหนุนใหม่นะ”

หญิงชรายิ้มแย้มด้วยความเอ็นดู แล้วจึงหิ้วย่ามผ้าเดินจากไป

ฟางอันรับเงินมา กำลังจะเก็บเข้ากระเป๋า ทว่าจู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่านี่เป็นธนบัตรใบละหนึ่งหยวนแปดใบที่ใหม่เอี่ยม แถมเลขยังเรียงกันอีกด้วย จึงรีบแยกเก็บใส่ไว้อีกกระเป๋าหนึ่งทันที

“ที่นี่มีปลาไนเหลืออีกไหม”

ฟางอันเพิ่งเก็บเงินเสร็จ จู่ๆ ก็มีชายวัยกลางคนรูปร่างลงพุง สวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่สีดำเดินเข้ามา

มองลอดคอเสื้อเข้าไป เห็นว่าข้างในสวมชุดทำงานสีกรมท่าอยู่ด้วย

“มีครับ เดี๋ยวผมหาให้นะ”

ฟางอันถกแขนเสื้อขึ้น ล้วงมือลงไปควานในเข่ง คว้าเอาปลาไนตัวใหญ่ออกมาได้สองตัว

ทั้งสองตัวนี้หนักราวสามจิน ปลายหางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

“เอาสองตัวนี้นี่แหละ รวบให้ฉันหมดเลย!”

ชายคนนั้นมองตาเป็นประกาย

“สองตัวนี้หย่อนหกจินไปนิด หนักห้าจินเก้าเหลี่ยง คิดห้าหยวนเก้าเหมาครับ”

ชายคนนั้นจ่ายเงินเสร็จก็หิ้วปลาไนตัวใหญ่สองตัวเดินจากไป

“ปลาเหลาโถวตัวเล็กพวกนี้ขายยังไง หยวนหนึ่งเหมือนกันเหรอ” พอชายคนนั้นเดินพ้นไป ก็มีหญิงสวมเสื้อโค้ตผ้าวูลเดินเข้ามาถามต่อ

“จินละหนึ่งหยวนเท่ากันหมดครับ”

“งั้นตักให้ฉันสักสี่ห้าจินสิ”

ฟางอันตักขึ้นมาสิบห้าตัว

ปลาเหลาโถวตัวเล็กพวกนี้หนักแค่ราวสามเหลี่ยง สิบห้าตัวจึงหนักเพียงสี่จินเจ็ดเหลี่ยง

หญิงคนนั้นจ่ายเงินเสร็จกำลังจะเดินไป จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นเฒ่าซุนที่อยู่ข้างๆ “มันฝรั่งขายยังไงคะ”

“หา? อ้อ จินละหกเฟินจ้ะ”

ทางเฒ่าซุนแทบไม่มีลูกค้า กำลังมองฟางอันมือเป็นระวิงด้วยสายตาอิจฉา จึงตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ

“เอามาห้าจินค่ะ!”

“ตรงนี้มีขายมันฝรั่งด้วยเหรอ” พวกป้าๆ ไม่กี่คนที่อยู่ข้างๆ หันมามองอย่างแปลกใจ

“ของเพิ่งเก็บเกี่ยวปีนี้เลยนะ เอาสักหน่อยไหม จินละหกเฟิน!”

“รอก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวฉันต่อคิวเสร็จแล้วจะไปซื้อ!” หญิงคนนั้นซื้อปลาขาวตัวใหญ่จากฟางอันเสร็จ ก็วิ่งไปซื้อเปราะมันฝรั่งจากเฒ่าซุนอีกสองจิน

คนข้างหลังก็คล้ายกัน พอได้ยินว่ามีมันฝรั่งขาย ซื้อปลาเสร็จก็พากันแวะไปซื้อบ้าง

เฒ่าซุนยิ้มจนหน้าย่นเป็นริ้ว ไม่นึกเลยว่าพ่อหนุ่มคนนี้มายืนตรงนี้แล้ว จะช่วยดึงลูกค้าให้แผงของเขาไปด้วย

แต่ในเมื่อเขาขี่จักรยานมาทุกวัน จึงขนมันฝรั่งมาได้ไม่มาก พริบตาเดียวก็ขายจนเกลี้ยง จัดแจงเก็บแผงเตรียมตัวกลับบ้าน

“ลุงซุนครับ”

ฟางอันส่งลูกค้าไปสองคนก็รีบส่งเสียงเรียกไว้ เขาคว้าปลาไนตัวใหญ่กับปลาเฉาฮื้อตัวหนึ่งจากเข่งยื่นไปให้ “เอาไปกินที่บ้านนะลุง”

“บอกแล้วไงว่าไม่เอา”

“ลุงอย่ามาแย่งยื้อกับผมเลยน่า ผมยังต้องรีบกลับไปขายปลาต่อเนี่ย ขอบคุณมากนะครับ!”

ฟางอันวิ่งเหยาะๆ กลับมาชั่งปลาต่อ

“เจ้าเด็กนี่!”

เฒ่าซุนหิ้วปลาพลางยิ้มขำ วางมันลงในเข่งไม้ไผ่แล้วเข็นจักรยานกลับบ้านไป

ฟางอันง่วนอยู่ตรงนี้ชั่วโมงกว่า ปลาส่วนใหญ่ก็ขายไปจนหมด เหลือเพียงปลาจี้กวาจื่อตัวเล็กๆ กับปลาฉวนติงจื่อ รวมกันแล้วไม่ถึงสามจิน

แต่ปลาพวกนี้ตัวเล็กเกินไป มีคนเดินมาดูอยู่สองสามคนแล้วก็ส่ายหน้าเดินหนี แทบไม่มีใครอยากได้

กลับเป็นพวกตาลุงไม่กี่คนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกำลังจ้องมองมาทางนี้ตาไม่กะพริบ ทว่าก็ไม่ได้เดินเข้ามาใกล้

เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้กำลังรอให้ฟางอันเทปลาทิ้งแล้วค่อยรีบวิ่งมาเก็บ

ฟางอันยิ้มบางๆ อย่างไม่ใส่ใจ ยกเข่งสองใบซ้อนเข้าด้วยกันเตรียมเก็บแผง

เหลือแค่นี้ขายไม่ออกก็เอาไปกินที่บ้าน จะให้โยนทิ้งน่ะไม่มีทาง เอาไปทอดกรอบหรือผัดใส่เต้าเจี้ยวก็อร่อยทั้งนั้น

“เฮ้ พี่ชาย!”

ฟางอันเพิ่งจะมัดเข่งไม้ไผ่เสร็จและยกเชือกลากเลื่อนขึ้นมา จู่ๆ ก็มีร่างที่คุ้นตาคนหนึ่งเดินเข้ามาหา

“จางขาเป๋?”

“เมื่อกี้ฉันเห็นหมดแล้วนะ ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเลยนี่! ยังอยากได้คูปองอยู่อีกไหมล่ะ”

“หา!?”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง