บทที่ 59 หมาป่าสี่ตัว!

ฟางเต๋อหมิงกวาดตามองรอบห้องอีกครั้ง พลางชะเง้อคอพยายามมองออกไปนอกห้องให้ได้มากที่สุด

“ลุงหลิว พาไปแค่ห้องนอกก่อนเถอะครับ แกเพิ่งเหงื่อออก รอให้ตัวแห้งลงหน่อย… อิงอิง คอยดูพนักพิงไว้ด้วยนะ อย่าให้มันเลื่อนหลุดกะทันหัน เดี๋ยวเอวพ่อจะเคล็ด”

ฟางอันสวมถุงเท้ากับรองเท้าบุนวมให้ฟางเต๋อหมิงเรียบร้อย แล้วพับแผ่นกั้นด้านหน้าลงเพื่อให้หัวเข่าของพี่ชายงอได้ วางเท้าลงบนที่พักเท้า จากนั้นจึงเอ่ยเตือนขึ้น

“ฉันเข็นเอง!”

ลุงหลิวรอจนฟางอันประกอบที่วางแขนกลับเข้าที่ มือหนึ่งจับด้ามเข็นไว้แน่น อีกมือกางนิ้วประคองพนักพิง จากนั้นจึงเข็นฟางเต๋อหมิงออกไปยังห้องด้านนอก

“ท่อนไม้สนใหญ่พวกนี้… เสี่ยวอันลากกลับมาเหรอ?”

พอพ้นประตูห้อง ฟางเต๋อหมิงก็สะดุดตากับท่อนไม้สนผ่าซีกข้างเตาไฟทันที

“ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครได้เล่า? คนตั้งเยอะแยะในหน่วย มีแต่เสี่ยวอันบ้านแกเนี่ยแหละที่ลากกลับมาได้!” ลุงหลิวเอ่ยชม แววตาแฝงความอิจฉาอยู่ลึกๆ

“อิงอิง กิ่งสนแห้งพวกนี้ก็อาแกเก็บมาเหมือนกันเหรอ?”

ฟางเต๋อหมิงหันไปมองกิ่งสนแห้งตรงปากเตาไฟอีก

“จ้ะ อาเก็บมาหมดเลย ข้างนอกยังมีอีกกองเบ้อเริ่มแน่ะ!”

ฟางอิงอิงจูงฟางซือเฉิงเดินตามหลัง พลางคอยมองพนักพิงและตอบคำถามของฟางเต๋อหมิงไปด้วย

“ดี ดีจริงๆ!”

ฟางเต๋อหมิงพยักหน้าไม่หยุด หางตาเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน

“เสี่ยวอัน ขอบใจแกนะ!”

เฉินเยี่ยนฟางได้ยินคำพูดของสามีก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา น้ำตาเอ่อคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง เธอรีบหันหลังกลับไปเอ่ยเสียงแผ่ว

“พี่สะใภ้ คนกันเองทั้งนั้น จะพูดขอบคุณทำไมกันครับ? ผ้าห่มนี่ต้องเปลี่ยนหน่อยไหม?”

ฟางอันโบกมือเปลี่ยนเรื่องคุย

“เปลี่ยนสิ เดี๋ยวพี่พับเอง แกไปนั่งคุยเป็นเพื่อนพี่ใหญ่เถอะ”

“พับให้เสร็จไปเลยดีกว่า เสร็จแล้วจะได้พาพี่ใหญ่ออกไปสูดอากาศข้างนอกพอดี”

ฟางอันถอดรองเท้าปีนขึ้นเตียงคั่ง ช่วยเฉินเยี่ยนฟางพับผ้าห่ม แล้วหยิบผ้าห่มสะอาดอีกชุดจากตู้บนเตียงคั่งออกมาปู

ทว่าพอพับผ้าห่มขึ้นมา

ฟางอันก็สังเกตเห็นว่าเสื่อกกใต้ผ้าห่มไหม้เกรียมไปหมดแล้ว

เสื่อปูเตียงคั่งยุคนี้สานขึ้นจากเปลือกนอกของต้นข้าวฟ่าง บางผืนก็แซมต้นอ้อ สานเป็นลายก้างปลาหรือลายตาราง โทนสีออกเหลืองหรือน้ำตาลอมเหลือง

แต่ตรงที่พี่ใหญ่นอนมีผ้าห่มคลุมทับไว้ตลอด ประกอบกับเตียงคั่งเก็บความร้อนไม่ค่อยสม่ำเสมอ ผิวเสื่อจึงถูกรมจนดำเป็นปื้น

ขืนใช้ต่อไปคงทนความร้อนไม่ไหวจนติดไฟเข้าสักวัน

“พี่สะใภ้ เสื่อผืนนี้ใช้ไม่ได้แล้วนะ คืนนี้สุมไฟให้น้อยหน่อย อย่าให้มันลุกไหม้ขึ้นมาเชียว พรุ่งนี้ผมจะเข้าอำเภอไปซื้อผืนใหม่มาให้”

ฟางอันเสนอพลางช่วยปูผ้าห่ม

“จะไปเปลืองเงินทำไมกัน? พวกเราสานเองก็ได้” เฉินเยี่ยนฟางตอบขณะจัดผ้าห่ม

ฟางอันไม่ได้เซ้าซี้ ได้แต่เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจเงียบๆ

หน้าหนาวต้นข้าวฟ่างมีไม่เยอะ ยุคนี้ซวงหม่าหลิ่งยังไม่ได้ปลูกกันเป็นล่ำเป็นสัน แต่แถวแม่น้ำตงต้ามีต้นอ้ออยู่เพียบ เอาต้นอ้อมาสานเสื่อก็นุ่มดีอยู่หรอก แต่มันใช้ได้ไม่นาน จะไปทนทานสู้เสื่อหนังเทียมได้ยังไง?

ชาติก่อนตอนที่ฟางอันใกล้ตาย ตามบ้านนอกแถบตงเป่ยล้วนเปลี่ยนมาใช้เสื่อหนังเทียมกันหมดแล้ว ผืนหนึ่งทนทานใช้ได้ถึงสามสี่ปี ไม่เพียงแต่เช็ดทำความสะอาดง่าย ลวดลายสีสันยังมีให้เลือกสารพัด มองแล้วเจริญหูเจริญตา

ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือไม่รู้ว่ายุคนี้มีขายหรือยัง คราวก่อนถังน้ำสีแดงใบใหญ่ที่เขาอยากได้ก็ยังไม่มีขายเลย…

ฟางอันคิดในใจพลางช่วยพี่สะใภ้ปูที่นอนจนเสร็จ แล้วพากันเดินออกมาห้องด้านนอก

“พี่ใหญ่ นั่งแล้วเป็นไงบ้าง เมื่อยไหม?”

“ไม่เมื่อยเลย สบายเหมือนนอนอยู่นั่นแหละ เอวไม่เมื่อยไม่เจ็บสักนิด”

ฟางเต๋อหมิงมองฟางอัน ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำพูดลงไป

เขาไม่นึกไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าหลังจากเสี่ยวอันกลับมา สภาพในบ้านจะพลิกผันไปได้ถึงขนาดนี้!

ตั้งแต่เขาเป็นอัมพาต ก็ได้ยินเยี่ยนฟางเล่าถึงความเป็นอยู่ของที่บ้านอยู่บ่อยๆ รู้ดีว่าบ้านแทบไม่มีฟืนไม่มีเสบียงเหลือแล้ว

แต่ตอนนี้พอมองเห็นเสบียงหลายสิบจินกองอยู่ห้องด้านนอก แถมยังมีฟืนมากขนาดนั้น เขามีคำพูดมากมายที่อยากจะเอ่ย ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าลุงหลิวจึงรู้สึกกระดากอายที่จะพูดออกมา

“สบายตัวก็ดีแล้ว เดี๋ยวผมไปหยิบหมวกให้ แล้วเราออกไปเดินเล่นกัน”

ฟางอันรอจนเหงื่อบนหน้าพี่ชายแห้งสนิทแล้ว ถึงค่อยคิดจะพาออกไปข้างนอก ไม่อย่างนั้นโดนลมหนาวพัดเข้าประเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวขาไปหยิบของ

เฉินเยี่ยนฟางก็ชิงหยิบหมวกกับถุงมือมาสวมให้ฟางเต๋อหมิงเรียบร้อยเสียก่อน แล้ววิ่งเหยาะๆ ไปเปิดประตูบ้าน

บานประตูเปิดออก

คนตรงหน้าประตูบ้านและเพื่อนบ้านรั้วฝั่งตะวันตกต่างชะเง้อคอมองเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น หมายจะดูให้ชัดๆ ว่าฟางอันได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ

หลังจากประตูเปิดออก คนแรกที่โผล่ออกมากลับเป็นฟางเต๋อหมิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น!

“พี่เต๋อหมิง!?” เฒ่าจางบ้านข้างหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าวิ่งเข้ามาในลานบ้าน

“เต๋อหมิง ออกมาจากห้องได้แล้วเรอะ?”

พวกผู้ชายหน้าประตูพากันวิ่งกรูตามเข้ามา

“เฒ่าจาง…”

ฟางเต๋อหมิงไม่ได้ออกจากห้องมาหลายเดือน พอเห็นแสงแดดเป็นครั้งแรกก็ยกมือขึ้นบังตาตามสัญชาตญาณ รออยู่ครู่หนึ่งจนสายตาปรับสภาพได้จึงมองออกว่าใครมาหา

“ในที่สุดแกก็นั่งขึ้นมาได้แล้วเว้ย!” เฒ่าจางเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

หลายปีก่อนฟางเต๋อหมิงทำงานในหน่วยผลิต คุ้นเคยสนิทสนมกับคนพวกนี้เป็นอย่างดี และเคยยื่นมือเข้าช่วยเหลือพวกเขาอยู่ไม่น้อย

ดังนั้นพอเห็นฟางเต๋อหมิงออกมาได้ ทุกคนจึงพากันล้อมหน้าล้อมหลังเข้ามาทักทาย

“หมอเสิ่นไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเขานั่งไม่ได้แล้วน่ะ?”

หวางไป่เซียงกระซิบกระซาบ

“นั่งกะผีอะไรล่ะ ไม่เห็นเรอะว่ารถเข็นนั่นไม่ได้ตั้งตรงสักหน่อย? ข้างหลังเอาท่อนไม้ค้ำยันไว้อยู่ ไม่ใช่ว่าเขานั่งขึ้นมาได้เองเสียเมื่อไหร่” ไป๋ซูเจินกระซิบตอบกลับเบาๆ เพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน

ในหน่วยนี้มีใครบ้างไม่รู้ว่าลุงหลิวกับฟางเต๋อหมิงสนิทกันแค่ไหน?

ตอนนี้ลุงหลิวก็ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ ขืนไปนินทาฟางเต๋อหมิงต่อหน้าเขา มีหวังได้โดนด่าเปิงพอดี

“พี่ใหญ่ นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ ผมไปขนของลงจากเกวียนก่อน!”

ฟางอันไม่ได้ยินว่าสองคนทางฝั่งตะวันตกคุยอะไรกัน พอเห็นว่าพี่ชายไม่หนาวแล้ว จึงเดินตรงไปยังเกวียนม้า

“แกขนมาเยอะขนาดนี้เลยเรอะ?”

ฟางเต๋อหมิงแหงนหน้ามอง ถึงได้เห็นท่อนไม้สนขนาดใหญ่บนเกวียนม้า

“แกมองอันนั้นทำไม ดูตรงนู้นสิ! นู่นน่ะ ฝีมือเสี่ยวอันขนกลับมาทั้งนั้น!”

ลุงหลิวชี้มือไปยังกองฟืนทางฝั่งตะวันออก

“นี่…นี่เสี่ยวอันขนมาหมดเลยเหรอ?”

ฟางเต๋อหมิงมองตาค้างอยู่นานจนแทบไม่ได้สติ

เขารู้แค่ว่าฟางอันออกไปขนฟืน และวันนี้เป็นเที่ยวที่สามแล้ว แต่ไม่คาดคิดเลยว่าน้องชายจะขนกลับมาได้มากมายก่ายกองขนาดนี้

อย่าว่าแต่งานชุกในช่วงไม่กี่ปีมานี้เลย ต่อให้เป็นช่วงหลายปีก่อนหน้าที่ฟางอันยังไม่กลับมา ที่บ้านก็ไม่เคยมีฟืนกองพะเนินเทินทึกขนาดนี้ มีแต่จะใช้ก็ค่อยรีบไปเก็บ

ตอนเตรียมฟืนไว้รับหน้าหนาวก็แค่พอประทังให้ผ่านพ้นไปได้ ไม่เคยขนมาเยอะขนาดนี้สักครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหมดนี้ยังเป็นไม้สนท่อนเบ้อเร่อทั้งนั้น!

“เหอะ ก็แค่ฟืนนิดๆ หน่อยๆ มีอะไรน่าเอามาอวดกัน ทำยังกับบ้านอื่นไม่มีงั้นแหละ!”

ไป๋ซูเจินเบะปากกลอกตาใส่

แต่คราวนี้ฟางอันไม่ได้คิดจะปล่อยผ่านให้เธอปากดีอีกต่อไป

“ถ้าไม่ขาดฟืน แล้วป้าจะมาถามผมทำไมล่ะว่าไปขนมาจากไหน?”

“ใครถามแกยะ ใครเห็นกัน อย่าคิดว่าขนเศษฟืนพรรค์นั้นมาแล้วทุกคนจะต้องคอยประจบเอาใจแกนะ วิ่งขึ้นเขาอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน ไม่รู้ว่าวันไหนจะไปจ๊ะเอ๋กับหมาป่าเข้า แล้วโดนมันแทะจนเหลือแต่กระดูก!”

“ป้า—”

เฉินเยี่ยนฟางตั้งท่าจะตอกกลับ ส่วนฟางเต๋อหมิงก็หน้าขรึมเตรียมจะอ้าปากด่า

ลุงหลิวได้ยินคำพูดนั้นเข้าก็ขมวดคิ้วแน่นเตรียมจะสวดให้ยับ

ทว่า ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปาก

ฟางอันกลับชิงพูดขึ้นมาก่อนด้วยรอยยิ้มแป้น

“ป้าสะใภ้อวี๋ ปากป้านี่เคยให้พระเจิมมารึเปล่าเนี่ย คราวก่อนป้าก็แช่งว่าผมจะต้องเจอหมาป่า แล้วผลเป็นไงล่ะ ดันเจอเข้าจริงๆ ซะงั้น ที่บ้านเลยมีเนื้อกินไปตั้งหลายวัน แถมยังขายได้เงินมาอีกตั้งเยอะ ถ้าป้าไม่ทักขึ้นมาผมอาจจะไม่เจอมันก็ได้นะเนี่ย ขอบใจจริงๆ นะป้า!”

“แก—!”

ไป๋ซูเจินโกรธจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่

“เชอะ คราวก่อนมันฟลุกหรอกย่ะ ดันไปเจอหมาป่าขาเป๋เข้า ถ้าหมาป่าตัวนั้นมันสมประกอบดี แกจะมีปัญญาไปยิงมันตายได้เรอะ คงไม่ได้โผล่หัวกลับมา ป่านนี้ตายโหงอยู่ในป่าไปแล้ว! ยังจะเพ้อเจ้อเรื่องล่าหมาป่าเอาเนื้อกลับมาขายอีกเรอะ” หวางไป่เซียงรับช่วงด่าต่อทันควัน

“นั่นสิ ขายเนื้อหมาป่าได้ครั้งเดียวแล้วมันติดใจรึไง”

“คราวนี้แค่ไม่เจอมันหรอก ถ้าเจอน่ะเรอะจะมีกะจิตกะใจขนฟืน คนคงไม่ได้กลับมาด้วยซ้ำ!”

“คราวก่อนมันมีแค่ตัวเดียว ถ้ามากันเป็นฝูงล่ะก็ ป่านนี้แกไม่มีทางรอดกลับมาหรอก!”

พวกป้าๆ แถวนั้นพากันผสมโรงส่งเสียงสนับสนุน

“พวกแกนี่มัน—”

ลุงหลิวเดือดดาลจนเกือบจะพ่นคำหยาบออกมา

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ

ฟางอันก็ยกกิ่งไม้แห้งชั้นบนสุดของเกวียนม้าออกเงียบๆ

“หมาป่าเรอะ!?”

เฒ่าจางบ้านข้างหน้าตกใจจนหน้าถอดสี ตะโกนลั่นขึ้นมาคำหนึ่ง

ลุงหลิวได้ยินเสียงร้องก็รีบหุบปากฉับ

“ตรงไหนน่ะ?” หวางไป่เซียงหันขวับกลับไปด้วยความสงสัย พอเห็นซากหมาป่ากองอยู่บนเกวียนม้าก็ร้องกรี๊ดลั่นบ้าน วิ่งเตลิดเปิดเปิงเข้าไปในลานบ้านของไป๋ซูเจินอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อวานไป๋ซูเจินเพิ่งจะขวัญหนีดีฝ่อเพราะหมาป่ามาหยกๆ พอมองเห็นร่างขนสีเทาๆ ยังไม่ทันได้นับว่ามีกี่ตัว ขาก็อ่อนยวบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดังตุ้บ

“รีบหลบเร็วเข้า!”

เฉินเยี่ยนฟางผวาจะดึงตัวฟางอันออกมาตามสัญชาตญาณ

ผู้คนทั้งในและนอกลานต่างพากันถอยกรูด

ลุงหลิวตาเบิกกว้าง รีบยกแขนขึ้นขวางปกป้องฟางเต๋อหมิงที่หนีไปไหนไม่ได้ทันที

“พี่สะใภ้ พวกมันตายหมดแล้ว ไม่มีอะไรหรอก” ฟางอันบอกให้เฉินเยี่ยนฟางถอยออกไปห่างๆ ก่อนจะลากซากหมาป่าทั้งสี่ตัวลงมาจากเกวียน

“หนึ่ง… สอง… สาม? สี่เรอะ!? พ่อ อาอันยิงหมาป่ามาได้สี่ตัว สี่ตัวเลยนะพ่อ!!!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง