บทที่ 55 พี่ล่อ ผมผิดไปแล้ว!

เสิ่นหรงพูดจบก็จ้องสีหน้าของสองสามีภรรยาฟางเต๋อหมิงเขม็ง

ฟางเต๋อหมิงไม่พูดไม่จา ได้แต่เงยหน้าขึ้นมองเฉินเยี่ยนฟาง

“มีงานไม่มีงานมันเรื่องเล็ก ขอแค่ขยันทำมาหากินก็พอแล้ว” เฉินเยี่ยนฟางตอบปัดไปที ทว่าในใจเริ่มคิดทบทวนแล้วว่าคนที่เสิ่นหรงพูดถึงคือใครกันแน่!

บ้านเดิมของเฉินเยี่ยนฟางกับเสิ่นหรงล้วนอยู่ที่หน่วยผลิตหมินซิง ซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกไกลๆ ของซวงหม่าหลิ่ง เดินเลียบถนนสายเหนือมุ่งหน้าไปทางตะวันออก ข้ามแม่น้ำตงต้าแล้วเดินต่อไปอีกห้าลี้เศษก็ถึง

หลายปีมานี้ที่บ้านรายได้ค่อนข้างน้อย เฉินเยี่ยนฟางต้องทำงานงกๆ ทุกวัน ปกติจึงไม่ค่อยได้กลับบ้านเดิม แต่ถึงจะไม่ค่อยได้กลับก็ใช่ว่าจะไม่เคยกลับเลย สภาพความเป็นอยู่ทางบ้านเดิมเธอจึงยังพอรู้อยู่บ้าง

ตามที่เสิ่นหรงว่ามา ทางบ้านเดิมคนรุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวอันแถมไม่มีงานทำนั้นมีไม่น้อย ส่วนเรื่องที่หาเงินได้ไม่เก่งเท่าเสี่ยวอัน นั่นก็แทบทุกคนนั่นแหละ

สองสามวันมานี้เสี่ยวอันหาเงินกลับบ้านได้ตั้งร้อยกว่าหยวนแล้ว อย่าว่าแต่คนรุ่นเดียวกันเลย ต่อให้นับกันเป็นหลังคาเรือน ก็ไม่มีบ้านไหนหาเงินได้มากขนาดนี้ในเวลาไม่กี่วันหรอก!

แต่ถ้าจะบอกว่าเป็นหญิงสาวที่เรียนงานฝีมืออยู่กับบ้าน อันนี้ไม่มีจริงๆ

“พี่ วางใจเถอะน่า คนที่ฉันจะแนะนำให้เสี่ยวอันมันจะแย่ได้ยังไง ขยันทำมาหากินแน่นอน!” เสิ่นหรงยิ้มแย้มพลางรับประกันเป็นมั่นเหมาะ

“ลูกเต้าเหล่าใครล่ะ?”

เฉินเยี่ยนฟางเดาไม่ออก จึงถามต่อด้วยความอยากรู้

“เอ่อ…พี่ไม่รู้จักหรอก อยู่หน่วยเดียวกับลุงสามฉันนู่น อยู่ทางใต้สุดของหมินซิงแน่ะ! ถ้าพี่เห็นว่าเข้าท่า วันไหนฉันพามาให้เสี่ยวอันดูตัวหน่อยไหมล่ะ?”

เสิ่นหรงพูดอึกอักจนจบ ก่อนจะลองหยั่งเชิงถามดูอีกประโยค

“รอเสี่ยวอันกลับมาก่อนเดี๋ยวฉันค่อยคุยกับเขา คราวก่อนจะหาคู่ให้เขาก็ไม่เอา ยังไงก็ต้องดูความสมัครใจของเขาก่อน” เฉินเยี่ยนฟางพูดยิ้มๆ

“งั้นเอาตามนี้ ถ้าเสี่ยวอันตกลงพี่ก็ไปหาฉันนะ! จริงสิ พี่เขยฉีดยาเสร็จแล้ว! สองวันนี้รอดูอาการไปก่อน ถ้าไม่ปวดก็พักไว้ก่อน จะได้ไม่เปลืองเงิน ยามันก็แพงอยู่เหมือนกัน ถ้าปวดหรือไม่สบายตัวค่อยฉีดเพิ่มอีกสักสองสามเข็ม ฉันกลับก่อนละ”

เสิ่นหรงสะพายกล่องยา พาหยางเหมิงเหมิงเดินยิ้มร่ากลับบ้านไป

เฉินเยี่ยนฟางกลับเข้ามาในห้องฝั่งตะวันออกแล้วนั่งลงตรงขอบเตียงคั่ง “พ่อมัน เสี่ยวหรงบอกว่าเด็กคนนี้เป็นลูกบ้านไหนกันแน่เนี่ย? หน่วยของลุงสามเธอฉันก็เคยไป ไม่เห็นเคยได้ยินว่ามีบ้านไหนมีลูกสาวรุ่นราวคราวเดียวกับเสี่ยวอันเลย!”

“เธอจะไปสนทำไม คนที่เขาแนะนำมาเราก็ไม่รู้จัก ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ใครจะไปรู้ว่าต่อไปจะเป็นยังไง ฉันว่าเสี่ยวฮุ่ยเนี่ยดีจะตาย! แต่เจ้าเด็กบ้านั่นดันไม่ยอมให้พูดถึง…” ฟางเต๋อหมิงถอนหายใจ

“ดูแกพูดเข้าสิ ตอนนี้เสี่ยวอันขึ้นเขาไม่ได้แล้ว ถ้าล่าอะไรได้ก็เอาไปให้ลุงเหยียน ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ ช้าเร็วก็ต้องชอบพอกันเอง จะรีบร้อนไปทำไม?”

“บนเขามันอันตรายแค่ไหน ยังจะไปบ่อยๆ อีกเรอะ?”

“เสี่ยวอันอยากทำอะไรก็ให้เขาทำไปเถอะ! พี่ใหญ่หลิวพูดถูก กว่าเด็กคนนี้จะมีแก่นสารมีงานการเป็นชิ้นเป็นอัน เราอย่าไปคอยห้ามเลย แกฉีดยาเสร็จแล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะ ต้องฉีดเพิ่มอีกสักสองสามเข็มไหม?” เฉินเยี่ยนฟางปลอบเสร็จก็ถามต่อ

“จะฉีดอะไรอีกล่ะ อย่าเอาแต่ผลาญเงิน! เจ้าเด็กบ้านั่นมันไม่รู้จักเก็บหอมรอมริบ เราต้องช่วยมันเก็บไว้บ้าง ไม่อย่างนั้นต่อไปจะเอาเงินที่ไหนไปสู่ขอเมีย!”

เฉินเยี่ยนฟางได้ฟังก็ขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก รอให้เสี่ยวอันกลับมาแล้วค่อยให้เสี่ยวอันจัดการเขาก็แล้วกัน!

ในเวลาเดียวกันนั้น

ฟางอันง่วนอยู่ในป่าสนครึ่งค่อนวัน พอบรรทุกฟืนได้ค่อนเล่มเกวียนก็เลิกงาน

เดี๋ยวสายหน่อยเขาจะต้องไปเอาเก้าอี้รถเข็น แล้วยังต้องซื้อไม้แปรรูปอีก ถ้าบรรทุกฟืนเต็มคันจะลากกลับลำบาก!

ดังนั้น เขาจึงแบกไม้สนท่อนใหญ่ที่เพิ่งเลื่อยเสร็จขึ้นเกวียนจัดวางให้เรียบร้อย เอาไม้สนท่อนหนาไว้ข้างล่าง แล้วเอาพวกกิ่งไม้แห้งปูไว้ข้างบน

จากนั้นเขามองสำรวจไปรอบๆ แล้วแหงนมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า เห็นว่าเวลายังเช้าอยู่ จึงจูงล่อมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ไปยังจุดที่เขามาลากฟืนครั้งแรก

ตอนที่มาลากฟืนครั้งแรก เขาเจอกวางโรทึ่มตัวหนึ่งที่ตรงนั้น พอกลับบ้านไปเขาก็เดาได้ว่าแถวนั้นต้องมีรังอยู่ แต่ตอนมาครั้งที่สองดันเจอหมาป่าเข้าเสียก่อน เขาเลยไม่ได้ไปตามหาแถวนั้น

ตอนนี้ก็ผ่านมาสามวันแล้ว กวางโรฝูงนั้นก็น่าจะวนกลับมาได้แล้วละมัง พอดีเลย จะได้แวะไปดูสักหน่อย ถ้ามีก็ถือโอกาสล่าสักสองตัว

เมื่อวานซืนเขาเข้าเมืองไปซื้อถังเหล็กใบใหญ่ขนาดนั้นมาตั้งใจจะเอาไว้แช่แข็งเนื้อ จะปล่อยให้ว่างเปล่าตลอดไปไม่ได้หรอก หากที่บ้านมีเนื้อน้อย พี่สะใภ้ก็คงไม่กล้าทำกินอีก!

ยิ่งไปกว่านั้น อุตส่าห์มาเที่ยวนี้ถ้าไม่ได้อะไรติดมือกลับไป ปืนที่ยืมมาก็เสียเที่ยวกันพอดีไม่ใช่หรือไง

ยังดีที่จุดที่เขามาในครั้งนี้อยู่ตรงหัวมุมตะวันออกเฉียงใต้ของป่าสน ห่างจากจุดที่มาครั้งแรกแค่พันกว่าเมตรเท่านั้น

ฟางอันจูงล่อเดินไปได้ครึ่งทาง

เจ้าล่อตัวนั้นพอมองไปรอบๆ กลับเร่งฝีเท้าวิ่งไปทางนั้นเอง แล้วไปหยุดอยู่ข้างต้นสนใหญ่ต้นที่เขาเคยผูกมันไว้คราวก่อน

ฟางอันยิ้มอย่างพอใจ พลางลูบหัวเจ้าล่อ

ลุงหยางพูดไม่ผิดเลย เจ้าล่อตัวนี้มันรู้ภาษาคนจริงๆ!

ทว่าคราวนี้ฟางอันไม่ได้กะจะให้มันหยุดอยู่ตรงนี้

รังของกวางโรนั่นไม่รู้ว่าอยู่ไกลแค่ไหน ผูกล่อทิ้งไว้ตรงนี้ ถ้าไปเจอตัวอะไรเข้า มันก็ซวยน่ะสิ!

จากนั้น ฟางอันกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบด้าน แล้วจูงล่อเดินลึกเข้าไปในป่าสน

ด้านในป่าสน

ระยะห่างระหว่างต้นไม้ค่อนข้างกว้าง เกวียนม้าพอจะแล่นผ่านไปได้

ติดก็แต่หิมะในป่านี้ค่อนข้างหนา เดินลำบากอยู่สักหน่อย

ฟางอันจูงล่อเดินไปตามทาง นอกจากรอยเท้าที่เห็นเมื่อคราวที่แล้ว ก็ไม่เห็นรอยเท้าใหม่อะไรเลย

เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้ แถบนี้ไม่มีร่องรอยการเคลื่อนไหวของสัตว์ตัวไหนเลย

แต่เขาก็ไม่ได้หมดกำลังใจ เดินลึกเข้าไปตามรอยเท้าที่เจ้ากวางโรทึ่มทิ้งไว้เมื่อวันก่อน ไม่นานก็เจอหลุมลึกขนาดใหญ่หลุมหนึ่ง

ด้านบนของหลุมลึกนี้มีไม้ล้มขอนนอนไพรอยู่สองสามต้น กลายเป็นหลังคารังตามธรรมชาติ อยู่ข้างในนี้นอกจากจะกันหิมะได้แล้วยังกันลมได้อีกด้วย

ฟางอันเอาเชือกจูงล่อไปคล้องไว้กับกิ่งไม้ข้างๆ แล้วนั่งยองๆ ก้มลงดูรอยเท้าบนพื้นอย่างละเอียด

รอยเท้าพวกนี้คล้ายกับรอยเท้าแพะ แต่รูปทรงเรียวยาว ส่วนปลายด้านหน้าแหลม เห็นได้ชัดว่าเป็นรอยเท้าที่กวางโรทึ่มทิ้งไว้

ฟางอันกะจากขนาดแล้ว ประมาณคร่าวๆ ได้ว่ามีสามตัว ซึ่งตัวที่มีขนาดปานกลาง ตอนนี้ก็ถูกแช่แข็งอยู่ที่บ้านเรียบร้อยแล้ว

ส่วนอีกสองตัว สองวันนี้ไม่ได้กลับมาเลย

เพราะบนรอยเท้านี้มีหิมะบางๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง!

หิมะบางๆ นี้เป็นเกล็ดหิมะที่ร่วงลงมาจากต้นสนยามลมพัดกิ่งไม้ เพียงแต่มันมีปริมาณน้อย พอจะกลบรอยได้แค่นิดหน่อยเท่านั้น

แต่แค่นี้ก็เพียงพอจะพิสูจน์ได้แล้วว่า ทั้งหมดนี้เป็นรอยที่ทิ้งไว้ตั้งแต่สามวันก่อน ไม่ใช่เพิ่งทิ้งไว้เมื่อเร็วๆ นี้

ฟางอันลุกขึ้นยืน เดินดูรอบๆ อีกรอบ ก็ยังคงไม่พบรอยเท้าใหม่อยู่ดี ได้แต่จูงล่อเดินย้อนกลับทางเดิม

เวลานี้ ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่ทางทิศตะวันออกแล้ว

กะดูแล้วน่าจะใกล้สิบโมงเช้า!

ฟางอันเห็นว่ารอบๆ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจไปเอาเก้าอี้รถเข็นที่เสี่ยวไป๋หยางโกวกลับมาก่อน ไว้เอาของเสร็จค่อยกลับมาหาต่อ

ถ้าขืนเดินลึกเข้าไปหาต่อตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน แถมจะหาเจอหรือเปล่าก็ยังไม่แน่

ของในเขานี้มันมีเยอะก็จริง แต่ส่วนใหญ่มันก็ซ่อนตัวอยู่ ไม่ใช่ว่าจะหากันเจอได้ง่ายๆ

อีกอย่าง จากตรงนี้ไปเสี่ยวไป๋หยางโกว แล้วจากเสี่ยวไป๋หยางโกวกลับบ้าน ขากลับก็ต้องใช้เวลาเดินอีกเป็นชั่วโมง ถ้ากลับไปช้า พี่ชายใหญ่กับพี่สะใภ้ก็คงต้องเป็นห่วงอีก

สู้รีบไปเอาเก้าอี้รถเข็นกลับมาก่อนดีกว่า!

พอลากเก้าอี้รถเข็นกลับมาถึงทางแยก ก็น่าจะราวๆ สิบเอ็ดโมงเศษ ถึงตอนนั้นค่อยเลี้ยวไปดูตรงทางแยกฝั่งใต้ของถนนสายเหนือสักหน่อย

สองวันก่อนฉางอวี้หมิงกับอวี๋เหล่าซานต่างก็โดนหมาป่ากัดแถวนั้น แสดงว่าแถวนั้นมีหมาป่า และไม่ได้มีแค่ตัวเดียวแน่!

สายหน่อยค่อยไป ฆ่าหมาป่าพวกนั้นเอากลับไป ก็ถือเป็นเนื้อเหมือนกัน!

ฟางอันตัดสินใจเด็ดขาด ก็นั่งบนเกวียนบังคับล่อ ลัดเลาะไปตามชายป่าสนด้านทิศตะวันออกมุ่งหน้าไปทางเหนือ พอออกจากป่าสนได้ ก็หาทางที่ใกล้ที่สุดเร่งเดินทางไปยังทิศทางของเสี่ยวไป๋หยางโกว

ทว่า ขณะที่เขาเดินเลียบทางสายเล็กไปได้ครึ่งทางนั้นเอง

จู่ๆ เจ้าเบอร์หกสิบห้าก็หยุดกึก พลางมองดูต้นไม้รอบด้าน แล้วถอยหลังไปสองก้าว

“หือ? เหนื่อยเร็วขนาดนี้เลยเรอะ?”

ฟางอันชะงักไปนิด กระโดดลงจากเกวียนเตรียมจะช่วยมันลาก

แต่ทว่าเจ้าเบอร์หกสิบห้ากลับเอาหัวดันฟางอันให้ถอยหลัง แล้วลากเกวียนเลี้ยวไปยังทางแยกข้างๆ

“เฮ้ย พี่ชาย ไปผิดทางแล้ว! ทางนั้นมันเป็นร่องน้ำนะเว้ย!”

ฟางอันวิ่งเหยาะๆ ไล่ตามไป

เป็นไปตามคาด เจ้าเบอร์หกสิบห้าวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลง ข้างหน้าเป็นคูน้ำลึกห้าหกเมตรจริงๆ เสียด้วย

ฟางอันตามมาทันก็จูงล่อหมายจะดึงมันกลับทางเดิม

แต่เจ้าเบอร์หกสิบห้าไม่ยอมท่าเดียว ซ้ำยังออกแรงดึงไปคนละทิศกับฟางอันอีกต่างหาก!

“เดี๋ยวกลับไปจะบอกให้ลุงหยางอดข้าวแกซะ รู้ภาษาคนอะไรกัน ไม่ฟังคำสั่งสักนิด ให้ตายสิ!”

ฟางอันสบถออกมาคำหนึ่ง แล้วยังคงออกแรงดึงกลับมาต่อ

ทว่าในตอนนั้นเอง

หางตาของฟางอันก็เหลือบไปเห็นต้นหวงโป๋หลัวที่อยู่อีกฝั่งของทางสายเล็ก

พลันเห็นเงาร่างสีเทาตัวหนึ่งโผล่พรวดออกมาจากใต้ต้นไม้ต้นนั้น นัยน์ตาสีเหลืองเข้มจ้องเขม็งมาที่ฟางอันกับเจ้าเบอร์หกสิบห้าตาไม่กะพริบ

“หมาป่าเรอะ!? แค่ตัวเดียวแกจะไปกลัวทำซากอะไรวะ!”

ฟางอันตอกกลับเจ้าล่อไปคำหนึ่ง ควักปืนลูกซองห้านัดบนเกวียนออกมาอย่างตื่นเต้น เปิดผ้าขาวออก ปลดเซฟตี้แล้วเตรียมจะลั่นไกยิง

ทว่าพอเขาหันหน้าเข้าหาหมาป่าตัวนั้น ยังไม่ทันได้เหนี่ยวไก

ก็พลันพบว่าใต้ต้นสนใบเข็มทางด้านซ้ายมีโผล่มาอีกตัวหนึ่ง รูปร่างของมันใหญ่กว่าหมาป่าตัวตรงหน้านี้ไปอีกหนึ่งรอบตัว

“ฮะๆ พี่ล่อ ผมผิดไปแล้ว!”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง