บทที่ 57 ฉางอวี้ซานผู้โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

จากเสี่ยวไป๋หยางโกวไปถึงซวงหม่าหลิ่ง ถ้าขับเกวียนม้าต้องใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ

ส่วนจากซวงหม่าหลิ่งไปถึงตัวอำเภอ ขับเกวียนม้าก็ต้องใช้เวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ ไปกลับรอบหนึ่งก็ปาเข้าไปเกือบหกชั่วโมงแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวไป๋หยางโกวยังอยู่ใกล้กับเขาอานม้ามาก ถนนสายเหนือที่มุ่งหน้าไปซวงหม่าหลิ่งมักมีสัตว์ป่าโผล่มาเพ่นพ่านทั้งกลางวันกลางคืน บางครั้งก็ไม่ได้มีแค่หมาป่าเสียด้วย

ดังนั้น คนแถวนี้เวลาจะเข้าอำเภอจึงต้องนัดรวมกลุ่มกันไป ออกเดินทางกันช่วงแปดโมงเช้าหลังฟ้าสว่าง ถึงตัวอำเภอเร็วสุดก็สิบเอ็ดโมง

แต่พอไปกันหลายคน ของที่ซื้อก็ย่อมเยอะตามไปด้วย

หากทำเวลาได้เร็วหน่อยก็ใช้เวลาสามชั่วโมงกว่า ถ้าช้าก็มีสี่ถึงห้าชั่วโมงเป็นอย่างต่ำ ขากลับฟ้าก็มืดแล้ว ระหว่างทางจึงไม่ปลอดภัยเลยสักนิด

ต่อมาทางหน่วยจึงปรึกษาตกลงกันว่า พอถึงช่วงสิ้นปีถ้าที่บ้านขาดแคลนของจริงๆ ค่อยเกณฑ์คนไปด้วยกันสักรอบ พอไปถึงอำเภอก็นอนพักสักคืน วันรุ่งขึ้นค่อยรีบกลับมาให้ทันก่อนฟ้าสว่าง แบบนี้ถึงจะปลอดภัยกว่าหน่อย

พอคิดถึงตรงนี้

ฟางอันก็แทบจะหลุดขำออกมา แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการต่อหน้าช่างไม้จาง

“ลุงจาง หมาป่าพวกนี้ผมยังไม่ได้ผ่าท้องเลย คงยังขายตอนนี้ไม่ได้หรอกครับ”

“แล้วแกจะมาอีกทีเมื่อไหร่ล่ะ?” ช่างไม้จางถามอย่างร้อนใจ

“เรื่องนี้…ผมก็ยังไม่แน่ใจ น่าจะอีกสักวันสองวันนี้แหละครับ แต่ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเนื้อหมาป่า อาจจะเป็นปลาหรือไม่ก็พวกเนื้อกวางโร” ฟางอันหยั่งเชิงดู

“ปลาเหรอ? อย่างนั้นก็ดีเลย! วันก่อนฉันวานคนไปซื้อในอำเภอยังซื้อไม่ได้เลย ร้านอาหารของรัฐก็ขายจนเกลี้ยง” ช่างไม้จางถอนหายใจ

“ถ้าอย่างนั้นตกลงครับ เดี๋ยวตอนผมมาจะแวะมาหาลุงก่อนเลย! จริงสิ ที่บ้านลุงมีท่อนไม้แปรรูปไหมครับ? ผมกะว่าจะซื้อ—”

ฟางอันกำลังคิดจะขอซื้อสักสองสามท่อน สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นว่าในลานบ้านช่างไม้จางมีเลื่อนหิมะวางอยู่สองคันพอดี

เลื่อนสองคันนี้มีคานขวางสามอัน แถมยังเข้าลิ่มสลักไม้เอาไว้ด้วย แบบนี้ไม่แข็งแรงทนทานกว่าพวกที่ใช้ตะปูกับลวดมัดหรอกหรือ?

“ลุงจาง เลื่อนนี่ขายไหมครับ?”

“เลื่อนเหรอ?” ช่างไม้จางชะงักไป มองดูเลื่อนแล้วหัวเราะเบาๆ “เลื่อนนี่มีแค่คันด้านในที่เป็นของบ้านฉัน ถ้าแกจะใช้ก็เอาไปใช้ก่อนเถอะ คราวหน้าตอนเอาปลามาขายค่อยบอกฉันก็พอ”

“แบบนั้นไม่ได้หรอกครับ ถ้าลุงจะขายผมก็ซื้อ ถ้าไม่ขายผมขอซื้อแค่ไม้ท่อนก็พอ” ฟางอันโบกมือปฏิเสธ

“ขายสิ! เลื่อนนี่เพิ่งทำเมื่อเดือนก่อน ไม้ก็ของฉันเอง ปกติขายสองหยวน แกเอาไปห้าเหมาก็พอ ใช้มาตั้งเดือนแล้ว ไม่ใช่ของใหม่อะไรหรอก” ช่างไม้จางรีบรั้งฟางอันไว้

“ตกลงครับ!” ฟางอันลังเลครู่หนึ่งก่อนจะควักเงินห้าเหมาออกมา ยกเลื่อนขึ้นเกวียน แล้วเอากิ่งไม้แห้งคลุมทับซากหมาป่าพวกนั้นไว้ จากนั้นก็แก้เชือกล่อเตรียมมุ่งหน้ากลับบ้าน

“พ่อหนุ่ม อย่าลืมนะเว้ย คราวหน้าตอนเอาปลามาขายแวะมาบอกฉันก่อนด้วยล่ะ!”

ก่อนไป ช่างไม้จางยังไม่วายตะโกนกำชับตามหลังมาอีกรอบ

“วางใจเถอะครับ ไม่ลืมแน่นอน!”

ฟางอันโบกมือ มือหนึ่งจูงเชือกล่อ อีกมือช่วยประคองเก้าอี้รถเข็นบนเกวียนแล้วสาวเท้าเดินกลับ

เพราะชิ้นส่วนบนเก้าอี้รถเข็นมีไม่น้อย หากตกหล่นพังเสียหาย เสียเงินทำใหม่อาจเป็นเรื่องเล็ก แต่ทำให้พี่ใหญ่เสียเวลาใช้นี่สิเรื่องใหญ่

ยังดีที่เจ้าเบอร์หกสิบห้าดูจะรู้ใจฟางอันเป็นอย่างดี ตลอดทางมันเดินอย่างมั่นคง ไม่ยอมเฉียดไปทางผิวทางที่ขรุขระเลย แถมฝีเท้ายังเร็วไม่เบา

อีกด้านหนึ่ง

ทางฝั่งซวงหม่าหลิ่ง

นับแต่ข่าวเรื่องฟางอันขึ้นเขาแพร่สะพัดออกไป ผู้คนบนถนนทางทิศตะวันตกก็ไม่เคยขาดสาย มักมีคนสามถึงห้าคนแวะเวียนมาแอบดูอยู่เรื่อยๆ สลับสับเปลี่ยนเวรกันอย่างรู้หน้าที่

ยามนี้ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางหัว เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว

พวกที่อยากดูเรื่องสนุกไม่ผลัดเวรกันอีกต่อไป ต่างพากันแห่ไปยืนจ้องอยู่ที่ปลายสุดทางทิศตะวันตกของหน่วยผลิต

ฟางเต๋อหมิงมองดูพระอาทิตย์นอกหน้าต่าง เริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมาบ้างแล้ว

“อิงอิง เห็นอาบ้างไหม?”

พอดีกับที่ฟางอิงอิงเพิ่งกลับมาจากถนนสายเหนือ ก้าวเท้าเข้าห้องมา ฟางเต๋อหมิงจึงเอ่ยถาม

“ไม่เห็นจ้ะ” ฟางอิงอิงเดินเข้าห้องมารินน้ำดื่มอึกหนึ่ง

“จะรีบร้อนไปทำไม เสี่ยวอันบอกไว้เมื่อวานว่าจะกลับตอนบ่ายโมง นี่มันเพิ่งกี่โมงกี่ยามกัน”

เฉินเยี่ยนฟางเช็ดตู้เสื้อผ้าพลางบ่นอุบ แต่สายตากลับแอบชำเลืองมองไปที่หน้าประตูรั้วบ้านอยู่เรื่อยๆ

“มันบอกว่าจะกลับบ่ายโมง แต่คราวก่อนเวลานี้ก็ถึงบ้านแล้วนะ”

ฟางเต๋อหมิงถอนหายใจ

“เฮ้อ แกนี่ก็แปลกคน เสี่ยวอันบอกว่าจะไปหาสหายช่วยขนของ พอไปถึงตรงนั้นถ้าต้องตามเพื่อนขึ้นเขาไปอีก มันก็ต้องใช้เวลาเดินหน่อยสิ จะกลับมาเร็วปานนั้นได้ยังไง” เฉินเยี่ยนฟางพูดไปพูดมา ในใจก็ยิ่งเริ่มไม่เป็นสุข

เมื่อวานฟางอันบอกว่าจะไปหาสหายช่วยขนของ ไม่ได้จะเข้าไปในป่าลึก

แต่ป่านนี้ยังไม่กลับมา เกรงว่าจะขึ้นเขาไปอีกแล้วกระมัง!

“แกนอนพักไปเถอะ อิงอิง หนูเฝ้าบ้านรอนะ เดี๋ยวถ้าพ่อหิวก็ช่วยอุ่นข้าวให้หน่อย กับข้าวในหม้อมีเหลือเฟือ”

เฉินเยี่ยนฟางพูดจบก็สวมเสื้อคลุมตัวนอก พาฟางซือเฉิงเดินมุ่งหน้าไปยังปลายทางทิศตะวันตกอีกรอบ

“เยี่ยนฟาง แกมาทำอะไรอีกเนี่ย?”

เฉินเยี่ยนฟางเดินมาถึงสุดทางทิศตะวันตกของถนนหน้าบ้าน ก็เจอกับลุงหลิวที่กำลังเดินขึ้นเหนือมาพอดี

“นี่มันจะบ่ายโมงแล้วไม่ใช่เหรอลุง เลยแวะมาดูเสียหน่อย!”

“พวกแกผัวเมียนี่นะจริงๆ เลย” ลุงหลิวถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ เดินเคียงข้างเฉินเยี่ยนฟางมุ่งหน้าไปยังถนนสายเหนือ

“เต๋อหมิงเป็นยังไงบ้างล่ะ ฉันได้ยินเสี่ยวหรงบอกว่าสองวันนี้ไปฉีดยาให้เขามา ดีขึ้นบ้างไหม?”

“ไม่ร้องโอดโอยว่าปวดแล้วจ้ะ พอจะขยับเนื้อขยับตัวได้เองบ้าง แต่ก็ยังลุกขึ้นนั่งไม่ได้อยู่ดี”

เฉินเยี่ยนฟางตอบไปตามตรง

“เรื่องนี้แกก็อย่าเพิ่งใจร้อนไป รักษาโรคมันไม่ได้หายกันได้ในวันสองวันหรอก”

ลุงหลิวเอ่ยปลอบอย่างใจเย็น

“หัวหน้า พี่สะใภ้ฟาง พวกพี่มารอเสี่ยวอันกันเหรอ?”

สองคนคุยกันพลางเดินมาถึงถนนสายเหนือ ก็ประจวบเหมาะกับที่ฉางอวี้ซานกับฉางอวี้เฉิงเดินมาจากทางทิศตะวันออกพอดี

“อืม” เฉินเยี่ยนฟางขานรับคำหนึ่งโดยไม่พูดอะไรมาก ยืนชะเง้อคอมองไปทางทิศตะวันตกของถนนสายเหนือ

“พวกแกไปไหนกันมาล่ะ ทำไมถึงเดินมาจากทางนี้ได้?” ลุงหลิวเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“ก็เจ้าเด็กอวี้หมิงมันโดนหมาป่ากัดจนลุกจากเตียงคั่งไม่ไหวน่ะสิ ฉันเลยพาไปฉีดยา แล้วก็ถือโอกาสซื้อยามาให้มันด้วย พวกพี่ตามสบายนะ ฉันขอตัวกลับก่อน”

ฉางอวี้ซานพาฉางอวี้เฉิงเดินมุ่งหน้ากลับบ้าน ระหว่างทางยังเหลียวมองลุงหลิวกับเฉินเยี่ยนฟางอีกรอบ

“พี่ใหญ่ ป่านนี้แล้วฟางอันยังไม่กลับมาเลย ส่วนใหญ่คงโดนหมาป่าเล่นงานเข้าแล้วล่ะ ฉันว่ามันไม่รอดแน่!”

พอลอยชายเดินพ้นระยะออกมา ฉางอวี้เฉิงก็กระซิบกระซาบขึ้นมาทันที

“หึ รอดูไปเถอะ! เจ้าเด็กนี่รอดมาได้สองรอบแรก เมื่อวานไปขายปลาก็ไม่โดนจับ ทั้งหมดนั่นมันแค่ดวงดี นึกว่าตัวเองเก่งกล้าสามารถจริงหรือไงวะ!”

ฉางอวี้ซานเหยียดยิ้มพลางปรายตามองเฉินเยี่ยนฟาง พอเดินมาถึงหน้าบ้านตัวเองก็ยังไม่ยอมเข้าเรือน ยืนคุยเรื่อยเปื่อยกับพวกเพื่อนบ้านละแวกนั้น แต่สายตากลับคอยจ้องเขม็งไปที่ถนนสายเหนือไม่วางตา

ทว่า ทุกคนยืนรอกันอยู่ครึ่งค่อนชั่วโมง ก็ยังไร้วี่แววของฟางอัน

“เด็กคนนี้ ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่กลับมาอีกนะ?”

เฉินเยี่ยนฟางแหงนหน้ามองดวงอาทิตย์ตรงหัว ใจคอยิ่งร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ นี่มันแทบจะเที่ยงวันอยู่รอมร่อ ทำไมถึงยังไม่เห็นแม้แต่เงาคน

“เธอจะร้อนรนไปทำไม เพิ่งจะกี่โมงกี่ยามกัน รอนานขนาดนี้แล้วพาลูกกลับไปก่อนเถอะ ไปบอกเต๋อหมิงสักคำ เขาจะได้ไม่ต้องร้อนใจ เดี๋ยวฉันรออีกสักสองสามนาที ถ้ายังไม่เห็น จะพาคนออกไปตามหาเอง” ลุงหลิวเอ่ยเตือนสติ

“ซือเฉิง ลูกกลับไปบอกพ่อ…”

เฉินเยี่ยนฟางยังอยากจะอยู่รอต่อ แต่ถูกลุงหลิวห้ามไว้เสียก่อน

“ให้เด็กกลับไปคนเดียว เดี๋ยวเต๋อหมิงมันก็คิดฟุ้งซ่านอีก นิสัยพรรค์นั้น เด็กแค่นี้จะไปห้ามปรามอะไรได้?”

เฉินเยี่ยนฟางคิดตามแล้วก็เห็นจริงด้วย

“งั้นก็ได้ ฉันกลับไปบอกเขาสักคำแล้วจะรีบมานะ” เฉินเยี่ยนฟางจูงลูกวิ่งหน้าตั้งกลับไปทันที

สองแม่ลูกเพิ่งจะเลี้ยวลงใต้จากถนนสายเหนือไปได้ไม่ทันไร

ลุงหลิวหันหลังเตรียมเดินไปที่คอกม้า กะว่าจะยืมเกวียนออกไปตามหาคน

ทว่าในตอนนั้นเอง

ฟางอันที่กำลังบังคับเกวียนม้าก็โผล่พรวดขึ้นมาทางทิศตะวันตกสุดของถนนสายเหนือ

“เฮ้ย ฟางอันกลับมาแล้ว!”

ชาวบ้านที่ยืนมุงอยู่ส่งเสียงตะโกนลั่น

ลุงหลิวชะงักฝีเท้าแล้วหันขวับไปมอง พลันฉีกยิ้มกว้างออกมาทันที เขาเดินย้อนกลับมาที่ถนนสายเหนือแล้วก้าวไปต้อนรับทางทิศตะวันตกสองสามก้าว

“ลุงหลิว!”

ฟางอันบังคับเกวียนมาชะลอหยุดตรงหน้าเขา

“ไอ้เด็กนี่ ฉันนึกว่าแกเกิดเรื่องเข้าให้แล้วเสียอีก นี่น่ะเหรอเก้าอี้รถเข็นที่แกพูดถึง?” สายตาลุงหลิวพุ่งเป้าไปที่เก้าอี้มีล้อบนเกวียนเล่มนั้นทันที

ชาวบ้านคนอื่นๆ เห็นเข้าก็พากันจับกลุ่มกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์

“ครับ วันนี้เพิ่งทำเสร็จพอดี กะว่าจะเอากลับไปให้พี่ใหญ่ลองนั่งดู”

“ไปๆ ฉันไปด้วย แกคนเดียวยกเขาไม่ไหวหรอก”

ลุงหลิวปีนขึ้นไปนั่งอีกฟากของเกวียนอย่างกระตือรือร้น ช่วยฟางอันประคองรถเข็นเอาไว้ แล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของฟางเต๋อหมิงด้วยกัน

ทว่า ทางด้านฉางอวี้ซานที่เห็นเกวียนแล่นผ่านถนนสายเหนือไป สีหน้าพลันบูดบึ้งมืดมนลงทันตา

“ฟางอันมันรอดกลับมาได้จริงๆ แถมยังขนไม้มาเยอะขนาดนั้นอีกเนี่ยนะ?”

“เจ้าเด็กนี่ไม่เจอหมาป่าหรือไงวะ?”

“คราวก่อนมันยังฆ่าไปได้ตัวหนึ่งเลย ถ้าเจอเข้าจริงจะยอมให้หมาป่าขย้ำง่ายๆ หรือไง?”

“ไป ไปดูที่บ้านมันกันเถอะ”

เพื่อนบ้านแถวนั้นพูดจบก็พากันวิ่งกรูกันไปที่บ้านของฟางเต๋อหมิง

มีเพียงฉางอวี้ซานกับฉางอวี้เฉิงที่ยังยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ที่หน้าประตูบ้านตัวเอง

“พี่ใหญ่ ไอ้เด็กเวรนี่มันดวงดีอะไรขนาดนั้นวะ? ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่เจอหมาป่าอีกเหรอ?”

“หึ! ดวงดีนักใช่ไหม! แกไปคอยจับตาดูที่บ้านมัน ดูซิว่ามันจะขึ้นเขาอีกเมื่อไหร่ ในเมื่อมันไม่ยอมเจอดี งั้นพวกเราก็ช่วยสงเคราะห์มันหน่อยเป็นไง!”

ฉางอวี้ซานกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น

“พี่ใหญ่ ชะ…ช่วยยังไงล่ะ?” ฉางอวี้เฉิงเกาหัวแกรกๆ อย่างงุนงง

“สมองแกมีไว้คั่นหูหรือไงวะ? ไอ้พวกหมาป่าน่ะชอบเนื้อที่สุด ถ้าเราเอาเนื้อไปหย่อนทิ้งไว้ตามทาง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าขากลับมันจะไม่ปะทะกับพวกมันเข้า!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง