บทที่ 64 ไปจับปลาทั้งครอบครัว

“ขายปลาเหรอ” ฟางอันชะงักไปนิดหนึ่ง

“อืม…ได้เงินสักสองสามเหมาก็ยังดี…”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยไม่กล้ามองเหยียนเจี้ยนซาน เอาแต่จ้องหน้าฟางอันตาไม่กะพริบ

สองปีมานี้ขาของเหยียนเจี้ยนซานปวดอยู่เรื่อย สามวันดีสี่วันไข้ก็ต้องตามเสี่ยวหรงมาฉีดยาให้

แถมปีนี้ผลผลิตในหน่วยก็ไม่ดี เงินปันผลสิ้นปียังเหลือไม่ถึงห้าหยวนหลังจากหักค่ายาไปแล้ว

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดิมทีอยากเก็บเงินก้อนนี้ไว้ฉีดยาให้พ่อ เพราะทุกครั้งที่เข้าสู่ช่วงกลางฤดูหนาว อาการปวดขาของเขาก็จะยิ่งกำเริบหนักขึ้น

แต่เมื่อสองวันก่อนเหยียนเจี้ยนซานล้มป่วยต้องฉีดยา ก็หมดไปอีกเกือบหนึ่งหยวน

เงินที่เหลือนี้อย่าว่าแต่จะประคองไปให้ถึงปีหน้าเลย แม้แต่ค่าฉีดยาช่วงสิ้นปีก็ยังไม่พอ

อีกอย่าง หน้าหนาวในหน่วยผลิตก็ไม่มีงานให้ทำ เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะไปหาเงินจากที่ไหน ได้แต่เอ่ยปากถามฟางอันดู

เหยียนเจี้ยนซานได้ยินคำพูดของลูกสาวก็ปวดใจราวกับถูกมีดกรีด

เด็กวัยไล่เลี่ยกับเสี่ยวฮุ่ยต่างก็มีพ่อแม่คอยประคบประหงม แต่เขานอกจากจะหาเงินเลี้ยงดูลูกไม่ได้แล้ว ยังต้องให้เสี่ยวฮุ่ยหาเงินมารักษาตัวเองอีก

ฟางอันเหลือบมองเหยียนเจี้ยนซาน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ห้ามปรามก็อดลังเลไม่ได้

ชาติก่อน เหยียนเสี่ยวฮุ่ยขึ้นเขาไปล่าสัตว์หลังปีใหม่แล้วต้องจบชีวิตลงที่เขาอานม้า

ตอนนี้ปืนถูกเขาเอามาแล้ว เธอคงไม่ถึงกับต้องไปตายที่นั่นอีก แต่อาการป่วยของลุงเหยียนจะทรุดหนักลงหลังปีใหม่ หากที่บ้านไม่มีเงิน ไม่แน่ว่าเธออาจจะต้องเดินซ้ำรอยเดิม

แม้ชาติก่อนเขาจะไม่ได้ข้องแวะกับสองพ่อลูกนี้มากนัก แต่หลังจากเกิดใหม่ หากไม่ได้ลุงเหยียนให้ยืมปืน ป่านนี้เขาก็คงตายอยู่ที่เขาอานม้าไปแล้วเหมือนกัน

“เรื่องไปขายปลาน่ะช่างมันเถอะ ฟ้ายังไม่ทันสว่างผมก็ต้องเข้าอำเภอแล้ว…”

“ฉันตื่นไหวนะ!” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยรีบพูดอย่างร้อนรน “ตอนหน้าร้อนก่อนจะลงนา ตีสองตีสามฉันก็ตื่นแล้ว!”

เหยียนเจี้ยนซานมองดูลูกสาวแล้วถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

“ที่ที่เจ้าอันมันเอาปลาไปขายมีคนคอยจับ แกไม่รู้เรื่องรู้ราว โดนจับขึ้นมาจะทำยังไงวะ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยไม่กล้าเถียง ได้แต่กำมือน้อยๆ แน่นจนไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ไม่ใช่หรอก เธอฟังผมก่อน ต่อให้เธอตื่นไหว แต่ถ้าเราสองคนเข้าอำเภอไปด้วยกัน คนอื่นเห็นเข้ามันจะไม่ดี” ฟางอันยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยขึ้น

ยุคสมัยนี้คำคนน่ากลัวจะตาย อย่าว่าแต่หนุ่มโสดสาวโสดเข้าอำเภอไปด้วยกันตอนดึกดื่นเลย แค่เดินสวนกันแล้วคุยกันสองสามประโยคบนถนน พวกป้าๆ ในหน่วยผลิตก็เอาไปแต่งนิยายได้เป็นสิบๆ เรื่องแล้ว!

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งจะเข้าใจ จึงก้มหน้าลงด้วยความผิดหวัง

“เอาแบบนี้แล้วกัน เรื่องขายปลาผมไปคนเดียว ส่วนเธอกับลุงเหยียนช่วยผมจับปลา ผมจะจ่ายเงินให้เป็นรายวัน หรือไม่พวกคุณก็เอาตาข่ายของตัวเองมา จับได้เท่าไหร่ก็จินน้ำหนักคิดเป็นจินขายให้ผม แล้วผมเอาไปขายในอำเภอเอง”

“จริงเหรอ”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

“เสี่ยวอัน ปลาเยอะขนาดนั้นจะขายหมดเรอะวะ”

เหยียนเจี้ยนซานถามอย่างลังเล

“ขายออกแน่นอนไม่ต้องห่วง อยู่ที่ว่าพวกคุณจะเลือกแบบไหน…”

“งั้นจะมัวพูดอะไรอีกล่ะ ถ้าแกมั่นใจว่าขายออกก็ไปช่วยกันจับ ตาข่ายพวกนี้ทิ้งไว้ที่บ้านก็ไม่ได้ใช้อะไรอยู่แล้ว!” เหยียนเจี้ยนซานตัดสินใจเลือกทางหลังทันที

“ลุงเหยียน ผมต้องบอกไว้ก่อนนะ ถ้าจับไม่ได้ผมไม่จ่ายเงินให้นะ!”

ฟางอันเอ่ยหยอกทีเล่นทีจริง

“เฮ้ย ไอ้หนูนี่ หน้าร้อนตอนไปจับปลากับพี่ใหญ่ของแก ข้าจับได้เยอะที่สุดแล้วมั้ง เสี่ยวฮุ่ย ไปเอาตาข่ายออกมา แกจะไปตอนไหนล่ะ”

เหยียนเจี้ยนซานพูดจบก็หันไปมองฟางอัน

“ผมจะกลับไปเอาตาข่ายที่บ้านเดี๋ยวนี้แหละครับ”

“งั้นพอดีเลย ไปด้วยกันเลย!” เหยียนเจี้ยนซานเดินกลับเข้าห้องไปเปลี่ยนรองเท้าบุนวม

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยหยิบตาข่ายสองปากออกมาวางไว้ที่ลานบ้าน เธอเดินกลับเข้าห้อง คิดไปคิดมาก็ไม่ได้เปลี่ยนชุด พอออกมาก็หยิบชะแลงเหล็กกับอีเต้อออกมาตามที่ฟางอันบอก

เมื่อกี้ตอนล้างเนื้อ มีเลือดกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้าของเธอไปบ้าง แต่พอคิดว่าไปแม่น้ำตงต้าก็ต้องทำงานอยู่ดี เธอเลยขี้เกียจเปลี่ยน

“ส่งมาให้ผมเถอะ!”

ฟางอันยกตาข่ายดักปลากับอีเต้อขึ้นไปวางไว้บนเลื่อนหิมะจนหมด

“ฟางอัน ขอบใจนะ แล้วก็นะ…เมื่อกี้ตอนแกไปล่าหมาป่า ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเห็นเหยียนเจี้ยนซานยังไม่ออกมา จึงกระซิบถามเสียงเบา

“อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก ผมมีปืนไปด้วยนี่”

ฟางอันยิ้มตอบโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยพยักหน้าอย่างโล่งอก พอลุงเหยียนเปลี่ยนรองเท้าเสร็จเดินออกมา เธอก็เอากุญแจมาคล้องประตูด้านนอก แล้วเดินตามฟางอันกลับบ้าน

“รู้งี้ผมไม่ลากมาให้เหนื่อยหรอก ชำแหละเนื้อเสร็จหมดแล้วเหรอครับ”

ฟางอันชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย

“เสร็จหมดแล้ว หมาป่าพวกนั้นมันฝูงเดียวกันใช่ไหม ฆ่าเกลี้ยงรึยังล่ะ” เหยียนเจี้ยนซานยันไม้เท้าถามซ้ำ

“ลุงรู้ได้ไงว่าเป็นฝูงเดียวกัน” ฟางอันถามอย่างแปลกใจ

“ก็ไส้พวงที่แกหยิบเผื่อมาให้ข้ามันเป็นของหมาป่าตัวแก่ มองแวบเดียวก็รู้แล้ว”

ฟางอันเบิกตากว้าง อึ้งไปนิดหนึ่ง

สมแล้วที่เป็นนายพรานเก่า ดูแค่ลำไส้ก็รู้ได้เลยเหรอเนี่ย

แต่พอมาคิดดูดีๆ ความจริงเขาก็พอแยกแยะออกอยู่เหมือนกัน

ลำไส้ของหมาป่าตัวแก่จะยาวกว่า เพราะมันแก่แล้ว รอยย่นด้านนอกจึงมีน้อย ส่วนลำไส้ของลูกหมาป่าจะสั้นกว่า และค่อนข้างเล็กกว่าเพราะยังโตไม่เต็มที่

“ฝูงเดียวกันครับ หมาป่าตัวแก่หนึ่งตัวพาลูกมาสามตัว ก่อนกลับผมก็ไม่เห็นตัวอื่นอีกนะ” ฟางอันพูดจริงปนเท็จ

“สามตัวนั้นเป็นลูกมันหมดเลยเหรอ” เหยียนเจี้ยนซานถามต่อ

“ครับ ตัวขนาดไล่เลี่ยกันหมดเลย”

“งั้นคราวหน้าไปแถวนั้นก็ระวังตัวให้ดีล่ะ ไอ้พวกหมาป่านี่ถ้าฆ่าไม่หมดฝูง มันต้องกลับมาคิดบัญชีกับแกแน่” เหยียนเจี้ยนซานเตือน

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยได้ยินเข้าก็หันไปมองฟางอันด้วยความกังวลอีกรอบ

“ผมรู้แล้วครับ เรื่องนี้อย่าไปบอกพี่ชายกับพี่สะใภ้ผมนะ” ฟางอันไม่ได้สังเกตสายตาของเธอ ได้แต่กระซิบบอกเหยียนเจี้ยนซานเบาๆ

“ไอ้เด็กนี่!”

เหยียนเจี้ยนซานเข้าใจความคิดของฟางอันได้ในทันที

ทั้งสามคนเดินคุยกันพลางมุ่งหน้าขึ้นเหนือ เลี้ยวเข้าตรอกบ้านของฟางเต๋อหมิง

ในเวลาเดียวกันนั้น

สี่คนในบ้านเพิ่งกินมื้อเที่ยงเสร็จพอดี

เฉินเยี่ยนฟางล้างถ้วยชามเสร็จ กำลังถือถังน้ำล้างชามเตรียมจะเอาไปเท แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูก็เห็นฟางอันเดินเข้ามาในลานบ้าน บนเลื่อนหิมะด้านหลังยังมีตาข่ายดักปลากับอีเต้อวางอยู่

“เสี่ยวอัน ทำไมลากกลับมาล่ะ อ้าว พี่เหยียน เสี่ยวฮุ่ย พวกพี่มากันได้ไงเนี่ย” เฉินเยี่ยนฟางถามจบถึงเพิ่งมองเห็นสองคนที่เดินตามหลังมา

“ส่งมาให้ผมเถอะพี่!”

ฟางอันวางเชือกเลื่อนหิมะลง แล้วแย่งถังน้ำเสียไปเททิ้งลงในร่องระบายน้ำตรงข้ามประตูรั้ว

เฉินเยี่ยนฟางจะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว

“เจ้าอันมันบอกว่าบ่ายนี้จะไปจับปลาที่แม่น้ำตงต้า ฉันเลยกะว่าจะไปกับมันด้วย เผื่อหาเงินได้สักหน่อย” เหยียนเจี้ยนซานอธิบาย

“งั้นรีบเข้าบ้านก่อนสิพี่!”

เฉินเยี่ยนฟางรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ต่อหน้าทั้งสองคนก็ยังไม่ได้ซักไซ้ฟางอัน เธอรับถังเปล่าคืนมาแล้วพาทั้งคู่เข้าบ้าน

ในบ้าน

ฟางเต๋อหมิงกินข้าวเสร็จก็ให้ฟางอิงอิงเข็นเขาออกมาห้องโถง เวลานี้กำลังนั่งผิงไฟอยู่ข้างเตา มองดูลูกสาวช่วยแม่เก็บกวาดครัว

เหยียนเจี้ยนซานพาเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินเข้ามา พอเห็นฟางเต๋อหมิงก็ชะงักไป

“เต๋อหมิง แกนั่งได้แล้วเหรอวะ”

เหยียนเจี้ยนซานรีบก้าวเข้าไปหาฟางเต๋อหมิงอย่างไว

“ยังหรอกพี่ เสี่ยวอันมันต่อรถเข็นให้ พอเอนขึ้นมาได้หน่อย แต่จริงๆ ก็ยังต้องนอนอยู่ดี” ฟางเต๋อหมิงโบกมือ

“แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว ค่อยๆ ชันตัวขึ้นมาได้ อีกหน่อยก็นั่งได้เองแหละ”

เหยียนเจี้ยนซานยิ้มอย่างโล่งอก พลางก้มๆ เงยๆ สำรวจดูรถเข็น “ทำออกมาได้ดีเชียวนี่ เสี่ยวอันไปวานให้ใครทำให้น่ะ”

“เฒ่าจางที่เสี่ยวไป๋หยางโกวโน่นจ้ะ เสี่ยวอันเป็นคนออกแบบเองหมดเลยนะ” เฉินเยี่ยนฟางยิ้มแย้มพลางเสริมขึ้นมา พูดจบก็แอบปรายตามองเหยียนเสี่ยวฮุ่ย

เวลานี้เหยียนเสี่ยวฮุ่ยกำลังจับจ้องมองสำรวจรถเข็นคันนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เจ้าอันออกไปข้างนอกคราวนี้ได้วิชาติดตัวมาไม่น้อยเลยแฮะ ถึงขั้นทำของพวกนี้เป็นด้วย”

เหยียนเจี้ยนซานพยักหน้าเอ่ยชม

“พี่สะใภ้ เก็บของเสร็จหรือยังครับ”

ฟางอันลากเลื่อนหิมะเข้ามาในลานบ้าน เอาตาข่ายดักปลาสองปากกับสวิงในเพิงเก็บของออกมา แล้วขนชะแลงเหล็กกับอีเต้อขึ้นไปวางบนเลื่อนจนเสร็จสรรพถึงได้เดินเข้าบ้าน

“เสร็จแล้ว จะไปกันตอนนี้เลยเหรอ”

เฉินเยี่ยนฟางหันมาถาม

“ครับ ผมเตรียมของเสร็จหมดแล้ว ที่บ้านยังมีเสื้อบุนวมอีกไหม เอามาคลุมให้พี่ใหญ่หน่อย เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ฟางอันถามต่อ

“มีจ้ะ”

“อ้าว แกก็จะไปด้วยเรอะ” เหยียนเจี้ยนซานหันไปถามฟางเต๋อหมิงอย่างแปลกใจ

“ออกไปสูดอากาศหน่อยน่ะพี่” ฟางเต๋อหมิงตอบเรียบๆ

“ไม่ให้ไปก็งอแงอีก”

เฉินเยี่ยนฟางยื่นเสื้อบุนวมให้ฟางอัน พลางบ่นอุบอิบเสียงเบา

“เอาเถอะ ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดี อุดอู้อยู่แต่ในห้องเดี๋ยวจะพานเฉาเอาเปล่าๆ” เหยียนเจี้ยนซานช่วยฟางอันคลุมเสื้อให้ฟางเต๋อหมิง

พอจัดแจงเรียบร้อย ฟางอันก็ลากเลื่อนหิมะออกจากลานบ้านนำไปก่อน

เฉินเยี่ยนฟางสวมหมวกและถุงมือให้ฟางเต๋อหมิง ลงกลอนประตูรั้วแน่นหนา แล้วเข็นรถเข็นตามไป

เหยียนเจี้ยนซานค้ำไม้เท้าช่วยออกแรงเข็น พลางคุยเล่นกับฟางเต๋อหมิงไประหว่างทาง

ฟางอิงอิงวิ่งไปช่วยดันรถเข็นอีกข้าง

ฟางซือเฉิงเบียดเข้าไปไม่ได้ จึงได้แต่วิ่งไปช่วยฟางอันลากเลื่อนหิมะ

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งไปช่วยฟางอันลากอีกแรง

เฉินเยี่ยนฟางเห็นเหยียนเสี่ยวฮุ่ยไปช่วยฟางอัน กำลังคิดจะสะกิดให้ฟางเต๋อหมิงดู แต่เหลือบไปเห็นลุงเหยียนเข้าเสียก่อน เลยไม่กล้าพูดอะไรออกมา

“เสี่ยวอัน นั่นพี่เต๋อหมิงนี่หว่า ลุกขึ้นมานั่งได้แล้วเรอะ”

พอลัดเลาะตามซอยหน้าบ้าน เลี้ยวเข้าถนนสายตะวันออกมุ่งหน้าไปทางเหนือ ก็เจอกับโจวต้าเฉียงเดินสวนมาพอดี

“อืม จะไปไหนกันล่ะนั่น”

ฟางเต๋อหมิงยิ้มถามอย่างอารมณ์ดี

“เพิ่งเล่นกันเสร็จ จะกลับไปหาอะไรกินสักหน่อย” โจวต้าเฉียงพูด พลางมีพวกผู้ชายอีกหกเจ็ดคนเดินตามหลังมา ในนั้นมีเฉินต้าฟารวมอยู่ด้วย

ทว่าเฉินต้าฟาพอเห็นพวกฟางอันก็ไม่ได้เอ่ยปากทัก ได้แต่ปรายตามองเหยียนเสี่ยวฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้างฟางอันแวบหนึ่ง

“แล้วพวกนายจะไปทำอะไรกันล่ะเนี่ย” โจวต้าเฉียงถามต่อ

“จะไปจับปลาที่แม่น้ำตงต้าหน่อยน่ะ” ฟางอันไม่ได้คิดจะปิดบัง

บนเลื่อนหิมะด้านหลังวางตาข่ายดักปลาไว้ตั้งสี่ผืน ใครเห็นก็ดูออกทั้งนั้น

“เอาเรื่องนี่หว่า เมื่อวานคงได้เงินไปไม่น้อยล่ะสิ วันนี้ถึงได้ยกโขยงกันมาทั้งบ้าน พวกนายตามสบายนะ ฉันกลับก่อนละ” โจวต้าเฉียงยิ้มให้ แล้วพากลุ่มคนที่ตามหลังเดินมุ่งหน้าลงใต้ไป

“ไอ้เด็กนี่เมื่อวานมันหาได้เท่าไหร่กันเชียววะ ถึงได้ดิ้นรนออกไปจับปลาอีกแล้ว”

พอกลุ่มนั้นเดินห่างออกไปหลายวาจนแน่ใจว่าฟางอันไม่ได้ยินแล้ว จึงเริ่มซุบซิบกัน

“ได้กับผีน่ะสิ ปลามันจะขายได้สักกี่หยวนกันเชียว บ้านไหนอยากกินก็ไปเจาะรูน้ำแข็งจับเอาเองก็สิ้นเรื่อง ใครมันจะโง่ไปซื้อกับมัน”

“ในอำเภอจะไปหารูน้ำแข็งที่ไหนเจาะเล่า”

“ถึงอย่างนั้นมันก็ขายไม่ออกอยู่ดี ใครเขาไม่ไปซื้อที่ร้านอาหารของรัฐบ้าง จะมาง้อมันทำไม”

“ต้องพี่หลี่นี่สิ พูดทีเดียวแทงใจดำเลย ไอ้เด็กนี่มันก็แค่ทำเป็นเก่ง จะเอาไปขายให้ใครได้ ไม่แน่วันดีคืนดีอาจโดนจับขังคุกเข้าซังเตก็ได้!”

เฉินต้าฟารีบพูดเออออผสมโรง

คราวก่อนหยวนหยวนเห็นฟางอันลากตะกร้าสานใบใหญ่กลับมาตามถนนสายตะวันออก ข้างบนคลุมกระสอบป่านผืนโตไว้ ใครจะไปรู้ว่าข้างใต้ซ่อนอะไรไว้

เผลอๆ ก็มีแต่ปลานั่นแหละ ขายไม่ออกเลยต้องขนกลับมากินเองที่บ้าน

เฉินต้าฟาเบะปาก ยิ้มเยาะพลางปรายตามองฟางอันแวบหนึ่ง แล้วเชิดหน้าเดินกลับบ้านไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง