บทที่ 97 เขาไม่ได้รักคุณ

สีหน้าของเฉิงเทาหลินมืดครึ้มราวกับเพิ่งมุดออกมาจากกองถ่าน เวินไป๋ไม่มัวคิดอะไรมากอีก เขาก้าวไปยืนตรงตำแหน่งเดิมที่เฉิงเทาหลินเคยยืน

ฉากนี้กัวจิ่นต้องเป็นฝ่ายรุก ก่อนเริ่มถ่ายเธอซดเหล้าเข้าไปบ้างแล้ว คอทองแดงอย่างเธอไม่มีทางเมามาย แต่ดื่มเพื่อขับให้พวงแก้มแดงระเรื่อและแววตาฉ่ำปรือตรงตามบทของกัวเสี่ยวหลินที่กำลังเมามายในหนัง

จังหวะที่กัวจิ่นโผเข้าหา กลิ่นเหล้าปนกลิ่นหอมละมุนเฉพาะตัวของหญิงสาวก็ลอยเข้าจมูก ทำเอาเวินไป๋รู้สึกอึดอัดไม่คุ้นชิน แต่เห็นได้ชัดว่าเขาเก็บอาการเก่งกว่าเฉิงเทาหลินมาก

เขาทนได้ ซ้ำยังถ่ายทอดความรู้สึกรักใคร่ดูดดื่มพันผูกออกมาได้อย่างแนบเนียน เขากอดกัวจิ่นเต้นรำ สีหน้าเผยแววเคลิบเคลิ้ม ปล่อยใจไปตามอารมณ์…

“เยี่ยม!” ซุนจี๋ตบมือฉาด

เวินไป๋ผละออกจากกัวจิ่น เดินเงียบๆ กลับไปยังจุดพักเดิมของตน เงยหน้าขึ้นก็เห็นฉู่ฟางโจวมองมาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ เวินไป๋ยิ้มเจื่อนแล้วหลับตาพักผ่อนตัดรำคาญ ไม่ว่าซุนจี๋จะพูดอะไรอยู่ทางนั้น เขาก็ทำหูทวนลมไปเสียสิ้น

ฝีมือการแสดงของเฉิงเทาหลินจัดว่าดี เขาเองก็ไต่เต้ามาจากจุดต่ำสุด อะไรที่ควรเคี่ยวกรำก็ผ่านมาเกือบหมดแล้ว ทว่าไม่รู้ทำไม พอต้องเข้าฉากใกล้ชิดสนิทสนมกับนักแสดงหญิงทีไรเป็นต้องออกอาการพิลึกทุกที แม้ฉากทำนองนี้จะมีไม่กี่ฉาก แต่ก็ทำเอาผู้กำกับหงุดหงิดใจพอแรง มิหนำซ้ำ สีหน้าของนางเอกอย่างกัวจิ่นก็เริ่มบูดบึ้งขึ้นเรื่อยๆ เธอโลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิงมาสิบกว่าปี ไม่เคยสงสัยในเสน่ห์ของตัวเองเลยสักครั้ง ท่าทีของเฉิงเทาหลินจึงไม่ต่างอะไรกับการเอามีดมากรีดใจเธอ

เวินไป๋ถอนหายใจ ในบรรดาคนพวกนี้ เขาคงเป็นคนที่เข้าใจเฉิงเทาหลินดีที่สุดแล้ว

ช่วงบ่ายวันนี้เดิมทีมีคิวถ่ายฉากกลางแจ้ง แต่พอพ้นมื้อเที่ยงไป ท้องฟ้าก็มืดครึ้มกะทันหัน ไม่นานห่าฝนก็เทกระหน่ำ ฉากนอกสถานที่จึงต้องพับไป ส่วนฉากในร่มก็ถ่ายไม่ได้เพราะอุปกรณ์ประกอบฉากยังไม่พร้อม

“ไหนๆ คนก็อยู่กันครบ บ่ายนี้พวกเรามาถ่ายภาพนิ่งโปรโมตกันเถอะ” ซุนจี๋กล่าว “ในเวยปั๋วเงียบเหงามาตลอด ปล่อยให้คนพวกนั้นวนเวียนด่ากันไปมาอยู่ไม่กี่ประเด็นก็น่าเบื่อแย่ เรามาเติมเชื้อไฟใส่สีตีไข่เพิ่มให้พวกนั้นกันหน่อยดีกว่า”

คำพูดทีเล่นทีจริงของซุนจี๋เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากทุกคน เจียงกั๋วต้งยืนอยู่ข้างเวินไป๋พอดี จึงยกมือตบไหล่เขาเบาๆ “พ่อหนุ่ม อย่าคิดมากเลย วงการนี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ มีกระแสย่อมดีกว่าเงียบเป็นเป่าสาก โดนด่ายังดีกว่าไม่มีใครพูดถึงหรือไม่มีใครเหลียวแล สุดท้ายแล้วก็ต้องใช้ฝีมือมางัดกัน ตั้งใจแสดงให้ดี เส้นทางของเธอยังอีกยาวไกล”

นับตั้งแต่เปิดกล้อง เวินไป๋ตกเป็นเป้าสายตาและอยู่ท่ามกลางมรสุมมาโดยตลอด เขากลัวอยู่เหมือนกันว่าปัญหาของตนจะพลอยดึงให้ทั้งกองถ่ายเดือดร้อนไปด้วย คำพูดประโยคนี้ของเจียงกั๋วต้งจึงเปรียบเสมือนยาบำรุงหัวใจชั้นดีที่ช่วยคลายความอึดอัดคับข้องในอกเขาไปได้ไม่น้อย

สถานที่ถ่ายภาพนิ่งถูกกำหนดให้เป็นบ้านของถานชิงและเจียงเฉิง ทั้งสองกลุ่มแยกกันถ่ายก่อน แล้วค่อยมารวมตัวถ่ายภาพหมู่ทีหลัง

เวินไป๋ยังคงสวมชุดลำลองชุดเดิมตอนถ่ายคัตแรก เสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงลำลอง เซตผมปาดไปข้างหลังทั้งหมด ขณะถ่ายทำ ซุนจี๋ยืนคุมอยู่ข้างๆ และสั่งให้เขากอดอกมองกล้องพร้อมกระตุกยิ้มเย็น เวินไป๋ลองทำตามแล้วรู้สึกขัดๆ จึงเปลี่ยนเป็นล้วงกระเป๋าสองข้างแล้วกึ่งนั่งพิงขอบโต๊ะ เขาไม่ได้เหยียดยิ้มเย็นชา หากแต่หลุบสายตาลงต่ำเล็กน้อย มุมปากทั้งสองข้างยกขึ้นเพียงบางเบาจนแทบมองไม่เห็น แค่เปลี่ยนท่วงท่าเพียงนิด ออร่าทั้งร่างก็เปลี่ยนไปคนละขั้ว ซุนจี๋เห็นแล้วไม่ได้ว่าอะไร พยักพเยิดให้ตากล้องกดชัตเตอร์ต่อไป

เวินไป๋เปลี่ยนชุดไปสามชุด มีชุดหนึ่งที่ถ่ายคู่กับนักแสดงเด็ก และอีกชุดที่ถ่ายคู่กับฉู่ฟางโจว เซตที่ถ่ายกับฉู่ฟางโจวนั้น ไม่รู้ว่าซุนจี๋ต้องการสื่อถึงอะไร ถึงได้สั่งให้พวกเขาทั้งสองคุกเข่าซ้อนกันบนพื้น ฉู่ฟางโจวถูกมัดมือไพล่หลัง มีเทปกาวปิดปาก ส่งสายตาหวาดผวาจ้องมองกล้อง ส่วนเวินไป๋คุกเข่าอยู่ด้านหลัง ยื่นมือข้างหนึ่งอ้อมมาบีบคออีกฝ่ายไว้ ริมฝีปากแนบชิดติดใบหูราวกับกำลังกระซิบกระซาบ

พอเวินไป๋ถ่ายเสร็จ คิวต่อไปเป็นของฉู่ฟางโจวกับนักแสดงเด็ก ส่วนเวินไป๋ถูกเรียกตัวไปยังสตูดิโอข้างๆ เพื่อถ่ายภาพคู่กับเฉิงเทาหลิน

เฉิงเทาหลินสวมชุดลำลองสีดำยับยู่ยี่เพื่อสะท้อนภาพลักษณ์ตำรวจหนุ่มโสด เริ่มแรกเป็นการถ่ายภาพการเผชิญหน้ากันของทั้งสองคน

ฝั่งนี้มีเจียงกั๋วต้งคอยคุม เจียงกั๋วต้งให้พวกเขายืนประจันหน้ากัน เฉิงเทาหลินถือปืนพกกระบอกหนึ่ง เล็งมาที่เวินไป๋ด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดพร้อมจะลั่นไก ส่วนเวินไป๋ยืนตัวตรงแน่ว สีหน้ามีเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบอันมืดมน คนหนึ่งดำคนหนึ่งขาว คนหนึ่งธรรมะคนหนึ่งอธรรม แบ่งแยกกันอย่างชัดเจน

ระหว่างถ่าย เวินไป๋สัมผัสได้ถึงเพลิงโทสะที่พลุ่งพล่านออกมาจากก้นบึ้งของเฉิงเทาหลิน ไอร้อนจากความโกรธนั้นแผ่ซ่านมารดตัวเวินไป๋จนเขารู้สึกอึดอัดไปทั้งร่าง ท่ามกลางเสียงรัวชัตเตอร์ดัง ‘แชะๆ’ ของตากล้อง เขาถึงขั้นได้ยินเสียงเฉิงเทาหลินเหนี่ยวไกปืน หัวใจเวินไป๋เต้นระทึก หากไม่รู้มาก่อนว่านี่คือปืนปลอม เขาคงนึกว่าตัวเองจะต้องตายคาปากกระบอกปืนของเฉิงเทาหลินจริงๆ เสียแล้ว

ตากล้องลดกล้องลง เวินไป๋ลอบถอนหายใจโล่งอก เดินเลี่ยงเฉิงเทาหลินเตรียมไปเปลี่ยนชุด ทว่าเฉิงเทาหลินกลับคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของเขาเสียก่อน

เวินไป๋หันไปมองเฉิงเทาหลินพลางขมวดคิ้ว หางตาเหลือบเห็นเจียงกั๋วต้ง ตากล้อง ตลอดจนทีมงานคนอื่นๆ ต่างพากันหันมามองทางนี้เป็นตาเดียว

เฉิงเทาหลินเองก็รู้ดีว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะมาคุยเรื่องส่วนตัว เขาปล่อยแขนเวินไป๋แล้วกระซิบเสียงต่ำ “ระเบียงชั้นสอง ฉันจะรอนาย” พูดจบก็เดินนำออกไปก่อน

ตอนที่เวินไป๋ตามขึ้นไป เฉิงเทาหลินกำลังยืนพิงระเบียงสูบบุหรี่อยู่ เวินไป๋เดินไปหยุดยืนข้างๆ “มีอะไรก็พูดมาเถอะ”

เฉิงเทาหลินไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาบี้ก้นบุหรี่ดับกับราวระเบียง ก่อนจะเปิดฉากตรงประเด็น “นายไม่ได้รักฉินเฮ่อเลยสักนิด ถอยห่างจากเขาซะ”

เวินไป๋จ้องหน้าเขา “นายรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้รักเขา นายเป็นฉันหรือไง”

เฉิงเทาหลินส่ายหน้า “ไม่สิ ฉันอาจจะพูดผิดไป นายไม่ได้ไม่รักเขาหรอก แต่นายไม่มีทางรักเขาได้มากเท่าฉันแน่ เพื่อเขาแล้ว แม้แต่ผู้หญิงฉันยังทนให้แตะเนื้อต้องตัวไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แล้วนายล่ะ นายทำได้งั้นเหรอ”

เวินไป๋นึกขำ “ที่นายทนให้ผู้หญิงแตะตัวไม่ได้ เป็นเพราะเขาจริงๆ หรือ”

“ก็แน่น่ะสิ!” จู่ๆ เฉิงเทาหลินก็ขึ้นเสียง “ถ้าไม่ใช่เพราะเขาแล้วจะเป็นเพราะใครได้อีก!”

เฉิงเทาหลินพูดอย่างเด็ดขาด ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมให้ตัวเองเชื่อ “ฉันอยู่กับเขามาตั้งหลายปี นอกจากเขาแล้วฉันก็รับคนอื่นไม่ได้ตั้งนานแล้ว ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ!”

เวินไป๋พูดอย่างเรียบเฉย “งั้นเหรอ ถ้างั้นนายน่าสงสารแย่เลย แล้วฉินเฮ่อเชื่อหรือเปล่าล่ะ”

เฉิงเทาหลินเหมือนถูกเหยียบเข้าที่แผลใจ เขาหอบหายใจ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด “เขาเข้าใจฉันผิดไปเอง!”

เฉิงเทาหลินรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มมีอารมณ์ จึงสูดหายใจเข้าลึกสองสามครั้งเพื่อให้ใจเย็นลง ก่อนจะเอ่ยกับเวินไป๋ “นายคงไม่ได้คิดว่าฉินเฮ่อรักนายหรอกนะ”

เวินไป๋มองอีกฝ่ายนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร เฉิงเทาหลินคิดว่าตัวเองจี้โดนใจดำ จึงเหยียดยิ้มเยาะ “อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย นายเพิ่งอยู่กับเขาได้นานแค่ไหนกัน เขาก็ปฏิบัติต่อทุกคนเหมือนกันหมดนั่นแหละ อย่าโดนภาพลวงตาหลอกเอาล่ะ”

“แล้วนายล่ะ” เวินไป๋ถาม “เขารักนายหรือเปล่า”

“เขา…” เฉิงเทาหลินชะงักไป สายตามองทอดออกไปไกล แววตาเริ่มเลื่อนลอย “เขาไม่รักใครทั้งนั้น คนอย่างเขา จะไปรักใครจริงได้ยังไง อนาคตเขาก็ต้องแต่งงาน แต่คนที่แต่งด้วยไม่มีทางเป็นผู้ชายเด็ดขาด พวกเรา…ไม่มีโอกาสหรอก”

ประโยคสุดท้ายเฉิงเทาหลินหันมามองหน้าเวินไป๋แล้วพูด หัวใจของเวินไป๋พลันบีบรัดขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าเฉิงเทาหลินดูเหมือนจะยังไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ “ฉันเคยดูนายแสดง นายมีทั้งฝีมือ มีทั้งหน้าตา อนาคตนายยังไปได้อีกไกล รีบถอนตัวจากเขาแต่เนิ่นๆ เถอะ ไม่อย่างนั้นนายจะต้องเสียใจ”

เวินไป๋รู้สึกเหมือนเฉิงเทาหลินกำลังเตือนอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้ว่าคือเรื่องไหนแน่ ชั่งใจดูแล้วจึงเลือกที่จะไม่ซักไซ้ต่อ “นายห่วงตัวเองก่อนเถอะ อีกอย่าง ฉันขอเตือนอะไรนายสักคำ เรื่องบางเรื่องทำไปแล้วก็คือทำไปแล้ว อย่าคิดแต่จะปกปิด ยอมรับออกมาตรงๆ ยังจะดีกว่า ไปเถอะ ผู้กำกับคงเรียกหาพวกเราแล้ว”

พอเวินไป๋พูดจบก็ไม่รอสังเกตสีหน้าของเฉิงเทาหลิน เขาเป็นฝ่ายเดินลงไปก่อน

ฝนห่านี้ตกยันฟ้ามืดก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ช่วงบ่ายหลังจากถ่ายภาพนิ่งโปรโมตเสร็จก็ไม่มีคิวอะไรแล้ว ผู้กำกับจึงปล่อยให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนที่โรงแรม

ในห้องไม่มีทั้งโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ต เวินไป๋เองก็ไม่อยากไถเวยปั๋ว จึงได้แต่นอนเอื่อยเฉื่อยอยู่บนเตียง ฉู่ฟางโจวเห็นเขาว่างอยู่พอดี เลยถือบทเดินเข้ามาหา “พี่เวิน ช่วยซ้อมบทกับผมหน่อยสิครับ ฉากนี้ผมจับอารมณ์ไม่ได้สักที”

เวินไป๋ย่อมตอบตกลง เขารับบทมาเปิดดูคร่าวๆ มันคือฉากที่เจียงเฉิงเพิ่งลงมือฆ่าถานหมิ่นแล้วตามมาเจอโจวเจียเหอ เจียงเฉิงปิดปากปิดจมูกโจวเจียเหอเพื่อกะจะทำให้สลบแล้วพาตัวออกไป ทว่าโจวเจียเหอกัดเขาเข้าหนึ่งที จึงโดนเจียงเฉิงตบหน้าสวนกลับไป ฉากนี้ตัวละครเจียงเฉิงเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมคลุ้มคลั่ง ส่วนโจวเจียเหอก็หวาดกลัวถึงขีดสุด ทั้งยังมีฉากยื้อยุดปะทะกันทางร่างกาย นับว่าเล่นยากกันทั้งคู่

เวินไป๋วางบทลง “มา เริ่มเลย”

ฉู่ฟางโจวดึงตัวเองเข้าสู่อารมณ์ตัวละครได้ในพริบตา เขามองเวินไป๋ด้วยสายตาตื่นตระหนก ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนเตียง ก่อนจะใช้มือยันแล้วไถลตัวถอยหนีไปข้างหลัง แน่นอนว่าในบทต้องนั่งลงกับพื้น แต่ห้องมันแคบเกินไป จึงจำต้องซ้อมกันบนเตียงไปพลางๆ

ฉู่ฟางโจวละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือ “ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา…”

สีหน้าของเวินไป๋บิดเบี้ยว เขากดทับลงบนหน้าแข้งของฉู่ฟางโจวไว้ก่อน จากนั้นก็เป็นต้นขา ลึกๆ ในใจของเขาก็หวาดกลัวไม่แพ้กัน เสียงที่เปล่งออกมาจึงแหบพร่าจนแทบไม่เหมือนเสียงมนุษย์ “มานี่ ตามฉันไป”

“ไม่… ไม่…” ฉู่ฟางโจวส่ายหน้า น้ำตาเอ่อคลอรอบเบ้าตาจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก ทันใดนั้น เขาก็เหมือนรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี อ้าปากเตรียมจะกรีดร้อง เวินไป๋พุ่งตัวโถมทับลงบนร่างของเขา ใช้มือปิดปากปิดจมูกอีกฝ่ายไว้แน่น “อย่าร้อง อย่าส่งเสียง เชื่อฟังฉัน ฉันไม่ทำร้ายนายหรอก”

ฉู่ฟางโจวดิ้นรนสุดชีวิต เขาถีบขาไปมาเต็มแรง เวินไป๋ไม่ทันระวังจึงโดนถีบเข้าหนึ่งที ด้วยความเจ็บทำให้เผลอคลายมือออก ฉู่ฟางโจวอ้าปากกัดลงบนมือของเวินไป๋เต็มแรง เวินไป๋สบถลั่น “แม่งเอ๊ย!” ตามบทแล้ว จังหวะนี้เวินไป๋จะต้องเงื้อฝ่ามือตบฉู่ฟางโจว แต่เขากลับชะงักหยุดไว้

เวินไป๋พลิกตัวลงจากร่างของฉู่ฟางโจว นอนหอบหายใจหนักๆ อยู่ข้างๆ

ฉู่ฟางโจวเองก็หอบหายใจแรงไม่แพ้กัน กำลังจะอ้าปากพูด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้น เป็นสายเข้าของเวินไป๋

เวินไป๋กำลังก้มมองรอยฟันบนมือตัวเอง จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับแล้วแนบหูโดยไม่ได้มองหน้าจอ “ฮัลโหลครับ”

“…กำลังทำอะไรอยู่”

เวินไป๋สะดุ้ง ในห้องเงียบมาก มีเพียงเสียงหอบหายใจของพวกเขา เสียงของฉินเฮ่อจึงลอดออกมาจากปลายสายอย่างชัดเจน เขาก้มมองเสื้อผ้าบนตัวโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเหลือบมองฉู่ฟางโจวข้างกายที่กำลังจ้องเขาตาแป๋วด้วยความอยากรู้อยากเห็น จู่ๆ ก็รู้สึกใจคอไม่ดีเหมือนโดนจับชู้ได้ “ไม่ได้ทำอะไรนี่ครับ”

“ออกกำลังกายอยู่เหรอ ทำไมหอบขนาดนั้น” ฉินเฮ่อถามปนหัวเราะ

“เอ่อ ใช่ครับ กำลังออกกำลังกายน่ะ ฮะๆ!” เวินไป๋หัวเราะกลบเกลื่อน พลางยกแขนขึ้นลงซ้ายขวาทำท่ากายบริหาร “ออกกำลังกายครับ”

“นายอยู่คน…”

“พี่เวิน มือพี่เลือดออกแล้ว! ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่คิดว่าจะกัดแรงขนาดนี้!”

เสียงของฉินเฮ่อกับเสียงอุทานของฉู่ฟางโจวดังขึ้นข้างหูเวินไป๋พร้อมกัน เวินไป๋รู้สึกชาดิกไปทั้งหนังศีรษะ บรรยากาศแข็งค้างไปในพริบตา