บทที่ 98 เซอร์ไพรส์

"…ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยล่ะ" ครู่หนึ่งต่อมา ฉินเฮ่อจึงพูดต่อประโยคที่ค้างไว้ "ขาดเหลืออะไรไหม ต้องให้ฉันสั่งเจี่ยงหลิงเอาไปส่งให้นายหรือเปล่า"

"ไม่ขาดครับๆ" สมองของเวินไป๋ตีกันยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว "ผมไม่ขาดอะไรทั้งนั้นครับ"

"อืม" น้ำเสียงของฉินเฮ่อทุ้มต่ำและอ่อนโยนลง "งั้นนายก็ออกกำลังกายต่อเถอะ อย่าหักโหมนักล่ะ ฉันวางสายก่อนนะ"

"เดี๋ยวครับ!" เวินไป๋ร้องเรียก "ฉินเฮ่อ เดี๋ยวก่อน!"

ทว่าในสายกลับเหลือเพียงความเงียบงัน อีกฝ่ายตัดสายไปแล้ว

เวินไป๋ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันควัน คว้าโทรศัพท์กดโทรกลับไป ทว่าไม่มีคนรับสาย เขากดวางแล้วโทรซ้ำ คราวนี้เสียงตอบรับอัตโนมัติอันเย็นชาจากระบบก็แจ้งเตือนว่าอีกฝ่ายปิดเครื่องไปแล้ว เวินไป๋เริ่มร้อนรน สัญชาตญาณบอกว่าคืนนี้ต้องคุยกับฉินเฮ่อให้รู้เรื่องให้ได้ เขาจึงเปิดสมุดโทรศัพท์หาเบอร์เจี่ยงหลิงแล้วกดโทรออกทันที

ระหว่างรอสาย เขาเห็นฉู่ฟางโจวนั่งอยู่บนเตียงมองมาด้วยสีหน้าเป็นห่วง พอได้สติกลับมาบ้าง เขาจึงโบกมือให้อีกฝ่ายแล้วชี้ไปทางนอกห้อง "ฉันออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกนะ นายอาบน้ำนอนก่อนเถอะ" พูดจบก็เปิดประตูเดินออกไป

ปลายสายกดรับ เสียงของเจี่ยงหลิงยังคงจริงจังสุภาพตามบุคลิกเจ้าตัว "คุณเวิน สวัสดีครับ"

"สวัสดีครับเจี่ยงหลิง เอ่อ…ผมรบกวนคุณหรือเปล่า" เวินไป๋ถามเสียงเบา

"ไม่ครับ คุณเวินมีธุระอะไรให้ผมรับใช้ครับ" เจี่ยงหลิงถาม

"ผมอยากถามหน่อย ตอนนี้ท่านฉินของคุณทำอะไรอยู่เหรอครับ" เวินไป๋หยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

"ท่านฉินกำลังจัดการเอกสารอยู่ในห้องทำงานครับ ทำไมคุณเวินไม่โทรหาท่านฉินโดยตรงล่ะครับ ได้รับสายจากคุณ ท่านคงดีใจมาก" เจี่ยงหลิงบอก

เวินไป๋นึกในใจ ถ้าฉันโทรติด จะต้องพึ่งนายไหมล่ะ

"ผมโทรแล้วเขาไม่รับน่ะครับ ยังยุ่งอยู่หรือเปล่า" เวินไป๋คิดแล้วพูดต่อ "เจี่ยงหลิง ช่วยอะไรผมสักอย่างสิ ช่วยยกของว่างขึ้นไปให้เขาที บอกให้เขากินแล้วรีบเข้านอนแต่หัวค่ำ อย่ามัวแต่นอนดึกเลย"

"คุณเวินครับ ตอนนี้สามทุ่มสิบนาทีแล้ว หลังสามทุ่มท่านฉินจะไม่ทานอะไรแล้วครับ" เจี่ยงหลิงตอบอย่างตรงไปตรงมา

"งั้นช่วยยกนมอุ่นๆ ไปให้เขาสักแก้วได้ไหม นมช่วยให้นอนหลับง่ายขึ้น" เวินไป๋เสนออีก

"ท่านฉินทานมื้อเย็นเสร็จก็แปรงฟันแล้วครับ ดื่มนมไม่ได้แล้ว" เจี่ยงหลิงตอบ

"ถ้างั้นยกน้ำเปล่าแก้วหนึ่งไปให้เขาคงได้ใช่ไหม" น้ำเสียงเวินไป๋เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ให้ตายสิ เจี่ยงหลิงคนนี้นี่หัวทื่อเป็นท่อนไม้จริงๆ ปกติดูฉลาดเป็นกรดแท้ๆ พอถึงเวลาสำคัญกลับมาแกล้งบื้อใส่เขาเสียได้

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เจี่ยงหลิงจะเอ่ย "ได้ครับ คุณเวินโปรดรอสักครู่"

เวินไป๋ยืนอยู่ริมหน้าต่างสุดทางเดิน สูบบุหรี่หมดไปสองมวนแล้วก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวจากปลายสาย เขาอยากจะโทรหาเจี่ยงหลิงอีกรอบ แต่คิดไปคิดมาก็ล้มเลิกความคิด เจี่ยงหลิงไม่โทรกลับมา ก็มีอยู่แค่เหตุผลเดียว คือฉินเฮ่อไม่อนุญาตให้โทร ดูท่าแล้ว ฉินเฮ่อคงโกรธเข้าจริงๆ แน่

ความจริงข้อนี้ทำให้เวินไป๋ทำตัวไม่ถูก ท่านฉินโกรธแล้ว…ท่านฉินโกรธแล้วจริงๆ…จะทำยังไงดี ทำยังไงดีล่ะเนี่ย

พอบ่นพึมพำกับตัวเองไปมา เวินไป๋ก็พลันรู้สึกขำขึ้นมา เขาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ จะมาลนลานอะไรกัน นายไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดู ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ และไม่มีข้อความใดๆ เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ดูท่าเจี่ยงหลิงคงไม่โทรกลับมาแล้วจริงๆ

เวินไป๋เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับห้อง ฉู่ฟางโจวอาบน้ำเสร็จแล้วนอนอยู่บนเตียง พอเห็นเวินไป๋เดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นนั่ง "พี่เวิน ให้ผมช่วยทำแผลที่มือให้ไหมครับ"

เวินไป๋ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามือยังมีแผลอยู่ เขายกมือขึ้นมาดูแล้วซี๊ดปากเบาๆ "เจ้าเด็กฟางโจว นายเกิดปีจอหรือยังไงกันเนี่ย"

ฉู่ฟางโจวหลุดขำออกมา "ขอโทษจริงๆ นะครับพี่เวิน ผมอินกับบทมากไปหน่อย พอถึงตอนถ่ายจริงผมจะกัดให้เบาลงแน่นอนครับ"

"อย่าเลย อารมณ์แบบนี้น่ะดีแล้ว" เวินไป๋บอก "รักษามาตรฐานไว้ให้ดีเถอะ"

สุดท้ายเวินไป๋ก็อาบน้ำแล้วเอาน้ำยาฆ่าเชื้อมาทาแผลเอง ก่อนจะนอน เขามองโทรศัพท์เป็นครั้งสุดท้าย ก็ยังคงไร้วี่แววการติดต่อใดๆ เขาคิดว่าท่านฉินนอนหลับสักคืนคงจะหายเคือง ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยโทรหาใหม่แล้วกัน

เช้าวันรุ่งขึ้น เวินไป๋กดโทรหาท่านฉินด้วยความกระวนกระวายใจ เครื่องปิดอยู่ เวินไป๋ไม่ยอมแพ้ ลองโทรซ้ำอีกหลายสาย แต่ก็ยังปิดเครื่องอยู่ดี โจวฉีเดินมาเคาะประตู เร่งให้เขารีบไปแต่งหน้าที่กองถ่าย เวินไป๋เม้มปาก เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อแล้วเดินออกจากห้องไป

การถ่ายทำในวันนี้ เวินไป๋สมาธิไม่ค่อยดีนัก แต่ละฉากต้องถ่ายซ้ำถึงสองสามรอบกว่าจะผ่าน ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลยนับตั้งแต่เขาเข้ากองถ่ายมา ซุนจี๋เรียกเขาไปคุยส่วนตัว "ร่างกายไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"

เวินไป๋รู้สึกละอายใจมาก แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่พยักหน้าตอบ "คงเพราะอากาศร้อนเกินไปน่ะครับ เหมือนจะเป็นลมแดดนิดหน่อย"

ซุนจี๋ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวในการถ่ายทำก็จริง แต่เรื่องสุขภาพของนักแสดงเขาก็ยังใส่ใจ เขาโบกมือ "ถ้าไม่สบายก็ไปพักก่อนเถอะ ช่วงเช้าพอแค่นี้แหละ ถ้าช่วงบ่ายยังไม่ไหวก็ไปหาหมอที่โรงพยาบาลซะ"

เวินไป๋รู้สึกผิดขึ้นมาทันที จึงรีบเอ่ย "ผู้กำกับซุน ผม…"

"เอาเถอะ ไปพักซะ นักแสดงคือหัวใจของภาพยนตร์ ถ้าพวกคุณสภาพจิตใจไม่พร้อม ภาพยนตร์ที่ออกมาก็ไม่มีวันสมบูรณ์แบบ ให้เป็นแบบนั้นฉันยอมไม่ถ่ายเสียยังดีกว่า" ซุนจี๋กล่าว

พอซุนจี๋พูดแบบนี้ เวินไป๋ก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ แต่คำพูดก็หลุดปากไปแล้ว จะแก้ตัวตอนนี้ก็ไม่ทัน ซุนจี๋เดินจากไป เวินไป๋จึงเดินคอตกไปลบเครื่องสำอางที่ห้องแต่งหน้า ตั้งใจว่าจะกลับไปนอนเอาแรงเพื่อปรับอารมณ์ให้เข้าที่ เขาไม่อาจปล่อยให้คนทั้งกองถ่ายต้องมาเสียเวลาช่วงบ่ายไปกับเขาจริงๆ ได้

พอไปถึงห้องแต่งหน้า เขากลับพบว่าโจวฉีหายตัวไป พอลบเครื่องสำอางเสร็จออกมาเดินหาจนทั่วกองถ่ายก็ยังไม่เจอ ถามผู้ช่วยสองคนนั้น ทั้งคู่ก็บอกว่าไม่รู้เรื่อง เวินไป๋คิดว่างั้นช่างมันเถอะ กลับโรงแรมก่อนดีกว่า แต่พอก้าวพ้นกองถ่าย โทรศัพท์ก็ดังขึ้น โจวฉีโทรมานั่นเอง

"นายหายไปไหนมา" เวินไป๋รับสายพลางก้าวเดิน "ฉันจะกลับไปนอนพักที่โรงแรมสักหน่อย ก่อนบ่ายโมงค่อยปลุกฉันนะ ไม่ต้องเก็บมื้อเที่ยงไว้ให้ล่ะ กินไม่ลง"

"อย่าเพิ่งกลับ พี่รีบมาที่รถตู้ตรงข้ามถนนนี่เร็วเข้า ด่วนเลย!" เสียงของโจวฉีร้อนรนอย่างยิ่ง

"เล่นอะไรของนาย วันนี้ฉันเหนื่อยมาก ไม่มีอารมณ์เล่นด้วยหรอกนะ จะกลับแล้ว" เวินไป๋ยืนอยู่ริมถนนเตรียมจะข้ามทางม้าลาย

"อย่านะพี่ อย่าเพิ่ง ตอนนี้รีบมาเถอะ ไม่มาพี่ต้องเสียใจแน่!" โจวฉีรีบห้าม

"นายไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรไว้ให้ฉันหรอกใช่ไหม" เวินไป๋เอ่ยแซว สองขาเปลี่ยนทิศทางก้าวเดินไปยังจุดที่โจวฉีบอก "ไม่ถูกสิ วันนี้วันอะไรกัน นายถึงมาทำตัวโรแมนติกขนาดนี้เนี่ย"

"ใช่ๆ มีของขวัญ มีเซอร์ไพรส์ใหญ่มาก พี่รีบมาเปิดดูเร็วเข้าเถอะ!" โจวฉีร้อนใจจนแทบทนไม่ไหว

รถตู้ของเวินไป๋จอดอยู่ตรงหัวมุมถนนฝั่งตรงข้ามกองถ่าย ปกติก็ไม่ค่อยได้ใช้นัก นานๆ ครั้งตอนที่ไม่มีคิวถ่ายเขาถึงจะแวะไปนอนพักเอาแรง เวินไป๋นึกสงสัยว่าเจ้าเด็กนี่จะเตรียมเรื่องประหลาดใจอะไรไว้ให้ เขากระชากประตูรถเปิดออกอย่างแรง แล้วก็ต้องชะงักงันไป

คนที่อยู่ข้างในนั่งตัวตรง หลังเอนพิงพนักอย่างผ่อนคลาย กำลังส่งยิ้มบางๆ มองมาที่เขา เวินไป๋ได้ยินเสียงหัวใจในอกตัวเองเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคมคายคู่งามของคนตรงหน้าสะท้อนเข้ามาในสายตา โครงหน้าคมชัด มีชั้นตาเรียวยาวและนัยน์ตาดำขลับล้ำลึก ราวกับแฝงความอ่อนโยนเอาไว้อย่างไร้ขอบเขต

เวินไป๋รู้สึกเหมือนเลือดในกายเปลี่ยนจากร้อนผ่าวกลายเป็นเดือดพล่าน เหงื่อที่แผ่นหลังถูกลมพัดแห้งแล้วก็ผุดซึมออกมาใหม่ ซึมแล้วแห้ง แห้งแล้วก็ผุดขึ้นมาอีก เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง ลำคอที่แห้งผากถึงค่อยชุ่มชื้นขึ้นมาบ้าง เขาขยับริมฝีปาก เอ่ยถามว่า "คุณ… มาได้ยังไง"

ฉินเฮ่อยิ้มบาง รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ ริมฝีปากบางขยับเอื้อนเอ่ย "คิดถึงนาย ก็เลยมาหา"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้ช่วยทั้งสองคนด้านหลังถูกโจวฉีพาตัวออกไปแล้ว เจี่ยงหลิงเองก็เดินเลี่ยงไปไกล เวินไป๋กะพริบตาถี่เพื่อไล่หยาดน้ำตาที่จวนเจียนจะเอ่อล้นออกมา ขายาวก้าวขึ้นไปบนรถ ประตูรถปิดลงตามหลัง ตัดขาดความวุ่นวายของเมืองเล็กๆ อันแสนธรรมดาแห่งนี้ ทั้งยังบดบังแสงแดดแผดเผาเหนือศีรษะ เวินไป๋ขยับขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักของฉินเฮ่อ ประคองใบหน้าอีกฝ่ายแล้วประกบจูบลงไปทันที

เป็นจูบที่เร่าร้อนจนแทบขาดใจ เวินไป๋ทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีราวกับจะกลืนกินคนใต้ร่างเข้าไป ฉินเฮ่อตามใจเขาเสมอมา ปกติเรื่องแบบนี้ถ้าเวินไป๋อยากทำเขาก็ปล่อยให้ทำไป แต่กระนั้นการตอบสนองก็ยังเป็นสิ่งจำเป็น ดังนั้นด้วยความที่ท่านฉินยอมโอนอ่อนตามใจ ทั้งคู่จึงจูบกันอย่างดูดดื่ม

จูบจนอารมณ์เตลิด เวินไป๋ถึงค่อยได้สติ ผู้ชายคนนี้ก่อนหน้านี้ไม่ยอมรับสาย ปล่อยให้เขาร้อนรนกระวนกระวายมาทั้งคืนแถมยังล่วงเลยมาถึงครึ่งค่อนวัน น่าตายจริง! เขาอาศัยจังหวะที่ยังแนบชิดกัดริมฝีปากล่างของอีกฝ่ายอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งปาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นคาวนี้ไปกระตุ้นเส้นประสาทส่วนไหนของท่านฉินเข้า เจ้าตัวถึงได้พลิกกลับมาเป็นฝ่ายคุมเกม บดจูบริมฝีปากเขาอย่างดุดัน

เวินไป๋จำต้องยอมแพ้ เขาผละริมฝีปากออก ฉินเฮ่อเองก็หยุดการเคลื่อนไหวแล้วค่อยๆ ถอยห่าง ทั้งสองคนเอาหน้าผากชนกันหอบหายใจ

"เมื่อคืนทำไมไม่รับสายผม"

"แบตหมด"

"แล้วเมื่อเช้าล่ะ ทำไมยังไม่รับอีก"

"อยากให้นายประหลาดใจ"

"คุณคิดว่าผมประหลาดใจไหมล่ะ"

"นายไม่ดีใจเหรอ"

"ดีใจ… ดีใจมากเลยล่ะ"

พูดจบ เวินไป๋ก็ประคองใบหน้าของฉินเฮ่อแล้วจูบลงไปอีกครั้ง เขาไม่ได้โกหก เขารู้สึกดีใจจริงๆ และเพิ่งจะมารู้ตัวตอนนี้เองว่าเขาคิดถึงฉินเฮ่อมากแค่ไหน… คิดถึงมากเหลือเกิน ทั้งที่เพิ่งแยกกันแค่ไม่กี่วัน แต่กลับคิดถึงจนปวดหนึบไปทั้งหัวใจ เขาสัมผัสรอยฟันบนริมฝีปากของฉินเฮ่อ สะกดความตื่นเต้นที่อัดแน่นเอาไว้ พลางพรมจูบไปทั่วดวงตา จมูก และพวงแก้มของฉินเฮ่อ หัวใจอ่อนยวบไปหมด

อยู่บนรถท่ามกลางวันแสกๆ แบบนี้ ทำอะไรเกินเลยไปกว่านี้ไม่ได้ หลังจากกอดจูบกันอยู่ครู่หนึ่ง เวินไป๋ก็ยืดตัวตรงแล้วขยับไปนั่งที่เบาะข้างๆ

"เมื่อคืนผมซ้อมบทกับฉู่ฟางโจว มีฉากหนึ่งที่เขาต้องกัดผม เขาอินกับบทเกินไปหน่อย ก็เลยกัดมือผมจนเป็นแผล" เวินไป๋ยื่นมือไปตรงหน้าฉินเฮ่อ

เขาไม่ใช่คนที่คุ้นชินกับการแก้ตัว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าฉินเฮ่อ เขากลับโกหกไม่ลง คำโกหกเมื่อคืนนี้ถือเป็นความผิดพลาดไปแล้ว เขาจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดนั้นดำเนินต่อไปอีก

"อธิบายให้ฉันฟังทำไม" ฉินเฮ่อกุมมือเขาไว้ ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

"ไม่อยากเห็นคุณโกรธ ถ้าคุณโกรธ ผมคงทำตัวไม่ถูก เมื่อเช้าก็เลยถ่ายฉากนั้นออกมาได้ไม่ดี" เวินไป๋พูดความจริงออกมา ปนด้วยความรู้สึกน้อยใจเล็กๆ แม้ใบหน้าจะร้อนผ่าวก็ตาม

เวินไป๋ยอมรับว่าฉินเฮ่อสำคัญกับเขามาก เปรียบเสมือนดวงตะวันที่เจิดจรัสที่สุดบนฟากฟ้า เจิดจ้าและสูงส่งเกินเอื้อม ฉินเฮ่อต่อให้ไม่มีเขา ก็ยังคงเปล่งประกายได้ด้วยตัวเอง แล้วเขาล่ะ เขาทำได้ไหม… อาจจะทำได้ แต่คงไม่มีความสุข เขาหวังว่าในยามที่ตัวเองเปล่งประกาย จะมีฉินเฮ่อคอยเฝ้ามองอยู่ข้างๆ แค่คอยมองดูก็พอแล้ว

ฉินเฮ่อหัวเราะออกมา ไม่ใช่แค่ยิ้มมุมปาก แต่เป็นการหัวเราะจนเห็นฟัน ดวงตาคู่นั้นทอประกายระยับ มองแวบแรกดั่งสายน้ำยามวสันต์ที่กระเพื่อมไหว สั่นคลอนหัวใจคนได้ในพริบตา ให้ตายสิ สำหรับเวินไป๋แล้ว ท่านฉินก็คือคนงามล่มเมืองชัดๆ พอยอดพธูแย้มสรวล เลือดที่เพิ่งจะสงบลงไปของเขาก็พลันเดือดพล่านขึ้นมาอีกระลอก