บทที่ 65 ความกังวลของพี่สะใภ้

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันพาทุกคนมาถึงแม่น้ำตงต้า

แต่คราวนี้เขาไม่ได้รีบร้อนลงมือ ก่อนอื่นวางเลื่อนหิมะไว้ริมแม่น้ำ แล้วพาทุกคนไปหาต้นอ้อแห้งกับกิ่งไม้แถวนั้นมาจุดกองไฟด้วยไม้ขีด

อีกประเดี๋ยวเขากับลุงเหยียนต้องเจาะรูน้ำแข็ง ใช้เวลานานพอสมควร พอทำจนหนาวก็จะได้มาผิงไฟ

และพอดีให้พี่ชายใหญ่นั่งอยู่ข้างกองไฟ จะได้ไม่หนาวสั่น

“ซือเฉิง ไม่ต้องไปหรอก อยู่เฝ้าไฟนี่แหละ พี่ใหญ่ ไม้พวกนี้มันชื้น ไม่ค่อยร้อนเท่าไหร่ ถ้าพี่หนาวก็ร้องเรียกนะ เดี๋ยวผมพาพี่กลับ”

ฟางอันเห็นว่าไฟติดเรียบร้อยแล้วจึงลุกขึ้นกำชับ

“รู้แล้ว พวกแกไปเถอะ” ฟางเต๋อหมิงยิ้มอย่างโล่งใจ

“ลุงเหยียน อีกเดี๋ยวถ้าหนาวก็มาผิงไฟนะ อย่าปล่อยให้ตัวเย็นล่ะ” ฟางอันหันไปบอกเหยียนเจี้ยนซานกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ย

“วางใจเถอะ!”

เหยียนเจี้ยนซานหยิบชะแลงเหล็กของบ้านตัวเอง ให้เหยียนเสี่ยวฮุ่ยถืออีเต้อ แล้วพากันเดินลงไปบนผืนน้ำแข็ง กวาดสายตามองหาทำเลลงตาข่าย

ความจริงการลงตาข่ายจับปลานี่ต้องพิถีพิถันเรื่องตำแหน่งมาก

หากเลือกทำเลไม่ถูก นอกจากจะจับได้น้อยแล้ว บางทียังอาจคว้าน้ำเหลวเอาได้

โชคดีที่ปกติเหยียนเจี้ยนซานศึกษาเรื่องพวกนี้มาไม่น้อย พอมองเห็นดงอ้ออยู่ไม่ไกล ก็พาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินไปเริ่มเจาะตรงนั้น

ฟางอันเห็นแล้วก็ยิ้มออกมาบางๆ

ชาติก่อนเขาไม่ค่อยได้จับปลาเท่าไหร่ แต่ก็ดูผ่านตามาไม่น้อย

ตำแหน่งลงตาข่าย ปกติมักจะเลือกตรงหัวโค้งของแม่น้ำ หรือไม่ก็บริเวณที่มีสาหร่ายและต้นอ้อเยอะๆ ถึงจะจับปลาได้มาก

เมื่อกี้เขากลัวว่าสองพ่อลูกจะจับไม่ได้ ยังคิดจะเตือนอยู่เลย ตอนนี้ดูแล้วคงไม่จำเป็น

“เสี่ยวอัน พวกเราจะเอาหลุมเดิมก่อน หรือจะเจาะใหม่ล่ะ?”

เฉินเยี่ยนฟางเดินไปถามข้างรูน้ำแข็งที่เคยใช้คราวก่อน

“เจาะใหม่ครับ อันนี้ยังไม่แข็งตัวสนิท เจาะเสร็จค่อยกลับมาแซะออก”

ฟางอันชะโงกดูใกล้ๆ ถือชะแลงเหล็กมองไปรอบๆ แล้วเดินไปเริ่มเจาะตรงริมดงอ้อทางทิศใต้

คราวก่อนฟางอันเลือกตำแหน่งตรงทางโค้งของแม่น้ำตงต้า

แม่น้ำตงต้าสายนี้ไหลมาจากทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ปลาส่วนใหญ่ต้องว่ายผ่านหัวโค้งนั้น ก็เลยจับได้ค่อนข้างเยอะ

แต่แม่น้ำแถบนี้มีทางโค้งใหญ่แค่จุดเดียว ที่เหลือถ้าไม่ไกลเกินไป ก็เป็นโค้งเล็กหรือไม่ก็น้ำลึกเกิน

ไปลงตาข่ายตรงที่แบบนั้นสู้แถวดงอ้อไม่ได้หรอก

ฟางอันใช้ชะแลงเหล็กกะเทาะจนเป็นรู แล้วรับอีเต้อจากมือฟางอิงอิงมาค่อยๆ ขยายปากรูให้กว้างขึ้น แต่เขาไม่ยอมให้ฟางอิงอิงลงมือเลย เพราะกลัวว่าเธอจะพลัดตกลงไป

เฉินเยี่ยนฟางเห็นปากรูเริ่มกว้างขึ้น ก็เอาสวิงมาช้อนเศษน้ำแข็งบนผิวน้ำออก

พริบตาเดียวผ่านไปครึ่งชั่วโมง

คราวนี้ฟางอันชำนาญขึ้นมาก ไม่นานก็ขยายรูน้ำแข็งจนกว้างถึงเมตรครึ่ง

ตาข่ายที่เขาซื้อมาจากสหกรณ์เมื่อวานซืน ขนาดเท่ากับของลุงเหยียน คือสามเมตรครึ่งคูณสองเมตร ถ้าพับเป็นรูปสามเหลี่ยมเหมือนคราวก่อน ก็ถือว่าพอดีใช้งาน

“พี่สะใภ้ ระวังหน่อยนะ ผมจะไปเจาะรูนั้นก่อน”

ฟางอันถือชะแลงเหล็กกับอีเต้อเตรียมจะเดินไปที่รูน้ำแข็งเดิม

“อ้าว เสี่ยวอัน จะรีบไปไหนน่ะ? ไปช่วยเสี่ยวฮุ่ยหน่อยสิ ปล่อยให้ทำคนเดียวตรงนั้น มันอันตรายนะ!”

เฉินเยี่ยนฟางเตือนเสียงเบา

ฟางอันมองไปยังดงอ้อทางทิศเหนือ ก็เห็นว่ามีแค่เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเจาะรูน้ำแข็งอยู่คนเดียวจริงๆ ส่วนเหยียนเจี้ยนซานเพิ่งจะเดินกลับไปที่กองไฟ กำลังผิงไฟพลางนวดขาข้างที่บาดเจ็บ เหยียนเสี่ยวฮุ่ยคงจะเหนื่อยแล้ว ใช้อีเต้อเฉาะไปสองทีก็ต้องหยุดพักทีหนึ่ง

“ขาของลุงเหยียนโดนความเย็นไม่ได้ ป่านนี้คงระบมขึ้นมาอีกแล้ว”

เฉินเยี่ยนฟางเสริม

“เดี๋ยวผมไปดูเอง พี่ค่อยๆ ช้อนไปนะ ชิ้นเล็กๆ ไม่ต้องสนใจ เสร็จแล้วก็ไปผิงไฟก่อน อย่าปล่อยให้หนาวล่ะ” ฟางอันกำชับเสร็จ ก็ถือชะแลงเหล็กกับอีเต้อเดินไปหาเหยียนเสี่ยวฮุ่ย

“พักหน่อยเถอะ ฉันช่วยเจาะให้”

“เอ๊ะ? ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยรีบโบกไม้โบกมือ “งานแค่นี้ฉันทำไหวจ้ะ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยพูดพลางเฉาะลงไปอีกสองสามที

ฟางอันยอมพาเธอมาหาเงิน ก็ถือว่าช่วยเธอไว้มากแล้ว งานหนักแบบนี้จะให้ฟางอันมาทำให้ได้อย่างไร

“เจาะไอ้เนี่ยมันไม่ได้ใช้แต่แรงหรอก เจาะแบบนี้เดี๋ยวตอนค่ำแขนก็ล้าหมด พักเหนื่อยก่อนเถอะ เดี๋ยวต้องเจาะอีกรูนะ!”

ฟางอันพูดพลางวางชะแลงเหล็กลง แล้วเงื้ออีเต้อขึ้นเริ่มเจาะ

“อันนี้เธอต้องออกแรงส่งจากเอว ใช้แต่แรงแขนมันเจาะได้ช้า แถมยังเหนื่อยเปล่าๆ”

ฟางอันพูดไปสาธิตไป

สองมือจับปลายด้ามอีเต้อ ผ่อนข้อมือให้สบาย เหวี่ยงเป็นวงกลมแล้วทิ้งน้ำหนักลงมาเร็วๆ จากนั้นก็ขยับนิดเดียว น้ำแข็งก้อนใหญ่ก็หลุดออกมา

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเบิกตากลมโตมองฟางอันตาค้าง

ฟางอันเฉาะแค่ทีเดียว เทียบกับที่เธอทำตั้งห้าหกทีเลย!

แต่ก่อนในฤดูหนาวที่บ้านไม่ค่อยได้มาเจาะรูน้ำแข็ง ถึงจะมาจับปลาหน้าหนาว เหยียนเจี้ยนซานก็มักจะพาไปแต่ลุงหลิวกับฟางเต๋อหมิง ไม่เคยพาเธอมาเลยเพราะกลัวเธอจะพลัดตกน้ำ ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่เธอมาทำงานนี้ ไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไรถึงจะทุ่นแรง

“ฉันขอลองดูหน่อยสิ”

“พักก่อนเถอะ เก็บแรงไว้เจาะรูหน้าดีกว่า”

ฟางอันไม่ยอมให้ทำ พอสาธิตเสร็จก็ก้มหน้าก้มตาเจาะรูน้ำแข็งต่อ ไม่พูดไม่จาอีก

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเม้มปากยิ้มอย่างเขินอาย

รูน้ำแข็งนี้กว้างแค่ราวๆ หนึ่งเมตร เธอไม่กล้าเข้าไปแย่งเจาะ แล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดี ได้แต่ยืนดูฟางอันทำงานอยู่ข้างๆ

ฟางเต๋อหมิงมองเห็นภาพนั้นก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง

“เจ้าอันออกไปข้างนอกคราวนี้ เปลี่ยนไปเยอะจริงๆ นะ!” เหยียนเจี้ยนซานเห็นฟางอันไปช่วยเหยียนเสี่ยวฮุ่ย ตอนแรกก็ชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะออกมา

“รู้ความขึ้นจริงๆ นั่นแหละ งานในบ้านช่วยทำหมดทุกอย่าง เสียแต่ว่าอายุก็ป่านนี้แล้ว ยังไม่มีคู่ครองสักที…” ฟางเต๋อหมิงลองเลียบเคียงเปิดประเด็น

“ฉันได้ยินมาแล้ว หยวนหยวนเด็กคนนั้นก็ไม่ได้เรื่องเลย เสี่ยวอันเพิ่งจะโดนไล่ออกก็ขอเลิกทันที คนอะไรกันวะ?” เหยียนเจี้ยนซานพูดด้วยความโมโห

แต่คำพูดนี้กลับทำให้ฟางเต๋อหมิงอึ้งไป

“แกรู้ได้ไง?”

“เฉินต้าฟาพูดตอนก่อนจะเล่นไพ่นกกระจอก เสี่ยวหรงได้ยินเข้า เรื่องหลังจากนั้นฉันคงไม่ต้องพูดต่อแล้วละ เอาเถอะ แกก็อย่าไปกังวลแทนมันเลย เดี๋ยวฉันเดินไปดูหน่อย”

เหยียนเจี้ยนซานพอคลายเมื่อยก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น พูดจบก็เดินไปทางเหยียนเสี่ยวฮุ่ย

เฉินเยี่ยนฟางช้อนเศษน้ำแข็งเสร็จก็ไม่ได้ไปผิงไฟ มัวแต่มองฟางอันกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ยที่กำลังง่วนอยู่ตรงนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กสองคนนี้เหมาะสมกันดี

แต่พอเห็นเหยียนเจี้ยนซานเดินไป เธอก็รีบพาฟางอิงอิงเดินตามไปช่วย

“กว้างพอหรือยังจ๊ะ? พักก่อนเถอะ!”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเห็นรูน้ำแข็งกว้างเมตรครึ่งแล้ว จึงลองถามดู

“พอใช้แล้วละ ต้องช้อนเศษน้ำแข็งก้อนใหญ่ออกก่อน”

ฟางอันพูดพลางวางอีเต้อลง

“อ้อ ได้สิ!”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยยื่นมือทำท่าจะไปหยิบ

“เสี่ยวฮุ่ย! แม่หนูคนนี้ น้ำเย็นเฉียบขนาดนั้นยังจะเอามือไปจับอีกเรอะ?”

ไม่ทันที่ฟางอันจะได้ห้าม เฉินเยี่ยนฟางก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเอ็ด ยกสวิงมาช้อนน้ำแข็งออกมาก้อนหนึ่ง “ใช้ไอ้นี่สะดวกกว่าเยอะ”

“ป้าฟางจ๊ะ ที่บ้านไม่มี หนูก็เลยลืมคิดไป ให้หนูทำเองเถอะจ้ะ!”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยยิ้มเจื่อนๆ รับสวิงมาช่วยช้อนน้ำแข็ง

“เสี่ยวอัน เหนื่อยแย่เลยสิ! ขาลุงมันแพ้ความเย็น ยังต้องให้แกมาช่วยอีก”

เหยียนเจี้ยนซานเพิ่งเดินมาถึง เอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรครับ ลุงกลับไปผิงไฟต่อเถอะ เดี๋ยวโดนความเย็นแล้วจะปวดเอา! พี่สะใภ้ พี่ก็ไปพักเถอะ รูน้ำแข็งอันนั้นทำแค่ไม่กี่นาทีก็เสร็จแล้ว ไม่ต้องรีบหรอก”

ฟางอันใช้ชะแลงเหล็กกวนพวกเศษน้ำแข็ง เพื่อไม่ให้น้ำแข็งก้อนใหญ่ติดกันจนช้อนยาก

เฉินเยี่ยนฟางได้ยินอย่างนั้นก็หันไปมองเหยียนเจี้ยนซานด้วยความตกใจ

เจ้าเด็กคนนี้ พูดจาอะไรต่อหน้าลุงเหยียนเนี่ย?

ถึงอยากจะอยู่คุยกับเสี่ยวฮุ่ยสองต่อสอง ก็ไม่น่าพูดตรงขนาดนี้!

ทว่าลุงเหยียนกลับไม่ได้คิดไปทางนั้น “ไม่ต้องหรอก แกนั่นแหละรีบไปพักเถอะ! เจาะของบ้านตัวเองเสร็จแล้วยังต้องวิ่งมาช่วยทางนี้อีก”

“ไม่เป็นไรครับ พี่สะใภ้ พี่กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมช่วยลุงเหยียนช้อนเศษน้ำแข็งเสร็จแล้วค่อยตามไป”

“ได้!”

เฉินเยี่ยนฟางไม่พูดอะไรต่อ พาฟางอิงอิงกลับไปผิงไฟ

“เสี่ยวอันไปช่วยเองเหรอ?” พอเห็นเฉินเยี่ยนฟางเดินกลับมา ฟางเต๋อหมิงก็ถามอย่างตื่นเต้น

“เปล่า ฉันบอกให้ไปเองแหละ”

เฉินเยี่ยนฟางพูดจบก็หันกลับไปมองฟางอัน รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างไปทันที

ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเสี่ยวอันแค่กลัวลุงเหยียนจะหนาว เป็นเธอเองที่คิดมากไป

“เป็นอะไรไปล่ะ?”

“ไม่มีอะไร แกเป็นไงบ้าง? หนาวไหม?”

“ไม่หนาว ผิงไฟอยู่นี่ไง!” ฟางเต๋อหมิงหัวเราะร่า แล้วหันไปมองฟางอันกับเหยียนเสี่ยวฮุ่ย “คราวก่อนเธอบอกว่าเสี่ยวอันเอาเนื้อไปให้ลุงเหยียน จะได้มีโอกาสคุยกับเสี่ยวฮุ่ยบ่อยๆ นี่ตอนนี้ยังพาเสี่ยวฮุ่ยมาจับปลาอีก ต่อไปคงได้เจอกันบ่อยขึ้นแล้วสิ”

“เรื่องนี้แกอย่าไปห่วงเลย เสี่ยวอันมันรู้เรื่องของมันเองแหละ”

เฉินเยี่ยนฟางดึงเสื้อนวมคลุมตัวฟางเต๋อหมิงให้ดี ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม

คราวก่อนเธอยังนึกว่าที่เสี่ยวอันเอาเนื้อไปให้ลุงเหยียน เป็นเพราะอยากจะใกล้ชิดกับเสี่ยวฮุ่ย

แต่ตอนนี้ดูแล้ว เจ้าเด็กนี่ไม่ได้คิดไปทางนั้นเลยสักนิด แค่อยากจะยืมปืนล้วนๆ ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้ยังต้องให้เธอเตือนอีกหรือ? คงวิ่งโร่ไปช่วยนานแล้ว!

เห็นทีคงต้องหาโอกาสเตือนเสี่ยวอันเสียหน่อย เด็กสาวดีๆ แบบนี้ อย่าปล่อยให้คนอื่นแย่งไปเชียว!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง