บทที่ 61 เอาเนื้อไปให้เฒ่าเหยียน!

ฟางอันถลกหนังหมาป่าเฒ่าพลางกวาดสายตามองรอบๆ

ทว่าคำพูดนี้ทำเอาสองสามีภรรยาฟางเต๋อหมิงกับเฉินเยี่ยนฟางฟังแล้วถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

“จะเอาไปส่งที่ไหนนะ” เฉินเยี่ยนฟางถามอย่างไม่อยากเชื่อหู

“ผมมาอยู่ที่นี่ตั้งหลายปี ลุงเฉินเอาของมาช่วยบ้านเราไว้ตั้งเยอะ วันก่อนล่าเนื้อมาได้ไม่เท่าไหร่ คิดว่าเก็บไว้กินกันเองในบ้าน คราวนี้ได้มาตั้งเยอะ เก็บไว้สองตัวก็พอกินแล้ว เอาไปให้ลุงเฉินได้ลองชิมบ้าง

แต่ไอ้ตัวที่ตัดขาไปแล้วมันดูไม่น่าดู เอาไว้กินเองเถอะ ส่งตัวเต็มๆ นั่นไปเลย อีกสองวันผมก็ต้องขึ้นเขาอีก ถ้าไม่พอกินเดี๋ยวผมค่อยไปล่ามาใหม่”

ฟางอันพูดพลางชี้ไปที่หมาป่าตัวผู้ข้างๆ ซึ่งยังไม่ได้ถลกหนัง

“เอาไปให้เยอะขนาดนั้นทำไมกัน”

เฉินเยี่ยนฟางบ่นพึมพำเสียงเบา

“หน้าหนาวทั้งหน้าเชียวนะ! หมาป่าตัวหนึ่งมีเนื้อสักเท่าไหร่ กินได้ไม่กี่มื้อหรอก ถ้าที่บ้านไม่พอกินเดี๋ยวผมค่อยหาทางเอง” ฟางอันตอบอย่างเด็ดขาด

ตอนที่เขาเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ

เฉินเหวินคัง พ่อของเฉินเยี่ยนฟาง ได้ยินว่าพ่อแม่ของฟางเต๋อหมิงเสียชีวิตไปแล้ว ซ้ำยังพาน้องชายมาด้วย กลัวว่าลูกสาวกับลูกเขยจะตกระกำลำบาก ทุกเดือนจึงต้องแวะมาดู และทุกครั้งก็ไม่เคยมามือเปล่า ไม่หอบของกินก็เอาของใช้มาให้

มีทั้งผักสดที่เพิ่งเก็บจากแปลง เสื้อผ้าที่เข้าอำเภอไปซื้อให้เด็กๆ หรือไม่ก็พวกลูกอมขนมขบเคี้ยวที่เอามาฝากเด็กทั้งสองกับฟางอัน

กระทั่งเสบียงที่แบ่งกันตอนสิ้นปี เฉินเหวินคังยังเจียดเอามาให้ทางนี้ตั้งหลายจิน

เพียงแต่วันก่อนๆ ฟางอันมัวแต่วุ่นอยู่กับการบำรุงร่างกายให้พี่ชายใหญ่และหาของอร่อยให้หลานชายหลานสาวได้กินอิ่มหนำ ทุกวันยุ่งจนหัวหมุน แทบจะลืมตาเฒ่าคนนี้ไปเสียสนิท

ฟางเต๋อหมิงได้ยินฟางอันพูดแบบนี้ก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ

เฉินเยี่ยนฟางมองฟางอันพลางยิ้มกว้าง นึกไม่ถึงว่าเขายังอุตส่าห์คิดถึงพ่อของเธอด้วย เจ้าเด็กคนนี้ช่างรู้ความขึ้นทุกวันจริงๆ!

เพียงชั่วพริบตาเดียว

ฟางอันก็ถลกหนังหมาป่าทั้งสี่ตัวเสร็จ รับเกลือจากมือฟางอิงอิงมาโรยทาบางๆ แล้ววางผึ่งไว้ข้างๆ ก่อนจะหยิบมีดทำครัวมาผ่าท้องแล่เนื้อ

หมาป่าตัวเมียตัวเล็กที่สุดในบรรดาทั้งหมด เนื้อจึงค่อนข้างนุ่ม

ฟางอันแล่ซี่โครงหมาป่าตัวเมียยื่นส่งให้ฟางอิงอิง “เอาเข้าบ้านไป คืนนี้ตุ๋นกินกัน!”

“มีเนื้อกินอีกแล้ว…”

ฟางซือเฉิงมองซี่โครงพลางยืนยิ้มแป้นอย่างมีความสุข

“รู้แต่จะกิน!” เฉินเยี่ยนฟางเอ็ดเข้าให้ “ไปตักน้ำมาครึ่งถัง มาช่วยล้างไส้เร็ว”

ฟางซือเฉิงเดินตามฟางอิงอิงเข้าบ้านไป แล้วหิ้วน้ำครึ่งถังออกมาส่งให้เฉินเยี่ยนฟาง

เฉินเยี่ยนฟางรับเครื่องในมาเริ่มล้าง

ฟางอันถือมีดทำครัว ขยับมือไม่กี่ทีก็แล่เนื้อหมาป่าตัวเมียออกเป็นชิ้นๆ จนหมด จากนั้นก็กรีดอกหมาป่าเฒ่า ควักเอาไส้ หัวใจ ปอด และเครื่องในอื่นๆ โยนไว้ด้านข้าง

“เอามาล้างไปพร้อมกันเลยสิ!”

เฉินเยี่ยนฟางหยิบหัวใจกับตับที่ล้างสะอาดแล้ววางลงในกะละมัง

“หมาป่าตัวนี้แก่เกินไป เดี๋ยวเอาไปให้ลุงเหยียน ปืนก็ยืมแกมา แบ่งให้แกเยอะหน่อย ให้แกเอาไปล้างเองเถอะ ยังไงอยู่ว่างๆ แกก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”

ฟางอันโยนไส้ไปไว้ข้างๆ พอตัดขาทั้งสี่ข้างออก ก็หั่นพวกซี่โครงกับเนื้อเป็นชิ้นๆ แล้วหยิบขาหลังกับขาหน้าข้างหนึ่งมาเลาะแยกออก จากนั้นก็หยิบขาหน้าอีกข้างมาวางบนพื้น เงื้อมีดลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลาะแยกออกเช่นกัน

“เสี่ยวอัน แกไม่ได้บอกว่าจะเอาขาข้างหนึ่งไปให้ลุงหยางหรอกหรือ”

ฟางเต๋อหมิงเอ่ยเตือน

“ไม่ละ พี่ใหญ่หลิวเรายังให้แค่ขาหลังข้างเดียว เอาเนื้อไปให้ลุงหยางสักสองก้อนก็พอ ไม่ต้องให้ทั้งขาหรอก ถึงพี่ใหญ่หลิวรู้เข้าจะไม่ว่าอะไร แต่เรื่องแบบนี้เราทำน่าเกลียดไม่ได้”

ฟางอันตัดขาหน้าออก คัดเนื้อส่วนคอติดเลือดกับเนื้อสะโพกอย่างละก้อนวางไว้ข้างๆ ที่เหลือก็ให้เด็กทั้งสองเอาไปล้าง ล้างเสร็จแล้วจะได้เอาไปแช่แข็งไว้

“พี่สะใภ้ พี่จัดการไปก่อนนะ ผมจะเอาไปให้ลุงเหยียนก่อน”

ฟางอันผ่าท้องหมาป่าสองตัวสุดท้าย ตัวใหญ่โยนขึ้นเกวียนม้า ตัวเล็กวางไว้ข้างๆ ยังไม่ได้แล่ แค่ควักเครื่องในกับไส้ออกมาส่งให้พี่สะใภ้ จากนั้นก็โยนไส้ ตับ ไต ปอดของหมาป่าเฒ่าขึ้นเกวียน ส่วนหัวใจเก็บไว้ให้เด็กๆ กิน

“ได้ ไปช้าๆ ระวังตัวด้วยล่ะ”

เฉินเยี่ยนฟางเดินไปส่งฟางอันที่หน้าประตูรั้ว แล้วกลับมาล้างเนื้อต่อ

“เด็กคนนี้นับวันยิ่งรู้ความขึ้นเรื่อยๆ” ฟางเต๋อหมิงมองตามหลังฟางอันไปด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

“นั่งแล้วเป็นไงบ้าง หนาวไหม ปวดเอวหรือเปล่า”

เฉินเยี่ยนฟางไม่ได้รีบร้อนไปทำงานต่อ ให้ฟางอิงอิงไปหยิบเสื้อบุนวมตัวใหญ่มาคลุมให้ฟางเต๋อหมิง

“ไม่หนาว เหมือนนอนอยู่นั่นแหละ ไม่เมื่อยตรงไหนเลย”

ฟางเต๋อหมิงยิ้มอย่างโล่งอก

“เสี่ยวอันทำออกมาดีทีเดียว งานประณีตใช้ได้เลยนะ”

ตอนนี้เองเฉินเยี่ยนฟางถึงได้สังเกตเห็นสลักไม้เล็กๆ ที่ยึดพนักพิงกับแผ่นกั้นเอาไว้

“ฉันถึงว่า เมื่อวานทำไมจู่ๆ ถึงซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน ต้องแอบให้คนทำไว้ตั้งแต่สองวันก่อนแน่ๆ วันนี้ถึงได้ขนกลับมา ถามว่าขนอะไรมาก็ไม่ยอมบอก” ฟางเต๋อหมิงบ่นพลางหัวเราะร่วน

“เด็กมันก็แค่อยากให้แกแปลกใจไงล่ะ! ว่างๆ จะได้เข็นแกออกไปเดินเล่น สูดอากาศบ้าง พอนั่งได้เดี๋ยวก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ต่อไปก็ค่อยๆ ยืนได้เอง

คราวนี้แกก็เห็นแล้ว เสี่ยวอันกลับมาไม่กี่วันนี้ ที่บ้านก็ไม่ขาดแคลนอะไรเลย ฟืนกับเสบียงแกก็ไม่ต้องไปกังวล รักษาตัวให้หายดีก็พอ”

เฉินเยี่ยนฟางลองหยั่งเชิงเกลี้ยกล่อม

“แต่มันก็ไม่ควรให้เขาขึ้นเขาตลอดนี่นา นี่ก็ไปเจอหมาป่าตั้งเยอะแยะ” ฟางเต๋อหมิงนึกถึงภาพเมื่อครู่แล้วยังรู้สึกใจหายใจคว่ำไม่หาย

“พ่อ ถ้างั้นพ่อก็รีบรักษาตัวให้หายสิ พอยืนได้แล้ว จะได้ไปกับอาไง!” จู่ๆ ฟางอิงอิงก็โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“จริงด้วย!” ตาของเฉินเยี่ยนฟางเป็นประกายขึ้นมาทันที “ตอนนี้แกนั่งได้แล้ว อีกไม่กี่วันก็คงลงเดินได้ พอดีได้ไปกับเสี่ยวอัน จะได้มีเพื่อนไปด้วย”

“จะเร็วขนาดนั้นได้ยังไงกัน” ฟางเต๋อหมิงโบกมือปฏิเสธ

“เมื่อก่อนยังบอกว่าแกนั่งไม่ได้เลย นี่ก็นั่งได้แล้วไม่ใช่หรือไง”

ฟางเต๋อหมิงชะงักไป เขาก้มมองหัวเข่า แววตากลับแฝงประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย

เฉินเยี่ยนฟางเห็นสายตาคู่นั้นก็อดอมยิ้มไม่ได้ มือที่กำลังล้างเนื้อก็ยิ่งขยับคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงขึ้นกว่าเดิม

อีกด้านหนึ่ง

ฟางอันจูงเกวียนม้า บรรทุกซากหมาป่าทั้งตัวมาถึงหน้าบ้านของเหยียนเจี้ยนซาน

“ลุงเหยียน!”

ฟางอันแบกซากหมาป่าไปวางไว้หน้าประตูห้อง กำลังจะผลักประตูเข้าไป

“เสี่ยวอันมาแล้วรึ”

เหยียนเจี้ยนซานยันไม้เท้าเดินกะเผลกออกมา ด้านหลังยังมีเหยียนเสี่ยวฮุ่ยเดินตามมาติดๆ

“ลุงเหยียน ยืนไหวแล้วหรือครับ”

“ยืนได้ตั้งแต่เมื่อวานตอนที่พี่สะใภ้แกแวะมาโน่นแล้ว นี่แกเอาอะไรมาล่ะ” เหยียนเจี้ยนซานมองเกวียนม้าตรงประตูรั้วด้วยความสงสัย

“อ๋อ ล่าได้เนื้อมาน่ะครับ ก่อนนี้เคยตกลงกันไว้ว่าถ้าล่าอะไรได้จะแบ่งมาให้ลุงบ้าง ตัวนี้น่าจะพอกินไปได้อีกหลายวันเลย”

ฟางอันชี้ไปที่ซากหมาป่าบนพื้น

“หมาป่าเรอะ!?”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยเพิ่งจะมองชัดว่าเป็นตัวอะไร ก็ร้องอุทานหน้าตาตื่น พลางถอยกรูดไปหลายก้าว

“แกล่ามาได้รึ”

เหยียนเจี้ยนซานไม่ได้กลัว เขามองดูหมาป่าตัวนั้นแล้วหันไปมองฟางอันด้วยความประหลาดใจ

“ครับ”

“ล่ามาได้ทำไมไม่เก็บไว้กินเอง เอามาให้ข้าหมดทำไมวะ” เหยียนเจี้ยนซานเอ็ด

“เปล่าครับ ล่ามาได้ตั้งสี่ตัว เลยแบ่งมาให้ลุงตัวหนึ่ง เครื่องในก็ตักเพิ่มมาให้อีกครึ่งชุด พวกไส้พวกนี้ยังไม่ได้ล้างเลยนะ อ้อ แล้วหนังหมาป่าก็ยังไม่ได้หยิบมา ลุงจะเอาไปใช้ไหมล่ะครับ ถ้าจะใช้เดี๋ยวผมกลับไปเอามาให้ ถ้าไม่ใช้ พรุ่งนี้ผมเข้าอำเภอจะได้เอาไปขายรวดเดียว ขายเสร็จแล้วจะเอาเงินมาให้” ฟางอันพูดต่อ

“ของพรรค์นั้นขายเป็นเงินได้ด้วยเรอะ”

เหยียนเจี้ยนซานถามอย่างแปลกใจ

“ได้สิครับ ผืนหนึ่งตกราวๆ… เท่านี้แหละ” ฟางอันเห็นปลอดคน จึงชูสองนิ้วขึ้นมา

“สองหยวนเรอะ แพงขนาดนั้นเชียว!” เหยียนเจี้ยนซานอึ้งไปทันที

ฟางอันก้มมองสองนิ้วของตัวเอง

ตาแก่นี่นับเลขไม่เป็นหรือไงกันนะ

ไม่เห็นหรือไงว่านิ้วโป้งกับนิ้วนางทำเป็นเลขศูนย์อยู่น่ะ

“ช่างเถอะ หนังลุงไม่เอาหรอก สมัยหนุ่มๆ ล่ามาได้ก็โยนทิ้งหมด แกเก็บไว้ขายเอาเงินเถอะ มีเนื้อให้กินก็พอแล้ว” เหยียนเจี้ยนซานโบกมือปฏิเสธ

“อย่าเลยครับ ไว้ผมขายเสร็จค่อยเอาเงินมาให้ จะเอาหรือไม่เอาก็เรื่องของลุง ผมกลับก่อนละ” ฟางอันไม่คิดจะอธิบายอะไรมาก

คราวก่อนตกลงกันไว้ว่าจะแบ่งให้เหยียนเจี้ยนซานครึ่งหนึ่ง คราวนี้ล่าได้สี่ตัว ถ้าแบ่งให้สองตัว ที่บ้านก็แทบไม่เหลืออะไรแล้ว สู้ยกเงินค่าหนังหมาป่าให้สักผืนไปเลยดีกว่า

ถ้าไม่มีปืนกระบอกนั้น วันนี้เขาจะรอดกลับมาได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย

“เสี่ยวฮุ่ย ไปส่งหน่อยสิ”

เหยียนเจี้ยนซานขาแข้งไม่ดี จึงได้แต่ร้องบอกลูกสาว

“จ้ะ!” เหยียนเสี่ยวฮุ่ยซอยเท้าตามออกไปส่งฟางอันถึงหน้าประตูบ้าน เธอมองดูเขาขับเกวียนม้ามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก รอจนเงาร่างลับสายตาไปแล้วถึงค่อยเดินกลับเข้าลานบ้าน

“ไอ้หนุ่มนี่ บอกจะเอามาให้ก็เอามาให้จริงๆ แฮะ… เสี่ยวฮุ่ย ไปต้มน้ำไป” เหยียนเจี้ยนซานหยิบมีดทำครัวกับม้านั่งตัวเตี้ยออกมา ลากซากหมาป่าเข้ามาใกล้แล้วเริ่มลงมือถลกหนังชำแหละเนื้อ

“ไส้นี่ดูเหนียวไปหน่อยแฮะ เฮอะ เจ้าเด็กนี่ หมาป่าแก่เก็บไว้กินเอง แล้วเอาตัวเอ๊าะๆ เนื้อนุ่มมาให้ฉันเรอะ!”

เหยียนเจี้ยนซานเป็นพรานเก่า มองปราดเดียวก็รู้ว่าไส้นี่เป็นของหมาป่าแก่

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยมองเนื้อแล้วอมยิ้ม คิดไม่ถึงเลยว่าฟางอันจะพูดคำไหนคำนั้น พอยืมปืนไปก็เอาเนื้อมาให้จริงๆ

แต่พอเธอนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อครู่ คิ้วก็อดขมวดเข้าหากันไม่ได้

“พ่อ ล่าไอ้ตัวพวกนี้มันอันตรายมากเลยเหรอจ๊ะ?”

“ก็มีแต่เสี่ยวอันนั่นแหละ คนที่ขึ้นไปเมื่อสองวันก่อนพอเจอหมาป่าเข้า ไม่ใช่ว่าโดนกัดเหวอะกันหมดเรอะ? มีปืนไปก็ไร้ประโยชน์! อย่างแกที่ไม่เคยขึ้นเขา พอไปเจอเข้าคงไม่กล้าแม้แต่จะเหนี่ยวไก ดีไม่ดีไม่ได้กลับลงมาด้วยซ้ำ”

เหยียนเจี้ยนซานแล่เนื้อไปพลางพูดไปพลางโดยไม่คิดอะไรมาก แค่ถือโอกาสนี้เตือนสติเหยียนเสี่ยวฮุ่ย เผื่อว่าเธอยังคิดจะไปล่าสัตว์ใหญ่อีก

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยได้ยินดังนั้น คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก!

โชคดีที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้ถือปืนขึ้นเขาไป แค่เมื่อกี้เห็นซากหมาป่าก็กลัวจนขาอ่อนไปหมดแล้ว ถ้าไปเจอตัวเป็นๆ คงเป็นอย่างที่พ่อพูดจริงๆ

เมื่อวานพวกอวี๋เหล่าซานเจอแค่ตัวเดียว ยังโดนหมาป่ากัดจนบาดเจ็บ

แต่เมื่อกี้ฟางอันบอกว่าเขาเจอตั้งสี่ตัว!

ทว่าเมื่อครู่เธอมัวแต่มองเนื้อ ไม่ทันได้สังเกตเลยว่าฟางอันบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ตอนเดินออกไปส่งก็ลืมถามเสียสนิท

ถึงยังไงฟางอันก็เอาหมาป่ามาให้ทั้งตัว แบ่งเนื้อมาให้เยอะขนาดนี้ จะไม่ไต่ถามสักคำได้ยังไงกัน

“เสี่ยวฮุ่ย? เหม่ออะไรอยู่น่ะ?”

เหยียนเจี้ยนซานควักเครื่องในออกมา กำลังจะบอกให้เสี่ยวฮุ่ยเอาไปล้าง แต่เรียกไปสองทีเธอก็ไม่ตอบ

“อ๊ะ! ฉันก็แค่คิดว่า มิน่าล่ะพ่อถึงไม่ยอมให้ฉันไป เมื่อกี้เห็นหมาป่าแล้วตกใจแทบแย่ ถ้าเจอเข้าจริงๆ คงไม่ได้กลับมาแน่”

เหยียนเสี่ยวฮุ่ยซอยเท้าไปที่ข้างถังน้ำเพื่อล้างทำความสะอาด

เหยียนเจี้ยนซานยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก ขอแค่ลูกสาวคนนี้ไม่คิดจะเสี่ยงกับเรื่องพวกนี้อีก เขาก็วางใจแล้ว

ทว่าพอเห็นเหยียนเจี้ยนซานยังคงง่วนมืออยู่ เหยียนเสี่ยวฮุ่ยจึงแอบเหลือบมองไปทางรั้วหลังบ้าน แววตากลับแฝงความกังวลอยู่ไม่น้อย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง