บทที่ 56 แถวนี้พวกน้าขาดแคลนเนื้อกันเหรอ

เจ้าเบอร์หกสิบห้าถอยหลังกรูดไปสองก้าว มันถลึงตาใส่ฟางอันทีหนึ่งแล้วไม่สนใจเขาอีก

ฟางอันเห็นแบบนั้นก็ไม่มีเวลามาโอ๋ นิ้วชี้ขวาทาบคาไกปืน มือซ้ายประคองลำกล้อง กดปลายกระบอกเฉียงลงต่ำ กวาดสายตามองรอบทิศอย่างระแวดระวังเพื่อดูว่ามีตัวที่สามอีกหรือไม่

เพราะอย่างไรเสียหมาป่าก็เป็นสัตว์ฝูง น้อยครั้งนักที่จะโผล่มาเดี่ยวๆ

ตัวที่เขายิงได้คราวก่อนอยู่ตัวเดียวก็จริง ทว่ามันบาดเจ็บ น่าจะโดนฝูงทอดทิ้งมามากกว่า

แต่สองตัวตรงหน้านี้ไม่ใช่แน่!

“โฮก…”

ยังไม่ทันที่ฟางอันจะได้สังเกตให้ละเอียด

ด้านหลังแนวป่าทางขวามือพลันมีเสียงหมาป่าหอนก้องขึ้นมา!

“เวรเอ๊ย มีอีกจริงด้วย!”

ฟางอันสบถลั่น

เมื่อครู่ควานหาอยู่นานสองนานไม่เจอสิ่งมีชีวิต ก็แค่คิดอยากล่าอะไรติดไม้ติดมือกลับบ้านบ้าง

แต่ไม่ได้บอกให้ยกโขยงมาเยอะขนาดนี้นี่หว่า!

นี่มันกะจะให้ฉันล่า หรือจะมาล่าฉันกันแน่?

ทว่าถึงตอนนี้ เขาไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากแล้ว

ชั่วพริบตาที่เสียงหอนแว่วมา

หมาป่าตรงหน้าก็ถีบขาหลังทะยานตัว อ้าปากโชว์เขี้ยวโง้งพุ่งตรงเข้าใส่ฟางอัน

ส่วนตัวทางซ้ายมือกลับไม่ได้รีบร้อนโถมเข้ามา พอได้ยินคำสั่ง มันก็อ้อมไปด้านข้างค่อนไปทางหลังของฟางอัน แล้วค่อยโถมเข้ามาจากมุมนั้น

ทั้งสองตัวเปิดฉากจู่โจมแทบจะพร้อมๆ กัน

หน้าหลังขนาบข้าง!

“ยังจะมาเล่นกลศึกกับฉันอีกเรอะ?”

ชาติก่อนฟางอันรับมือกับพวกนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ย่อมเดาแผนแบ่งหน้าที่ของพวกมันได้แต่แรก จึงไม่ได้รีบร้อนลั่นไก

พอหมาป่าตัวหน้ากระโจนเข้ามา ฟางอันก็เล็งทิศทางแล้วย่อตัวกลิ้งหลบ พ้นคมเขี้ยวของมันไปได้ก่อน

จากนั้น ในจังหวะที่ทรงตัวหยุดได้ เขาก็ยกปืนขึ้นอย่างรวดเร็ว อาศัยสัญชาตญาณเล็งปากกระบอกปืนใส่หมาป่าที่ลอบจู่โจมมาจากทางซ้ายหลัง

ปัง!

เสียงปืนแผดลั่น

เจ้าเบอร์หกสิบห้าสะดุ้งสุดตัว ถึงค่อยเหลียวกลับมามองทางนี้

เวลานี้ ฟางอันยกปืนผุดลุกขึ้นยืนพลางสะบัดกระบอกปืนเปลี่ยนทิศทางแล้ว

ส่วนหมาป่าที่ลอบโจมตีเขาจากทางซ้ายหลัง โดนเจาะแสกหน้าไปหนึ่งนัด ล้มตึงจมกองเลือดไปเรียบร้อย

“โฮก…”

หมาป่าตัวที่รอดชีวิตแหงนหน้ากู่ร้อง ราวกับกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง

ฟางอันสบโอกาสยกปืนขึ้นเล็ง กำลังจะเหนี่ยวไก

ฟึ่บ!

ทันใดนั้น หมาป่าอีกตัวที่แอบซ่อนอยู่หลังต้นไม้ทางขวาก็พุ่งเข้าใส่ไหล่ของฟางอัน

หมาป่าตัวนี้ตัวเล็กกว่าสองตัวก่อนหน้านิดหน่อย โครงหัวค่อนข้างกลม สันจมูกดูนุ่มนวล ไม่ได้ลาดชันเหมือนกับสองตัวนั้น

เห็นได้ชัดว่า นี่คือหมาป่าตัวเมีย!

ฟางอันเหลือบตาแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นตัวเมีย พลันรู้สึกขนหัวลุกซู่ขึ้นมาทันที

เสียงร้องของตัวเมียจะค่อนข้างทุ้มต่ำ แต่ตัวที่ออกคำสั่งเมื่อครู่เสียงแหลมสูง ชัดเจนว่าตัวที่สั่งการไม่ใช่ตัวนี้!

นั่นย่อมหมายความว่า

หลังแนวป่าทางขวามือ ต้องมีอยู่อีกอย่างน้อยหนึ่งตัวแน่ๆ!

“ให้ตายสิ!”

ฟางอันสบถคำหนึ่ง เห็นตำตาว่าหมาป่าตัวเมียกำลังจะตะปบถึงตัว เขาจึงรีบละนิ้วจากไกปืนแล้วเอี้ยวตัวหลบอย่างว่องไว

และในจังหวะที่เขาเอี้ยวตัวหลบนั่นเอง หมาป่าตัวที่รอดตายเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป้าหมาย พุ่งตรงเข้าใส่เจ้าเบอร์หกสิบห้าแทน

“โฮก…”

เสียงร้องดังขึ้นจากหลังแนวป่าอีกระลอก

ฟางอันเคยได้ยินเสียงแบบนี้ในชาติก่อน มันคือสัญญาณถอยทัพของฝูงหมาป่า

แต่หมาป่าตัวนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ยอมฟัง ยังคิดจะพุ่งไปกัดเจ้าเบอร์หกสิบห้าให้ได้

เจ้าเบอร์หกสิบห้าตกใจแทบสิ้นสติ พยายามจะโกยแนบ ทว่าเกวียนด้านหลังกลับไปติดคาอยู่กับกิ่งสนข้างทาง ลากก็ลากไม่ไป จะหนีก็หนีไม่พ้น

เคราะห์ดีที่ฟางอันไม่ได้อยู่เฉยตอนหลบหมาป่าตัวเมีย นิ้วชี้ขวากลับไปแตะที่ไกปืนอีกครั้ง อาศัยจังหวะเบี่ยงตัวหลบ กะวิถีวิ่งของหมาป่าตัวนั้นอย่างแม่นยำ

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด!

บนหัวของหมาป่าตัวนั้นพลันมีรูกระสุนเลือดสาดโผล่ขึ้นมาทันที มันล้มตึงลงกับพื้น ขาดใจตายคาที่

หมาป่าตัวเมียเห็นท่าไม่ดีจึงกระโจนถอยหลังเตรียมจะเผ่นหนี

แต่มีหรือที่ฟางอันจะปล่อยมันไป?

เขายกปืนขึ้นแล้วเหนี่ยวไกทันที ปัง!

“เอ๋ง…”

กระสุนเจาะเข้ากลางหัวหมาป่าตัวเมียอย่างพอดิบพอดี ร่างล้มคว่ำลงใต้ต้นไม้ไม่ไกลนัก

“ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือแท้ๆ!”

ฟางอันยิ้มออกมาอย่างไม่ยี่หระ

ทว่าสิ้นเสียงพูด เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องเขม็งมาจากด้านหลัง ความรู้สึกเหมือนกับคราวก่อนไม่มีผิด ทำเอาขนที่แผ่นหลังลุกชันขึ้นมาพร้อมกัน!

ฟางอันยกปืนขึ้นแล้วสะบัดหน้าหันขวับกลับไป

แต่นี่ก็สายไปเสียแล้ว

หมาป่าร่างมหึมาตัวหนึ่งพุ่งทะยานมาจ่ออยู่ตรงหน้าเขาแล้ว!

มันอ้าปากกว้างจนเห็นคอหอยสีเลือด เขี้ยวสีเหลืองยาวเกือบสองนิ้ว พุ่งตรงเข้ามาหมายจะขย้ำคอฟางอัน!

ฟางอันตกใจจนหน้าถอดสี

ถ้าโดนกัดเข้าตรงนี้ ต่อให้ฮัวโต๋มาเองก็ช่วยไม่รอดแน่!

แต่ความกลัวก็ส่วนความกลัว เขายังไม่ถึงขั้นลนลานจนทำอะไรไม่ถูก

ชั่วพริบตาก่อนที่คมเขี้ยวจะฝังลงมา

ฟางอันเหยียดตัวตรงแล้วทิ้งน้ำหนักล้มหงายหลังลงไป พร้อมกับยกปืนขึ้นแทงปลายกระบอกยันเข้าใต้คางของหมาป่า

ปัง!

พลั่ก!

เสียงปืนแผดลั่น ฟางอันยังไม่ทันได้ทรงตัวก็ล้มตึงกระแทกพื้นอย่างจัง

ส่วนหมาป่าตัวนั้นโดนยิงทะลุลำคอ ขาดใจตายคาที่ ร่างของมันพุ่งลอยมาทับลงบนตัวฟางอันตามแรงส่ง เลือดสดๆ จากลำคอทะลักพรวด ไหลอาบลงมาตามแขนเสื้อข้างขวาของฟางอันจนนองพื้น ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่ว

ฟางอันผลักซากหมาป่าออกไปอย่างรังเกียจ

แคว่ก!

เล็บเท้าหลังของหมาป่าดันเกี่ยวเข้ากับเสื้อบุนวมตัวใหญ่ของฟางอัน

จังหวะที่เขาผลักมันออกไป เล็บนั้นก็เกี่ยวรูดไปด้านหลัง ทำให้กระเป๋าเสื้อด้านขวาขาดเป็นทางยาว

“พับผ่าสิ ตายแล้วยังจะมาทำเสื้อฉันขาดอีก!”

ฟางอันคว้าปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ขึ้นมา เอาพานท้ายไม้ฟาดเข้าที่หัวหมาป่าตัวนั้นไปทีหนึ่ง

แต่พอมองดูหมาป่าอีกสามตัวรอบๆ ตีไปทีเดียวเขาก็ไม่ได้ตีต่อ

หมาป่าสามตัวนั้นขนาดตัวไม่ได้ใหญ่โตอะไร น่าจะเพิ่งเคยออกล่าเป็นครั้งแรกแล้วดันมาเจอฟางอันเข้า ไม่อย่างนั้นตอนฟางอันยิงนัดแรก พวกมันคงวิ่งหนีเตลิดไปนานแล้ว

ส่วนเจ้าหมาป่าแก่ตัวนี้ล่ะสิ!

คงเห็นพวกลูกๆ ตายหมดเลยคิดจะวิ่งมาล้างแค้น

ฟางอันคิดขึ้นมาว่าตัวเองเล่นกวาดเรียบทั้งครอบครัวมันไปแล้ว ก็เลยไม่ติดใจอะไรอีก เขายิ้มร่าพลางวิ่งไปลากซากหมาป่าตัวเมียกลับมาโยนขึ้นเกวียน จากนั้นก็ยกอีกสามตัวที่เหลือโยนตามขึ้นไป แล้วจูงล่อมุ่งหน้าเดินกลับ

ทว่าพอเพิ่งจะเลี้ยวกลับมาถึงทางสายเล็ก จู่ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสีเทาโผล่ขึ้นมาบนเนินเขาที่อยู่ไกลออกไป ดูทรงแล้วน่าจะเป็นหมาป่าตัวเมียอีกตัว เพียงแต่บนหน้าของมันมีรอยแผลเป็นเด่นชัด ลากยาวตั้งแต่หน้าผากลงมาจนถึงหางตาขวา ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

หมาป่าตัวเมียตัวนั้นปรายตามองฟางอันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีหายไป

ฟางอันถือปืนไว้แต่ไม่ได้ไล่ตาม จากตรงนี้ไปถึงเนินเขาด้านหลังห่างตั้งสองร้อยกว่าเมตร ฝ่ายนั้นไม่ได้บาดเจ็บ วิ่งไล่ไปก็คงตามไม่ทัน สู้ไม่ไปเสียดีกว่า

ตอนนี้ล่ามาได้สี่ตัว กลับไปก็พอกินไปได้ตั้งพักใหญ่แล้ว!

ฟางอันเอนหลังพิงท่อนซุงไม้สน ฮัมเพลงพลางขับเกวียนล่อลงเขาอย่างสบายอารมณ์

คราวนี้เจ้าเบอร์หกสิบห้าไม่คิดจะถอยหนีอีกแล้ว มันเชิดหน้าวิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้า เดินไปได้ราวๆ ยี่สิบกว่านาทีก็มาถึงเสี่ยวไป๋หยางโกว

เวลานี้ ดวงอาทิตย์ลอยอยู่เหนือหัวค่อนไปทางทิศตะวันออกเล็กน้อย

กะดูแล้วคงใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว!

ฟางอันผูกล่อไว้ที่หน้าประตูใหญ่บ้านของช่างไม้จาง เขาแหงนมองดวงอาทิตย์พลางยิ้มออกมา แล้วเดินมุดเข้าไปในลานบ้านช่างไม้จาง

จากตรงนี้กลับไปซวงหม่าหลิ่งใช้เวลาราวๆ ชั่วโมงกว่า

ตอนนี้ล่าสัตว์มาได้แล้ว ขากลับก็ไม่ต้องอ้อมลงไปทางใต้อีก พอรับเก้าอี้ล้อเลื่อนเสร็จก็มุ่งหน้ากลับบ้านได้ทันที ราวๆ เที่ยงตรงก็น่าจะถึง คราวนี้พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

“พ่อหนุ่ม มาแล้วเรอะ!”

ฟางอันเพิ่งพึมพำกับตัวเองพลางเดินเข้าลานบ้าน ก็พอดีกับที่ช่างไม้จางเดินออกมาจากเพิงเก็บของ

ช่างไม้จางสวมเสื้อบุนวมตัวใหญ่สีดำ ด้านหน้าผูกผ้ากันเปื้อนหนังสีน้ำตาลคล้ำ บนรองเท้าบุนวมและปลายขากางเกงเต็มไปด้วยเศษขี้เลื่อย

“ช่างจาง รถเข็นเสร็จหรือยังครับ” ฟางอันถามด้วยรอยยิ้มบางๆ

“เสร็จแล้ว เพิ่งทำเสร็จเมื่อคืนนี่เอง เกือบจะไม่ทันการเสียแล้ว เจ้าลองดูสิว่าทำถูกใจไหม” ช่างไม้จางเดินกลับเข้าไปในเพิงเก็บของ แล้วเข็นรถเข็นออกมา

ล้อของรถเข็นคันนี้ใช้ท่อนไม้เหลี่ยมมาประกบเข้าด้วยกัน ตัวที่นั่ง ที่วางแขน และพนักพิงต่างก็ขัดจนเรียบเนียนมือ

“เวลามันกระชั้นไปหน่อย ข้าก็กลัวว่าจะทำไม่ถูกใจ เลยยังไม่ได้ลงขี้ผึ้งให้นะ” ช่างไม้จางอธิบาย

ยุคสมัยนี้การดูแลรักษาเครื่องเรือนไม้มีอยู่สองวิธี ทางใต้จะใช้น้ำยางจากต้นรัก จีนเรียกต้าชี ผิวเคลือบจะขึ้นเงา ไม่เพียงแต่กันผุกร่อนได้ดี แต่ยังดูภูมิฐานอีกด้วย

ส่วนทางเหนือจะใช้ขี้ผึ้งแท้หรือไม่ก็ขี้ผึ้งขาว เรียกว่าลงขี้ผึ้ง จุดประสงค์เพื่อป้องกันไม่ให้อากาศที่แห้งจัดทำให้เนื้อไม้แตกระแหง

สภาพแวดล้อมที่เหมาะสมของทั้งสองวิธีต่างกัน จึงมีคำกล่าวว่า ‘ใต้ลงรัก เหนือลงขี้ผึ้ง’

“ทำไม่ผิดหรอกครับ เหมือนกับที่ผมวาดไว้เป๊ะเลย ไม่ต้องลงขี้ผึ้งหรอก ขอแค่ใช้งานไปได้สักพักก็พอแล้ว” ฟางอันลองขยับดูแล้วโบกมือปฏิเสธ

รถเข็นคันนี้เป็นแค่ของใช้ชั่วคราว อาการป่วยของพี่ใหญ่ไม่นานก็คงจะฟื้นตัวได้ ไม่ได้จำเป็นต้องนั่งไปตลอดชีวิตเสียหน่อย

“เท่าไหร่ครับ”

“รถเข็นคันนี้ทำสามวัน ค่าแรงสี่หยวนห้าสิบเฟิน!”

ช่างไม้ในยุคนี้ออกไปสร้างบ้านให้คนอื่น ค่าแรงวันละหนึ่งหยวนห้าสิบเฟิน ทำสามวันก็ตกสี่หยวนห้าสิบเฟินพอดี

“ได้ครับ!”

ฟางอันยื่นเงินให้ ก่อนจะช่วยช่างไม้จางยกตัวรถเข็นออกมานอกลานบ้าน

ทว่า ตอนที่ฟางอันยกกิ่งไม้แห้งบนเกวียนออกเพื่อเตรียมจะขนรถเข็นขึ้นไปนั้น

ช่างไม้จางก็พลันเหลือบไปเห็นซากหมาป่าหลายตัวใต้กิ่งไม้แห้งเข้า เขาตกใจจนเซถอยหลังไปหลายก้าว แทบจะทรุดก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

“พ่อหนุ่ม นี่มัน…?”

“ตอนไปลากฟืนเพิ่งยิงมาได้น่ะครับ” ฟางอันยิ้มตอบหน้าตาเฉย

“เจ้ายิงตายเรอะ!”

ช่างไม้จางกวาดตามองฟางอันตั้งแต่หัวจดเท้า สายตาที่มองเขาเปลี่ยนไปทันที

“นี่ก็ใกล้จะสิ้นปีแล้ว พอดีเลย ยิงเอากลับไปกินเนื้อ”

ฟางอันตอบส่งๆ พลางยกรถเข็นขึ้นไปวางไว้บนท่อนซุงไม้สน

ช่างไม้จางเห็นหมาป่านอนนิ่งสนิท มั่นใจว่าตายสนิทแล้วถึงได้กล้าเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แต่ในวินาทีถัดมา แววตาของเขากลับเจือไปด้วยความอิจฉาอยู่หลายส่วน แถมยังกลืนน้ำลายลงคอไปโดยไม่รู้ตัว

“พ่อหนุ่ม เนื้อพวกนี้เจ้ากะจะขายไหมล่ะ”

“หา?” ฟางอันชะงักไป

“แถวบ้านพวกข้าบ้านไหนจะล้มหมูก็ล้มกันไปหมดแล้ว หาซื้อเนื้อกินไม่ได้เลย ถ้าเจ้าจะขาย ข้าจะรีบไปเอาเงินมาให้เดี๋ยวนี้แหละ!” ช่างไม้จางพูดพลางทำท่าจะหันหลังกลับเข้าบ้านไปเอาเงิน

ทว่าพอฟางอันได้ยินคำนี้ ดวงตากลับเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที

“แถวนี้พวกน้าขาดแคลนเนื้อกันเหรอครับ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง