บทที่ 63 เหยียนเสี่ยวฮุ่อยากขายปลา

ในบ้าน

ฟางอิงอิงยกหัวใจกับตับหมาป่าเข้ามาเป็นคนแรก ใช้มีดทำครัวหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วหย่อนลงหม้อ ตอนนี้ต้มจนสุกไปได้สามส่วนแล้ว

ฟางอันเข็นฟางเต๋อหมิงตามเข้ามา จอดไว้ข้างเตาไฟตรงห้องด้านนอก

เมื่อครู่พี่ชายใหญ่อยู่ข้างนอกนานเกินไป ให้ผิงไฟเสียหน่อยจะได้ไม่เป็นหวัด

จากนั้นเขาก็แวะไปดูแป้งเชื้อที่ห้องฝั่งตะวันออก

เมื่อวานตอนบ่าย เขาบอกว่าจะนึ่งหมั่นโถว แต่ที่บ้านไม่มีแป้งเชื้อเลยต้องทำสดๆ ตอนนี้หมักได้ที่พอดีแล้ว

"พี่สะใภ้ ข้าวเที่ยงพอกินไหม"

"พอ ผัดเนื้อยังเหลืออยู่อีกหน่อย เดี๋ยวต้มหัวใจกับตับสุกแล้วพวกเราก็กินข้าวกันได้เลย ซี่โครงนั่นรอเสร็จงานกลับมาค่อยตุ๋นแล้วกันเนอะ" เฉินเยี่ยนฟางลองหยั่งเชิงถาม

ฟางอันชำเลืองมองกะละมังเหล็กใบเล็กที่ตักข้าวใส่ไว้บนเตา ในนั้นยังมีอยู่เต็ม พอกินสำหรับห้าคนจริงๆ ด้วย

"ได้ครับ ผมนวดแป้งก่อน แป้งเชื้อขึ้นฟูดีแล้ว กินข้าวเที่ยงเสร็จ ตกเย็นก่อนจะตุ๋นซี่โครงค่อยนึ่งหมั่นโถวสักสองสามลูก พอกินหมั่นโถวแนมกับน้ำแกงซี่โครงได้พอดี"

ฟางอันหยิบถ้วยข้าวกระเบื้องใบเล็ก ตักแป้งสี่ถ้วยใส่ลงในอ่างเคลือบสีเหลือง เติมน้ำสะอาดลงไปนิดหน่อยแล้วเริ่มลงมือนวดแป้ง

"ฮี่ๆ…"

ฟางซือเฉิงเกาะพนักพิงรถเข็น พอได้ยินว่าจะได้กินหมั่นโถวแป้งขาวก็หัวเราะร่าอย่างดีใจ

ฟางอิงอิงได้ยินอย่างนั้นตาก็เป็นประกาย เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกนอกหน้าเหมือนน้องชาย

"ไอ้หยา เสี่ยวอัน ทำไมทำเยอะขนาดนี้อีกล่ะ กินให้พอรู้รสก็พอแล้ว จะกินมันทุกมื้อได้ยังไง"

เฉินเยี่ยนฟางจัดฟืนเสร็จเดินมาชะโงกดู มองแป้งในอ่างแล้วรู้สึกเสียดายของขึ้นมา

"หมั่นโถวเก็บได้หลายวันไม่บูดหรอกครับ ทำทั้งทีก็ทำให้เยอะหน่อย แป้งขาวนี่ก็ไม่ได้แพงอะไรขนาดนั้น"

ฟางอันนวดแป้งจนเนียน ใส่แป้งเชื้อลงไปแล้ววางพักไว้ข้างๆ

ส่วนแป้งเชื้อที่เหลือก็ทิ้งไว้ในอ่าง เก็บไว้ใช้คราวหน้า ของแบบนี้ต่อให้แห้งกรัง คราวหน้าเติมน้ำลงไปหน่อยก็ใช้ต่อได้เหมือนเดิม

พริบตาเดียว ข้าวเที่ยงก็เสร็จเรียบร้อย

เฉินเยี่ยนฟางหั่นหัวใจกับตับเป็นแผ่นบางๆ รินซีอิ๊วใส่ถ้วยเล็กไว้จิ้มกิน จากนั้นเธอก็ล้างมือจนสะอาด ตักหัวผักกาดดองเค็มออกมาซอยเป็นเส้น

ฟางอันยกข้าวที่อุ่นร้อนกับผัดเนื้อขึ้นโต๊ะ แล้วเข็นฟางเต๋อหมิงกลับไปที่ห้องฝั่งตะวันออก ให้รถเข็นพิงชิดกับตู้เสื้อผ้า เพื่อกันไม่ให้พนักพิงหงายหลังลงไปกะทันหัน

ถึงแม้ฟางเต๋อหมิงจะนั่งมานานขนาดนี้แล้วพนักพิงก็ไม่หลุด แต่ระวังไว้หน่อยย่อมดีกว่า ขืนพลาดท่าเคล็ดขัดยอกจนอาการทรุดหนัก สู้ไม่ทำรถเข็นนี้ขึ้นมายังจะดีเสียกว่า

ฟางเต๋อหมิงพิงพนัก ยื่นมือไปหยิบชามกับตะเกียบ สองมือสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

สามเดือนแล้ว ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องให้คนอื่นมาคอยป้อน สามารถลุกขึ้นมานั่งกินข้าวเองได้เสียที

"เต๋อหมิง ไหวแน่นะ"

เฉินเยี่ยนฟางถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรหรอก" ฟางเต๋อหมิงคีบผัดเนื้อเข้าปาก ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งหอมหวานจับใจ

"พี่ใหญ่ ค่อยๆ กินนะ ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนต้องรีบบอก"

ฟางอันเตือน

ฟางเต๋อหมิงพยักหน้า ทว่าตลอดมื้อนี้เขาก็กินเองตลอด และไม่ได้รู้สึกอึดอัดไม่สบายตรงไหนเลย

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้พอนั่งขึ้นมาได้ อารมณ์ก็ดีเป็นพิเศษ กินข้าวได้มากกว่าเมื่อวานตั้งครึ่งชาม

เฉินเยี่ยนฟางยิ้มจนหุบปากไม่ลง

หมอเสิ่นเคยบอกไว้นานแล้วว่าโรคนี้ขาดสารอาหาร ต้องกินเยอะๆ ถึงจะหายเร็ว

แต่เมื่อก่อนตอนกินแผ่นแป้งหยาบ เธอต้องคอยเกลี้ยกล่อมให้ฟางเต๋อหมิงกินเยอะๆ แต่เขากลับไม่ยอมแตะ กินไปได้แค่ครึ่งแผ่นก็ไม่ยอมกินต่อแล้ว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขากินได้เยอะขนาดนี้

"พี่สะใภ้ พวกพี่ค่อยๆ กินไปนะ ผมจะเอาตาข่ายไปคืนลุงเหยียน เดี๋ยวกลับมาช่วยเก็บกวาด" ฟางอันกินเสร็จก็คว้าเสื้อบุนวมตัวใหญ่มาสวม

"ตาข่ายสองปากนั่นน่ะ แกถือคนเดียวไหวเรอะ"

"ผมจะลากเลื่อนหิมะไป พอดีจะได้ลองดูด้วยว่าใช้ดีไหม" ฟางอันเดินออกจากประตู ปลดเลื่อนหิมะที่วางอยู่ข้างกองฟืนลงมา เดินไปที่เพิงเก็บของหยิบตาข่ายของลุงเหยียนออกมา พร้อมกับเอาตาข่ายตาขนาดสามนิ้วมือที่เขาเพิ่งซื้อมาใหม่วางลงไปคู่กัน

"เสี่ยวอัน ระวังๆ หน่อยนะ"

เฉินเยี่ยนฟางคลุมเสื้อนอกเดินออกมากำชับที่หน้าประตู

"ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่ลานบ้านข้างหน้านี่เอง!"

ฟางอันยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ ลากเลื่อนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ระหว่างทางยังวิ่งเหยาะๆ ไปสองสามก้าว

ช่วงเวลานี้แต่ละบ้านไม่ค่อยได้กวาดหิมะหน้าประตูกันเท่าไร บนถนนมีแต่หิมะที่ถูกเหยียบจนแน่น เลื่อนวิ่งบนพื้นหิมะลื่นไหลราวกับอยู่บนลานน้ำแข็ง ลากอย่างไรก็ไม่เปลืองแรง

ฟางอันลองลากดูสองสามทีก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ พอเดินมาถึงทางแยกฝั่งตะวันตกก็เลี้ยวลงใต้ มุ่งหน้าไปยังบ้านของลุงเหยียนเรื่อยๆ

เฉินเยี่ยนฟางยืนมองส่งฟางอันจนลับสายตา จึงค่อยกลับเข้าบ้านไปกินข้าวต่อ

อีกด้านหนึ่ง

ฉางอวี้เฉิงวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าบ้านของฉางอวี้ซาน พอเห็นประตูปิดล็อกอยู่ก็ยืนรออยู่นานสองนาน หนาวจนต้องสูดปากซี้ดซ้าด กระทั่งตอนนี้ถึงได้เห็นฉางอวี้ซานเดินกลับมาจากทางทิศตะวันออก

"พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกพี่ไปไหนกันมาเนี่ย"

ฉางอวี้เฉิงเอามือกุมหูแล้ววิ่งเข้าไปหา

"พ่อของพี่สะใภ้แกป่วย เลยพาไปหาเสี่ยวหรงให้ช่วยฉีดยา แล้วแกมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ" ฉางอวี้ซานเปิดประตูรั้วพลางเอ่ยถาม

"มีเรื่องจะคุยกับพี่เนี่ย รอตั้งนานแล้ว"

"ถึงได้ว่าแกมันซื่อบื้อไง! ไม่มีใครอยู่บ้านก็กลับไปก่อนสิ ค่อยมาคุยทีหลังไม่ได้รึไง เดี๋ยวก็ได้หนาวตายหรอก!" ฉางอวี้ซานด่าเข้าให้

"เอาน่า พอเถอะ รีบพาน้องเฉิงเข้าบ้านไปผิงไฟให้อุ่นก่อน" เฉิงอิงซึ่งโพกผ้าสีเหลืองไว้ตบแขนฉางอวี้ซานเบาๆ

"น้องเฉิง น้ำนี่ต้มไว้ตั้งแต่เช้า ยังอุ่นๆ อยู่เลย รีบดื่มสักหน่อยสิ"

หลังจากทั้งสามคนเดินเข้าบ้าน เฉิงอิงก็รินน้ำอุ่นส่งให้ฉางอวี้เฉิงชามหนึ่ง

"ขอบคุณครับพี่สะใภ้ ทำไมพวกพี่ไปกันนานจังล่ะ" ฉางอวี้เฉิงถามอย่างแปลกใจ

"ก็รอเสี่ยวหรงน่ะสิ ทางหมินซิงมีคนป่วย เลยให้เสี่ยวหรงแวะไปดู เพิ่งจะกลับมาได้ประเดี๋ยวเดียวเอง แล้วแกมีเรื่องรีบร้อนอะไรวะ"

ฉางอวี้ซานพูดพลางควักกล้องยาสูบขึ้นมาอัดควันเข้าปอดหนึ่งฟอด

"เรื่องใหญ่แล้วพี่! ปืนของลุงเหยียน ฟางอันเอาไปแล้ว!"

"แกว่าอะไรนะ?" ฉางอวี้ซานชะงักไป ถือกล้องยาสูบค้างอยู่นานสองนานยังเรียกสติตัวเองไม่กลับมา

"ฉันก็นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ที่แท้ก็แค่นี้ เขาเอาไปก็เอาไปสิ เกี่ยวอะไรกับบ้านเราล่ะเนี่ย ถึงกับยอมให้ตัวเองหนาวสั่นเป็นหมาตกน้ำเพราะเรื่องแค่นี้" เฉิงอิงบ่นอุบ

"เธอจะไปรู้อะไร หลบไปข้างๆ โน่นไป๊!" ฉางอวี้ซานตวาดไล่ ก่อนจะหันไปมองฉางอวี้เฉิง "เรื่องมันตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?"

เฉิงอิงปรายตามองทั้งสองคนโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปง่วนอยู่ที่ห้องด้านนอกคนเดียว

"ก็เมื่อกี้นี่เอง! เมื่อกี้ฟางอันล่าหมาป่ามาได้ตั้งสี่ตัว โดนยิงตายด้วยปืนทั้งหมดเลย ฉันเห็นปืนแล้ว เป็นปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ของตาลุงเหยียนแน่ๆ!" ฉางอวี้เฉิงพูดอย่างมั่นใจ

"มารดามันเถอะ ไอ้เด็กเวรนี่…"

ฉางอวี้ซานด่าได้ครึ่งเดียวก็พลันหุบปากฉับ "เดี๋ยวนะ แกแน่ใจนะว่าเป็นกระบอกของตาลุงเหยียนจริงๆ?"

"แน่สิพี่! เมื่อกี้ฉันยังเห็นฟางอันเอาเนื้อไปให้ตาลุงเหยียนอยู่เลย ถ้าไม่ใช่ปืนของแก มีหรือมันจะเอาเนื้อไปให้? แถมให้ตั้งเยอะแยะ!"

บ้านของฉางอวี้ซานกับบ้านเหยียนเจี้ยนซานอยู่ถนนเส้นเดียวกัน ตอนฉางอวี้เฉิงยืนอยู่หน้าประตูรั้ว เห็นเกวียนม้าแล่นมาจากทางทิศตะวันออก เลยแกล้งวิ่งไปข้างหน้าสองสามก้าวเพื่อชะโงกดูว่าเป็นใคร

"เหอะ เจ้าเด็กนี่หาเรื่องรนหาที่ตายแท้ๆ แบบนี้ไม่เท่ากับช่วยเปิดทางสะดวกให้พวกเราหรือไงวะ?"

ฉางอวี้ซานแสยะยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

"พี่ใหญ่ หมายความว่าไงอะ?" ฉางอวี้เฉิงเกาหัวแกรกๆ ฟังไม่ค่อยเข้าใจ

"แกคอยไปจับตาดูไว้ว่าฟางอันมันจะขึ้นเขาตอนไหน ถ้ามันโดนหมาป่ากัดตายกลางทางขึ้นมา พวกเราก็แค่ไปเก็บปืนกลับมา มันก็ตกเป็นของพวกเราแล้วไม่ใช่หรือไง?"

…

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันลากเลื่อนหิมะมาถึงบ้านเหยียนเจี้ยนซาน

เวลานี้เหยียนเจี้ยนซานเพิ่งชำแหละและล้างเนื้อหมาป่าเสร็จพอดี แบ่งก้อนหนึ่งไว้ทำมื้อเย็น ส่วนที่เหลือเพิ่งขนไปแช่แข็งไว้ในเพิงเก็บของฝั่งตะวันตก

"ลุงเหยียน!" ฟางอันเดินเข้ามาในลานบ้านพลางส่งเสียงร้องทัก

"เสี่ยวอัน? นี่แกเอาอะไรมาล่ะเนี่ย" เหยียนเจี้ยนซานมองเลื่อนหิมะด้วยความแปลกใจ

"สองวันก่อนผมยืมตาข่ายลุงไป เมื่อกี้ลืมหยิบมาให้น่ะครับ" ฟางอันพูดพลางยื่นตาข่ายส่งให้

"อ้าว จะรีบร้อนอะไรปานนั้น แล้วทำไมมีสองปากล่ะหว่า?"

"ตอนปลดปลาทำมันขาดไปหลายรู ผมเลยซื้อปากใหม่มาคืนให้ครับ" ฟางอันยิ้มบางๆ พลางยื่นของให้

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเบิกตากลมโต อ้าปากค้างอย่างตะลึงงัน

แต่ก่อนมีคนมาขอยืมตาข่ายที่บ้านตั้งเยอะแยะ ตอนปลดปลาทำขาดน่ะเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่ไม่เคยมีใครคิดจะชดใช้ให้เลยสักคน ฟางอันเป็นคนแรกจริงๆ!

"ขาดแค่ไม่กี่รูจะไปกลัวอะไร เอาคืนไป!"

ลุงเหยียนโบกไม้โบกมือปฏิเสธ ไม่ยอมรับไว้

"ซื้อมาแล้วก็รับไปเถอะครับ ผมทำพังจะไม่ให้ชดใช้ได้ยังไง" ฟางอันยัดใส่มือลุงเหยียนอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ "ผมกลับก่อนนะครับ"

"ไม่อยู่คุยกันต่ออีกหน่อยหรือจ๊ะ?"

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเห็นฟางอันจะกลับก็ตั้งใจจะถามว่าเขาเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ทว่าเหยียนเจี้ยนซานกลับเอ่ยปากถามตัดหน้าเสียก่อน

"ไม่ละครับ เดี๋ยวผมต้องไปแม่น้ำตงต้าอีก"

"แกเดี๋ยวก่อนสิ! เมื่อวานเพิ่งลงตาข่ายไปปากหนึ่งไม่ใช่เรอะ กินหมดเร็วขนาดนั้นเชียว?"

เหยียนเจี้ยนซานเบิกตากว้างถาม

ตาข่ายปากหนึ่งได้ปลาตั้งหลายสิบจิน จะกินหมดเร็วขนาดนั้นได้ยังไง?

"ที่จับได้เมื่อวานผมเอาไปขายหมดแล้วครับ พรุ่งนี้ไม่มีอะไรทำเลยว่าจะไปอีกสักรอบ"

"ขายเรอะ? เอาไปขายในอำเภอนี่นะ? ที่นั่นไม่มีคนคอยจับหรือไง จะไปเสี่ยงทำไมกันวะ?"

เหยียนเจี้ยนซานยังไม่รู้เรื่องที่ฟางอันเอาปลาไปขาย จึงขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย

"ถ้ามีคนจับก็ค่อยหาทางเอาตัวรอดสิครับ ได้เงินสักนิดสักหน่อยก็ยังดี ผมไปก่อนนะลุง!"

"อ้าว ฟางอัน!"

ฟางอันไม่ได้อธิบายอะไรมาก ตอบส่งๆ ไปคำหนึ่งแล้วหมุนตัวเตรียมจะกลับบ้าน

ทว่าในวินาทีถัดมา

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยกลับซอยเท้าเร็วๆ เข้ามาขวางหน้าฟางอันไว้ แทนที่จะถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เธอกลับเอ่ยถามอึกๆ อักๆ ออกมาว่า "เอ่อ…ฉัน…ฉันขอไปขายปลากับนายด้วยได้ไหมจ๊ะ? ฉัน…ฉันก็อยากหาเงินได้บ้างเหมือนกัน…"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง