บทที่ 66 หมั่นโถวแป้งขาว

ไม่กี่นาทีต่อมา

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยช้อนเศษน้ำแข็งจนหมด

ฟางอันหยิบชะแลงเหล็กกับอีเต้อ พาทั้งสองคนเดินกลับมาผิงไฟพักเหนื่อยสักครู่

“เสี่ยวฮุ่ย หนาวไหม เข้ามาใกล้ๆ อีกนิดสิ”

เฉินเยี่ยนฟางรับสวิงมาจากมือเหยียนเสี่ยวฮุ่ย แล้วดึงตัวเธอให้ขยับเข้าไปชิดกองไฟอีกหน่อย

“ไม่หนาวจ้ะ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยถูมือไปมาพลางยิ้ม แก้มเนียนแดงก่ำเพราะความเย็น เธอแอบเหลือบมองเหยียนเจี้ยนซานแล้วตอบอย่างปากแข็ง

“ยังจะบอกว่าไม่หนาวอีก ดูหน้าสิ แดงแจ๋ไปหมดแล้ว! เสี่ยวอัน แกก็เลิกง่วนได้แล้ว รีบมาผิงไฟสักประเดี๋ยวเถอะ” เฉินเยี่ยนฟางหันไปมองฟางอันที่กำลังตรวจดูตาข่ายดักปลา

“ผมไม่เป็นไร พี่ใหญ่เป็นไงบ้าง”

ฟางอันเดินเข้ามาถาม

“นั่งอยู่ข้างกองไฟขนาดนี้จะหนาวได้ยังไง” ฟางเต๋อหมิงขยับรถเข็นถอยหลังไปนิดหนึ่ง เปิดทางให้คนอื่นได้เข้ามาใกล้กองไฟ จะได้ผิงอุ่นๆ

ทุกคนล้อมวงคุยกันข้างกองไฟ พักเอาแรงกันอยู่ครู่หนึ่ง ก็แยกย้ายกันไปทำงานต่อ

แต่ฟางซือเฉิงพูดอย่างไรก็ไม่ยอมอยู่บนฝั่ง จะตามฟางอันไปเจาะรูน้ำแข็งให้ได้

จนปัญญาจริงๆ

ฟางอิงอิงจึงต้องอยู่เฝ้าฟางเต๋อหมิง คอยเติมฟืนใส่กองไฟไปด้วย

เหยียนเจี้ยนซานพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินไปหาจุดเจาะน้ำแข็งต่อ

ฟางอันพาเฉินเยี่ยนฟางกับฟางซือเฉิงเดินไปยังรูน้ำแข็งเดิมที่เคยใช้คราวก่อน ใช้ชะแลงเหล็กกับอีเต้อกะเทาะเปิดปากรูออก พอช่วยพี่สะใภ้ช้อนเศษน้ำแข็งเสร็จ ก็พากันไปช่วยเหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ย

เวลานี้

เหยียนเจี้ยนซานใช้ชะแลงเหล็กเจาะรูนำร่องเสร็จพอดี

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยกำลังทำตามอย่างฟางอัน โดยการขยายปากรูน้ำแข็งให้กว้างขึ้น ไม่นานก็ขยายได้กว้างเกือบหนึ่งเมตร

“เสี่ยวฮุ่ยเจาะได้เร็วนี่” เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยปากชมด้วยความแปลกใจ

“เมื่อกี้ยังไม่คล่องเท่านี้ พอเริ่มจับทางได้ก็เลยเร็วขึ้น” เหยียนเจี้ยนซานเองก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน

“ไม่หรอกจ้ะ ฟางอันเขาสอนฉันน่ะ เจาะแบบนี้ประหยัดแรงจริงๆ แถมยังเจาะได้เร็วด้วย”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยแอบชำเลืองมองฟางอันแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

เฉินเยี่ยนฟางเห็นภาพนั้นเข้าเต็มตา ก็ได้แต่อมยิ้มกริ่ม

เมื่อเจาะและช้อนเศษน้ำแข็งออกจากทั้งสี่รูจนสะอาดเรียบร้อย

เหยียนเจี้ยนซานพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยไปช่วยฟางอันลงตาข่ายก่อน จากนั้นจึงค่อยลงตาข่ายสองผืนของบ้านตัวเองลงไปในรูน้ำแข็ง

ตาข่ายทั้งสี่ผืนใช้วิธีลงแบบเดียวกัน คือพับให้เป็นมุมป้านแล้วค่อยหย่อนลงรูน้ำแข็ง

ด้านล่างของตาข่ายผูกก้อนหินไว้สองสามก้อนเพื่อถ่วงน้ำหนักให้จมถึงก้นแม่น้ำ ส่วนด้านบนมีเชือกผูกโยงเอาไว้กับลำต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ

“เวลานี้แล้วเหรอเนี่ย ตอนค่ำยังจะกู้ทันไหมเนี่ย”

เฉินเยี่ยนฟางช่วยฟางอันกวาดหิมะโปรยลงไปในรูน้ำแข็ง พอเสร็จแล้วเงยหน้าขึ้นมอง พระอาทิตย์ก็จวนจะลับเหลี่ยมเขาแล้ว

“ตอนค่ำไม่กู้แล้ว ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน”

ฟางอันโบกมือ

ตาข่ายเพิ่งลงไปได้ไม่นาน กู้ไปก็ไม่ได้ปลาเท่าไหร่ เสียแรงเปล่าๆ

“งั้นพรุ่งนี้เช้าแกจะมากี่โมงล่ะ”

เหยียนเจี้ยนซานโปรยหิมะตามอย่างฟางอันเสร็จแล้วก็ถามขึ้น

“ตีสามล่ะครับ ไปสายเดี๋ยวตลาดมืดจะวายเอา” ฟางอันเก็บชะแลงเหล็กกับอีเต้อวางบนเลื่อนหิมะ ใช้เท้าเตะดับกองไฟแล้วเอาหิมะกลบทับ ก่อนจะลากเลื่อนมุ่งหน้ากลับบ้าน

เฉินเยี่ยนฟางกับเด็กทั้งสองช่วยกันเข็นฟางเต๋อหมิง

คนทั้งกลุ่มเดินคุยเล่นกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงหน้าประตูรั้วบ้านของฟางเต๋อหมิง

“รถเข็นนี่เวลาจะเข้าบ้าน ต้องช่วยกันยกไหม”

เฉินเยี่ยนฟางหยิบกุญแจส่งให้อิงอิงไปเปิดประตู เหยียนเจี้ยนซานมองไปยังเรือนหลักแล้วเอ่ยถาม

“ไม่ต้องหรอก เข็นเข้าไปได้เลย”

เฉินเยี่ยนฟางตอบอย่างเป็นกันเอง

“งั้นดีเลย ฉันกับเสี่ยวฮุ่ยขอตัวกลับก่อนนะ”

เหยียนเจี้ยนซานหยิบชะแลงเหล็กกับอีเต้อเตรียมพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยกลับบ้าน

“กินข้าวก่อนค่อยกลับสิครับ!” ฟางอันเอ่ยชวน

“กินข้าวอะไรกัน กลับละ!”

เหยียนเจี้ยนซานไม่ยอมตกลง

ฟางเต๋อหมิงเป็นอัมพาตทำงานหาเงินไม่ได้ เด็กสองคนนี้ก็ยังต้องกินต้องใช้ จะหน้าด้านมาแย่งข้าวกินที่นี่ได้อย่างไร

“ลุงเหยียน! เหนื่อยกันมาทั้งบ่าย กินข้าวเสร็จค่อยกลับไปพักผ่อนเถอะ”

ฟางอันยังคงคะยั้นคะยอ

เฉินเยี่ยนฟางตาเป็นประกาย รีบคว้าแขนเหยียนเสี่ยวฮุ่ยที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดไว้ทันที

“เสี่ยวอันพูดถูกแล้ว! มาถึงหน้าประตูบ้านแล้วแท้ๆ น้ากับเสี่ยวฮุ่ยเหนื่อยมาทั้งบ่าย กลับไปกว่าจะได้ทำข้าวปลาเสร็จมันจะกี่โมงกี่ยามกัน”

“เขาอยากกลับก็ให้เขากลับไปเถอะ เสี่ยวฮุ่ย อยู่กินข้าวให้เสร็จก่อนค่อยไป ปล่อยพ่อแกกลับคนเดียวไป” ฟางเต๋อหมิงไม่เอ่ยรั้งพ่อ แต่พอเห็นเยี่ยนฟางคว้าตัวเหยียนเสี่ยวฮุ่ยไว้ได้ ก็พูดพลางหัวเราะร่า

“พวกเธอทำอะไรกันเนี่ย เสี่ยวอันอุตส่าห์พาพวกเราหาเงิน แล้วยังจะมาเกาะกินข้าวบ้านเขาอีกเหรอ”

เหยียนเจี้ยนซานเห็นลูกสาวโดนรั้งไว้ ก็ได้แต่บ่นพึมพำเสียงค่อย

“เกาะกินข้าวอะไรกัน กินเสร็จจะได้รีบกลับไปพัก พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าอีก น้าสองคนกลับไปต้องไปก่อไฟทำกับข้าวอีก เดี๋ยว… เดี๋ยวเสี่ยวฮุ่ยจะเหนื่อยแย่”

เฉินเยี่ยนฟางเกือบจะหลุดปากพูดว่า ‘เสี่ยวฮุ่ยบ้านฉัน’ ไปแล้ว พออิงอิงเปิดประตูรั้วออก เธอก็เข็นรถพร้อมกับจูงมือเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเข้าบ้านทันที

เหยียนเจี้ยนซานไม่ได้คิดอะไรมาก ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มแหยๆ เห็นลูกสาวโดนลากเข้าบ้านไปแล้ว ก็จำต้องเดินตามเข้าไป

ฟางอันลากเลื่อนหิมะเข้ามาในลานบ้าน หยิบชะแลงเหล็กกับอีเต้อของบ้านเหยียนเจี้ยนซานไปพิงไว้ข้างกำแพง จากนั้นก็นำเครื่องมือของบ้านตัวเองไปเก็บในเพิงเก็บของ จัดการเก็บเลื่อนหิมะให้เข้าที่ แล้วจึงเข้ามาช่วยเฉินเยี่ยนฟางเข็นฟางเต๋อหมิงเข้าไปในห้องฝั่งตะวันออก

“เสี่ยวฮุ่ย นั่งคุยกับพ่อไปก่อนให้อุ่นๆ นะ ในกระติกมีน้ำร้อนอยู่ รินกินเองได้เลย ทำตัวตามสบายเหมือนบ้านตัวเองนะ!”

เฉินเยี่ยนฟางเก็บเสื้อบุนวมตัวใหญ่ที่คลุมตัวฟางเต๋อหมิงออก พูดจบก็เดินออกไปที่ห้องโถงด้านนอกเพื่อทำกับข้าว

“พี่สะใภ้ พี่พักเถอะ ผมทำเอง”

ฟางอันสับกระดูกซี่โครงหมาป่าเป็นท่อนๆ เอาลงหม้อลวกน้ำทิ้ง ตอนนี้เพิ่งจะใส่ด่างเก่าลงไปในอ่างแป้งหมี่ขาว

ด่างเก่าหรือโซดาทำขนม สามารถช่วยปรับสมดุลความเปรี้ยวที่เกิดขึ้นระหว่างการหมักหัวเชื้อแป้งได้ ใส่ลงไปแล้วพักทิ้งไว้สักสองสามนาทีค่อยนำไปนึ่งหมั่นโถว รสสัมผัสจะนุ่มอร่อยยิ่งขึ้น

“พี่แค่ช่วยช้อนเศษน้ำแข็ง ไม่ได้เหนื่อยอะไรสักหน่อย”

เฉินเยี่ยนฟางยิ้มอย่างโล่งใจ ถอดเสื้อบุนวมตัวใหญ่ออก ล้างมือสะอาดสะอ้านแล้วเริ่มลงมือช่วยทำกับข้าว

ฟางอิงอิงพาฟางซือเฉิงออกไปขนฟืนเข้ามาข้างใน แล้วช่วยกันเฝ้าเตาไฟ

เหยียนเจี้ยนซานกับฟางเต๋อหมิงนั่งคุยกันอยู่ในห้องฝั่งตะวันออก เหยียนเสี่ยวฮุ่ยนั่งอยู่ครู่หนึ่งก็แทรกบทสนทนาไม่ได้ คิดไปคิดมาจึงวิ่งออกมาช่วยงานในห้องด้านนอก

“ป้าฟาง มีอะไรให้ฉันช่วยทำบ้างไหมจ๊ะ” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยลองถามดู

“ไม่ต้องๆ เธอไปนั่งพักเถอะ ต้มเสร็จเมื่อไหร่พวกเราก็กินข้าวกันเลย” เฉินเยี่ยนฟางเห็นเนื้อลวกเสร็จแล้ว จึงตักขึ้นมาแล้วล้างหม้อ ก่อนจะเริ่มลงมือตุ๋น

พอเอาเนื้อลงหม้อเสร็จ

ฟางอันก็เทแป้งหมี่ขาวออกมานวดเป็นก้อน แล้วเด็ดแบ่งออกเป็นก้อนเล็กๆ ขนาดประมาณสองเหลี่ยง

เฉินเยี่ยนฟางใส่เนื้อเสร็จก็เดินเข้ามาช่วยปั้น

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยรีบตามมาช่วยด้วย แต่พอเห็นว่าเป็นแป้งหมี่ขาว เธอก็ถึงกับชะงักไป

“แป้งหมี่ขาวเหรอจ๊ะ”

“อืม เสี่ยวอันเขาซื้อกลับมาน่ะ” เฉินเยี่ยนฟางอธิบายพลางยิ้มหน้าบาน

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเหลือบมองฟางอัน แล้วมองกลับไปที่แป้งหมี่ขาวในอ่าง พลอยกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว สายตามีความอิจฉาปนอยู่อย่างปิดไม่มิด

หลายปีมานี้ที่บ้านขัดสนมาก ช่วงปีใหม่ยังได้กินแต่แผ่นแป้งหยาบ เธอไม่ได้กินหมั่นโถวแป้งหมี่ขาวมานานมากแล้ว

แต่เธอก็ไม่ได้ยืนดูเฉยๆ รีบล้างมือสะอาดแล้ววิ่งเข้ามาช่วยฟางอันเด็ดแบ่งแป้ง

เมื่อบ่ายฟางอันตักแป้งออกมาสี่ชาม เต็มๆ สองจินกว่า จากนั้นก็เติมน้ำลงไปอีกหน่อย แป้งก้อนนี้จึงเด็ดแบ่งออกมาทำหมั่นโถวลูกโตได้ถึงสิบห้าลูก วางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนซึ่งนึ่งไม้

พอน้ำซุปเนื้อในหม้อเริ่มเดือด

เฉินเยี่ยนฟางก็ใส่มันฝรั่งลงไป แล้วยกซึ่งนึ่งขึ้นตั้งซ้อนไว้ด้านบน

เพียงพริบตาเดียว ยี่สิบนาทีก็ผ่านไป

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งหมี่ขาวลอยคลุ้งออกมาพร้อมกับไอน้ำร้อน

เด็กทั้งสองคนที่นั่งยองๆ สุมฟืนอยู่ข้างเตา พอได้กลิ่นหอมก็ตาละห้อยจ้องมองหม้อเหล็กใบใหญ่เขม็ง

เฉินเยี่ยนฟางเดินเข้าไปเปิดฝาหม้อออก

เห็นหมั่นโถวลูกขาวอวบแน่นขนัดเต็มชั้นนึ่ง แต่ละลูกมีขนาดใหญ่เท่ากำปั้นของผู้ใหญ่เลยทีเดียว

เฉินเยี่ยนฟางมองแล้วรู้สึกเหมือนฝันไป นี่มันบรรยากาศเหมือนตอนฉลองปีใหม่ชัดๆ

เด็กสองคนจ้องหมั่นโถวตาไม่กะพริบ

ฟางซือเฉิงเห็นเฉินเยี่ยนฟางยกซึ่งนึ่งลงมา ก็ยื่นมือจะเข้าไปหยิบทันที

เพียะ!

“ร้อนนะ! รอให้ถึงเวลากินข้าวก่อนค่อยกิน” ฟางอิงอิงดุเสียงเข้ม

ฟางซือเฉิงเกาหัวแกรกๆ มองตาละห้อยด้วยความอยากกินจนใจจะขาด

ฟางอิงอิงเองก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร เพียงแต่พยายามข่มใจทนเอาไว้เท่านั้น

นอกจากเด็กสองคนแล้ว พอเหยียนเสี่ยวฮุ่ยได้กลิ่นหอม ก็แอบจ้องมองหมั่นโถวลูกใหญ่นั้นตาแป๋วเช่นกัน เพียงแต่มาเป็นแขกบ้านคนอื่น การจะจ้องมองไม่วางตาแบบนั้นมันดูไม่เหมาะ

ทว่าแม้เธอจะพยายามบังคับตัวเองไม่ให้เหลียวมองแค่ไหน แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเหมือนมีความคิดเป็นของตัวเอง คอยเหลือบมองไปทางนั้นอยู่เรื่อยๆ

ไม่นาน อาหารมื้อค่ำก็พร้อมยกขึ้นโต๊ะ

เฉินเยี่ยนฟางตักกระดูกซี่โครงตุ๋นใส่ชาม นำเครื่องในที่เหลือจากมื้อเที่ยงมาอุ่นแล้วยกขึ้นโต๊ะพร้อมกัน แถมยังหั่นผักดองเค็มมาแกล้มอีกจาน

เหยียนเจี้ยนซานยังคงนั่งคุยอยู่กับฟางเต๋อหมิง พอเห็นฟางอันยกโต๊ะเข้ามาวาง ตามด้วยยกอ่างใส่หมั่นโถวแป้งหมี่ขาวเข้ามา ก็ถึงกับอึ้งตาค้างไปตรงนั้น

“สองวันก่อนเสี่ยวอันเขาเข้าไปซื้อในอำเภอมาน่ะ เจ้าเด็กคนนี้ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายจริงๆ”

ฟางเต๋อหมิงปากก็บ่นไปอย่างนั้น แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

“โรคของแกมันต้องบำรุง เสี่ยวอันเขาอยากให้แกได้กินของดีๆ มันจะสุรุ่ยสุร่ายตรงไหนกัน ฉันว่าเด็กคนนี้ดีออกจะตาย” เหยียนเจี้ยนซานแย้งกลับพร้อมกับยิ้มอย่างชื่นชม

ฟางเต๋อหมิงได้ยินเช่นนั้นก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยกับเฉินเยี่ยนฟางช่วยกันยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ ทุกคนจึงล้อมวงนั่งกินข้าวกัน

เด็กทั้งสองรอแทบไม่ไหวแล้ว ต่างคนต่างคว้าหมั่นโถวลูกโตมากัดกินคำใหญ่ จากนั้นก็ทำตามอย่างฟางอัน ตักน้ำซุปกระดูกซี่โครงใส่ชาม บิหมั่นโถวเป็นชิ้นๆ จุ่มน้ำซุปกิน ไม่ทันไรหมั่นโถวลูกใหญ่ก็หมดเกลี้ยงไปหนึ่งลูก

“เสี่ยวฮุ่ย ไม่ต้องเกรงใจนะ กินให้อิ่มล่ะ”

เฉินเยี่ยนฟางคีบเนื้อซี่โครงชิ้นหนึ่งใส่ชามให้เหยียนเสี่ยวฮุ่ยพลางเอ่ยเตือน

ทุกคนกินมื้อค่ำกันจนอิ่มหนำสำราญ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยจะช่วยเก็บกวาดโต๊ะ แต่ก็ถูกเฉินเยี่ยนฟางไล่ให้ไปพัก

เหยียนเจี้ยนซานบอกลาฟางเต๋อหมิง แล้วพาลูกสาวเดินกลับบ้านไปก่อไฟอุ่นเตียงคั่ง

ฟางอันช่วยพี่สะใภ้เก็บโต๊ะเรียบร้อย ก็กลับเข้ามาในห้องฝั่งตะวันออก ช่วยพยุงพี่ชายขึ้นไปนอนบนเตียงคั่งแล้วถอดเสื้อตัวนอกออกให้

“พี่สะใภ้ ที่บ้านยังขาดเหลืออะไรอีกไหม พรุ่งนี้ผมขายปลาเสร็จจะได้ซื้อกลับมาให้”

“ไม่ขาดๆ ไม่ขาดอะไรเลยสักอย่าง” เฉินเยี่ยนฟางรีบโบกมือปฏิเสธรัวๆ กลัวว่าฟางอันจะซื้อของกองโตกลับมาอีก

“แล้วพี่ใหญ่ล่ะ” ฟางอันไม่ปักใจเชื่อ จึงหันไปถามฟางเต๋อหมิง

“แกซื้อมาตั้งเยอะแยะแล้ว จะขาดอะไรอีก หาเงินมาได้แค่นั้นคิดจะใช้ให้หมดเลยหรือไง” ฟางเต๋อหมิงเอ็ดเข้าให้

ฟางอันเกาหัว ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ในเมื่อทั้งสองคนไม่ยอมบอก งั้นเขาก็จะจัดการเองตามใจชอบ

ของอย่างอื่นอาจจะยังไม่จำเป็นเท่าไหร่ แต่เสื่อปูเตียงคั่งนี่ เขาต้องแวะไปดูให้ได้แน่นอน!

“งั้นก็ได้ครับ พวกพี่รีบพักผ่อนเถอะ ผมกลับไปนอนก่อนนะ” ฟางอันเห็นพี่ชายนอนลงตรงที่เดิมเรียบร้อย ก็พับเก็บรถเข็นวางไว้ข้างๆ แล้วหมุนตัวเดินกลับห้องเล็กของตัวเอง

เฉินเยี่ยนฟางปูผ้าห่มเสร็จ กำลังคิดจะคุยเรื่องเสี่ยวฮุ่ยกับฟางอันสักหน่อย แต่พอเห็นเขาเดินออกไปแล้ว ก็ไม่ได้เดินตามไปรั้งไว้

ยังไงเสียพรุ่งนี้ฟางอันก็ต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเข้าอำเภอ ให้เขารีบเข้านอนแต่หัวค่ำน่ะดีแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยหาเวลาคุยก็ไม่สาย ไม่ได้รีบร้อนอะไรแค่วันเดียวเสียหน่อย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง