บทที่ 100 ท่านฉินเลี้ยงข้าว

สถานที่กินข้าวถูกจัดไว้ที่ภัตตาคารซีฟู้ดที่ดีที่สุดในท้องถิ่น บรรยากาศไม่เลว ถือว่ามีระดับอยู่เหมือนกัน ทั้งกองถ่ายเหมาห้อง VIP ขนาดใหญ่ที่มีโต๊ะกลมสามตัว เบียดเสียดกันพอนั่งได้พอดี แน่นอนว่าพวกผู้ช่วยดาราไม่มีเกียรตินั้น

ถ่ายหนังมาทั้งวัน เหงื่อไคลเหนอะหนะไปทั้งตัว เวินไป๋กลับห้องพักที่โรงแรม อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ พอตามไปถึง ที่นั่นคนก็นั่งกันเต็มหมดแล้ว

"เวินไป๋ มาๆ เหลือที่ไว้ให้นายแล้ว" ซุนจี๋เห็นเวินไป๋เดินเข้ามาก็รีบกวักมือเรียก

เวินไป๋มองไปยังโต๊ะตัวกลางในบรรดาสามโต๊ะ บนที่นั่งประธานซึ่งหันหน้าเข้าหาประตู ท่านฉินกำลังเลิกคิ้วมองเขาอยู่ ทางซ้ายมือของอีกฝ่ายเรียงตามลำดับคือซุนจี๋ เจียงกั๋วต้ง และที่ว่าง ส่วนทางขวามือคือเฉิงเทาหลิน กัวจิ่น และฉู่ฟางโจว คาดว่าที่ว่างข้างเจียงกั๋วต้งคงเหลือไว้ให้เขาเป็นแน่

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนจัดผังที่นั่งนี้ ใส่ใจจนน่าทึ่งจริงๆ ผู้กำกับทั้งสองคนไม่ว่าจะด้วยเรื่องวัยวุฒิหรือบารมีในวงการบันเทิงล้วนสูงส่ง จึงจำเป็นต้องนั่งติดกับที่นั่งประธาน ส่วนเฉิงเทาหลินกับฉู่ฟางโจวเป็นดาราของเหม่ยซิง การนั่งติดกับเจ้านายใหญ่เหม่ยซิงจึงถือเป็นเรื่องปกติ ตามหลักแล้วเวินไป๋เป็นดาราใหม่ที่เพิ่งเซ็นสัญญากับเหม่ยซิง ควรจะจัดให้นั่งถัดลงไปจากฉู่ฟางโจวจึงจะเหมาะ แต่ถ้าทำแบบนั้น กัวจิ่นนางเอกของเรื่องก็จำต้องนั่งถัดลงไปจากผู้กำกับเจียงกั๋วต้ง นักแสดงหญิงนั่งติดผู้กำกับ หากมีข่าวแพร่งพรายออกไปคงฟังดูไม่ดี จะนั่งติดผู้กำกับก็ไม่ได้ นั่งติดนายทุนก็ไม่ได้ ย่อมต้องจัดให้นั่งข้างนักแสดงชาย ฉู่ฟางโจวไม่กล้านั่งเหนือกว่ากัวจิ่น จึงไปนั่งถัดลงมาจากเธอ กลายเป็นว่าเวินไป๋ต้องมานั่งถัดลงมาจากเจียงกั๋วต้งไปโดยปริยาย

แวบแรกที่เวินไป๋กวาดสายตามองไป นอกจากฉินเฮ่อแล้ว เขาก็เห็นเพียงสีหน้าของเฉิงเทาหลินได้อย่างชัดเจน ก่อนที่เขาจะเข้ามา เฉิงเทาหลินคงกำลังคุยเล่นหัวเราะร่า แต่พอเขาเดินเข้ามา รอยยิ้มที่เหมือนสลักอยู่บนใบหน้านั้นกลับชะงักค้างไปแวบหนึ่งอย่างแทบไม่ทันสังเกต เวินไป๋หลุบสายตาลง เดินไปนั่งลงข้างเจียงกั๋วต้ง

"เมื่อกี้แนะนำกันไปหมดแล้ว เวินไป๋ นายมาช้าไปหน่อย แต่ถึงยังไงนายก็เป็นเด็กในสังกัดเหม่ยซิง คงเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคุณฉินมาแล้ว คารวะเจ้านายตัวเองก่อนสักแก้วสิ" ซุนจี๋เวลาคุมกล้องก็ฝีมือฉกาจ เวลาครึกครื้นในโอกาสแบบนี้ก็ไม่ยอมแพ้พวกวัยรุ่นเลยแม้แต่น้อย

ซุนจี๋ไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงของตระกูลฮวา จึงไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉินเฮ่อกับเวินไป๋มาก่อน เขานึกชื่นชมเวินไป๋ และตั้งใจอยากจะช่วยดันอีกฝ่าย เวินไป๋รู้สึกขำอยู่ในใจ แต่ก็รู้ว่าในสถานการณ์เช่นนี้จะเสียมารยาทไม่ได้ จึงรีบลุกขึ้นรินเหล้าจนเต็มแก้ว ก่อนจะหันไปทางฉินเฮ่อ "คุณฉิน ผมขอคารวะคุณสักแก้วครับ" พูดจบก็เงยหน้ากระดกเหล้าลงคอรวดเดียวหมด

ฉินเฮ่อนั่งเอียงตัวเฉียงมาทางเขา แขนข้างหนึ่งเท้าโต๊ะ มือข้างนั้นยันคางมองดูเขาดื่มเหล้าแก้วนี้จนหมด ทันใดนั้น เขาก็คว้าขวดเหล้าขึ้นมารินใส่แก้วของตัวเองจนเต็ม แล้วหันไปพูดกับซุนจี๋และเจียงกั๋วต้ง "ผมขอคารวะผู้กำกับทั้งสองท่านสักแก้วครับ" จากนั้นก็ยกดื่มรวดเดียว ปล่อยให้เวินไป๋ยืนเก้ออยู่ตรงนั้นอย่างน่ากระอักกระอ่วน

ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ มองดูดาราน่าสงสารที่แม้แต่เจ้านายตัวเองยังไม่เห็นหัว ทว่าเวินไป๋หาได้ใส่ใจ เขาวางแก้วลงบนโต๊ะ ทรุดตัวนั่งลงตามสบาย แล้วรินเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว แต่เขาไม่ได้ดื่ม กลับปรายตาไปมองทางขวามือของฉินเฮ่อ

ทางขวามือของฉินเฮ่อ เฉิงเทาหลินกำลังปั้นหน้าเยาะเย้ย ถากถางเขาอย่างชัดเจน ราวกับกำลังบอกว่า 'เห็นไหมล่ะ เขาไม่ได้รักนายเลยสักนิด' ถ้าเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้จะทำลายความมั่นใจของเวินไป๋ได้ เขาก็คงไม่ใช่เวินไป๋แล้ว เขาไม่ดื่มเหล้าและไม่แตะกับข้าว แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเวยปั๋ว หน้าฟีดยังไม่ทันโหลดขึ้นมา ข้างหูก็ได้ยินฉินเฮ่อเอ่ยขึ้นว่า "ผมขอคารวะผู้กำกับทั้งสองท่านอีกแก้ว การได้ตัวทั้งสองท่านมาร่วมงานถือเป็นเกียรติของบริษัทผมมาก ขอบคุณที่ทั้งสองท่านทุ่มเทให้กับหนังเรื่องนี้ วันนี้ที่นั่งประธานควรยกให้พวกคุณทั้งคู่ เชิญครับ"

ฉินเฮ่อดื่มเหล้าในแก้วจนหมด แล้วลุกขยับตัวออกจากที่นั่ง สละที่นั่งประธานซึ่งหันหน้าตรงกับประตูนั้นออกมาจริงๆ ซุนจี๋รีบโบกมือปฏิเสธ "อย่าน่า นั่งตรงไหนก็เหมือนกัน ให้คุณฉินนั่งเถอะครับ"

ท่าทีของฉินเฮ่อสุภาพนอบน้อมเป็นอย่างยิ่ง เขาย้ำอีกครั้ง "ทั้งสองท่าน เชิญครับ"

ซุนจี๋เคยชินกับการได้รับการยกย่องในวงการอยู่แล้ว บารมีของเขาตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ประกอบกับฉินเฮ่อถือเป็นคนรุ่นหลัง การสละที่นั่งให้ก็ไม่ได้เสียหายอะไร ซ้ำยังนึกชมในใจว่าฉินเฮ่อรู้จักเข้าหาคน จึงลุกขึ้นไปนั่งที่ตำแหน่งประธาน เมื่อซุนจี๋ขยับ เจียงกั๋วต้งก็ขยับตามไปอีกหนึ่งที่ ส่งผลให้ที่นั่งทางขวามือของเวินไป๋ว่างลงทันที ฉินเฮ่อหย่อนก้นลงนั่งตรงนั้นโดยไม่สนใจสายตาใคร พอนั่งลงแล้วยังแอบเอาขามาแตะขาของเวินไป๋ เวินไป๋ยกมือกุมหน้าผาก บดบังรอยยิ้มที่แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ แล้วกระดกเหล้าในแก้วรวดเดียวหมด

การกินเลี้ยงก็ไม่พ้นเรื่องร่ำสุรา ทุกคนเวียนกันชนแก้วไปทีละโต๊ะ สรรหาข้ออ้างสารพัด ไม่นานผู้กำกับทั้งสองคนก็เริ่มเมามายจนแทบไม่ไหว บางคนอยากจะเข้ามาคารวะฉินเฮ่อ แต่ยังไม่ทันถึงตัวก็ถูกรังสีเยียบเย็นน่าเกรงขามสะกดไว้เสียก่อน จึงพากันเบนเป้าหมายมาที่เวินไป๋ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ แทน

เดิมทีเวินไป๋กะว่าจะแค่นั่งเงียบๆ เป็นไม้ประดับ แต่คิดไม่ถึงว่าลูกเล่นของฉินเฮ่อจะดึงเขาลงมาร่วมวงด้วยจนได้ เมื่อหมดทางเลี่ยงก็ต้องดื่ม ถือเสียว่าดื่มแทนท่านฉินไปก็แล้วกัน ชนแก้วไปหลายรอบ ต่อให้เวินไป๋คอแข็งแค่ไหนก็เริ่มจะต้านไม่อยู่ รีบขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

เมื่อไปล้วงคออาเจียนออกมาในห้องน้ำก็รู้สึกดีขึ้นมาก เวินไป๋บ้วนปากแล้วเดินกลับมาที่ห้อง VIP แต่กลับพบว่าฉินเฮ่อไม่ได้อยู่ที่นั่ง สัญชาตญาณทำให้เขามองไปยังฝั่งตรงข้าม เฉิงเทาหลินก็ไม่อยู่เช่นกัน ในห้องน้ำก็ไม่มีคน ทั้งสองคนหายไปไหนกัน?

เวินไป๋เดินออกจากห้อง VIP อีกครั้ง มุ่งหน้าไปในทิศทางตรงกันข้ามกับห้องน้ำ ปลายสุดของทางเดินเป็นประตูหนีไฟซึ่งแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง เวินไป๋ผลักประตูเข้าไปแล้วก้าวไปทางราวบันไดสองก้าว บริเวณชานพักกึ่งกลางระหว่างชั้นนี้กับชั้นล่าง มีเงาร่างสองร่างยืนเผชิญหน้ากันอยู่ แสงไฟสลัวเกินไปจนมองไม่ชัด ทว่าเวินไป๋รู้ดีว่านั่นคือฉินเฮ่อกับเฉิงเทาหลิน ยืนรออยู่ครู่หนึ่งก็มีเสียงพูดแว่วมา เป็นเสียงของฉินเฮ่อ "เรียกฉันออกมาแล้วไม่พูด นายชักจะใจกล้าขึ้นทุกวันแล้วนะ"

เวินไป๋มองไม่เห็นสีหน้าของเฉิงเทาหลิน แต่ฟังออกว่าน้ำเสียงของอีกฝ่ายเจือเสียงสะอื้น "คุณฉิน ผมขอโทษครับ…ผม…"

"คำพูดที่ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบก็ไม่ต้องพูดแล้ว" ฉินเฮ่อเอ่ยขัด น้ำเสียงเย็นชาเสียจนแม้แต่เวินไป๋ยังสะท้าน "นายจะไปทำข้อตกลงอะไรกับลิซ่าฉันไม่สน ฉันเตือนนายแค่อย่างเดียว อย่ามายุ่งกับเวินไป๋ เส้นทางข้างหน้านายเดินของนายเอง จะดังหรือไม่ดัง จะดังไปถึงขั้นไหน ฉันก็ไม่สนใจทั้งนั้น"

เวินไป๋ได้ยินเสียงผ้าเสียดสีกัน รวมถึงเสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้น หัวใจพลันกระตุกวูบ รีบเบี่ยงตัวหลบออกไปทันที

พอเวินไป๋กลับมานั่งลงในห้อง VIP ได้ไม่ทันไร ฉินเฮ่อก็ผลักประตูเดินเข้ามา "ยังไหวไหม" ฉินเฮ่อนั่งลงข้างกายเขาแล้วถามเสียงเบา

เวินไป๋แสร้งทำเป็นมึนๆ ส่งยิ้มให้อีกฝ่าย "ไหวสิ ทำไมจะไม่ไหว ผู้ชายไม่มีคำว่าไม่ไหวอยู่แล้ว"

ฉินเฮ่อส่งเสียงฮึในลำคอ แกล้งทำทีเป็นคุยเล่นแล้วขยับเข้ามาใกล้เขา "เดี๋ยวฉันต้องกลับกรุงจิงซื่อก่อน ถ้านายอยากสนุกกับพวกเขาก็ไปต่อ ถ้าไม่อยากก็รีบกลับไปนอน ตั้งใจถ่ายหนัง ฉันรอนายอยู่ที่กรุงจิงซื่อ"

ฉินเฮ่อชะงักไปนิด ถือแก้วชนกับเขาหนึ่งที ก่อนจะยกซดจนหมด แล้วพูดต่อ "ฉันเอาของบางอย่างมาให้นาย ให้โจวฉีเอาไปส่งที่พักแล้ว ถ้ายังขาดอะไรก็โทรหาฉัน เดี๋ยวให้เจี่ยงหลิงเอามาให้"

ริมฝีปากที่เปียกชุ่มด้วยน้ำเหล้าของฉินเฮ่อดูเย้ายวนชวนมอง ปรากฏอยู่ตรงหน้าเวินไป๋อย่างโจ่งแจ้ง เวินไป๋อยากจะกัดลงไปสักคำ ทว่ายังมีสติอยู่ จึงเอ่ยเสียงอู้อี้ "ห้ามคุณปิดเครื่องอีกนะ ห้ามไม่รับสายผมด้วย"

"ได้ ฉันจะไม่ปิดเครื่อง จะรอโทรศัพท์นายทุกวัน" ฉินเฮ่อเอ่ยปลอบเสียงนุ่ม

ในที่สุดฉินเฮ่อก็ยกแก้วดื่มคารวะทุกคนอีกครั้ง บอกว่าจองร้านคาราโอเกะไว้ให้แล้ว ส่วนตัวเองต้องรีบกลับกรุงจิงซื่อไปจัดการธุระ จึงขอตัวลากลับก่อน ทิ้งให้คนกลุ่มหนึ่งสังสรรค์เฮฮากันหนักข้อขึ้นไปอีก เวินไป๋ดื่มไปมากจนปวดหัวตุบๆ ไม่อยากจะอยู่ร่วมวงต่อ จึงทักทายบอกลาซุนจี๋แล้วขอตัวออกมา ตอนจะไปยังพ่วงเอาฉู่ฟางโจวกลับมาด้วย เจ้าหมอนี่ก็เมาแอ๋ไม่เบา พาตัวกลับไปนอนน่าจะปลอดภัยที่สุด

วันรุ่งขึ้น เนื่องจากเมื่อคืนเล่นกันหนักเกินไป ซุนจี๋จึงปล่อยให้ทั้งกองถ่ายหยุดพักครึ่งวัน เวินไป๋นอนยาวจนถึงเที่ยงถึงได้ตื่น

ตอนที่เขาลืมตาขึ้นมาฉู่ฟางโจวยังคงหลับอยู่ เวินไป๋หยิบโทรศัพท์เดินไปตรงสุดทางเดิน แล้วกดเบอร์โทรหาฉินเฮ่อ

เพิ่งจะกดโทรออกยังไม่ทันได้ยินเสียงสัญญาณ อีกฝ่ายก็กดรับสาย "ตื่นแล้วเหรอ"

วันนี้ท่านฉินน่าจะอารมณ์ดี น้ำเสียงถึงได้เจือแววขำขัน

"เพิ่งตื่นครับ เมื่อคืนคุณถึงกี่โมง" เวินไป๋ถาม

"ดึกมากแล้ว ถนนตอนกลางคืนขับยาก เจี่ยงหลิงเลยขับช้า" ฉินเฮ่อตอบ

"ประชุมช่วงเช้าเสร็จแล้วเหรอครับ" เวินไป๋ถามต่อ

"ประชุมประจำเดือน ไม่มีเรื่องใหญ่อะไร ชั่วโมงเดียวก็เสร็จแล้ว" ฉินเฮ่อตอบอย่างจริงจัง

"อ้อ"

จากนั้นบรรยากาศก็เงียบงันลง

พวกเขาทั้งสองไม่ค่อยได้คุยโทรศัพท์กันเท่าไร และไม่ค่อยชินกับการสื่อสารผ่านสายโทรศัพท์ อันที่จริงเวินไป๋อยากคุยกับฉินเฮ่อทางวีแชตมากกว่า สะดวกและรวดเร็ว จะคุยที่ไหนเมื่อไรก็ได้ แต่วีแชตอะไรนี่มันช่างไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของท่านฉินเอาเสียเลย เวินไป๋จึงทนไม่ยอมเอ่ยปากมาตลอด

ในสายมีเสียงเปิดพลิกหน้ากระดาษ เวินไป๋เดาว่าฉินเฮ่อคงกำลังจัดการงานเอกสารอยู่ จึงคิดว่าไม่ควรรบกวนเขาอีก "เอ่อ คุณกินข้าวหรือยังครับ ผมยังไม่ได้กินเลย"

"ฉันกินแล้ว นายไปกินข้าวเถอะ" ฉินเฮ่อบอก

พอกลับมาถึงห้อง ฉู่ฟางโจวยังคงหลับใหล เวินไป๋เตรียมจะเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปหาอะไรกิน ก็พบว่าในตู้เสื้อผ้ามีถุงช้อปปิ้งใบใหญ่เพิ่มขึ้นมาสองใบ นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานฉินเฮ่อบอกว่าเอาของมาให้ พอเปิดดูก็พบว่าเป็นพวกของใช้จุกจิกชิ้นเล็กชิ้นน้อย แค่พัดลมพกพาก็มีตั้งหลายแบบ ทั้งยังมีหมอนเส้นใยเย็น แผ่นเจลลดไข้ ยาหม่องน้ำ ยาฮั่วเซียงเจิ้งชี่ พัด… เวินไป๋ยกมือเท้าหน้าผากพลางหัวเราะออกมา บางครั้งท่านฉินก็น่ารักไม่เบาจริงๆ

การถ่ายทำภาพยนตร์ยังคงดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แม้อากาศจะร้อนจัด แต่สภาพความพร้อมของเหล่านักแสดงยังถือว่าคงที่ สองวันต่อมา เวินไป๋เพิ่งถ่ายเสร็จไปคัตหนึ่งและกำลังนั่งพัก โจวฉีก็ถือโทรศัพท์มือถือวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา "รีบดูเร็วเข้า เวยปั๋วทางการของ《เทียนซ่าง》ลงประกาศแล้ว"

"ประกาศอะไรเหรอ" เวินไป๋รับโทรศัพท์มา

เวยปั๋วทางการของ《เทียนซ่าง》ลงรูปถ่ายที่เวินไป๋ไปถ่ายคราวก่อนไว้สองรูป รูปหนึ่งเป็นรูปเดี่ยวของเขา อีกรูปเป็นรูปคู่กับหลิวจื่อหราน ด้านบนรูปภาพมีตัวหนังสือสองบรรทัดเขียนไว้ว่า "ฉบับเดือนตุลาคมจะวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการในวันที่สิบตุลาคมนี้ ภายในเล่มจะมีการสุ่มแจกภาพถ่ายส่วนตัวของเวินไป๋ นายแบบปกเทียนซ่างประจำฉบับนี้จำนวนสองรูป และโปสเตอร์หนึ่งใบ หวังว่าทุกคนจะชื่นชอบกันนะครับ"

อันที่จริงนี่ก็เป็นแค่ข่าวประชาสัมพันธ์การสั่งจองล่วงหน้า ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ ที่น่าสนใจคือการสุ่มแจกภาพถ่ายและโปสเตอร์ จากที่เวินไป๋รู้มา เมื่อก่อน《เทียนซ่าง》ไม่เคยใช้วิธีการขายแบบนี้เลย บางคนอาจจะถือสา คิดว่าทำแบบนี้จะทำให้มูลค่าของศิลปินลดฮวบลง แต่เวินไป๋กลับไม่คิดเช่นนั้น ในมุมมองของเขา การที่《เทียนซ่าง》ทำแบบนี้ก็แค่เล็งเห็นมูลค่าทางการค้าในตัวเขา มีมูลค่าถึงได้รับความสนใจ ถ้าไม่มีมูลค่าแล้วใครเขาจะมาแยแส

เวินไป๋เลื่อนหน้าจอลงไปยังช่องแสดงความคิดเห็น ด้านล่างมีแต่ข้อความแนว "กรี๊ดๆ!!!" "ดูดีจัง!" "หล่อมาก!!" ซึ่งส่วนใหญ่เป็นพวกคนทั่วไปที่ผ่านมาเห็น เพราะหากดูเฉพาะภาพถ่ายเซ็ตนี้ของเวินไป๋ มองตามความจริงแล้วถือว่าไร้ที่ติ เวินไป๋ยังเห็นบัญชีเวยปั๋วของพวกแอนตี้ที่เคยด่าเขาเข้ามาคอมเมนต์ด้วยว่า

"มิน่าล่ะจู่ๆ ถึงโผล่พรวดขึ้นมา รูปร่างหน้าตาดีจริงนั่นแหละ เพราะงั้นก็เป็นแจกันดอกไม้ประดับบารมีไปอย่างสงบเถอะ"

"อย่าริไปเล่นหนังเลย ถ่ายแค่โฟโต้บุ๊กไปเรื่อยๆ เถอะ คนเขายังพอจะยอมควักเงินซื้ออยู่"

เวินไป๋ถอนหายใจออกมา เขาไม่ได้โกรธ ศิลปินคนไหนบ้างไม่เคยโดนด่า ตอนนี้เขายังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน คำพูดเสียดสีพวกนี้ก็คงต้องยอมทนรับไปก่อน