บทที่ 99 ท่านฉินมาเยี่ยมกองถ่าย

"คุณมายังไงครับ" เวินไป๋พิงไหล่ฉินเฮ่อ "เจี่ยงหลิงล่ะครับ"

ฉินเฮ่อลูบท้ายทอยของเขา "เจี่ยงหลิงขับรถมาส่ง"

"ลำบากแย่เลยครับ" เวินไป๋ถูศีรษะกับมือของฉินเฮ่อ "บ่ายนี้ผมยังมีคิวถ่ายอีก คุณจะค้างที่นี่ไหมครับ"

"ไม่ค้างหรอก ค่ำๆ ก็กลับแล้ว"

เวินไป๋แอบผิดหวังเล็กน้อย แต่พอลองคิดดูก็ใช่ ระดับท่านฉินผู้สูงส่งจะมานอนค้างในที่แบบนี้ได้อย่างไร ลำบากเขาเกินไปจริงๆ

"พรุ่งนี้เช้ามีประชุมสาขาย่อย ฉันต้องเข้า" ฉินเฮ่อบอก

ที่แท้ก็มีงาน เวินไป๋จึงรู้สึกคลายความผิดหวังลงไปได้บ้าง

"ไหนว่าอยากนอนไม่ใช่เหรอ ก็นอนที่นี่เลยสิ ฉันอยู่เป็นเพื่อน" ฉินเฮ่อลูบหลังเวินไป๋

นอนหลับน่ะเสียดายเวลาแย่ ท่านฉินอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาทั้งที เวินไป๋คิดในใจ อีกอย่าง ที่เมื่อเช้าสภาพจิตใจย่ำแย่ก็เพราะอีกฝ่ายไม่รับโทรศัพท์ ตอนนี้ตัวจริงเสียงจริงมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ยังจะนอนบ้าอะไรอีกล่ะ

"ไม่นอนแล้วครับ คุณอยู่คุยกับผมดีกว่า" เวินไป๋มองฉินเฮ่อตาละห้อย

ฉินเฮ่อปรับเบาะทั้งสองฝั่งให้เอนลง ทั้งคู่นอนหันหน้าเข้าหากัน ฉินเฮ่อใช้ท่อนแขนหนุนศีรษะ พลางมองเวินไป๋ "อยากคุยอะไรล่ะ"

เวินไป๋มีเรื่องอยากพูดมากมาย เขาอยากถามท่านฉินว่าช่วงที่ผ่านมาอยู่คนเดียวในคฤหาสน์ทำอะไรบ้าง อยากถามว่าวันๆ นั่งกินข้าวคนเดียวมีอะไรกินบ้าง และยิ่งอยากถามว่าแต่ละวันแบ่งเวลามาคิดถึงเขามากแค่ไหน เวินไป๋รู้สึกว่าตัวเองช่างงี่เง่าจุกจิกเหมือนผู้หญิง งอแงจนกระทั่งตัวเองยังนึกรำคาญ

"ข่าวในเน็ตช่วงนี้" เวินไป๋ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "คุณอย่าไปเชื่อนะ เรื่องปลอมทั้งนั้น"

ฉินเฮ่อลูบแก้มและติ่งหูของเวินไป๋ "ไม่ได้เชื่ออยู่แล้ว"

เวินไป๋ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก เขารู้ว่าฉินเฮ่อพูดจริง ในฐานะผู้มีอิทธิพลในวงการบันเทิง ย่อมมองปราดเดียวก็แยกแยะออกว่าข่าวลือไหนจริงไหนเท็จ

"เสียใจไหมที่เข้าวงการนี้" จู่ๆ ฉินเฮ่อก็ถามขึ้นมา

เวินไป๋ส่ายหน้า "ไม่เสียใจครับ การแสดงคือความฝันของผม ยังไงก็ไม่นึกเสียใจ"

ฉินเฮ่อยิ้มรับโดยไม่พูดอะไร เขาขยับตัวเล็กน้อย แม้พื้นที่ในรถตู้จะไม่คับแคบ แต่ด้วยความสูงโปร่งของฉินเฮ่อ พอต้องนอนเหยียดตัวยาวจึงดูอึดอัดไปถนัดตา จะขยับหาองศาที่สบายสักหน่อยยังไม่ง่าย เวินไป๋เห็นแล้วรู้สึกสงสาร จึงเอ่ยว่า "หาโรงแรมพักผ่อนสักหน่อยดีไหมครับ"

ฉินเฮ่อกะพริบตา "แล้วตอนบ่ายจะให้ไปดูนายถ่ายหนังไหมล่ะ"

"ท่านประธานฉินจะไปตรวจเยี่ยมกองถ่ายเหรอครับ" เวินไป๋หัวเราะ

"ในฐานะผู้จัดและผู้ลงทุน การแวะไปเยี่ยมเยียนให้กำลังใจกองถ่ายกับเด็กในสังกัดก็ไม่ถือว่าเกินไปไม่ใช่เหรอ" ฉินเฮ่อหัวเราะตามไปด้วย

"แน่นอนอยู่แล้วครับ แล้วแต่ท่านประธานฉินจะพอใจเลย" เวินไป๋พูด

ทั้งสองคนขลุกอยู่ด้วยกันในรถสองชั่วโมง ระหว่างนั้นเวินไป๋ให้โจวฉีไปซื้ออาหารกลางวันมาส่ง พอกินเสร็จก็นัวเนียกันต่ออีกพักหนึ่ง กระทั่งถึงเวลาที่เวินไป๋ต้องกลับเข้ากองถ่าย "คุณจะไปจริงๆ เหรอครับ" ก่อนลงจากรถ เวินไป๋เอ่ยถามซ้ำ

"นายอยากให้ฉันไปไหมล่ะ" ฉินเฮ่อยิ้มถาม

เวินไป๋ยื่นหน้าไปเลียริมฝีปากเขาเบาๆ "แน่นอนสิครับ คุณยังไม่เคยเห็นผมแสดงเลยนี่"

เวินไป๋ในตอนบ่ายผิดกับเมื่อเช้าลิบลับ ทั้งคนกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนช่วงสองสามวันแรก ซุนจี๋พอใจในตัวเขามาก ประกอบกับเฉิงเทาหลินเองก็เริ่มเข้าที่เข้าทางขึ้น บรรยากาศในกองถ่ายจึงดำเนินไปได้ด้วยดี

ช่วงบ่ายมีฉากถ่ายทำกลางแจ้ง ทีมงานทุกคนต้องย้ายออกไปอยู่ใต้แดดเปรี้ยง ร้อนจนแทบทนไม่ไหว ฉากนี้ถือเป็นจุดสำคัญของทั้งเรื่อง ถานชิงสืบหาเบาะแสจนพบร่องรอยของเจียงเฉิงและโจวเจียเหอ หลังจากตามแกะรอยมาหลายวัน ในที่สุดก็ไล่ต้อนทั้งสองคนจนมุมในซอยตัน เจียงเฉิงยอมปล่อยโจวเจียเหอ ไม่ใช้เป็นตัวประกัน และถูกจับกุมตัวในที่สุด ฉากนี้ทั้งสามคนมีบทพูดยาวและต้องระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ ทั้งยังมีนักแสดงสมทบอีกเป็นจำนวนมาก ถ่ายทำไม่ง่ายและมีคัตย่อยค่อนข้างเยอะ ตลอดบ่ายนี้จึงอาจถ่ายไม่เสร็จด้วยซ้ำ

เจียงเฉิงกับโจวเจียเหอร่อนเร่หลบหนีมาหลายวัน สภาพจึงดูไม่จืด ส่วนถานชิงก็แกะรอยตามล่าผู้ต้องสงสัยหามรุ่งหามค่ำ บวกกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกสาว สภาพภายนอกจึงย่ำแย่พอกัน นักแสดงชายหน้าตาหล่อเหลาทั้งสามคนต่างถูกแต่งหน้าให้อยู่ในสภาพมอมแมมซอมซ่อจนทีมงานยังทนดูแทบไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงชาวบ้านที่ยืนมุงดูรอบนอกเลย ไม่มีใครกล้าคิดด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นดารา

ทุกอย่างพร้อมสรรพ เมื่อถึงเวลาบ่ายสองบ่ายสามซึ่งเป็นช่วงที่แดดร้อนระอุที่สุดของวัน เหล่านักแสดงยืนประจำตำแหน่งท้าแดด ผู้กำกับสวมหูฟังนั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ พอสิ้นเสียงสั่ง การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้น

เจียงเฉิงกระชากมือโจวเจียเหอวิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยอันโสโครก ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบเริ่มปรากฏความตื่นตระหนก

"พี่เฉิง พี่เฉิง อย่าหนีเลย เราไม่หนีแล้วได้ไหม ไปมอบตัวเถอะนะ ผมจะช่วยพูดให้ มอบตัวแล้วจะได้ลดโทษนะพี่!" โจวเจียเหอตัวเตี้ยกว่าเจียงเฉิง ถูกลากวิ่งจนซวนเซ ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตา เขาแบกรับไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

"มอบตัวเหรอ ทำไมฉันต้องมอบตัว คนที่ผิดคือไอ้ถานชิง ไม่ใช่ฉัน!" หน้าของเจียงเฉิงเต็มไปด้วยเหงื่อเช่นกัน แววตาดุร้ายเกรี้ยวกราด

"แต่พี่ฆ่าคนนะพี่เฉิง พี่ฆ่าคนไปแล้ว! เสี่ยวหมิ่นอายุแค่สิบเจ็ด ไม่ว่าพ่อเขาจะทำอะไรไว้ เสี่ยวหมิ่นก็ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยนะ!" โจวเจียเหอร้องไห้สะอึกสะอื้นเกลี้ยกล่อม

"ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เหรอ ยัยนั่นไม่ผิด แล้วฉันผิดตรงไหน ตอนพ่อฉันตาย ฉันก็อายุแค่สิบเจ็ดเหมือนกัน แม่ฉันตรอมใจตายตามไปไม่กี่เดือน ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว ฉันต้องร่อนเร่เหมือนผีไม่มีศาลมาตั้งแปดปี แปดปีเชียวนะ!" คราบสกปรกบนใบหน้าของเจียงเฉิงถูกน้ำตาชะจนเลอะเทอะ

"พี่เฉิง พี่ยังมีผม ต่อไปนี้พี่ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว ผมจะอยู่เคียงข้างพี่เอง ผมขอร้องล่ะ ไปมอบตัวเถอะนะพี่ ผมขอร้อง!" โจวเจียเหอวิงวอนอย่างน่าเวทนา ทันใดนั้นเท้าของเขาก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง ร่างทั้งร่างเสียหลักล้มคะมำไปข้างหน้า เจียงเฉิงหันกลับมารวบตัวเขาไว้ ทั้งสองกลิ้งคลุกฝุ่นไปด้วยกัน

ห่างออกไปหลายสิบเมตร ถานชิงถือปืนวิ่งไล่กวดตามมาพลางตะโกน "เจียงเฉิง หยุดนะ! หลักฐานมัดตัวแน่นหนาแล้ว ยอมจำนนซะเถอะ!"

เจียงเฉิงประคองโจวเจียเหอลุกขึ้นจากพื้น ลากเขาหนีลึกเข้าไปในซอย ทว่าด้านในกลับเป็นซอยตัน ขณะที่เวินไป๋ดึงฉู่ฟางโจวลุกขึ้นตามบท ต้องมีจังหวะหันหลังกลับไปมอง เสี้ยววินาทีที่หันกลับไปนั้น เขาก็สบเข้ากับร่างของฉินเฮ่อที่ยืนอยู่ด้านหลังซุนจี๋พอดี เวินไป๋คิดในใจ เขามาจริงๆ ด้วย

"เจียงเฉิง ปล่อยเด็กนั่นไปซะ แกมีคดีติดตัวอยู่หนึ่งศพแล้ว ยังคิดจะทำร้ายคนบริสุทธิ์อีกคนหรือไง!" ถานชิงตะโกนลั่น

"ได้สิ ฉันจะปล่อยมัน แกทิ้งปืนแล้วเดินมาเป็นตัวประกันแทน" เจียงเฉิงล็อกคอโจวเจียเหอพลางยืนพิงกำแพงหอบหายใจ เขารู้ดีว่าหนีไม่พ้นแล้ว จึงตัดใจเลิกหนี

"ตกลง!" ถานชิงตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล ตามมาด้วยเสียงของตกกระทบพื้น คาดว่าคงโยนปืนทิ้งไปแล้ว

"พี่เฉิง พี่อย่าทำบ้าๆ นะ เขาเป็นตำรวจ พี่ฆ่าเขาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นมันจะจบเห่จริงๆ นะพี่ ผมขอร้องล่ะ ไปมอบตัวเถอะนะ…" โจวเจียเหอร้องไห้อ้อนวอน เขาไม่อาจทนเห็นเจียงเฉิงก้าวลงสู่ขุมนรกจนกู่ไม่กลับไปมากกว่านี้

เพียะ! เจียงเฉิงสะบัดมือตบหน้าเขาฉาดใหญ่ "แกมีสิทธิ์อะไรมาขอร้องฉัน แกคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไรวะ! ฉันรำคาญแกเต็มทนแล้ว ไสหัวไปซะ!"

โจวเจียเหอชะงักงัน นอกจากวันแรกที่เขากัดเจียงเฉิงแล้วโดนตบไปทีหนึ่ง หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับเขาอีกเลย เขาเอามือกุมแก้ม มองเจียงเฉิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา พึมพำเสียงสั่น "พี่เฉิง…"

"ไปซะ กลับไปได้แล้ว" เจียงเฉิงพิงกำแพงอย่างหมดเรี่ยวแรง "ช่วงนี้แกต้องลำบากมากแล้ว กลับไปตั้งใจเรียนหนังสือซะ"

"พี่เฉิง…"

"เจียงเฉิง ฉันมาแล้ว ปล่อยโจวเจียเหอไป แล้วฉันจะเป็นตัวประกันให้แกเอง" ดวงตาของถานชิงแดงก่ำด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราครึ้ม เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นแล้วค่อยๆ เดินก้าวเข้ามา

"ลุงถาน อย่าเข้ามานะ!" จู่ๆ โจวเจียเหอก็ตะโกนห้ามถานชิง

"โจวเจียเหอ ข้ามมานี่!" ถานชิงตะโกนเรียกโจวเจียเหอ

"อย่าเข้ามา!" โจวเจียเหอตะเบ็งเสียง

"ไสหัวไป!" เจียงเฉิงตะคอกใส่โจวเจียเหอ

"ผมไม่ไป!" โจวเจียเหอตะโกนสวนกลับใส่เจียงเฉิง

"โจวเจียเหอ ข้ามมานี่เถอะ พ่อกับแม่แกมาแล้ว พวกเขารอแกอยู่ข้างนอก" ถานชิงผ่อนน้ำเสียงให้อ่อนลง

โจวเจียเหอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เจียงเฉิงอาศัยจังหวะนั้นผลักเขาออกไปเต็มแรง โจวเจียเหอเซถลาล้มลงกับพื้น ร่างไถลครูดไปข้างหน้า

โจวเจียเหอเจ็บจนนิ่วหน้า แต่ก็รีบยันตัวลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือถูกเศษหินบนพื้นบาดจนเป็นแผลเลือดไหลซิบ ทว่าเขาไม่สนใจแม้แต่น้อย ได้แต่หันกลับไปจ้องเจียงเฉิงด้วยแววตาปวดร้าวสุดขีด

ประกายความเป็นห่วงที่แลบผ่านแววตาของเจียงเฉิงอาจตบตาคนอื่นได้ แต่ตบตาโจวเจียเหอไม่ได้ โจวเจียเหอยกเท้าก้าวไปทางเจียงเฉิง

"โจวเจียเหอ!"

"เจียเหอ!"

"อย่าเข้ามานะ!"

เสียงตะโกนหลายเสียงดังขึ้นพร้อมกัน โจวเจียเหอชะงักเท้า เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง กลุ่มตำรวจในเครื่องแบบยืนอยู่ตรงนั้น และด้านหน้าสุดคือใบหน้าที่คุ้นเคยสองคน พ่อกับแม่ของเขานั่นเอง

"พ่อ… แม่…" ริมฝีปากของโจวเจียเหอสั่นระริก

"เจียเหอ ข้ามมาหาแม่เถอะลูกนะ" แม่ของโจวเจียเหอร้องไห้พลางกวักมือเรียก

"แม่…" โจวเจียเหอก้าวไปทางนั้นได้สองก้าว พลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงหยุดชะงัก เขาหันกลับมา ด้านหลังคือเจียงเฉิงที่ตกอยู่ในสภาพจนตรอก "พี่เฉิง…"

"ยังไม่ไสหัวไปอีกเรอะ!" เจียงเฉิงตาแดงก่ำตะคอกลั่น

"พี่เฉิง…" โจวเจียเหอยังไม่ยอมถอดใจ

"ไสหัวไป!!" เสียงคำรามของเจียงเฉิงดังก้องไปทั่วตรอกแคบ

โจวเจียเหอร้องไห้หนักกว่าเดิม เขาโซเซถอยหลังพลางเดินพลางสะอื้น เจียงเฉิงยกมือขึ้นปิดตา รอให้โจวเจียเหอพ้นจากรัศมีของกล้อง

"คัต!" ซุนจี๋ตะโกนขึ้น "เพอร์เฟกต์!"

"ลองเทกนี้จบแค่นี้ ต่อไปเป็นฉากปะทะอารมณ์ระหว่างเจียงเฉิงกับถานชิง ฟางโจว คิวของนายวันนี้หมดแล้ว ไปพักได้" ซุนจี๋บอก

เวินไป๋ยกมือลูบหน้าแรงๆ หนึ่งที พอเดินออกมาจากตรอกก็กลับมาเป็นเวินไป๋ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจคนเดิม เขากอดกับฉู่ฟางโจวและเฉิงเทาหลินทีละคนเพื่อฉลองให้กับการถ่ายทำที่ราบรื่น ทว่าพอหันกลับไป ตรงที่ฉินเฮ่อยืนอยู่กลับว่างเปล่าไร้เงาคนเสียแล้ว

ไปแล้วงั้นเหรอ? เวินไป๋คิดอย่างกร่อยๆ ทำไมไม่บอกลาสักคำ

เวินไป๋เหลือบมองไปทางเฉิงเทาหลิน อีกฝ่ายกำลังซับหน้าเติมแป้ง สีหน้าดูเป็นธรรมชาติ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สังเกตเห็นฉินเฮ่อ อารมณ์ของเวินไป๋จึงค่อยดีขึ้นมาบ้าง

ฉากต่อไปเป็นของเวินไป๋กับเฉิงเทาหลินสองคน นับเป็นจุดไคลแมกซ์ที่สุดของภาพยนตร์ทั้งเรื่อง ซึ่งก็คือจุดที่เจียงเฉิงจะเปิดปากสารภาพความจริงเรื่องที่เขาฆ่าถานหมิ่น ฉากนี้ถ่ายลากยาวจนฟ้ามืดถึงได้เสร็จสิ้นลง ส่วนที่เหลือเป็นภาพโคลสอัป ซึ่งการถ่ายภาพโคลสอัปก็ยุ่งยากไม่แพ้กัน นั่นจึงเป็นเรื่องหลังจากนี้

หลังเลิกกอง ซุนจี๋ก็เรียกรวมทุกคน "คืนนี้ทุกคนผ่อนคลายกันหน่อย ไปกินข้าวด้วยกัน"

มีคนเอ่ยถามขึ้นมา "ผู้กำกับ ทำไมจู่ๆ ถึงใจป้ำคิดจะเลี้ยงข้าวพวกเราขึ้นมาล่ะครับ"

ซุนจี๋ถลึงตาใส่ "ในสายตาพวกแก ฉันมันขี้เหนียวขนาดนั้นเลยเรอะ แต่ว่าวันนี้ไม่ใช่ฉันเลี้ยงหรอกนะ ทางผู้ลงทุนส่งคนมา เห็นทุกคนเหน็ดเหนื่อยเลยขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวทั้งกองถ่าย แถมยังเหมาค่าใช้จ่ายกิจกรรมหลังจากนี้ให้อีกด้วย"

"ว้าว!" ทุกคนส่งเสียงเฮลั่น ต้องทนกินข้าวกล่องจืดชืดในกองถ่ายทุกวันจนเอียนเต็มที พอได้ยินว่ามีของอร่อยเลี้ยงย่อมตื่นเต้นดีใจเป็นธรรมดา

ส่วนเวินไป๋กลับคิดในใจ นี่คงเป็นฝีมือของท่านฉินสินะ เขายังไม่ได้ไปงั้นเหรอ?