บทที่ 54 ฟางอันขึ้นเขาไปอีกแล้วเรอะ

วันรุ่งขึ้น

ฟ้ายังไม่ทันสว่าง น่าจะราวๆ ตีสามกว่า

ฟางอันลุกขึ้นจากเตียงคั่งตามความเคยชิน พับผ้าห่มเรียบร้อยแล้วหยิบเอาปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติแบบ 56 ออกมา เตรียมจะมุ่งหน้าไปที่คอกม้า

แต่พอเขาก้าวออกจากห้องเล็ก ก็เห็นเตาไฟที่ห้องด้านนอกถูกจุดจนไฟลุกโชนแล้ว

เนื้อแกะกับข้าวสวยที่เหลือจากเมื่อคืนอุ่นเสร็จวางไว้บนเตา ข้างๆ ยังมีผักกาดหัวดองหั่นซอยไว้อีกครึ่งถ้วยเล็ก

"ตื่นแล้วเรอะ!"

เฉินเยี่ยนฟางกอดฟืนชิ้นเล็กๆ เดินกลับเข้ามาในห้อง

"พี่สะใภ้ ไม่ต้องทำหรอก ส่งมาให้ผมเถอะ พี่กลับไปนอนต่ออีกสักงีบไป" ฟางอันพูดพลางทำท่าจะแย่งฟืนมาถือเอง

"นอนอะไรกันเล่า เมื่อก่อนพี่ก็ตื่นเวลานี้จนชินแล้วละ รีบกินเข้าเถอะ เดี๋ยวจะทำให้คนอื่นเขารอนาน!"

เฉินเยี่ยนฟางไม่ยอมส่งให้ เธอโยนฟืนลงบนพื้น เอาขอเกี่ยวเตาเปิดฝาแล้วใส่ฟืนเพิ่มเข้าไปอีกสองสามท่อน จากนั้นก็รีบปิดฝาลงเพื่อกันไม่ให้ขี้เถ้าฟุ้งกระจายออกมา

"แกนี่ ยืนจ้องอะไรอยู่ได้ รีบไปกินข้าวเร็วเข้า!"

เฉินเยี่ยนฟางบ่นพึมพำเสียงเบา

"ครับ"

ฟางอันพยักหน้า ตักข้าวสวยมาหนึ่งชาม คีบเนื้อแกะใส่ไปสองสามชิ้น ยืนกินพลางมองแผ่นหลังที่สาละวนทำงานของพี่สะใภ้

ชาติก่อนพี่สะใภ้ก็คอยวิ่งวุ่นเหน็ดเหนื่อยทั้งในบ้านนอกบ้านแบบนี้ สุดท้ายพอตรากตรำเกินไปร่างกายก็ทรุดลง!

ในเมื่อชาตินี้เขาได้เกิดใหม่กลับมา เดิมทีก็ตั้งใจอยากให้พี่สะใภ้ได้พักผ่อนให้สบายแท้ๆ แต่เธอก็ยังคงเป็นแบบนี้อยู่ดี…

"พี่สะใภ้ คราวหลังไม่ต้องตื่นเช้ามาทำกับข้าวให้ผมหรอกนะ เดี๋ยวผมจะไปบอกคนอื่นว่าขอไปสายหน่อย ไม่ต้องออกแต่เช้ามืดขนาดนี้แล้ว"

"ไม่ได้หรอก! ไปสายเดี๋ยวคนอื่นเขาจะบ่นเอา! กลางวันพี่ก็ไม่มีงานอะไรให้ทำ งานในบ้านแกก็แย่งทำไปหมดแล้ว แค่ทำกับข้าวมันจะไปเหนื่อยอะไรกันนักหนา?"

เฉินเยี่ยนฟางพูดตามความจริง

ตั้งแต่ฟางอันกลับมา นอกจากเธอจะต้องคอยนวดตัวให้ฟางเต๋อหมิงกับปัดกวาดบ้านช่องแล้ว ที่เหลือก็มีแค่งานทำกับข้าวนี่แหละ!

ฟืนก็เสี่ยวอันเป็นคนลากมา เสบียงก็เสี่ยวอันซื้อมา แม้กระทั่งเงินทองในบ้านก็เป็นเสี่ยวอันที่หาเข้าบ้านมาได้ทั้งนั้น!

ตัวเธอที่เป็นพี่สะใภ้ เมื่อก่อนน่ะเคยลำบาก แต่ไม่กี่วันมานี้มีแต่ได้อยู่สบาย งานก็น้อยลง แถมอาหารการกินก็นับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ!

จนถึงตอนนี้เธอยังรู้สึกว่าชีวิตที่เป็นอยู่เหมือนกับความฝันอยู่เลย…

ฟางอันไม่ได้เซ้าซี้ต่อ เพียงแค่บอกเปรยๆ กับพี่สะใภ้ไว้ก่อน

ขอแค่ต่อไปเขาไม่ตื่นเช้าขนาดนี้ พี่สะใภ้ก็คงไม่ตื่นแต่เช้ามืดอย่างนี้เหมือนกัน!

พอกินมื้อเช้าเสร็จ

ฟางอันเก็บถ้วยชามและกวาดเศษอาหารอย่างง่ายๆ คว้าปืน มีดพร้า และเลื่อยเหล็ก เดินมุ่งหน้าไปที่คอกม้า

ทางด้านคอกม้า

หยางเหลาอู่ให้อาหารล่อเสร็จพอดี และกำลังกวาดเศษหญ้าที่ตกอยู่บนพื้น

"ลุงหยาง!"

"เสี่ยวอันมาแล้วเรอะ เพิ่งกินอิ่มพอดี จูงไปได้เลย!"

หยางเหลาอู่เปิดประตูคอก จูงล่อเบอร์หกสิบห้าออกมา

ล่อตัวนี้ก็คือตัวเดียวกับที่ฟางอันจูงขึ้นเขาไปในครั้งแรกนั่นเอง!

"เสี่ยวอัน แกยังไม่รู้สินะ? เจ้าล่อตัวนี้มันสร้างผลงานใหญ่เชียวละ! เมื่อวานซืนเฉินต้าฟาหลงทางบนเขา ก็ได้มันนี่แหละนำทางกลับมา เมื่อวานกู้เอ้อร์โถวจื่อยังคิดจะมายืม แต่ฉันกั๊กไว้ให้แก ไม่อย่างนั้นแกคงต้องจูงเจ้าเบอร์สี่สิบเจ็ดไปแล้ว เจ้าตัวนั้นมันไม่รู้ความเท่าตัวนี้หรอก!"

หยางเหลาอู่ลูบตัวล่อพลางหัวเราะร่า

"ขอบคุณครับลุงหยาง อุตส่าห์เก็บไว้ให้ผม" ฟางอันยิ้มรับอย่างเป็นกันเอง

"จะมาเกรงอกเกรงใจอะไรกับฉันเล่า? พวกนั้นเอาไปก็ลากอะไรกลับมาไม่ได้หรอก จะมายืมตัวดีๆ ไปทำไมกัน เดี๋ยวก็ทำมันเจ็บเปล่าๆ! แต่พูดก็พูดเถอะ เจ้าเฉินต้าฟานั่นไม่ใช่คนดีอะไรเลยจริงๆ ล่อตัวนี้ช่วยชีวิตมันแท้ๆ กลับมาถึงกลับไม่พูดขอบคุณสักคำ ไม่เหมือนแกที่ยังอุตส่าห์นึกถึง เอาของดีๆ มาให้มันกิน!"

หยางเหลาอู่สบถด่าอย่างไม่สบอารมณ์

"เอาละ ฉันไม่กวนเวลาแกแล้ว ไป เทียมเกวียนกัน! ว่าแต่ในมือนั่นแกถืออะไรมาน่ะ?"

หยางเหลาอู่ช่วยฟางอันเทียมเกวียน สายตาพลันเหลือบไปเห็นของที่ห่อด้วยผ้าขาวในมือฟางอัน มองดูคล้ายๆ ท่อนไม้

"เอาไว้ป้องกันตัวครับ"

ฟางอันไม่ได้อธิบายอะไรมาก

"อ้อ พกติดตัวไว้ก็ดี ช่วงวันสองวันนี้มีคนบาดเจ็บไปหลายคนแล้ว ระหว่างทางก็ระวังหน่อยนะ"

"วางใจเถอะครับ"

หยางเหลาอู่ยืนมองส่งฟางอันขึ้นสู่ถนนสายเหนือ จนกระทั่งลับสายตาไปถึงได้ลงกลอนประตูใหญ่แล้วเดินกลับเข้าห้อง

ฟางอันนั่งอยู่บนเกวียนม้า พอจูงล่อขึ้นมาถึงถนนสายเหนือแล้ว เขาก็ปล่อยมันเดินไปเองโดยไม่ได้บังคับอะไรอีก

คนโบราณว่าม้าแก่ย่อมรู้ทาง ความจริงแล้วล่อก็ไม่ต่างกัน

เจ้าเบอร์หกสิบห้าพอขึ้นถนนสายเหนือมาได้ ก็แทบไม่ต้องให้ฟางอันคอยชักนำ พอมันเดินเลียบทางไปถึงทางแยกที่มุ่งหน้าลงใต้ ก็เลี้ยวเข้าไปเองทันที

ทว่าพอเลี้ยวเข้าทางแยกมาได้ไม่เท่าไร มันก็ชะงักกึก เหลียวซ้ายแลขวาไม่กล้าเดินต่อ

จนกระทั่งฟางอันช่วยกระตุกเชือกบังคับทิศให้ เจ้าล่อถึงยอมก้าวขาเดินต่อ

ฟางอันยิ้มบางๆ อย่างนึกขำ

เมื่อกี้เห็นมันรู้ทางดี เขายังนึกว่าเฉินต้าฟายืมมันไปแล้วน่าจะหาป่าสนเจอเองได้เสียอีก

ที่ไหนได้ เจ้าล่อตัวนี้จำได้แค่เส้นทางตรงถนนสายเหนือ ส่วนทางแถบนี้ยังไม่คุ้น คงต้องพามาอีกสักสองสามรอบถึงจะจำได้ขึ้นใจ

หนึ่งคนหนึ่งล่อเดินไปพลางหยุดพักไปพลาง

พริบตาเดียวก็ผ่านไปสองชั่วโมง

ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ขอบฟ้าทิศตะวันออกเพิ่งเริ่มจับแสงเงินแสงทองรำไร

เวลานี้ ฟางอันจูงล่อมาถึงป่าสนทางตอนเหนือของเขาอานม้าเรียบร้อยแล้ว

เขาผูกล่อไว้กับต้นสนที่ใกล้ที่สุด โยนหญ้าแห้งให้มันกำหนึ่ง แล้วเดินไปหาไม้ขอนผุพังแถวนั้นยกขึ้นเกวียน จากนั้นก็หยิบเลื่อยเหล็กเริ่มเลื่อยต้นสนใหญ่ต้นที่อยู่ใกล้ๆ

อีกด้านหนึ่ง

ดวงอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า

คนในหน่วยผลิตต่างพากันตื่นนอน หลายคนเดินไปชะโงกหน้ามองเข้าไปในประตูใหญ่ของคอกม้า

หยางเหลาอู่พอกลับเข้าห้องก็หลับต่อ ตอนนี้กำลังกรนเสียงดังลั่น จึงไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวข้างนอกเลยแม้แต่น้อย

"เฮ้ย พวกแกดูสิ เบอร์หกสิบห้าไม่ได้อยู่ในคอก คงไม่ใช่ว่าฟางอันยืมไปหรอกนะ?"

"ไม่อยู่จริงด้วย! เจ้าเด็กนี่ยังกล้าไปอีกเรอะ?"

"คอยดูเถอะ วันสองวันก่อนฉางอวี้หมิงกับอวี๋เหล่าซานเพิ่งจะโดนหมาป่าตะปบมา เจ้าเด็กนี่คงรอดยากเหมือนกัน!"

ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์พลางเดินกลับบ้าน เดินไปคุยไป พอหลังมื้อเช้าออกมาเดินเล่นอีกรอบ ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหน่วยผลิตแล้ว!

"ฟางอันขึ้นเขาไปอีกแล้วเหรอ? ไม่กลัวเจอหมาป่าหรือไง?"

"เขามีฝีมือละมั้ง! วันก่อนยังตีตายไปตัวหนึ่งไม่ใช่เหรอ?"

ในร้านสหกรณ์ คนสิบกว่าคนล้อมวงคุยเล่นกันอยู่ข้างโต๊ะไพ่

"ถุย! ฝีมือมันที่ไหนกันเล่า? ดีไม่ดีมีคนให้มามากกว่า น้ำหน้าอย่างมันจะไปล่าอะไรได้!" เฉินต้าฟาสบถอย่างแค้นเคือง

"ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ เจ้าฉางนั่นแรงเยอะขนาดไหน? ตอนทำงานช่วงหน้าร้อน นอกจากฟางเต๋อหมิงแล้วก็มีเขานี่แหละที่ขยันขันแข็งที่สุด กระสอบใหญ่นั่นหนักตั้งร้อยห้าสิบจิน มีแค่พวกเขาสองคนที่แบกทีละสองกระสอบได้ แล้วเมื่อวานซืนขึ้นเขาไปยังโดนหมาป่าขย้ำมาไม่ใช่เรอะ?"

"นั่นสิ! ถ้าแกบอกว่าฟางเต๋อหมิงฆ่าหมาป่าตาย ฉันยังพอเชื่อบ้าง แต่เจ้าเด็กฟางอันนั่นน่ะนะ…" คนพูดส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อน้ำยา

"ไอ้เด็กนั่นชอบไปคนเดียว ถ้าเจอหมาป่าเข้า จะได้กลับมาหรือเปล่ายังไม่รู้เลย!" เฉินต้าฟาด่าจบก็ก้มหน้าก้มตาเล่นไพ่ต่อ

อีกด้านหนึ่ง

ไป๋ซูเจินกินข้าวเสร็จก็แวะไปคุยเล่นกับหวางไป่เซียง พอได้ยินข่าวนี้เข้าก็รีบแจ้นกลับบ้านทันที

"ตาเฒ่าอวี๋ ฉันเพิ่งได้ยินมาว่า เจ้าฟางอันบ้านข้างๆ นั่นขึ้นเขาไปอีกแล้วนะ"

"แกเลิกพูดถึงมันสักทีได้ไหม! ขาฉันเป็นแบบนี้แล้วยังจะคิดไปอีกเรอะ? ถ้าไม่ใช่เพราะแกริจะเลียนแบบมันขึ้นเขา ขาฉันจะโดนหมาป่ากัดไหมล่ะ?"

อวี๋เหล่าซานก่นด่ากลับมาอย่างหงุดหงิด

"นี่แกโทษฉันเรอะ? ใครใช้ให้แกวิ่งช้าเองเล่า? หมาป่าไล่กวดมาข้างหลัง แกยังเดินต้วมเตี้ยมอยู่นั่น จะเดินเที่ยวตลาดหรือไง?"

ไป๋ซูเจินปั้นหน้าดุใส่ "ฉันแค่บอกว่ามันไป แต่ไม่ได้บอกให้แกไปสักหน่อย เมื่อวานเจ้าฉางก็เจอหมาป่าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? นังเฉินเยี่ยนฟางยังกล้าปล่อยให้มันไปอีก? คอยดูเถอะ วันนี้ไอ้เด็กนั่นไม่มีทางได้กลับมาแน่!"

"ปากเน่าๆ ของแกหุบไปบ้างไม่ได้หรือไง มันจะได้กลับมาหรือไม่เกี่ยวอะไรกับแกด้วย?" อวี๋เหล่าซานบ่นพึมพำ

"ก็ใครใช้ให้มันไม่ยอมบอกพวกเราเล่าว่าตรงไหนมีฟืน! เรื่องของฉันแกอย่ามายุ่งเลย!"

ไป๋ซูเจินถลึงตาใส่แล้วเดินออกไปห้องนอก ยืนชำเลืองมองลานบ้านฝั่งตะวันออกผ่านหน้าต่างพลางแค่นยิ้มเยาะ จากนั้นก็ผลุนผลันออกจากบ้านไปหาหวางไป่เซียงต่อ

ทว่าพอนางก้าวเท้าพ้นประตูไปได้ไม่นาน

เสิ่นหรงก็พาหยางเหมิงเหมิงหิ้วกล่องยาเดินเข้ามาในบ้านของฟางเต๋อหมิง

"เสี่ยวหรงมาแล้วเรอะ รีบเข้าบ้านเร็ว!"

เฉินเยี่ยนฟางเพิ่งเก็บกวาดเสร็จ กำลังเช็ดหน้าเตาอยู่ พอเห็นทั้งสองคนเข้ามาก็รีบเชื้อเชิญเข้าไปในห้องฝั่งตะวันออก

"พี่เขย วันนี้รู้สึกยังไงบ้างจ๊ะ?" เสิ่นหรงเอ่ยปากถามไถ่อาการตามธรรมเนียมก่อน

"ดีขึ้นมากแล้ว ตอนพลิกตัวเริ่มพอขยับได้บ้างแล้วละ"

ฟางเต๋อหมิงตอบตามจริง เมื่อกี้ตอนที่เฉินเยี่ยนฟางนวดให้ เขายังลองใช้มือยันตัวเพื่อขยับดูอยู่เลย

"ฉันเพิ่งจะเอ็ดไปหยกๆ ชอบขยับซี้ซั้ว ไม่ยอมนอนพักรักษาตัวดีๆ"

เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบ

"ขยับบ้างก็ดีแล้วจ้ะ โรคของพี่เขยไม่เหมือนคนเป็นอัมพาตทั่วไป ขอแค่ไม่ฝืนจนกล้ามเนื้อฉีกขาด การได้ขยับเนื้อขยับตัวตามสมควรจะยิ่งช่วยให้หายเร็วขึ้นนะ!" เสิ่นหรงพูดพลางหยิบยาเพนิซิลลินกับกระบอกฉีดยาออกมา "จริงสิ ฉันเพิ่งได้ยินมาว่าเสี่ยวอันบ้านพี่ขึ้นเขาไปอีกแล้วเหรอ?"

"ใช่ ห้ามก็ไม่ฟัง จะไปให้ได้! ถ้าเจ้าเด็กนั่นรู้ความเหมือนเหมิงเหมิงบ้านเธอได้สักครึ่งก็คงดี!" ฟางเต๋อหมิงถอนหายใจยาว

"ยัยเด็กนี่จะไปรู้ความอะไรกันจ๊ะ! วันๆ เอาแต่เล่นสนุก จะไปสู้เสี่ยวอันบ้านพี่ได้ยังไง มีการมีงานทำเป็นเรื่องเป็นราว ทั้งขยันทั้งรู้จักหาเงิน!"

"เหมิงเหมิงก็เหมือนกันนั่นแหละ ยังเด็กอยู่ไม่ใช่เหรอ! เสี่ยวอันก็เพิ่งจะกลับตัวกลับใจได้หลังจากออกไปตกระกำลำบากข้างนอกมา เมื่อก่อนก็ไม่ได้ดีเด่อะไรแบบนี้หรอก ค่อยๆ ปรับตัวเดี๋ยวก็ดีขึ้นเองจ้ะ" เฉินเยี่ยนฟางพูดยิ้มๆ ทว่าในแววตากลับแฝงความภาคภูมิใจอยู่ไม่น้อย

หยางเหมิงเหมิงอมยิ้ม พลางปรายตามองเสิ่นหรงอย่างแสนงอน

เสิ่นหรงมัวแต่ง่วนอยู่กับการฉีดยาจึงไม่ทันสังเกตเห็น ทว่าครั้งนี้พอฉีดยาเสร็จเธอกลับไม่ได้รีบร้อนกลับ เธอหันไปมองหยางเหมิงเหมิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเฉินเยี่ยนฟางแล้วเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง

"พี่สะใภ้ วันก่อนฉันได้ยินคนเขาพูดกันว่า เสี่ยวอันกับหยวนหยวนเลิกกันแล้วเหรอจ๊ะ? ตอนนี้เขามีใครหรือยัง?"

"อ้าว? อ้อ! เลิกกันแล้วจ้ะ ตอนนี้ยังไม่มีใครหรอก!" เฉินเยี่ยนฟางยิ้มรับเบาๆ แต่ก็พอจะเดาความหมายแฝงของเสิ่นหรงออกแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นก็พอดีเลย แถวบ้านเดิมฉันมีเด็กสาวอยู่คนหนึ่ง วัยกำลังไล่เลี่ยกันเลยเชียวละ เพียงแต่คงหาเงินเก่งไม่เท่าเสี่ยวอัน แล้วก็ยังไม่มีงานทำ ตอนนี้เรียนงานฝีมืออยู่ที่บ้าน

ถ้ามีเวลาว่างจะลองแนะนำให้เสี่ยวอันรู้จักดูไหมจ๊ะ วัยขนาดนี้ก็สมควรจะแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาได้แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเสี่ยวอันบ้านพี่จะถูกใจหรือเปล่า!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง