บทที่ 58 ในที่สุดก็ลุกขึ้นนั่งได้แล้ว!

อีกด้านหนึ่ง

เฉินเยี่ยนฟางจูงฟางซือเฉิงวิ่งกลับบ้าน

ทั้งสองเพิ่งก้าวพ้นธรณีประตู ฟางเต๋อหมิงก็เงยหน้าถามขึ้นทันที

"เสี่ยวอันกลับมาแล้วเหรอ?"

"ยังเลย! นี่เพิ่งจะไม่ถึงบ่ายโมงไม่ใช่หรือไง จะรีบร้อนไปทำไมกัน?"

"เจ้าเด็กนี่ ต้องแอบขึ้นเขาไปอีกแน่ๆ"

ฟางเต๋อหมิงขมวดคิ้วมุ่น

"เสี่ยวอันอยากไปก็ปล่อยให้ไปสิ แกนี่ก็นะ! ซือเฉิงยืนตากลมจนหนาวสั่นไปหมดแล้ว ฉันแวะกลับมากินน้ำสักอึกเฉยๆ อย่ามัวแต่คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยน่า กว่าจะเดินลากเกวียนกลับมาถึงก็ต้องใช้เวลาอยู่แล้ว!"

เฉินเยี่ยนฟางแสร้งทำใจเย็น ยกน้ำขึ้นดื่มอึกหนึ่ง "เอาเถอะ แกก็อย่ามัวแต่บ่นพึมพำเลย ฉันจะออกไปดูอีกรอบ"

"แม่ หนูไปด้วยจ้ะ"

ฟางอิงอิงคว้าเสื้อบุนวมตัวใหญ่มาสวมแล้วรีบวิ่งตามไป

สองแม่ลูกเพิ่งพ้นประตูรั้วบ้าน เดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก วินาทีถัดมาก็เห็นฟางอันบังคับเกวียนเลี้ยวจากหัวโค้งฝั่งตะวันตกเข้ามายังถนนหน้าบ้านพอดี

ด้านหลังเกวียนยังมีคนวิ่งตามมาดูความคึกคักอีกไม่น้อย

"เสี่ยวอัน!? กลับมาแล้ว!"

ใบหน้าของเฉินเยี่ยนฟางผุดรอยยิ้มขึ้นทันที เธอรีบสาวเท้าเข้าไปต้อนรับ

"ฉันบอกแล้วว่าเจ้าเสี่ยวอันไม่เป็นอะไรหรอก พวกเธอสองคนก็เอาแต่ร้อนรนไปได้" ลุงหลิวหัวเราะร่วนพลางเอ่ยขึ้น

"แล้วนี่แกบรรทุกอะไรมาอีกล่ะเนี่ย?"

เฉินเยี่ยนฟางยิ้มเจื่อน พลันสายตาเหลือบไปเห็นเก้าอี้รถเข็นบนเกวียน

"รถเข็นที่สั่งทำไว้ให้พี่ใหญ่ครับ"

ฟางอันพูดจบก็ไม่ได้หยุดเกวียน เขาต้อนล่อเลี้ยวเข้าลานบ้านไป

ทว่าเฉินเยี่ยนฟางกลับยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

เมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่ฟางเต๋อหมิงเพิ่งจะเริ่มขยับไม่ได้ เสี่ยวหรงเคยบอกให้เธอซื้อรถเข็นสักคัน ตอนนั้นเธอยังอุตส่าห์เข้าเมืองในอำเภอไปดูมาด้วยซ้ำ แต่เดินดูอยู่รอบหนึ่งก็ไม่ได้ซื้อ

อย่างแรกคือรถเข็นในอำเภอมันแพงหูฉี่ ที่บ้านไม่มีเงินมากขนาดนั้น

อย่างที่สองคือช่วงเอวของฟางเต๋อหมิงขยับพลิกตัวไม่ได้ ขนาดจะลุกขึ้นนั่งยังทำไม่ไหว ต่อให้ซื้อกลับมาก็คงไม่ได้ใช้

แต่ทำไมเสี่ยวอันถึงไม่บอกกล่าวกันสักคำแล้วซื้อกลับมาเลยล่ะ?

ของพรรค์นี้พี่ชายใหญ่ของเขาก็ยังใช้ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเสียเงินเปล่าหรอกหรือ!

"สะใภ้ฟาง ยังไงก็ต้องยกนิ้วให้เสี่ยวอันบ้านเธอนะเนี่ย! คนอื่นเขาไม่ได้ฟืนติดมือกลับมาสักท่อน แถมยังเกือบโดนหมาป่าแทะเอาอีก มีแต่เสี่ยวอันบ้านเธอนี่แหละที่ไม่เป็นอะไรเลย ซ้ำยังขนกลับมาได้ตั้งเยอะแยะขนาดนี้!" เฒ่าจางจากบ้านฝั่งตรงข้ามที่ผูกผ้ากันเปื้อนยางเอ่ยปากชมเปาะ

"ชิ ก็แค่ดวงดีละวะ! ทำเป็นคิดว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหนกันเชียว ไม่ใช่เพราะมีคนอื่นพาไปหรือไง?" ไป๋ซูเจินจากบ้านฝั่งตะวันตกเบะปากเอ่ยขึ้นอย่างแค้นเคือง

เฉินเยี่ยนฟางได้ยินเข้าก็คร้านจะใส่ใจ ในหัวมีแต่เรื่องเก้าอี้รถเข็น เธอทักทายเฒ่าจางไปคำหนึ่งแล้วรีบเดินเข้าลานบ้าน

เวลานี้

ฟางอันกระโดดลงจากเกวียน ผูกล่อไว้กับรั้วในลาน แล้วกำลังช่วยลุงหลิวยกเก้าอี้รถเข็นลงมา

"เสี่ยวอัน รถเข็นนี่… เอวพี่ชายแกยังนั่งไม่ได้ไม่ใช่เหรอ"

เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยหยั่งเชิง เพราะกลัวว่าถ้าพูดตรงเกินไปจะทำลายน้ำใจของฟางอัน

"ลองอุ้มขึ้นไปนั่งดูหน่อยไหมล่ะ?"

ลุงหลิวมองไปทางห้องฝั่งตะวันออกแล้วเอ่ยเสนอ

"เอวเขาขยับแบบนั้นไม่ได้หรอกจ้ะ…"

เฉินเยี่ยนฟางอึกอักพลางจับจ้องสีหน้าของฟางอันตาไม่กะพริบ

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมคิดไว้ล่วงหน้าแล้ว เอาเข้าไปในห้องก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ก็รู้เอง รับรองว่าได้ใช้แน่!"

ฟางอันหยิบท่อนไม้เหลี่ยมออกมาจากเกวียนท่อนหนึ่ง เขายังไม่รีบร้อนขนของลง แต่เข็นรถเข็นเข้าไปในบ้านก่อน

พวกที่มามุงดูความครึกครื้นรอบๆ ต่างจ้องมองเกวียนพลางซุบซิบนินทา ทว่าไม่มีใครกล้าเดินเข้ามา

"เจ้าเสี่ยวอันขนฟืนมาได้เยอะขนาดนี้อีกแล้วเหรอ? เก่งกาจไม่เบาเลยแฮะ!"

"ฮึ เก่งกาจตรงไหนกันล่ะ? ก็แค่ดวงดีทั้งนั้นแหละ! คอยดูเถอะ ไม่แน่ว่าสักวันคงโดนหมาป่าแทะเข้าให้" ไป๋ซูเจินถลึงตาใส่ท่อนไม้สนใหญ่โตพวกนั้นบนเกวียน โมโหจนหายใจฟืดฟาด

"ไม่เห็นเหรอว่าพอลงจากเกวียนปุ๊บก็รีบมุดเข้าบ้านปั๊บ? ไม่แน่ว่าเที่ยวนี้อาจจะเจ็บตัวมา ไม่อยากให้พวกเรารู้เลยแกล้งหลบเข้าไปน่ะสิ" หวางไป่เซียงเบะปาก

"เขาไม่ได้จะเอารถเข็นที่เอามาให้พี่ชายไปลองใช้หรอกเหรอ?"

"ลองกับผีน่ะสิ! หมอเสิ่นก็บอกอยู่ว่าพี่ชายเขานั่งของพรรค์นั้นไม่ได้ ชัดเจนว่าหลบหน้าไปต่างหาก!" ไป๋ซูเจินด่าทอ

"เสี่ยวเซียงพูดถูก เจ็บตัวแล้วก็เลยแอบไปหลบเพราะกลัวขายหน้า คนในหน่วยตั้งเยอะแยะยังบาดเจ็บ แล้วเขาจะเป็นข้อยกเว้นได้ยังไง? จะรอดไปได้คนเดียวงั้นเรอะ?"

พวกป้าๆ จากลานบ้านฝั่งตะวันตกพากันเกาะรั้ว ชะเง้อคอมองเข้าไปในบ้าน

ขณะนั้น ภายในห้อง

ฟางอันเข็นรถเข็นเข้ามาในห้องฝั่งตะวันออก

"กลับมาแล้วเหรอ นั่นเอาอะไรมาอีกล่ะ?"

ฟางเต๋อหมิงเห็นฟางอัน หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายก็โล่งอกเสียที แต่พอเห็นรถเข็น ก็อดถามขึ้นด้วยความประหลาดใจไม่ได้

"เสี่ยวอันบ้านแกต่อรถเข็นมาให้แกน่ะสิ" ลุงหลิวหัวเราะร่วนพลางบอก

"จะไปต่อไอ้ของพรรค์นั้นมาทำไมกัน? เอวฉันใช้การไม่ได้หรอก! สิ้นเปลืองเงินทองอีกแล้ว!" ฟางเต๋อหมิงปั้นหน้าขรึมดุใส่

"ไม่ลองดูแล้วพี่จะรู้ได้ไงว่าใช้ไม่ได้?"

ฟางอันยิ้มพลางจอดรถเข็น ถอดที่วางแขนทั้งสองข้างออกไปวางไว้บนโต๊ะเตี้ย จากนั้นก็ยกแผ่นกระดานที่ห้อยอยู่ข้างหน้าเบาะนั่งขึ้นมา ใช้สลักไม้ใต้เบาะขัดล็อกไว้ แล้วปลดสลักไม้ที่ค้ำพนักพิงหลังออก ปล่อยให้พนักพิงทิ้งตัวลงมาอย่างนุ่มนวล

ชั่วพริบตาเดียว

พนักพิง เบาะนั่ง และแผ่นกระดานหน้า

ไม้ทั้งสามชิ้นก็กลายเป็นเตียงกระดานแผ่นเรียบ ระดับความสูงพอดีกับขอบเตียงคั่งเป๊ะ

"นี่มัน…!?"

เฉินเยี่ยนฟางยืนอึ้งตาค้างไปทันที

ลุงหลิวกับฟางเต๋อหมิงก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

เด็กทั้งสองคนพากันเดินวนดูรอบรถเข็น มองซ้ายแลขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม

"เสี่ยวอัน นี่… นี่คือรถเข็นเหรอ? แกไปเอามาจากไหนเนี่ย?"

เฉินเยี่ยนฟางถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

ก่อนหน้านี้เธอเคยเข้าเมืองไปดูเก้าอี้รถเข็นมาตั้งหลายคัน แต่มันเป็นแบบที่ทำได้แค่นั่ง เอนนอนไม่ได้เลยสักคัน เพิ่งจะมีคราวนี้นี่แหละที่ได้เห็นแบบปรับพนักพิงหลังลงมานอนราบได้!

"ผมเคยเห็นคนเขียนแบบแปลนตอนอยู่ทีมก่อสร้าง สองวันก่อนว่างๆ เลยลองคิดทำดู ไม่นึกเลยว่าช่างไม้จางจะทำออกมาได้จริงๆ!"

ฟางอันยิ้มบางๆ ความจริงตอนเห็นของที่ทำเสร็จแล้ว เขาก็รู้สึกทึ่งอยู่เหมือนกัน

"แกจะบอกว่า แกเป็นคนคิดมันขึ้นมาเองงั้นเรอะ?"

ลุงหลิวมองฟางอันด้วยความตื่นตะลึง

"ผมแค่วาดแบบให้เฉยๆ ครับ ทั้งหมดเป็นฝีมือช่างไม้จางเขา พี่ใหญ่ เอวพี่นั่งหลังตรงไม่ไหว สองวันนี้ฉีดยาแล้วน่าจะพอขยับตัวไถไปมาได้ใช่ไหมครับ? พอดีเลย ขึ้นมาลองดูสักหน่อย

พนักพิงนี่ปรับยกขึ้นได้ จะให้เอนแค่ไหนพวกเราก็ปรับเอา ไม่จำเป็นต้องนั่งตัวตรงหรอกครับ ถ้าใช้ได้ล่ะก็ เดี๋ยวผมพาพี่ออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย"

ฟางอันดึงเก้าอี้รถเข็นเข้ามา ให้แผ่นไม้แนบชิดติดกับขอบเตียงคั่ง

แผ่นไม้นี้ตั้งใจทำยื่นออกมากว้างเป็นพิเศษเพื่อคลุมล้อด้านล่างเอาไว้ พอเข็นรถเข้ามาประกบ แผ่นกระดานทั้งแผ่นจึงแนบสนิทกับขอบเตียงคั่งโดยไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อย พี่ชายใหญ่จะได้ขยับตัวไถขึ้นมาสะดวก

"พี่สะใภ้ หาเสื้อผ้าให้พี่ใหญ่สักสองสามตัวสิครับ ออกไปข้างนอกจะได้ไม่หนาว ที่บ้านมีเบาะรองไหม เพิ่งเข็นเข้ามาจากข้างนอก รถมันยังเย็นอยู่" ฟางอันเอ่ยเสริม

"เบาะรองน่ะไม่มีหรอก มีแต่พวกเสื้อผ้าเก่านี่แหละ"

"ได้ครับ รองไว้หน่อยก็ยังดี"

เฉินเยี่ยนฟางเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อนวมเก่าๆ สองสามตัวออกมาปูบนรถเข็น จากนั้นก็สวมเสื้อไหมพรมเข้าที่คอของฟางเต๋อหมิง แล้วเอาเสื้อบุนวมตัวใหญ่ที่ฟางอันเพิ่งซื้อมาเมื่อวานปูแผ่ไว้บนเตียงคั่ง รอให้ฟางเต๋อหมิงขยับตัวมาถึงจะได้สวมได้ทันที

จากนั้นเธอก็หยิบกางเกงนวมกับกางเกงสีเขียวทหารออกมา สวมเข้าที่ข้อเท้าของฟางเต๋อหมิงทีละตัว รอให้เขาค่อยๆ ขยับตัวแล้วค่อยรูดขึ้นมาทีละนิด

"เต๋อหมิง แกไหวคนเดียวแน่นะ ให้พวกเราช่วยยกขึ้นไปดีกว่าไหม!" ลุงหลิวมองดูแล้วรู้สึกไม่ค่อยวางใจ

"ไม่ต้องหรอกลุง! ฉันขอลองดูเองก่อน!"

ฟางเต๋อหมิงห้ามลุงหลิวไว้ เขามองเก้าอี้รถเข็นด้วยมือไม้ที่สั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเลิกผ้าห่มออกแล้วค่อยๆ ไถตัวไปด้านข้าง

"ถ้าช่วยกันยกเดี๋ยวจะไปกระทบกระเทือนเอวเอาได้ครับ พี่ใหญ่ ค่อยๆ ขยับนะ" ฟางอันยืนอยู่ข้างขอบเตียงคั่ง ช่วยดึงเสื้อไหมพรมสวมให้ฟางเต๋อหมิง

เฉินเยี่ยนฟางถอดรองเท้าปีนขึ้นไปบนเตียงคั่ง ช่วยฟางเต๋อหมิงขยับขาทั้งสองข้าง แล้วถือโอกาสดึงกางเกงขึ้นมาสวมให้

พอกระเถิบมาจนถึงริมเตียงคั่ง เสื้อผ้าบนตัวฟางเต๋อหมิงก็ใส่จนเรียบร้อย แต่ตอนนี้เขาเหนื่อยจนเหงื่อโซมหัวไปหมด

"พักหายใจก่อน อย่าเพิ่งรีบครับ" ฟางอันเอ่ยเตือน

"ไม่เป็นไรน่า แค่นี้จะเท่าไหร่กันเชียว!" ฟางเต๋อหมิงยกมือปาดเหงื่อ ยิ้มจนตาหยีเป็นรอยย่น ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

ฟางอิงอิงหยิบผ้าเช็ดตัวมาช่วยเช็ดให้ฟางเต๋อหมิง จากนั้นก็รีบไปช่วยลุงหลิวจับเก้าอี้รถเข็นไว้ กลัวว่าตอนพ่อขยับตัวขึ้นมา รถจะเลื่อนจนร่วงลงไปกองกับพื้น

ฟางเต๋อหมิงหอบหายใจแรงๆ สองสามที ค่อยๆ ขยับตัวหยั่งเชิงดู เขายื่นขาซ้ายวางลงบนเก้าอี้รถเข็นก่อน จากนั้นจึงค่อยทาบตัวท่อนบนตามขึ้นไป

"ช้าๆ นะ อย่ารีบร้อนเด็ดขาด!" ลุงหลิวเอาเข่ายันเก้าอี้รถเข็นไว้แน่น สองมือคอยประคองฟางเต๋อหมิง

ฟางเต๋อหมิงสูดหายใจลึกๆ หลายครั้งแล้วค่อยๆ กระเถิบตัว เพียงครู่เดียว ทั้งร่างก็นอนราบลงบนเก้าอี้รถเข็นได้สำเร็จ

"ผมจะค่อยๆ ยกพนักพิงขึ้นนะ ถ้าพี่รู้สึกไม่สบายตัวตรงไหนให้รีบบอกทันทีเลย"

ฟางอันจับพนักพิงปรับยกขึ้นพลางเอ่ยเตือน

"ได้ๆ!"

พนักพิงถูกปรับยกขึ้นมาราวหกสิบองศา

ฟางเต๋อหมิงขยับตัวเล็กน้อยแล้วจึงบอกให้หยุด เขากวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น

ตั้งแต่เป็นอัมพาต เขาก็นอนอยู่แต่ในห้องฝั่งตะวันออก ข้าวของเครื่องใช้ที่นี่คุ้นตาจนจำได้ขึ้นใจหมดแล้ว ทว่าเพราะนอนติดเตียงมานานเหลือเกิน เขาจึงไม่ได้มองทุกอย่างจากมุมนี้มานานมากแล้วจริงๆ

พอได้กลับมานั่งอีกครั้ง ฟางเต๋อหมิงก็อดไม่ได้ที่จะกวาดตามองดูทุกสิ่งรอบตัว แม้เหงื่อจะไหลย้อยลงมาตามแก้ม แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มกว้างอย่างปิดไม่อยู่

"พี่ใหญ่ แบบนี้ไหวไหม เจ็บเอวหรือเมื่อยตรงไหนหรือเปล่า?"

ฟางอันปรับเอนลงมาอีกนิด ให้ลุงหลิวช่วยประคองไว้ ก่อนจะหยิบท่อนไม้เหลี่ยมที่เพิ่งถือเข้ามาดันค้ำพนักพิงเอาไว้

"ดีเลย ดีจริงๆ ในที่สุดก็ได้ลุกขึ้นมานั่งเสียที"

ฟางเต๋อหมิงฉีกยิ้มกว้าง พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องไม่หยุด

เฉินเยี่ยนฟางสวมรองเท้าบุนวมเหยียบส้นยืนอยู่ข้างเตียงคั่ง พอเห็นฟางเต๋อหมิงเป็นแบบนี้ เธอก็หันหลังแอบปาดน้ำตาเงียบๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวอันสั่งทำเก้าอี้รถเข็นตัวนี้ขึ้นมา ชั่วชีวิตนี้สามีของเธอก็คงไม่มีโอกาสได้ลุกขึ้นมานั่งอีกแล้ว

"เต๋อหมิง ให้พาแกออกไปเดินเล่นหน่อยไหม?"

ลุงหลิวลองดันเก้าอี้รถเข็นไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามหยั่งเชิง

"ไปสิ! ไปเดินเล่นกัน!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง