บทที่ 53 พรุ่งนี้ ขึ้นเขา!

“โธ่ หัวเราะอะไรของแกเนี่ย ฉันพูดจริงนะ!”

หยางเหมิงเหมิงนึกว่าฟางอันไม่เชื่อ จึงยืดอกขึ้นมาทันที

“หมาป่าบนเขาอะไรพวกนั้นฉันไม่กล้าไปยุ่งหรอก แต่กระต่ายน่ะยังไงฉันก็น่าจะจับได้น่า! ในทุ่งมีตั้งเยอะแยะ นอกจากแกแล้ว ฉันก็ไม่เห็นคนอื่นจับได้สักคน แกสอนฉันดักหน่อยสิ ขอแค่ฉันหาเงินได้ แม่ก็ไม่มีทางบังคับให้ฉันเรียนหมอได้แล้ว!”

“เธอฟังน้าเสิ่นเถอะน่า เป็นหมอน่ะดีจะตาย ชุมชนแถบนี้เป็นสิบแปดหมู่บ้าน ป่วยไข้ขึ้นมาก็ต้องมาหาน้าเสิ่นกันทั้งนั้น” ฟางอันลองหยั่งเชิงเกลี้ยกล่อม

“โอ๊ย ดีตรงไหนกัน แค่เรื่องเป็นหวัดก็ต้องจำเยอะแยะไปหมด เดี๋ยวมีไข้ต้องทำยังไง ไม่มีไข้ต้องทำยังไง แล้วยังต้องดูตา ดูฝ้าที่ลิ้น ดูจนหัวฉันจะระเบิดอยู่แล้วเนี่ย”

หยางเหมิงเหมิงบ่นอุบอิบเสียงเบา

ฟางอันยิ้มบางๆ

ชาติก่อนตอนฟางอันกลับมาเคยเจอหยางเหมิงเหมิง ตอนนั้นได้คุยกัน หยางเหมิงเหมิงยังบอกเองเลยว่าโชคดีที่ตอนนั้นหมอเสิ่นเคี่ยวเข็ญให้เรียน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ได้เป็นหมอ ถึงฝืนเป็นไป แต่ถ้าฝีมือไม่ถึงก็คงประคองไว้ไม่รอด ป่านนี้คลินิกคงเจ๊งปิดตัวไปตั้งนานแล้ว

“จริงสิ วันนี้แกไม่ได้ไปขายปลามาเหรอ ของพรรค์นั้นทำเงินดีเหมือนกันใช่ไหม” หยางเหมิงเหมิงบ่นเสร็จก็ซักไซ้ต่อ

“ฉัน—”

“เสี่ยวหรง มาได้ไงเนี่ย”

ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ จู่ๆ เฉินเยี่ยนฟางที่กำลังเช็ดถูหน้าเตาอยู่ในห้องโถงด้านนอกก็ส่งเสียงทักขึ้นมา

“พี่ ฉันเพิ่งได้ยินว่าเหมิงเหมิงวิ่งมาที่นี่ อยู่ข้างในใช่ไหมจ๊ะ”

เสิ่นหรงชะโงกหน้ามองเข้ามาข้างในด้วยความสงสัย

“อยู่นี่จ้ะ!”

“แม่!”

เฉินเยี่ยนฟางยังไม่ทันได้อ้าปากเรียก

หยางเหมิงเหมิงก็เดินคอตกออกมาเสียก่อน

“นี่ ให้หัดฉีดยา ดันแอบอู้งานหนีมาได้นะ!” เสิ่นหรงปั้นหน้าดุใส่ลูกสาว

“น้าเสิ่นครับ”

ฟางอันเดินตามหลังออกมาแล้วเอ่ยทัก

“อ้าว เสี่ยวอันก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย” เสิ่นหรงยิ้มรับบางๆ

“จริงสิเสี่ยวหรง แล้วอวี๋เหล่าซานเป็นยังไงบ้างล่ะ”

เฉินเยี่ยนฟางรีบถามขึ้นด้วยความร้อนใจ

“อย่าให้พูดเลย แค่โดนข่วนเป็นแผล ไม่ต้องฉีดยาด้วยซ้ำ เมื่อกี้พี่ไม่เห็นหรอก ผู้ชายตัวเบ้อเร่อ เลือดเปรอะหน้า พอฉันพ่นยาให้นิดหน่อย ร้องลั่นยังกะหมูโดนเชือด ทำเอาฉันตกอกตกใจหมด”

เสิ่นหรงบ่นอุบอย่างหงุดหงิด

ฟางอันพิงขอบประตูห้องเก็บของพลางกลั้นหัวเราะ

เอาล่ะสิ คราวนี้อวี๋เหล่าซานได้ดังกระฉ่อนทั่วหน่วยผลิตแน่!

"แล้วพี่เขยฉันเป็นยังไงบ้างล่ะ ยังปวดอยู่ไหม"

"ฉีดยาไปสองเข็มก็ดีขึ้นเยอะแล้วจ้ะ! สองวันนี้เริ่มกล้าขยับตัวไปมาเองได้แล้วด้วย!" เฉินเยี่ยนฟางพูดพลางยิ้มแย้ม

"งั้นก็ดีแล้ว ฉันกลับก่อนนะ มีอะไรก็ไปเรียกได้ตลอด" เสิ่นหรงยื่นกล่องยาให้หยางเหมิงเหมิงถือ แล้วจูงมือลูกสาวเดินออกไป

เฉินเยี่ยนฟางคว้าเสื้อบุนวมตัวใหญ่มาคลุมไหล่เดินตามออกไปส่ง

ก่อนไป หยางเหมิงเหมิงยังอุตส่าห์หันมามองฟางอันแวบหนึ่ง แต่เพราะเสิ่นหรงอยู่ตรงนั้นเลยไม่กล้าถามอะไร ได้แต่เดินตามแม่กลับบ้านไปเงียบๆ

พอเฉินเยี่ยนฟางส่งทั้งสองคนพ้นประตู ก็พอดีเห็นลุงหลิวเดินออกมาจากลานบ้านฝั่งตะวันตก จึงรีบซอยเท้าเข้าไปหา

"พี่ใหญ่หลิว!"

"อ้าว เยี่ยนฟางเองเหรอ เสี่ยวหรงเพิ่งมาบ้านเธอมาเรอะ" ลุงหลิวกำลังจะเดินไปทางทิศตะวันตกเพื่อกลับบ้าน พอได้ยินเสียงก็ชะงักฝีเท้า

"จ้ะ" เฉินเยี่ยนฟางตอบรับอย่างอึกอัก ไม่รู้จะเปิดปากพูดยังไงดี

"ยังห่วงเรื่องเสี่ยวอันอยู่อีกเรอะ"

ลุงหลิวมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

"จ้ะ พี่ดูเด็กคนนี้สิ บอกอะไรก็ไม่ฟังเลยสักนิด…"

เฉินเยี่ยนฟางถอนหายใจ เดิมทีอยากถามว่าพรุ่งนี้เสี่ยวอันจะเกิดเรื่องอะไรไหม แต่พอคิดดูอีกที ลุงหลิวจะไปรู้ได้ยังไง แกไม่ใช่หมอดูสักหน่อย

"ฉันว่านะ พวกเธอสองคนน่ะคิดมากไปเอง คนในหน่วยตั้งเยอะแยะ มีแค่เสี่ยวอันคนเดียวที่ลากฟืนกลับมาได้ พอเขารู้จักทำมาหากินเป็นโล้เป็นพาย พวกเธอยังจะไปขวางเขาทำไมล่ะ เด็กนั่นไม่ได้ห่ามเหมือนฉางอวี้หมิงสักหน่อย ถ้าไม่มีคนนำ ไม่ชำนาญทางในป่า ให้ไปเขาก็ไม่ไปหรอก!"

ลุงหลิวดึงเฉินเยี่ยนฟางเดินเลี่ยงมาคุยข้างๆ พลางกดเสียงต่ำลงเพื่อไม่ให้คนในลานบ้านฝั่งตะวันตกได้ยิน

"แต่ว่า…"

"เอาเถอะน่า พรุ่งนี้ถ้าเขากลับมาช้า ฉันจะไปตามเอง เธอบอกเต๋อหมิงด้วยนะ อย่ามัวแต่ร้อนใจไปเลย เด็กคนนี้กลับมาคราวนี้รู้ความขึ้นตั้งเยอะ เขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไปเถอะ! ขืนพวกเธอเอาแต่ห้ามอยู่อย่างนี้ วันข้างหน้าเกิดเขาไม่ยอมทำมาหากินขึ้นมาอีก พวกเธอจะทำยังไง"

พอลุงหลิวพูดจบ เฉินเยี่ยนฟางก็หันไปมองเพิงเก็บของบ้านตัวเอง ไม่กล้าพูดคัดค้านอะไรอีก

"เอาละ รีบกลับเข้าบ้านไปเถอะ ฉันก็จะกลับแล้วเหมือนกัน"

"จ้ะพี่ใหญ่หลิว เดินระวังๆ นะจ๊ะ!"

"เออ!"

เฉินเยี่ยนฟางยืนมองลุงหลิวเดินเลี้ยวไปทางใต้จนลับสายตา ถึงค่อยเดินกลับเข้าบ้าน

อีกด้านหนึ่ง

เสิ่นหรงพาลูกสาวเดินกลับบ้าน ระหว่างทางก็คอยจับตาดูหยางเหมิงเหมิงไม่วางตา

"แม่ หนูเห็นคนมุงเยอะแยะถึงได้เดินออกมาดูเฉยๆ นะ…" หยางเหมิงเหมิงก้มหน้าอธิบาย กลัวจะโดนแม่เอ็ดเอา

"เมื่อกี้แกแวะไปหาเสี่ยวอันมาเหรอ" เสิ่นหรงถามด้วยความแปลกใจ

"ใช่จ้ะ! ก็บ้านอยู่ใกล้แค่นี้เอง หนูก็เลย…แวะไปดูหน่อย!"

หยางเหมิงเหมิงตอบเสียงอ่อย

เสิ่นหรงหรี่ตาลง ไม่เชื่อแม้แต่น้อย "ไม่มีเรื่องอื่นแน่นะ"

"หนูจะไปมีเรื่องอะไรกับเขาเล่าจ๊ะ" หยางเหมิงเหมิงหลบสายตา กลัวว่าแม่จะได้ยินสิ่งที่เธอคุยกับฟางอันเมื่อครู่

ทว่าท่าทางแบบนั้นกลับทำให้เสิ่นหรงเข้าใจไปอีกทาง

"ก็จริง วันๆ แกเอาแต่เล่นสนุกไปเรื่อย! แต่ว่าเสี่ยวอันกลับมาคราวนี้ดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ" เสิ่นหรงพูดพลางคอยสังเกตสีหน้าลูกสาว

"อื้อ! ในกลุ่มพวกหนูเขารู้ความที่สุดแล้ว แถมยังหาเงินเก่งอีกต่างหาก" หยางเหมิงเหมิงพูดด้วยแววตาที่เจือความชื่นชมและใฝ่ฝัน

"ฮะๆ… เหมิงเหมิงโตเป็นสาวแล้วสินะเนี่ย!"

เสิ่นหรงได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะพรวดออกมา

"เอ๊ะ? แม่ขำอะไรน่ะ เสี่ยวอันเขารู้ความจริงๆ นี่นา!" หยางเหมิงเหมิงถามอย่างงุนงง

"ไม่มีอะไรหรอก รีบกลับบ้านกันเถอะ!" เสิ่นหรงไม่ได้พูดอะไรต่อ เอาแต่อมยิ้มขำ แล้วไม่ดุลูกสาวอีก

ทางฝั่งบ้านตระกูลฟาง

เฉินเยี่ยนฟางกลับเข้ามาในบ้าน พอเปิดประตูก็เห็นฟางอันกำลังเช็ดเตาไฟอยู่

"โธ่ เสี่ยวอัน! บอกให้พักผ่อนหน่อย ทำไมแกต้องหาเรื่องยุ่งนู่นทำนี่อยู่เรื่อยเลยฮึ"

เฉินเยี่ยนฟางรีบปรี่เข้าไปแย่งผ้าขี้ริ้วจากมือเขา

"อยู่เฉยๆ มันว่างเกินไปนี่ครับ"

ฟางอันพูดพลางยกถุงแป้งสาลีขาวออกมาถุงหนึ่ง

"แกเอาไอ้นี่ออกมาทำไมเนี่ย" เฉินเยี่ยนฟางถามด้วยความแปลกใจ

"ผมเห็นแผ่นแป้งหยาบเหลือแค่สองแผ่น มื้อเย็นคงไม่พอกินกันหรอกครับ พอดีไม่มีอะไรทำ กะว่าจะนึ่งหมั่นโถวสักหน่อย"

"จะนึ่งหมั่นโถวทำไมกัน เอาแป้งข้าวโพดมาจี่เป็นแผ่นแป้งกินก็พอแล้ว" เฉินเยี่ยนฟางรีบห้าม

"ซื้อมาแล้วนี่ครับ ทิ้งไว้นานเดี๋ยวก็เสียหมด" ฟางอันพูดพลางแกะปากถุงผ้า หาชามสะอาดๆ มาตักแป้งออกไปสองชาม เทลงในอ่างเคลือบสีเหลือง

"อาครับ เย็นนี้จะได้กินหมั่นโถวเหรอครับ"

ฟางซือเฉิงตาโตถามด้วยความตื่นเต้น

เมื่อก่อนต้องรอให้ถึงวันปีใหม่ถึงจะได้ซื้อแป้งมานึ่งหมั่นโถวกินสักจินหนึ่ง แต่สองปีมานี้ที่บ้านลำบากมาก แม้แต่วันปีใหม่ก็ยังไม่ได้ซื้อ เด็กทั้งสองคนจึงไม่ได้กินมานานมากแล้ว

"วันๆ รู้จักแต่กิน!" เฉินเยี่ยนฟางเอ็ดเข้าให้อย่างหงุดหงิด

ฟางซือเฉิงก้มหน้ามุด ไม่กล้าส่งเสียงอีก

"วันนี้ยังไม่ได้กินหรอก ต้องรอพรุ่งนี้โน่น ต้องทำหัวเชื้อแป้งก่อน" ฟางอันยิ้มอย่างเอ็นดู

หัวเชื้อแป้งหรือที่เรียกกันว่าแป้งเปรี้ยว ก็คือยีสต์ที่คนรุ่นหลังรู้จักกันนั่นเอง

ยุคนี้ยีสต์ผงสำเร็จรูปยังไม่แพร่หลาย บ้านไหนอยากนึ่งหมั่นโถวก็ต้องทำหัวเชื้อแป้งขึ้นมาเอง แล้วค่อยเอาไปหมักแป้งต่อ

แต่การทำหัวเชื้อนี้ต้องใช้เวลา

ต้องนวดแป้งออกมาก่อน เอาผ้าเปียกคลุมไว้แล้ววางไว้ตรงหัวเตียงคั่ง ถ้าเป็นหน้าร้อนใช้เวลาหมักสิบชั่วโมง แต่ถ้าเป็นหน้าหนาวแบบนี้ต้องใช้เวลานานขึ้น อาจต้องใช้เวลาถึงหนึ่งวันเต็มๆ เลยทีเดียว!

เพราะงั้น ต่อให้อยากกินแค่ไหนก็ต้องรอถึงพรุ่งนี้

"จะยุ่งยากขนาดนั้นทำไม ทำแบบแป้งไม่หมักเอาก็ได้" เฉินเยี่ยนฟางเอ่ยท้วง

"แป้งไม่หมักมันไม่อร่อย แถมยังย่อยยากด้วย ทำแบบนี้ไม่เปลืองแรงเท่าไหร่หรอกครับ" ฟางอันตักแป้งเสร็จก็เทน้ำลงไปเริ่มลงมือนวด

"แม่จ๋า ถ้างั้นเย็นนี้เราจี่แผ่นแป้งเพิ่มดีไหมจ๊ะ"

ฟางอิงอิงลองถามหยั่งเชิง

"ได้สิ เดี๋ยวแม่นวดแป้งเดี๋ยวนี้แหละ!"

เฉินเยี่ยนฟางกำลังจะไปล้างมือ แต่ก็โดนฟางอันห้ามไว้เสียก่อน

"พี่สะใภ้ ไม่ต้องทำหรอกครับ ข้าวสารก็มีอยู่ไม่ใช่เหรอ มื้อเย็นหุงข้าวสวยสักหม้อมาลองชิมดูดีกว่าว่าอร่อยไหม"

เด็กทั้งสองคนได้ยินเข้า แววตาก็เป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที

"พรุ่งนี้ก็จะได้กินหมั่นโถวแล้ว จะกินข้าวสวยทำไมอีกล่ะ" เฉินเยี่ยนฟางบ่นอุบ

"ซื้อมาก็ต้องกินสิครับ กินหมดก็ค่อยซื้อใหม่! เอาแค่พอกินถึงมื้อเที่ยงพรุ่งนี้ก็พอ ตกเย็นก็น่าจะได้กินหมั่นโถวแล้ว"

ฟางอันนวดแป้งก้อนขนาดราวสองกำปั้นเสร็จ ก็เอาผ้าเปียกคลุมปากอ่างไว้ แล้วยกไปวางไว้ตรงหัวเตียงคั่งในห้องฝั่งตะวันออก

จากนั้นเขาก็เปิดถุงข้าวสาร ตักข้าวออกมาสี่ชาม กะดูแล้วน่าจะหนักประมาณสองจิน

"ไอ้หยา เยอะขนาดนั้นจะกินหมดได้ยังไง!"

เฉินเยี่ยนฟางเห็นเข้าก็อดเสียดายของไม่ได้

"กินได้ตั้งสองสามมื้อแน่ะครับ หุงทีเดียวเลย อากาศหนาวแบบนี้ไม่บูดง่ายๆ หรอก" ฟางอันซาวข้าวให้สะอาดแล้วเทลงหม้อ

"เจ้าเด็กคนนี้นี่ ใช้ชีวิตล้างผลาญจริงเชียว!"

ปากเฉินเยี่ยนฟางบ่นไปอย่างนั้น แต่ก็รู้ดีว่าฟางอันกลัวเด็กๆ จะกินไม่อิ่ม จึงไม่ได้ว่าอะไรต่อ เธอเปลี่ยนไปใส่ชุดทำงานแล้วไปหอบฟืนมามัดหนึ่งเพื่อช่วยทำกับข้าว

กว่าจะหุงข้าวสวยเสร็จ ฟ้าก็เริ่มมืดสลัว

เฉินเยี่ยนฟางเอาปลาที่เหลือจากมื้อเที่ยงมาอุ่น แต่เหลือไม่มากเท่าไร เธอจึงหยิบเนื้อแกะออกมาผัดเพิ่มอีกนิดหน่อย จากนั้นทุกคนถึงได้เริ่มล้อมวงกินข้าว

"ทำไมถึงหุงข้าวสวยกินกันล่ะเนี่ย" ฟางเต๋อหมิงถามขึ้นอย่างแปลกใจ

"ซื้อมาแล้วยังไม่ได้กินเลยครับ ลองชิมดูว่าจะอร่อยแค่ไหน!"

ฟางอันตักข้าวสวยร้อนๆ ราดน้ำแกงปลา แล้วใช้ช้อนป้อนให้ฟางเต๋อหมิง "อร่อยไหมพี่"

"ยังจะไปถามพี่แกอีก! ดูเด็กสองคนนั่นก่อนไป๊!"

เฉินเยี่ยนฟางค้อนใส่ทั้งสองคน

ฟางอันหันไปมอง เด็กทั้งสองคนกำลังถือชามข้าวโซ้ยเอาๆ กินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนแก้มตุ่ย

"แม่จ๋า แม่รีบชิมดูสิ อร่อยมากเลยจ้ะ!"

ฟางอิงอิงพูดจบก็ตักเข้าปากคำโตอีกคำ

ฟางอันยิ้มอย่างมีความสุข "อร่อยก็ดีแล้ว ไว้วันมะรืนผมเข้าเมืองจะซื้อมาให้อีกนะ!"

"จะซื้อมาอีกทำไม แพงหูฉี่ขนาดนั้น ซื้อแป้งข้าวโพดมาก็พอแล้ว!"

เฉินเยี่ยนฟางเอ็ดขึ้นมาทันควัน

ฟางอันได้แต่ยิ้มรับโดยไม่เถียงอะไร

ยังไงซะเขาก็เป็นคนไปซื้อที่ในอำเภอเอง จะซื้ออะไรก็ขึ้นอยู่กับเขาอยู่แล้วนี่!

ช่วงค่ำ หลังจากทุกคนกินข้าวกันเสร็จ

เด็กทั้งสองคนฟาดข้าวไปคนละสองชามโตจนพุงกาง เลยโดนเฉินเยี่ยนฟางดุเข้าให้ ทั้งคู่จึงพากันวิ่งออกไปเดินย่อยรอบลานบ้าน

ฟางอันคิดจะช่วยเก็บกวาด แต่เฉินเยี่ยนฟางห้ามไว้ไม่ยอมให้แตะ

จนปัญญา ฟางอันจึงต้องกลับไปนอนพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า รีบไปรีบกลับ ลากเอารถเข็นของพี่ใหญ่กลับมาให้เร็วที่สุด!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง