บทที่ 60 คราวนี้ไม่ขาย เอาไว้แจกคน!

พวกชาวบ้านถอยออกไปยืนดูอยู่ไม่ไกล

แต่เด็กอย่างฟางซือเฉิงกลับไม่กลัวเลยสักนิด พอมองฟางอันลากพวกมันลงมาก็ยืนนับอยู่ตรงนั้น พอนับเสร็จก็กระโดดโลดเต้นร้องตะโกนอยู่ข้างเก้าอี้รถเข็น

“อะไรนะ สี่ตัวเหรอ?”

“มีสี่ตัวจริงๆ ด้วย ทั้งหมดนี่ฟางอันตีตายหมดเลยเรอะ?”

ชาวบ้านพากันจ้องซากบนพื้นพลางซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์

“เสี่ยวอัน ทั้งหมดนี่แกตีตายเองเหรอ? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

เฉินเยี่ยนฟางได้สติก็รีบถามด้วยความร้อนใจ

ลุงหลิวกับฟางเต๋อหมิงก็มองฟางอันด้วยความตึงเครียดเช่นกัน

ส่วนคนอื่นๆ ในลานบ้านก็ได้แต่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น รอฟังคำตอบจากฟางอัน

“เปล่าครับ ขากลับเจอมันบนทางพอดี ทั้งหมดมีแค่สี่ตัวนี้แหละ”

ฟางอันยิ้มตอบเรียบๆ

“ทั้งหมดเหรอ? แกกวาดพวกมันหมดทั้งรังเลยเรอะ?”

ลุงหลิวทั้งตกใจทั้งดีใจ ตาโตเบิกกว้างจ้องฟางอันเขม็ง

“น่าจะใช่มั้งครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นแค่สี่ตัวนี้นี่แหละ” ฟางอันจงใจไม่พูดถึงหมาป่าตัวเมียที่เห็นเป็นตัวสุดท้าย

จากประสบการณ์ในชาติก่อน หมาป่าตัวเมียตัวนั้นน่าจะอยู่ฝูงเดียวกับพวกมัน

แต่หมาป่าเป็นสัตว์ที่ผูกใจเจ็บและเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก หมาป่าตัวเมียเห็นเขาฆ่าพวกนี้ ต้องหาโอกาสมาล้างแค้นแน่ ขืนพูดออกไปพี่ชายกับพี่สะใภ้ก็คงเป็นห่วงอีก

“ใช้ได้เลยนี่หว่าเสี่ยวอัน แกนี่มัน—”

ลุงหลิวกำลังจะเอ่ยปากชม

ทว่าเฉินเยี่ยนฟางที่กำลังกวาดตามองสำรวจฟางอันตั้งแต่หัวจดเท้ากลับร้องอุทานออกมา

“ไอ้หยา ไม่เจ็บตัวได้ยังไงกันเนี่ย! เสื้อผ้าขาดหมดแล้ว ปลายแขนเสื้อก็มีแต่เลือด อิงอิง รีบไปตามป้าเสิ่นของหนูมา เร็วเข้า!”

เฉินเยี่ยนฟางตกใจจนดึงตัวฟางอันเข้ามาดู

ไป๋ซูเจินได้ยินเข้าก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วไม่มีผิด ต้องโดนหมาป่ากัดมาแน่ๆ”

คราวนี้หวางไป่เซียงก็หายกลัวแล้วเหมือนกัน

พวกป้าๆ จากลานบ้านฝั่งตะวันตกต่างก็พากันยิ้มหน้าระรื่นจ้องฟางอัน

“เสี่ยวอัน บาดเจ็บเหรอ?” ลุงหลิวไม่มีเวลาไปสนใจพวกนาง พอคิดจะวิ่งไปดูก็กลัวฟางเต๋อหมิงจะร้อนใจ จึงใช้สองมือรั้งตัวฟางเต๋อหมิงไว้ พลางจ้องฟางอันอย่างกังวล

“อิงอิง ไม่ต้องไป!” ฟางอันคว้าตัวฟางอิงอิงไว้ แล้วถอดเสื้อบุนวมตัวใหญ่ออก

“พี่สะใภ้ ตอนผมยกขึ้นเกวียนมันไปเกี่ยวกับซากเข้า ขาดเพราะเล็บมัน ไม่ได้โดนกัดหรอก พี่ดูสิ ที่อุ้งตีนหลังของหมาป่าตัวนั้นยังมีเศษด้ายติดอยู่เลย!”

ฟางอันชี้ไปที่อุ้งตีนหลังของหมาป่าแก่ตัวนั้น

“แล้วเลือดนี่ล่ะ…?”

“มันเปื้อนมา!” ฟางอันถลกแขนเสื้อขึ้น บนแขนไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่น้อย แม้แต่เสื้อผ้าชั้นในก็ไม่มีรอยเลือด มีแค่ชั้นนอกของเสื้อบุนวมเท่านั้นที่เปื้อนมานิดหน่อย

“ไอ้หยา ตกอกตกใจหมด รีบใส่เสื้อเข้าเร็ว ประเดี๋ยวจะหนาว”

เฉินเยี่ยนฟางเพ่งมองอย่างละเอียด ถึงได้ลูบอกถอนหายใจโล่งอก

ฟางเต๋อหมิงกับลุงหลิวพอได้ยินแบบนี้ สีหน้าที่ซีดเผือดก็ค่อยดูดีขึ้นมาบ้าง

“เอ้า พวกแกดูเร็วเข้า หมาป่าพวกนั้นโดนปืนยิงตายทั้งนั้น ที่หัวมีรูลูกปืนด้วย เห็นชัดๆ ว่าไม่ใช่ฝีมือมันยิง ต้องมีคนให้มาแน่ๆ!”

หวางไป่เซียงยังคงไม่ยอมแพ้ โพล่งขึ้นมา

ทุกคนได้ยินก็มองตาม ถึงได้เห็นว่าบนหัวของหมาป่าทั้งสี่ตัวล้วนมีรูลูกปืนจริงๆ

ฟางอันไม่พูดไม่จา เพียงแค่เงียบๆ หยิบมีดพร้า เลื่อยเหล็ก แล้วก็ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ของลุงเหยียนที่วางอยู่หน้ารถออกมา

ตอนเพิ่งกลับมาจากเสี่ยวไป๋หยางโกว เขากลัวว่าจะเจออะไรอีกระหว่างทาง จึงไม่ได้ห่อปืนเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียเวลาตอนต้องใช้ ทำแค่ปลดห้ามไกไว้เท่านั้น

“ปืนเรอะ?”

“เสี่ยวอัน แกไปเอาปืนนี่มาจากไหนเนี่ย?”

ทุกคนถึงกับตาค้างไปทันที แต่ไม่มีใครรู้ว่าปืนกระบอกนี้ได้มาจากไหน

ลุงหลิวจ้องปืนกระบอกนั้นแล้วชะงักไป

เขากับลุงเหยียนสนิทกัน ย่อมจำปืนกระบอกนี้ได้ เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าลุงเหยียนจะยอมตัดใจให้ฟางอันยืมปืนมา

“อิงอิง เอาเข้าไปในบ้านไป ต้มน้ำหน่อยนะ เดี๋ยวจะถลกหนังแล้ว!”

ฟางอันไม่ได้ตอบ ทำเพียงส่งปืนให้ฟางอิงอิง

คนคนนั้นเห็นเข้าก็ไม่ถามต่อ ได้แต่หันไปกระซิบกระซาบกับคนข้างๆ

“ชิ มีปืนนี่หว่า มิน่าล่ะถึงยิงตายได้ ถ้าพวกเรามีปืน พวกเราก็ยิงได้เหมือนกันแหละ!” ไป๋ซูเจินเบะปาก

“หุบปากพล่ามไร้สาระไปเลย! เมื่อวานพวกแกสองกลุ่มตั้งแปดสิบคน เจอหมาป่าตัวเดียวตกใจจนร้องลั่นทุ่ง จะไปยิงบ้าบออะไรได้? ไม่มีเรื่องแล้วหาเรื่อง คันคออยากพูดนักหรือไง เห็นใครเขาทำอะไรได้ก็อิจฉาตาร้อนไปหมด ทางยังหาไม่ถูกเลยยังสะเออะจะยิงโน่นยิงนี่!”

ลุงหลิวทนไม่ไหวจริงๆ ชี้หน้าด่าพวกป้าๆ ฝั่งลานบ้านทิศตะวันตกเปิง

หวางไป่เซียงตกใจจนซอยเท้าวิ่งหนีกลับบ้านไป

ไป๋ซูเจินโมโหจนถลึงตาใส่ฟางอัน แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไร กระทืบเท้าปึงปังเดินกลับเข้าบ้านไป

คนที่เหลืออยู่ต่อไม่ไหว ก็พากันแยกย้ายไปหมด

ขณะเดียวกัน ฉางอวี้เฉิงที่แอบอยู่ตรงมุมนอกประตูก็เห็นปืนกระบอกนั้นเข้า เขาเบียดฝูงชนแล้ววิ่งพรวดพราดไปบ้านฉางอวี้ซานทันที

“เสี่ยวอัน เนื้อหมาป่าของแกนี่จะขายไหม?”

พอยกท่อนไม้สนใหญ่ไปไว้หลังบ้านได้สองสามท่อนแล้วเดินกลับมา ลุงจางจากลานบ้านด้านหน้าก็ลองเอ่ยปากถามดู

“เนื้อเหรอ… ไม่ขายครับ”

ฟางอันคิดใคร่ครวญแล้วตอบ

“งั้นเหรอ ฉันกะว่าถ้าขายก็จะซื้อสักหน่อย งั้นแกยุ่งไปเถอะ เต๋อหมิง ฉันกลับก่อนนะ ไว้วันหลังจะมาหาใหม่”

“ครับ!”

ลุงจางจากลานหน้าบ้านทักทายเสร็จก็เดินกลับบ้านไป

คนที่เหลืออยู่ก็ไม่ได้อยู่นาน พอได้ยินฟางอันบอกว่าไม่ขาย ก่อนไปก็มองหมาป่าสี่ตัวพลางกลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วต่างคนต่างก็แยกย้ายกลับบ้าน

แต่หลังจากที่พวกเขากลับไปแล้ว ข่าวที่ฟางอันขึ้นเขาแล้วกลับมาได้อย่างปลอดภัย แถมยังได้หมาป่ากลับมาถึงสี่ตัว ก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งหน่วยผลิตอย่างรวดเร็ว

“เอาละ พวกแกง่วนกันไปเถอะ ฉันก็จะกลับไปพักผ่อนเหมือนกัน”

ลุงหลิวเห็นคนไปกันหมดแล้ว ก็กะว่าจะกลับบ้านไปพักผ่อนสักหน่อย

“พี่ใหญ่หลิว เดี๋ยวขนฟืนเสร็จแล้ว เอาเนื้อกลับไปด้วยสิครับ” ฟางอันยังไม่รีบยกฟืน ยื่นมือไปรั้งไว้ก่อน

“จะเอาทำไมเล่า เก็บไว้ให้พี่ชายแกกินเถอะ คราวก่อนที่ให้ไปยังกินไม่หมดเลย! เต๋อหมิง สั่งสอนเด็กบ้านแกหน่อยซิ! จะให้ของอะไรกันนักหนา? ไปละ!”

ลุงหลิวโบกมือ พูดจบก็เดินกลับบ้านไป

“พี่ใหญ่!” ฟางเต๋อหมิงตะโกนเรียกไปสองที แต่ลุงหลิวก็ไม่ยอมหยุดเดิน

“ช่างเถอะ เดี๋ยวผมค่อยเอาไปส่งให้แกเอง!”

ฟางอันขนของลงจากเกวียนต่อ

พริบตาเดียว ไม้สนท่อนใหญ่ครึ่งคันเกวียนก็ขนลงมาจนหมด

ฟางอันตั้งเลื่อนหิมะไว้ข้างกองฟืน ยังไม่รีบเอาเกวียนไปคืน

“เสี่ยวอัน เลื่อนหิมะนี่เอามาจากไหนเนี่ย?” เฉินเยี่ยนฟางถามพลางหักกิ่งไม้แห้งไปด้วย

“ซื้อต่อมาจากช่างไม้จางตอนผ่านทางมาน่ะพี่ พอดีเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลาทำเอง”

“ดูแข็งแรงดีนะเนี่ย”

เฉินเยี่ยนฟางยิ้มอย่างเบาใจ

“พี่ใหญ่ หนาวไหม? ให้ผมพาเข้าบ้านก่อนไหม?” ฟางอันช่วยเก็บกิ่งไม้แห้งแล้วหันไปถามฟางเต๋อหมิง

“ไม่หนาวหรอก!”

ฟางเต๋อหมิงเข็นรถเข้ามาใกล้ๆ คนทั้งสอง

“เข้ามาทำไมตรงนี้เนี่ย เดี๋ยวหักกิ่งพวกนี้ไปโดนตัวเข้าหรอก” เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบ

“ถอยไปข้างหลังหน่อย ให้ชิดกำแพงไว้ ผมกลัวว่าท่อนไม้นี่จะหักแล้วสะบัดไปโดนเอวเข้าอีก”

ฟางอันขยับรถเข็นถอยไปไว้ตรงโคนกำแพง

“เสี่ยวอัน ลำบากแกแล้วจริงๆ” ฟางเต๋อหมิงกุมมือฟางอันแล้วเอ่ยขึ้น

“พี่ยังอยากจะแยกบ้านอีกใช่ไหมเนี่ย?” ฟางอันถามอย่างไม่สบอารมณ์

“ซี๊ด—”

ฟางเต๋อหมิงเพิ่งจะอ้าปากจะเอ็ด ไอ้เด็กบ้านี่พูดไม่กี่คำก็จะแยกบ้านอีกแล้วเรอะ?

“ฟืนพวกนั้นตกดึกผมก็นอนผิงเหมือนกัน ข้าวปลาอาหารผมก็ต้องกินไม่ใช่เหรอ? ลำบากอะไรกันนักหนา? จริงสิ ยาสามเข็มของพี่ฉีดหมดแล้วใช่ไหม? รู้สึกยังไงบ้าง? พรุ่งนี้ฉีดต่ออีกสักสองสามเข็มไหม?” ฟางอันซักต่อ

“จะฉีดทำไมกัน เข็มพวกนั้นแพงหูฉี่จะตาย—”

“แอ๊กๆ”

ยังไม่ทันที่ฟางเต๋อหมิงจะพูดจบ เฉินเยี่ยนฟางก็กระแอมไอเบาๆ ขึ้นมาสองที

ฟางเต๋อหมิงชะงักไป เงยหน้ามองฟางอัน ก็เห็นฟางอันกำลังยืนยิ้มกริ่มจ้องเขาอยู่

“ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว ไว้ค่อยว่ากันวันหลังเถอะ!”

“พรืด…” เฉินเยี่ยนฟางหักกิ่งไม้ไปก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ ต้องให้เสี่ยวอันจัดการเขานี่แหละถึงจะเอาอยู่!

“อาคะ น้ำเดือดแล้ว!”

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังคุยกัน ฟางอิงอิงก็วิ่งพรวดพราดออกมา

“เดี๋ยวพี่ช่วยยกเข้าบ้านนะ!” เฉินเยี่ยนฟางวางกิ่งไม้แห้งลงคิดจะช่วยยก

“ทำข้างนอกนี่แหละพี่ ในบ้านเดี๋ยวกลิ่นจะตลบอบอวลไปหมด ทำข้างนอกจะได้ล้างไส้ไปด้วยเลย”

ฟางอันเดินเข้าบ้านไปหยิบมีดเล่มเล็กออกมาเตรียมถลกหนัง

เฉินเยี่ยนฟางหักกิ่งไม้เสร็จ ก็ตามมาช่วยฟางอันง่วนอยู่ข้างๆ

ฟางอันถลกหนังหมาป่าขนาดกลางสองตัวแล้วผ่าท้อง ให้พี่สะใภ้ช่วยล้างเครื่องใน

“เสี่ยวอัน เมื่อกี้พี่ยังอยากจะถามอยู่เลย หมาป่าสี่ตัวนี้แกไม่คิดจะขาย แต่ที่บ้านเราก็แช่แข็งไว้ไม่หมดหรอกนะ!”

เฉินเยี่ยนฟางปรายตามองเนื้อหมาป่าสองตัว

ถังเหล็กใบใหญ่ที่ฟางอันซื้อกลับมาเมื่อวันก่อน แม้จะแช่แข็งของได้เยอะจริงๆ แต่สี่ตัวนี้มันมากเกินไป ใส่ไม่หมดแน่ๆ

“บ้านเราเก็บไว้ไม่เท่าไหร่หรอก ตัวที่ค่อนข้างใหญ่นั่น เดี๋ยวผมจะเอาไปให้ลุงเหยียน ตอนยืมปืนตกลงกันไว้แล้วว่าจะแบ่งให้แกตัวหนึ่ง ก็เหลือแค่สามตัวแล้ว

ตัวขนาดกลางกับตัวเล็กนั่น พวกเราเก็บไว้กินเอง ส่วนตัวแก่ตัวนี้ ต้องตัดขาหลังข้างหนึ่งเอาไปให้พี่ใหญ่หลิว

ทางลุงหยางก็ต้องแบ่งไปให้สักหน่อย เอาเครื่องในหรือไม่ก็ขาหน้าไปให้สักข้าง ที่เหลือ… พอดีมีเกวียนม้าอยู่ เดี๋ยวเอาไปส่งให้ตาของอิงอิง”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง