บทที่ 67 หาที่ตั้งแผง

วันรุ่งขึ้น ตอนเช้ามืด

ยังไม่ถึงตีสามดี

ฟางอันตื่นขึ้นมาพลางนวดหัวที่ยังหนักอึ้ง พับผ้าห่มแบบสะลึมสะลือ พอเปิดประตูห้องออกมาก็ได้กลิ่นหอมของหมั่นโถวแป้งขาวกับซี่โครงหมูโชยมาเข้าจมูก

“พี่สะใภ้?”

“ตื่นแล้วเหรอ พอดีเลย เพิ่งอุ่นเสร็จเนี่ย!”

เฉินเยี่ยนฟางหยิบชามกับตะเกียบมาวางบนเตา

ฟางอันยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูด้วยความรู้สึกผิด

พี่สะใภ้อุ่นข้าวเสร็จแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ คาดว่าคงตื่นมาตั้งแต่ตีสองกว่าๆ แน่

เมื่อวานเขายังคิดอยู่เลยว่าวันหลังจะขึ้นเขาให้สายหน่อย จะได้ไม่ต้องให้พี่สะใภ้ตื่นแต่เช้ามืด เดี๋ยวจะเหนื่อยจนล้มป่วยไปอีก แต่เขากลับลืมเรื่องไปขายปลาเสียสนิท

“ยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ เร็วเข้า! กินตอนร้อนๆ!”

เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยเร่ง

ฟางอันยิ้มรับ ไม่ได้พูดอะไรมาก

ไปขายปลาที่ตลาดมืดอย่างไรก็ต้องตื่นเช้า ต่อให้เขาห้าม พี่สะใภ้ก็คงไม่ฟังอยู่ดี

แต่พอเดินมาถึงข้างเตาเตรียมจะกินข้าว จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นกะละมังเคลือบสีเหลืองข้างๆ มีแป้งข้าวโพดวางอยู่สองสามชาม

“พี่สะใภ้ แป้งข้าวโพดนี่คือ…?”

“เดี๋ยวไปกู้ปลาเสร็จกลับมาจะจี่แผ่นแป้งสักหน่อยน่ะ จะได้ไม่ต้องมานั่งทำตอนจะกิน”

เฉินเยี่ยนฟางตักกับข้าวเสร็จ ก็เทน้ำเปล่าลงในกะละมังเริ่มนวดแป้ง

“ที่บ้านก็มีแป้งขาวกับข้าวสารไม่ใช่เหรอ นึ่งข้าวสวยกับหมั่นโถวกินไม่ได้เหรอครับ”

“กินสักมื้อสองมื้อก็พอแล้ว จะกินทุกวันได้ยังไง แพงหูฉี่ขนาดนั้น!”

เฉินเยี่ยนฟางบ่นพึมพำเสียงเบา

ฟางอันยิ้มแห้ง ถ้ารู้อย่างนี้ตอนแรกไม่น่าซื้อแป้งข้าวโพดมาเลย

พี่สะใภ้เคยชินกับการใช้ชีวิตแบบประหยัด เห็นแป้งขาวก็ไม่กล้ากิน วันหลังถ้าเขาจะซื้อเสบียงอีก จะซื้อแต่ข้าวสารกับแป้งขาวเท่านั้น พี่สะใภ้จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียดายจนไม่กล้าทำกิน!

ผ่านไปไม่กี่นาที

ฟางอันกินข้าวเสร็จก็เก็บกวาดลวกๆ แล้วเดินไปที่เพิงเก็บของ หยิบอีเต้อกับชะลอมไม้ไผ่ที่ใช้คราวก่อนออกมา จากนั้นก็ค้นชะลอมขนาดเดียวกันออกมาอีกใบจากด้านในสุด เอามาวางไว้บนเลื่อนหิมะพร้อมกัน

เมื่อวานตาข่ายผืนเดียวยังได้ปลาเต็มชะลอม วันนี้มีสองผืน เอาไปใบเดียวคงใส่ไม่พอ

เฉินเยี่ยนฟางนวดแป้งเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับทำงานแล้วเดินออกมา

ทั้งสองเพิ่งจะหยิบเครื่องมือเสร็จ เหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยก็มาถึงพอดี

“พี่ใหญ่เหยียน เสี่ยวฮุ่ย เข้ามากินข้าวในบ้านก่อนไหม” เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยชวน

“กินอะไรกันเล่า! กู้ปลาเสร็จจะได้รีบให้เสี่ยวอันไป อย่าให้เสียเวลาเลย”

เหยียนเจี้ยนซานไม่ยอม พาลูกสาวยืนรอฟางอันอยู่ที่หน้าประตูรั้ว

ฟางอันลากเลื่อนหิมะออกมา ขนเอาเครื่องมือของเหยียนเจี้ยนซานขึ้นไปด้วย

ทั้งสี่คนพูดคุยสัพเพเหระพลางมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำตงต้า

เมื่อวาน เหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยก็ทำตามฟางอันโดยเอาหิมะมากลบปากรูน้ำแข็งไว้

ตอนนี้รูน้ำแข็งทั้งสี่รูจึงยังไม่จับตัวแข็งสนิท เอาอีเต้อเคาะไม่กี่ทีก็เปิดออก

เหยียนเจี้ยนซานพาลูกสาวช่วยฟางอันสาวตาข่ายขึ้นมาก่อนสองผืน แล้วแยกใส่ลงในชะลอมทั้งสองใบ

ชะลอมทั้งสองใบไม่เต็ม ยังเหลือพื้นที่ด้านบนอีกประมาณหนึ่งฝ่ามือ

เห็นได้ชัดว่า ตาข่ายสองผืนนี้ได้ปลาไม่เยอะเท่าเมื่อวาน

เมื่อวานผืนเดียวเกือบจะล้นจนใส่ไม่หมด

แต่ฟางอันก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง การจับปลาได้มากได้น้อยเป็นเรื่องธรรมดา พอมีขายก็พอแล้ว

ถึงชะลอมจะไม่เต็ม แต่สองผืนรวมกันก็ยังได้เยอะกว่าเมื่อวานอยู่ดี!

“ลุงเหยียน เอาชะลอมมาใบเดียวเหรอครับ”

ฟางอันช่วยเหยียนเจี้ยนซานสาวตาข่ายขึ้นมา ผืนแรกใส่ลงในชะลอม ได้ปลาพอๆ กับของฟางอัน แต่พอสาวผืนที่สองขึ้นมากลับไม่มีที่ใส่

“ไม่คิดว่าจะได้เยอะขนาดนี้น่ะสิ”

เหยียนเจี้ยนซานจ้องมองชะลอมด้วยความประหลาดใจ

“งั้นผมเอาสองใบนี้ไปส่งที่บ้านก่อน เทใส่ที่อื่นให้ว่างแล้วค่อยกลับมารับ” ฟางอันพูดพลางยกชะลอมสองใบของตัวเองขึ้นเลื่อนหิมะ

“ไม่ต้องหรอก ให้เสี่ยวฮุ่ยกลับไปเอามาสักใบก็พอ” เหยียนเจี้ยนซานโบกมือห้าม

“มืดค่ำขนาดนี้ ให้เสี่ยวฮุ่ยเดินคนเดียวมันอันตรายนะพี่” เฉินเยี่ยนฟางรีบขัด

“ชะลอมสี่ใบเลื่อนหิมะก็ลากไม่หมดอยู่ดี ก็เหมือนกันแหละครับ เดี๋ยวผมวิ่งกลับมาไม่กี่นาทีก็ถึงแล้ว”

ฟางอันลากเลื่อนหิมะมุ่งหน้ากลับบ้าน

เฉินเยี่ยนฟางช่วยประคองไว้ ไม่ให้ชะลอมหล่นลงมา

พอกลับถึงบ้าน ทั้งสองก็เทตาข่ายกับปลาในชะลอมใบหนึ่งออก แล้วก็ย้อนกลับไปรับเหยียนเจี้ยนซาน

ทั้งสี่คนกลับมาที่บ้านของฟางเต๋อหมิง อาศัยแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันก๊าดช่วยกันปลดปลาออกจากตาข่าย

ตอนนี้ฟางอิงอิงก็ตื่นแล้ว วิ่งออกมาช่วยฟางอันเก็บปลาใส่ชะลอม

“ลุงเหยียน ลุงคัดปลาพวกนี้ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวคัดเสร็จผมค่อยชั่งดูว่ามีกี่จิน ให้ราคา…จินละเจ็ดเหมาแล้วกันครับ” ฟางอันครุ่นคิดแล้วเอ่ยขึ้น

เฉินเยี่ยนฟางมองฟางอันด้วยความเป็นห่วง แต่ต่อหน้าเหยียนเจี้ยนซานก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“เจ็ดเหมาเลยเรอะ!?”

มือที่กำลังปลดปลาของเหยียนเจี้ยนซานชะงักกึก

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยพอได้ยินราคานี้ ก็หันไปมองฟางอันด้วยความตกใจเช่นกัน

“ไม่ได้หรอก! ในร้านอาหารที่อำเภอยังขายแค่จินละเจ็ดแปดเหมาเอง ให้เยอะขนาดนี้ แกจะไปเหลือกำไรอะไร” เหยียนเจี้ยนซานรีบปฏิเสธทันควัน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ก่อนปีใหม่ราคาปลาสดมันสูง ไว้พ้นปีใหม่หรือตอนปลาลดราคา ผมคงไม่ให้ราคานี้หรอก อาศัยช่วงนี้ตลาดกำลังดี รีบกอบโกยหน่อย”

ฟางอันพูดพลางหัวเราะร่า

“แล้วแกเอาไปขายที่อำเภอได้เท่าไหร่ล่ะ” เหยียนเจี้ยนซานยังรู้สึกลังเล

“หยวนหนึ่งครับ ผมกินส่วนต่างสามเหมา” ฟางอันตอบตามความจริง

เหยียนเจี้ยนซานถึงได้วางใจลงบ้าง “งั้นก็ยังพอได้ อย่าขายให้ขาดทุนล่ะ ไปขายในอำเภอก็อันตรายน่าดู ถ้าขายไม่ออกก็ช่างมันเถอะ ขนกลับมาไว้กินกันเองก็ได้”

“วางใจเถอะครับ ขายได้แน่ๆ”

ทั้งสี่คนปลดปลาเสร็จ

ฟางอันก็เอาตราชั่งมาแขวนชั่ง

ปลาของเหยียนเจี้ยนซานรวมทั้งหมดสี่สิบสามจิน ส่วนปลาที่เขาจับได้รวมหกสิบสองจิน

“ลุงเหยียน ลุงจำยอดไว้ด้วยนะอย่าลืมล่ะ สี่สิบสามจินคิดจินละเจ็ดเหมา ก็เป็นสามสิบหยวนกับอีกหนึ่งเหมา”

“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยถึงกับอ้าปากค้าง สรุปยอดตอนสิ้นปีที่แล้ว ทั้งบ้านยังหาเงินไม่ได้เท่านี้เลย

“เสี่ยวอัน ราคานี้มันไม่สูงไปหน่อยเหรอวะ”

เหยียนเจี้ยนซานจ้องมองกองปลาพลางลังเล

“ไม่สูงหรอก ผมยังเหลือกำไรอยู่น่า! เดี๋ยวผมขายเสร็จกลับมาค่อยเอาเงินให้นะครับ ตอนนี้ติดตัวยังไม่มีเยอะขนาดนั้น”

“ไม่รีบหรอก ค่อยๆ ไป ระวังตัวด้วยล่ะ” เหยียนเจี้ยนซานกำชับ

ฟางอันเดินไปหยิบกระสอบป่านใบใหญ่ออกมาจากเพิงเก็บของ เอากระสอบใส่หนังหมาป่าสี่ตัวที่ล่ามาได้เมื่อวานมัดให้เรียบร้อยแล้ววางบนเลื่อนหิมะ ป้องกันไม่ให้น้ำจากชะลอมปลาไหลเปื้อนหนังจนเสียราคา

“เสี่ยวอัน เอาเชือกผูกไว้หน่อยนะ ระวังมันจะร่วงลงมา”

เฉินเยี่ยนฟางเตือน

“ผูกเสร็จแล้วครับ ขึงไว้ข้างล่างเส้นเดียวก็อยู่แล้ว ผมไปก่อนนะ!”

ฟางอันลากเลื่อนหิมะมุ่งหน้าไปทางถนนสายตะวันออก

“เยี่ยนฟาง พวกเรากลับก่อนนะ” เหยียนเจี้ยนซานเอ่ยลา แล้วพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยแบกตาข่ายกลับบ้าน

เฉินเยี่ยนฟางส่งทั้งสองคนกลับไป แม้จะมองไม่เห็นฟางอันแล้ว เธอก็ยังยืนมองอยู่ที่หน้าประตูอยู่นาน จนกระทั่งฟางอิงอิงเรียกถึงได้เดินกลับเข้าบ้าน

“แม่ จี่แผ่นแป้งตอนนี้เลยไหมจ๊ะ”

“ไว้ก่อนจะกินค่อยทำเถอะ” เฉินเยี่ยนฟางพาลูกสาวม้วนตาข่ายเอาไปเก็บไว้ที่เพิง พอเข้าบ้านมาก็ยืนถอนหายใจเงียบๆ อยู่ข้างเตา

เสี่ยวอันไปรับซื้อปลาพวกนั้นจากลุงเหยียนตั้งจินละเจ็ดเหมา ถ้าขายไม่ออกมิใช่ว่าต้องควักเนื้อตัวเองหมดหรือไง ถึงลุงเหยียนจะบอกว่าถ้าขายไม่ออกให้ขนกลับมากินเองก็เถอะ แต่เสี่ยวอันรับปากเขาไปแล้วนี่

ถ้าขายไม่ออกขึ้นมาจะทำยังไงกันล่ะเนี่ย

ขืนเสี่ยวอันอยากขายให้หมดจนต้องเดินเร่ไปหลายๆ ที่แล้วโดนจับได้ นั่นยิ่งแย่เข้าไปใหญ่!

เฉินเยี่ยนฟางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเป็นกังวล แต่ในใจก็ได้แต่คิดวกวน ไม่กล้าพูดให้อิงอิงกับฟางเต๋อหมิงฟัง

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันคัดปลาเสร็จ ออกเดินทางจากบ้านตอนตีสี่กว่าๆ วิ่งสลับเดินมาตลอดทาง จนมาถึงตลาดมืดในอำเภอหลินก่อนหกโมงเช้า

“ฮ่า วันนี้มาเช้าแฮะ”

ฟางอันเห็นว่าทางทิศตะวันออกพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ก็ยิ้มร่าเดินเข้าไปด้านในตลาดมืด คิดว่ามาเร็วขนาดนี้คงไม่ต้องแย่งที่ตั้งแผงกับใครแล้ว

เพราะในแถบตงเป่ยหลังเข้าสู่ฤดูหนาว ช่วงตีห้าถึงหกโมงเช้าเป็นช่วงเวลาที่หนาวเหน็บที่สุด ที่ชาวบ้านเรียกกันว่าช่วงผียิงฟันก็คือเวลานี้แหละ หนาวบาดลึกจนปวดไปถึงกระดูก

เวลานี้บนถนนแทบจะไม่มีผู้คนเลย ต่อให้เป็นคนที่ตื่นเช้ามาซื้อกับข้าว ก็ยังต้องรอให้พ้นช่วงเวลานี้ไปก่อน

แต่ฟางอันคาดไม่ถึงเลยจริงๆ

ขณะที่เขากำลังมองหาทำเลดีๆ แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามาในถนนเจี้ยนเซ่อ กลับพบว่าทั้งสองฝั่งถนนมีแผงลอยมาจับจองพื้นที่กันจนแน่นขนัดไปหมดแล้ว

พวกพ่อค้าแม่ค้าพวกนี้รีบวิ่งมากันตั้งแต่ไก่โห่ มีหลายเจ้าจัดของเสร็จสรรพ นั่งรอลูกค้ามาซื้อกันแล้ว

ฟางอันเห็นแล้วถึงกับพูดไม่ออก

ทำได้แค่ลากเลื่อนหิมะเดินเอื่อยๆ ลงไปทางใต้พลางกวาดสายตามองหาที่ว่าง

ทว่าสองฝั่งถนนทางทิศใต้ก็ไม่ต่างกันเลย มองหาที่ว่างไม่เจอแม้แต่น้อย

ขณะที่ฟางอันกำลังคิดว่าจะเลี้ยวเข้าไปขายในตรอกซอกซอยข้างๆ จู่ๆ ก็มีเสียงที่คุ้นหูดังมาจากทางขวามือ

“ไอ้หนุ่ม มาขายปลาอีกแล้วเรอะ มาๆ เร็วเข้า ตรงนี้ฉันขยับแบ่งที่ให้ได้อยู่!”

ฟางอันมองไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที “ลุง? ลุงอีกแล้วเหรอครับ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง