บทที่ 62 บ่ายนี้ไปจับปลากัน!

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันเอาเนื้อไปให้ลุงเหยียนเสร็จก็บังคับเกวียนม้ากลับบ้าน ผูกเจ้าเบอร์หกสิบห้าไว้กับรั้วตามเดิม แล้วหยิบขาหลังของหมาป่าตัวแก่เดินตรงไปบ้านลุงหลิว

"เสี่ยวอัน? นั่นหอบอะไรมาอีกน่ะ?"

ฟางอันเดินเข้าลานบ้านแล้วตรงไปที่ประตูทันที

พอดีกับที่จางซิ่วหงกำลังทำกับข้าวอยู่ในห้องด้านนอก พอเห็นฟางอันก็รีบปรี่ออกมารับ

ลุงหลิวที่กำลังนอนฟังวิทยุอยู่ในห้องฝั่งตะวันออก พอได้ยินเสียงก็สวมรองเท้าบุนวมแบบเหยียบส้นเดินพรวดพราดออกมา

"ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเอาของมาให้อีก!"

ลุงหลิวปั้นหน้าตึงดุเข้าให้

"ที่บ้านมีพอกินครับ ล่ามาได้ก็เลยเอามาให้ชิมกัน อีกอย่างผมมีเรื่องอยากรบกวนให้ช่วยหน่อยพอดี" ฟางอันส่งขาหมาป่าให้จางซิ่วหง

"เข้าบ้านสิ เข้ามาคุยกันข้างใน"

จางซิ่วหงรับไปพลางเอ่ยชวน

ลุงหลิวขมวดคิ้วถลึงตาใส่จางซิ่วหงไปทีหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แล้วพาฟางอันเข้าห้องไป

"มีเรื่องอะไรอีกล่ะ? จะยืมเกวียนม้าอีกเหรอ?"

ลุงหลิวถามอย่างแปลกใจ

"ไม่ใช่ครับ พรุ่งนี้ผมจะเข้าอำเภอ ไม่ได้มายืมเกวียนหรอก"

ฟางอันโบกมือ ขยับเข้าไปใกล้แล้วจงใจกดเสียงให้เบาลง

"ผมกะจะลองถามลุงดูหน่อย ว่าพอจะหาตั๋วรถจักรยานกับตั๋วจักรเย็บผ้าได้บ้างไหมครับ"

เมื่อวานตอนเจอจางขาเป๋ที่ตลาดมืด เขาได้ลองถามราคาตั๋วสองอย่างนี้ดูแล้ว แต่อีกฝ่ายเรียกราคาแพงหูฉี่ จึงคิดจะลองมาถามลุงหลิวดูก่อน

ยังไงลุงหลิวก็เป็นหัวหน้าหน่วยผลิต พวกตั๋วสินค้าอุตสาหกรรมสำหรับซื้อจักรยานกับจักรเย็บผ้าย่อมพอมีลู่ทางบ้าง ต่อให้ต้องควักเงินซื้อ ก็คงไม่โดนขูดรีดขูดเนื้อขนาดนั้น

"จักรยานเหรอ? ร้ายกาจนะเจ้าอัน สองสามวันมานี้ฟันเงินไปไม่น้อยเลยสิแก!"

ลุงหลิวยิ้มอย่างถูกใจ น้ำเสียงที่พูดก็พลอยเบาลงไปด้วย

เมื่อกี้ตอนที่ฟางอันขยับเข้ามาใกล้ เขาก็รู้ทันทีว่าไอ้หนุ่มนี่กลัวจางซิ่วหงจะได้ยิน

ในหน่วยมีใครบ้างไม่รู้ว่าปากของจางซิ่วหงน่ะมันโทรโข่งชัดๆ ถ้าเทียบกับเสี่ยวหรงแล้ว เผลอๆ จะหนักข้อกว่าด้วยซ้ำ

"ผมไม่ได้หาได้เยอะขนาดนั้นหรอกครับ" ฟางอันยิ้มสบายๆ "เข้าออกในอำเภอ ถ้ามีจักรยานสักคันมันก็สะดวกดี แต่พวกตั๋วมันหายาก ถ้าพอหาได้ก็อยากเก็บไว้ก่อน ไว้มีเงินพอค่อยซื้อ"

"ไอ้เด็กนี่ กับฉันยังจะมาทำถ่อมตัวอีกนะ"

ลุงหลิวด่าปนหัวเราะ ก้มหน้าคิดครู่หนึ่ง "เรื่องตั๋วมันก็ไม่ได้เกินมือหรอก แต่แกต้องให้เวลาฉันหน่อย ดีไม่ดีอาจต้องควักเงินบ้าง หรือไม่ก็ต้องหาของไปฝากเขาสักนิด"

"แค่หาได้ก็พอครับ ต้องใช้อะไรลุงบอกผมได้เลย ไม่ยอมให้ลุงต้องควักเนื้อตัวเองเด็ดขาด" ฟางอันรับปากทันควัน

"ได้ งั้นฉันจะลองไปเลียบๆ เคียงๆ ดูให้ ได้เรื่องยังไงแล้วจะบอก"

"งั้นผมกลับก่อนนะครับ"

ฟางอันลุกขึ้นแล้วเดินกลับบ้าน

"เสี่ยวอัน พักสักหน่อยเถอะ กลับมาตั้งนานสองนานยังไม่ทันได้เข้าห้องไปผิงไฟให้ตัวอุ่นเลย"

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งจะล้างเครื่องในเสร็จ กำลังจะล้างไส้ต่อ พอเห็นฟางอันกลับมาจึงเอ่ยทัก

"ผมไม่หนาวหรอก พอดีเกวียนม้ายังไม่ได้คืน ผมว่าจะแวะไปหมินซิง เอาไอ้นี่ไปส่งให้ลุงเฉินสักหน่อย" ฟางอันพูดพลางยกหมาป่าตัวที่ยังไม่ได้ชำแหละขึ้นเกวียนม้า

เจ้าเบอร์หกสิบห้าเหลียวหลังมาถลึงตาใส่ ส่งเสียงฟึดฟัดในลำคออย่างไม่สบอารมณ์

"เสี่ยวอัน!"

เฉินเยี่ยนฟางวิ่งเข้ามาขวาง "แกจะรีบร้อนไปไหนกัน ไปกลับหมินซิงต้องใช้เวลาตั้งครึ่งชั่วโมงกว่า รีบเข้าห้องไปพักผ่อนเถอะ เอาแช่แข็งไว้ก่อน วันไหนเจียเฉียงมาค่อยให้เขาแบกกลับไป ไม่ต้องกุลีกุจออยู่คนเดียวหรอก"

เจียเฉียงที่ว่านี้คือเฉินเจียเฉียง น้องชายของเฉินเยี่ยนฟาง อายุน้อยกว่าเธอหกปี ตอนนี้ยังไม่ได้แต่งงาน อยู่กับเฉินเหวินคัง

"แล้วเขาจะแบกกลับไปยังไงล่ะครับ มีเกวียนม้าเอาไปส่งมันสะดวกกว่าตั้งเยอะ!"

ฟางอันยังคงคิดจะไปแก้เชือกจูงล่อ

"ที่บ้านมีเลื่อนลากอยู่ ลากเอาก็ถึงแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ อย่ามัวแต่สาละวนอยู่เลย" เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยเกลี้ยกล่อมต่อ

"เสี่ยวอัน ฟังพี่สะใภ้แกเถอะ! ไม่แน่อีกสองวันเจียเฉียงอาจจะมา ถ้าเขาไม่มา วันไหนว่างค่อยให้พี่สะใภ้แกไปด้วย จะได้ถือโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมด้วยเลย"

ฟางเต๋อหมิงพิงพนักรถเข็นช่วยพูดเสริม

"นั่นสิ ตัวแกเองก็จำทางไม่ได้ รีบเอาไปเก็บไว้ที่เพิงเก็บของเถอะ" จู่ๆ เฉินเยี่ยนฟางก็นึกขึ้นได้

ฟางอันเกาหัวแก้เก้อ

ช่วงสองสามปีแรกตอนปีใหม่ เขายังเคยตามพี่ชายพี่สะใภ้ไปเยี่ยมเฉินเหวินคังอยู่หรอก ต่อมารู้สึกว่าพี่สะใภ้ไม่ชอบขี้หน้า เขาเลยไม่เคยไปเหยียบที่นั่นอีกเลย

แต่ชาติก่อนหลังจากที่เขากลับตัวกลับใจและหาเงินได้แล้ว ก็แวะไปเยี่ยมเยียนชายชราอยู่บ่อยๆ

แม้ตาเฒ่ากับเด็กทั้งสองคนจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขานัก แต่เขาก็ยังแวะไปปีละสองหน ดูว่าที่บ้านขาดเหลืออะไรก็เอาไปให้ ถ้าไม่มีเงินก็หาทางส่งไปให้ เพราะถ้าขืนยื่นให้ตรงๆ ตาเฒ่านั่นไม่มีทางยอมรับไว้แน่…

ดังนั้น ฟางอันจึงรู้ดีว่าเฉินเหวินคังพักอยู่ที่ไหน

เพียงแต่ตอนนี้ขืนพูดออกไปคงอธิบายยาก

"งั้นก็ได้ครับ ผมเอาเกวียนม้าไปคืนก่อนนะ"

ฟางอันยกหมาป่าตัวนั้นลงมา โกยหิมะสะอาดๆ มากลบไว้ จะได้แข็งตัวเร็วขึ้น

จากนั้นเขาก็วางเนื้อสองก้อนนั้นไว้บนเกวียนม้า แล้วบังคับล่อมุ่งหน้าไปยังคอกม้า

"เฮ้ย เสี่ยวอัน! เมื่อกี้ฉันเพิ่งได้ยินคนในหน่วยลือกันว่า แกล่าหมาป่าทีเดียวได้ตั้งสี่ตัว กวาดเรียบทั้งรังเลยเรอะ? ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหมวะ?"

ในคอกม้า

หยางเหลาอู่ที่กำลังให้อาหารล่อพลางชะเง้อมองไปทางประตู พอเห็นฟางอันก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

"ไม่ครับ มีปืนไปด้วย"

"มีปืนแล้วไงวะ หมาป่านี่ใช่ว่าใครก็ฆ่าได้เรอะ? คนในหน่วยเราเนี่ย เกินครึ่งถ้าเจอเข้าคงกลัวจนฉี่ราดกางเกง มีปืนก็ไม่กล้ายิงหรอก แกน่ะวันหลังต้องระวังตัวให้ดี ถึงมีปืนก็ประมาทไม่ได้"

หยางเหลาอู่ช่วยปลดเกวียนม้าพลางเอ่ยเตือนอย่างหวังดี

"วางใจเถอะครับ อ้อ นี่ผมเอาเนื้อมาแบ่งให้สองก้อน ไม่ได้เอามาเยอะนะ"

"ทำไมเอาของพรรค์นี้มาให้อีกแล้ววะ ไส้คราวก่อนฉันยังกินไม่หมดเลย!" หยางเหลาอู่บ่นอุบพร้อมรอยยิ้ม

"งั้นลุงก็ต้องรีบกินแล้วล่ะ พ้นปีใหม่ไปพอน้ำแข็งเริ่มละลาย เนื้อพวกนี้ก็แช่แข็งไม่ได้แล้วนะ!"

ฟางอันพูดจบก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

จะว่าไปเนื้อที่บ้านพวกนั้น ถ้ากินไม่หมดก่อนน้ำแข็งละลายก็คงเป็นปัญหาเหมือนกัน

ถึงตอนนี้ที่มียังพอกินทันก่อนเข้าฤดูใบไม้ผลิ แต่ต่อไปก็ยังต้องล่าสัตว์อีก ถ้ามีตู้เย็นสักเครื่องก็คงดี!

ทว่าในยุคนี้ ถึงซวงหม่าหลิ่งจะมีเสาไฟฟ้าแล้ว แต่ก็ใช่ว่าทุกบ้านจะต่อไฟเข้ามาใช้ได้ อย่างน้อยบ้านพี่ชายเขาก็ยังไม่มีไฟฟ้า ตกกลางคืนยังต้องจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดอยู่เลย…

"ได้ สองก้อนนี้ก็พอให้ฉันกินไปได้หลายวันแล้ว"

หยางเหลาอู่ยิ้มจนหน้าย่นเป็นริ้ว

ฟางอันคุยกับหยางเหลาอู่อีกสองสามประโยค ไม่ได้เข้าไปในห้อง แต่หันหลังเดินกลับบ้าน

ที่บ้าน

เฉินเยี่ยนฟางล้างเนื้อกับเครื่องในเสร็จหมดแล้ว ไส้ก็ล้างไปได้ครึ่งหนึ่ง

พอกลับมาถึง ฟางอันก็ยังไม่รีบเข้าบ้าน เขาช่วยพี่สะใภ้กลับไส้ออกมาล้างจนสะอาด แล้วยกเนื้อไปแช่แข็งไว้ในถังเหล็กใบใหญ่ที่เพิงเก็บของ

"ถังเหล็กนี่มาจากไหนกัน?"

ฟางเต๋อหมิงให้อิงอิงเข็นรถพาออกมา พอเห็นเนื้อพวกนั้นกับถังเหล็กใบใหญ่ก็ถึงกับอึ้งไป

"เสี่ยวอันซื้อมาเมื่อวานซืน บอกว่าจะเอาไว้แช่แข็งเนื้อ นี่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันก็เต็มอีกแล้ว" เฉินเยี่ยนฟางหยิบเนื้อใส่ลงไปข้างใน

ก่อนหน้านี้ในถังก็มีขาละมั่งเหลืองแช่อยู่หลายขา ตอนนี้ยัดหมาป่าสองตัวนี้ลงไป แม้แต่ตับหมาป่าสองชิ้นที่เหลือก็แทบไม่มีที่วาง

"เอาอันนี้ออกไปเถอะครับ คืนนี้ตุ๋นกินด้วยกันเลย"

ฟางอันหยิบหัวใจหมาป่าส่งให้เฉินเยี่ยนฟาง เอาตับหมาป่าชิ้นเล็กกว่ายัดลงไปแทน จากนั้นก็หยิบกระสอบป่านใบใหญ่ออกมา ตัดขาหมาป่าตัวที่ตั้งใจจะเอาไปให้ลุงเฉิน แล้วยัดใส่กระสอบป่านจนหมด

จากนั้นเขาก็เอากระสอบคลุมทับไว้บนถังเหล็ก ปิดฝาให้มิดชิด จะได้ไม่โดนพวกหนูแอบมาแทะจนสกปรกตอนดึกๆ

"เอาละ งั้นวางไว้ตรงนี้ก่อน รีบเข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะ"

เฉินเยี่ยนฟางถือหัวใจกับตับหมาป่าพลางเอ่ยปาก

ฟางอันเดินตามออกมา แต่พอถึงหน้าประตูก็เหลือบไปเห็นตาข่ายดักปลาสองสามปากที่วางอยู่ข้างๆ

"ลืมเอาตาข่ายไปคืนเลย…"

ฟางอันเพิ่งนึกขึ้นได้ เมื่อกี้มัวแต่คิดเรื่องเอาเนื้อไปส่งจนลืมเรื่องนี้เสียสนิท

"กินข้าวเสร็จค่อยว่ากัน จะรวบทำทีเดียวหมดได้ยังไงกัน?"

ฟางเต๋อหมิงขมวดคิ้วปราม

"งั้นก็ได้ครับ กินข้าวเสร็จค่อยเอาตาข่ายไปคืนลุงเหยียน แล้วขากลับค่อยไปลากปลา"

ฟางอันพูดพลางปิดประตูเพิงเก็บของ

"ลากปลาเหรอ? แกยังคิดจะเอาไปขายในอำเภออีกเรอะ?"

เฉินเยี่ยนฟางถามด้วยความกังวล

"อยู่ว่างๆ ก็ไม่มีอะไรทำ หาเงินได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้นครับ รอให้พ้นปีใหม่คนซื้อน้อยลง ก็คงขายไม่ได้ราคาขนาดนี้แล้ว"

"แต่ในอำเภอไม่มีคนคอยจับเหรอวะ โดนจับขึ้นมาจะทำยังไง?"

ฟางเต๋อหมิงซักไซ้ต่อ

"จับผมไม่ได้หรอก คราวก่อนผมก็กลับมาได้นี่ครับ"

ฟางอันยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ พลางช่วยเข็นฟางเต๋อหมิงเข้าบ้าน

"แต่ว่า—"

"เสี่ยวอันอยากไปก็ให้เขาไปเถอะ แกนี่จะขัดไปซะทุกเรื่องทำไม เสี่ยวอัน พรุ่งนี้ก่อนไปก็ระวังตัวหน่อยนะ ขายไม่ออกก็ช่างมัน เอากลับมากินกันเองที่บ้าน แต่อย่าให้ใครจับได้เชียวล่ะ"

เฉินเยี่ยนฟางพูดแทรกฟางเต๋อหมิงขึ้นมาแล้วช่วยกำชับ

"วางใจเถอะครับพี่สะใภ้!"

ฟางอันยิ้มบางๆ ดูท่าการมาคุยของลุงหลิวคราวนั้นจะได้ผลดีไม่น้อย

"งั้นก็ได้ กินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วฉันจะไปด้วย พอดีอยากไปดูที่แม่น้ำตงต้าหน่อย" ฟางเต๋อหมิงไม่ห้ามอีก

"แกจะไปทำไม ที่แม่น้ำใหญ่หนาวจะตายชัก เพิ่งจะออกจากห้องมาได้ เดี๋ยวก็หนาวจนล้มป่วยหรอก"

เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบ

"ไม่หนาวหรอกน่า! ฉันก็นั่งอยู่ริมตลิ่ง ไม่ได้ลงไปบนน้ำแข็งสักหน่อย ถ้าหนาวฉันก็กลับ รถเข็นที่เสี่ยวอันทำมันเข็นเองได้เว้ย"

ฟางเต๋อหมิงพูดจบก็ทำให้เฉินเยี่ยนฟางดู เขาวางมือสองข้างลงบนล้อแล้วออกแรงหมุน รถเข็นก็แล่นไปข้างหน้าได้เองจริงๆ

"ถึงอย่างนั้นก็ปล่อยให้แกกลับคนเดียวไม่ได้อยู่ดี! เสี่ยวอันตัวคนเดียวก็ยุ่งจะแย่ ต้องทำงานทำการอีก จะมีเวลาที่ไหนมาคอยดูแลแก ไว้วันหลังค่อยไปเถอะ!"

เฉินเยี่ยนฟางยังไม่ยอม

"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่สะใภ้ ไปด้วยกันเถอะ! ตอนบ่ายพวกเรายังไม่จับ แค่จะไปเจาะรูน้ำแข็งลงตาข่ายไว้สักสองปาก แป๊บเดียวก็กลับแล้ว พอกลางคืนค่อยไปกู้ขึ้นมาแล้วลงใหม่อีกรอบ พรุ่งนี้จะได้มีของไปขายเยอะหน่อย"

ฟางอันช่วยพูดห้ามเฉินเยี่ยนฟางไว้แล้วอธิบาย

เฉินเยี่ยนฟางค้อนใส่ฟางเต๋อหมิงไปทีหนึ่ง

"งั้นก็ได้ ฉันจะไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้แหละ รีบกินรีบไปลงตาข่าย จะได้จับปลาได้เยอะๆ"

เฉินเยี่ยนฟางเห็นฟางอันตกลงแล้วก็ไม่ห้ามต่อ เธอวิ่งไปหอบฟืนมามัดหนึ่ง แล้วเดินตามสองพี่น้องเข้าบ้านไปทำกับข้าว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง