บทที่ 96 พระเอกเปิดตัว

ทันทีที่ข่าวนี้แพร่ออกไป แวดวงแฟนคลับก็เกิดคลื่นลมแรงขึ้นอีกระลอก คนที่ตื่นเต้นที่สุดคงหนีไม่พ้นแฟนคลับสายคู่จิ้น เดิมทีพวกที่ได้แต่มโนไปวันๆ พอมาพบว่าไอดอลของตัวเองเล่นจริงขึ้นมา ความรู้สึกคลั่งไคล้ระดับนั้นคงไม่ต้องบรรยาย

“เชี่ย! เชี่ย เชี่ย เชี่ย! เทพบุตรกับเทพบุตรฟาดฟันกันเอง คู่นี้มันจะน่ารักเกินไปแล้ว!”

“คู่จิ้นที่รู้ใจแฟนคลับที่สุดในวงการบันเทิง คิดอะไรก็ได้อย่างนั้น ขอภาพของจริงด่วนๆ เลย!”

“ต้องยอมรับเลยว่า เป็นกระแสน้ำอันบริสุทธิ์ของวงการบันเทิงจริงๆ ยุคนี้ชายรักชายนี่แหละคือรักแท้ ส่วนชายหญิงน่ะเหรอ…ไร้สาระสิ้นดี!”

“กิ่งทองใบหยก!”

“เปิดตัวสำเร็จแล้ว!”

“จัดปาร์ตี้ฉลองแต่งงานไปเลย!”

“ขอให้รักเบ่งบานชั่วนิรันดร์!”

…

ทางฝั่งแฟนคู่จิ้นต่างพากันเฉลิมฉลองคึกคัก แทบจะจัดขบวนแห่ส่งทั้งสองคนเข้าเรือนหอเสียเดี๋ยวนั้น ทว่าอีกด้านหนึ่ง ในกลุ่มแฟนเดี่ยวกลับปะทุเดือดจนเป็นเรื่องเป็นราว

ในกลุ่มแฟนคลับมีแฟนคลับประเภทหนึ่งที่เรียกว่า ‘แฟนเดี่ยว’ คือพวกที่รับไม่ได้เด็ดขาดหากดาราในดวงใจต้องไปพัวพันหรือจับคู่จิ้นกับใคร พวกเธอรักแค่คนของตัวเองและไม่ยอมรับคู่จิ้นใดๆ โดยคิดว่าไอดอลของตนนั้นเลิศเลอที่สุด ศิลปินคนไหนก็ตามที่มาจับคู่จิ้นด้วยจะถูกมองว่ามีเจตนาแอบแฝงทั้งสิ้น แน่นอนว่าแฟนเดี่ยวเองก็แบ่งออกเป็นสายประนีประนอมกับสายแอนตี้รุนแรง สายประนีประนอมอาจแค่รู้สึกไม่สบายใจ นานวันเข้าก็ไม่แน่ว่าจะถูกแฟนคู่จิ้นกลืนไปหรือไม่ ส่วนสายแอนตี้รุนแรงนั้นค่อนข้างน่ากลัว สิ่งที่พวกเธอชอบทำที่สุดคือการใช้ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามเพื่อต่อต้านศิลปินที่มาจับคู่จิ้นกับคนของตน

เวินไป๋อายุค่อนข้างมาก กลุ่มแฟนคลับส่วนใหญ่จึงเป็นผู้หญิงวัยมีครอบครัว ซึ่งมีวุฒิภาวะ มีเหตุผล และมองปัญหาได้รอบด้าน แฟนเดี่ยวจึงมีน้อยเป็นธรรมดา แต่กลุ่มแฟนคลับของฉู่ฟางโจวไม่เหมือนกัน เพราะฉู่ฟางโจวอายุยังน้อย ทั้งยังเคยรับบทบาทที่เรียกคะแนนนิยมได้มาก ทำให้กวาดแฟนคลับวัยรุ่นมาได้กลุ่มใหญ่ เดิมทีตอนที่《รักอันเหนื่อยล้า》ปล่อยออกมา ในกลุ่มแฟนคลับก็เคยโวยวายกันไปรอบหนึ่งแล้ว แต่ตอนนั้นทุกคนยังพอมีเหตุผล รู้ว่าเป็นไปตามบทบาท ทว่าพอมีข่าวคราวนี้หลุดออกมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปทันที

“ไอ้เวินไป๋นี่มันเป็นบ้าอะไร เกาะติดฟางโจวบ้านฉันไม่ปล่อยเลยสินะ อยากเกาะกระแสคนอื่นก็ไปหาคนอื่นได้ไหม!”

“เห็นพี่ฟางโจวบ้านฉันรังแกง่ายหรือไง เสนอตัวให้ฟรีๆ ยังไม่อยากได้เลยโว้ย ไปตายซะไอ้ขยะ!”

“กลับไปร้องเพลงของแกดีๆ เถอะไอ้แจกันดอกไม้ อย่ามารังควานวงการหนังอีกเลย!”

ความคิดเห็นเหล่านี้ลุกลามไปถึงขั้นด่าทอโจมตีส่วนบุคคลแล้ว เวินไป๋ไม่อยากจะทนอ่านทีละคำด้วยซ้ำ เพราะกลัวตัวเองจะอดโมโหไม่ได้ แต่ความโกรธนี้ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ฉู่ฟางโจวแน่นอน ฉู่ฟางโจวก็เหมือนกับเขา ไม่รู้เรื่องเหตุการณ์นี้ล่วงหน้าเลย ในขณะที่เวินไป๋กำลังไถเวยปั๋ว อีกฝ่ายก็เปิดดูอยู่เช่นกัน ยิ่งดูก็ยิ่งใจคอไม่ดี

“พี่เวิน ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้” ฉู่ฟางโจววางโทรศัพท์ลงอย่างเหนื่อยล้า รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

เวินไป๋ยิ้มให้เขาพลางเอ่ยอย่างใจกว้าง “ไม่ใช่ความผิดของนายสักหน่อย จะมาขอโทษฉันทำไม บ่ายนี้ยังมีคิวถ่ายอีก อย่าให้อารมณ์เสียสิ”

ฉู่ฟางโจวยิ้มเจื่อน ทว่าก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

ในใจเวินไป๋อึดอัดจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็พูดออกมาไม่ได้ ทว่าโจวฉีไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เขาระเบิดอารมณ์ด่าลั่นกลางห้องแต่งหน้าทันที “ถ้าฉันรู้ว่าสื่อหัวไหนปล่อยข่าวเน่าๆ พวกนี้ออกมา ฉันจะตามไปบีบคอให้ตายเลยคอยดู! พวกคุณดูสิว่ามันเขียนบ้าอะไรกัน เวินไป๋บ้านเราก็แค่เช็ดปากให้ฟางโจว วันนั้นพวกเราก็อยู่กันครบ คนเห็นตั้งเยอะแยะ พอหลุดไปถึงปากพวกมันทำไมกลายเป็นลูบหน้าไปได้วะ จะตอแหลนี่ไม่ต้องร่างบทกันก่อนเลยเหรอ แล้วยังมีไอ้แฟนคลับพวกนั้นอีก รู้ความจริงกันหรือยังถึงได้มาด่าคนอื่น มีสิทธิ์อะไรวะ!”

โจวฉีโกรธจนตัวสั่นไปหมด เวินไป๋รู้สึกซาบซึ้งใจกับความเป็นห่วงและการทวงความยุติธรรมให้อย่างไม่ปิดบังของเขา แต่ที่นี่คือกองถ่าย แม้ภายนอกทุกคนจะดูเป็นห่วงเขา ทว่าก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะไม่มีคนประสงค์ร้ายอยู่ ไม่อย่างนั้นภาพพวกนั้นจะหลุดออกไปได้อย่างไร หางตาของเวินไป๋เหลือบมองทีมงานรอบข้าง ก่อนจะดึงแขนโจวฉีให้เดินตามตนมา “หยุดพูดสักที ตามฉันมา”

โจวฉีทำหน้ามุ่ยแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ “ผมแค่อึดอัดใจแทนพี่ พี่แค่ตั้งใจทำงานแสดงดีๆ แท้ๆ ทำไมมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้วะ!”

เวินไป๋บีบไหล่เขาอย่างจนใจ “พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว ตอนนี้ฉันก็กำลังถ่ายทำอยู่ดีๆ นี่ไง ด่าไปก็ไม่ได้ทำให้ฉันเนื้อหลุดไปสักชิ้น ปล่อยให้ด่าไปเถอะ”

โจวฉีสูดจมูก “พี่ยังทำเป็นไม่สนใจได้อีกเหรอ พี่เพิ่งเข้าวงการมาได้นานแค่ไหนกัน โดนด่าไปกี่รอบแล้ว พี่ไม่เสียใจบ้างเลยเหรอ”

“จะไม่ให้ฉันเสียใจได้ยังไง ใครบ้างไม่อยากมีชื่อเสียงที่ดี แต่ชื่อเสียงที่ดีสร้างได้ด้วยตัวเองเท่านั้น ตอนนี้ฉันยังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน จะเอาความมั่นใจที่ไหนไปอ้าปากเถียงล่ะ” เวินไป๋เอนหลังพิงเก้าอี้พลางเอ่ยเรียบๆ “รอให้ฉันถ่ายหนังเรื่องนี้จบก่อน ถึงตอนนั้นค่อยเอาฝีมือมาคุยกัน”

“แต่คนพวกนั้นพูดจาหมาไม่รับประทานเกินไปแล้ว อีกอย่าง เมื่อกี้ผมลองเช็กดู ยอดฟอลเราหายไปเพียบเลย”

เวินไป๋ยื่นมือขอโทรศัพท์จากโจวฉี โจวฉีลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่งให้ เวินไป๋กดเข้าไปดูหน้าเวยปั๋วของตัวเอง ยอดผู้ติดตามที่เคยแตะหลักแสนตอนนี้ลดฮวบไปหลายหมื่น เวินไป๋คิดเพียงนิดเดียวก็รู้สาเหตุ ในสังคมนี้ คนที่สนับสนุนความรักของเพศเดียวกันจริงๆ ยังมีแค่ส่วนน้อย บางคนปากบอกว่าเป็นสาววาย แต่จริงๆ แล้วรับได้แค่ในโลกการ์ตูน พอความรักชายรักชายในชีวิตจริงมาปรากฏตรงหน้า พวกเธอกลับรู้สึกขยะแขยง เวินไป๋กับฉู่ฟางโจวจะยังไงในเอ็มวีก็แค่การแสดง พวกเธอคุยได้ จิ้นได้ แต่พอเป็นจริงขึ้นมาในโลกความจริง มันก็ทำลายกำแพงในใจพวกเธอไป ซึ่งนี่เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด พวกเธอเลยใช้วิธีเลิกติดตามเพื่อต่อต้าน เพื่อเรียกร้อง และเพื่อแสดงจุดยืนของตัวเอง

เวินไป๋รู้ดีว่าคนที่เลิกติดตามเขาไปมีมากกว่านี้เยอะ ยังมีพวกต่อต้านคนรักเพศเดียวกันที่ฉวยโอกาสนี้เข้ามาติดตามเขาด้วยเจตนาร้าย เขาจิ้มดูเวยปั๋วโพสต์หนึ่งหน้าโฮมเพจ ผลคือข้างใต้มีคนมาถล่มคอมเมนต์เต็มไปหมด ทั้ง “น่าขยะแขยง!” “ไอ้พวกเกย์!” “ไอ้พวกตูดสกปรก!” “ไอ้พวกขายตูด!” “ไอ้ตุ๊ด!” ถ้อยคำอุบาทว์ตาพวกนี้เรียงรายกันยาวเหยียดในช่องคอมเมนต์ แต่ละข้อความมีคนกดไลก์เป็นพัน

เวินไป๋ไม่ใช่คนมองไม่ออก เขารู้ดีว่าพวกนี้มีองค์กร มีการวางแผนมา แต่พอเห็นถ้อยคำพวกนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนมีภูเขาลูกมหึมาทับลงบนหัวจนแทบประคองสติไม่อยู่ แม้แต่ตอนหายใจยังรู้สึกเจ็บ เขาเอามือสั่นๆ กดออกจากเวยปั๋ว มือเจ้ากรรมดันกดเข้าไปที่บันทึกการโทร ในนั้นมีชื่อ “เฮ่อ” อยู่บนสุด แค่แตะเบาๆ ที่ไอคอนหลังชื่อก็โทรออกได้แล้ว แต่เวินไป๋กลับลังเลอยู่นานก็ไม่กดลงไป

โทรไปแล้วจะยังไง? ถ้าฉินเฮ่อออกหน้า ทุกอย่างก็คงเรียบร้อย ให้คนที่ควรหุบปากก็หุบ ให้คนที่ควรขอโทษก็ขอโทษ บางทีแค่ไม่กี่ชั่วโมง กระแสสังคมก็เปลี่ยนทิศทางไปแล้ว แต่นี่คือสิ่งที่เขาต้องการงั้นหรือ? การใช้บารมีของฉินเฮ่อไต่เต้าในวงการบันเทิงน่ะหรือ?

เวินไป๋รู้ดีว่าไม่ใช่ ฉินเฮ่อช่วยเขาได้ และเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธความช่วยเหลือของอีกฝ่าย แต่ไม่ใช่กับทุกเรื่อง ถ้าฉินเฮ่อช่วยตัดไฟกระแสสังคมทิ้งไป ความคิดในใจของคนพวกนั้นจะเปลี่ยนไปหรือ? ถ้อยคำเหล่านั้นจะหายไปจริงๆ หรือ? ครั้งนี้เขาอยากลองเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่างด้วยตัวเอง คนใจบางเกินไปน่ะ อยู่ในวงการบันเทิงไม่ได้หรอก

เวินไป๋จ้องโทรศัพท์อยู่นาน ก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้วส่งคืนให้โจวฉี “ถ้าบอสของนายโทรมา นายรับสายให้ที บอกไปว่าฉันกำลังถ่ายหนัง ค่ำๆ จะโทรกลับ”

“เรื่องนี้… ไม่บอกบอสเหรอครับ?” โจวฉีถามอย่างลังเล

“นายคิดว่าเขาจะไม่รู้เหรอ?” เวินไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “นายไม่ต้องพูดอะไรหรอก ค่ำนี้ฉันจะบอกเขาเอง”

สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้บอกฉินเฮ่อเรื่องนี้ ที่น่าแปลกคือฉินเฮ่อเองก็ไม่ได้โทรมาหาเขาเหมือนกัน ไม่โทรมาก็ดีแล้ว เวินไป๋คิด เขาเองก็กลัวว่าถ้าได้รับสายขึ้นมาจะเผลอระบายออกมา ซึ่งมันไม่ดีเลย วันรุ่งขึ้น เฉิงเทาหลิน นักแสดงนำชายก็ได้ฤกษ์เข้ากองถ่ายอย่างเป็นทางการ

ในฐานะนักแสดงนำชายอันดับหนึ่งของเรื่อง เฉิงเทาหลินย่อมวางมาดไม่น้อย ครั้งนี้เขาพลิกฟื้นกลับมาได้ เหม่ยซิงจึงให้เกียรติเขาเต็มที่ แค่ผู้ช่วยติดตามตัวก็ปาเข้าไปห้าคนแล้ว กองถ่ายจองห้องพักชั้นบนสุดไว้ให้เขาห้องหนึ่ง เดิมทีเขาต้องใช้ห้องแต่งหน้าร่วมกับเวินไป๋และฉู่ฟางโจว แต่ก็ถูกย้ายออกไป ว่ากันว่ากองถ่ายต้องจัดห้องพักรับรองแยกออกมาให้เขาโดยเฉพาะเพื่อใช้แต่งหน้าและพักผ่อน ดังนั้น กว่าที่เวินไป๋จะได้พบกับนักแสดงใหญ่ที่มาถึงล่าช้า ก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้าของวันที่สองหลังจากเฉิงเทาหลินเข้ากองถ่าย ตอนนั้นเขาเข้าฉากกับฉู่ฟางโจวไปรอบหนึ่งแล้ว

ฉู่ฟางโจวเห็นเฉิงเทาหลินเดินมาก็ทักทาย “สวัสดีครับพี่เฉิง”

ทั้งคู่อยู่บริษัทเดียวกัน สมัยที่ฉู่ฟางโจวเพิ่งเข้าบริษัท เฉิงเทาหลินกำลังดังเปรี้ยงปร้าง เขาก็พอจะมีมาดพี่ใหญ่ให้เห็นอยู่บ้าง จึงพยักหน้าตอบ “ฟางโจว แสดงให้ดีล่ะ”

เวินไป๋ทักตามมารยาท “สวัสดีครับพี่เฉิง”

เฉิงเทาหลินจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่งราวกับจำไม่ได้ ก่อนจะขมวดคิ้ว “เวินไป๋?”

เวินไป๋นิ่งเฉย “ครับ ผมเอง”

จู่ๆ เฉิงเทาหลินก็วางมือบนไหล่เขา ชะงักไปสองวินาทีแล้วตบเบาๆ “นายเก่งมากนะ เวินไป๋” จากนั้นเขาก็เชิดหน้าเดินผ่านพวกเขาไป ราวกับไก่ผู้หยิ่งผยอง

คนที่น่าพิศวง พูดประโยคที่น่าพิศวง แต่เวินไป๋รู้ดีว่าคำพูดนี้ไม่ได้พูดเล่นๆ นัยที่แฝงอยู่ เกรงว่าคงมีแค่เจ้าตัวเท่านั้นที่เข้าใจ

เมื่อเฉิงเทาหลินมาแล้ว ฉากของเขาก็ต้องเริ่มถ่ายทำเช่นกัน ตามระเบียบ กองถ่ายมักจะถ่ายฉากง่ายๆ ก่อน สำหรับตัวละครถานชิง ฉากที่ง่ายที่สุดก็คือฉากที่เขามีร่วมกับเพื่อนร่วมงานหญิงที่แอบชอบเขาและลูกสาวถานหมิ่น มีฉากหนึ่งคือถานหมิ่นป่วย ถานชิงไม่มีเวลาดูแลลูกสาวเพราะต้องสืบคดี กัวเสี่ยวหลินจึงอาสาเข้ามารับหน้าที่นี้ หลังจากนั้นถานชิงเลี้ยงข้าวเธอ ทั้งคู่ดื่มเหล้ากันนิดหน่อย จนเมามายแล้วกอดเต้นรำด้วยกัน

ฉากนี้ไม่นับว่ายาก แต่ถ่ายไปหลายรอบก็ยังไม่ผ่าน ปัญหาอยู่ที่เฉิงเทาหลิน ช่วงต้นทำได้ดีทีเดียว แต่พอถึงตอนที่กัวเสี่ยวหลินซึ่งรับบทโดยกัวจิ่นพุ่งตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขา เขากลับดูเกร็งไปหมด ราวกับสิ่งที่กอดอยู่ไม่ใช่สาวสวยตัวหอมนุ่มนิ่ม แต่เป็นระเบิดเวลา

“ไม่ได้ๆ ไม่ได้เลย! จังหวะไม่ได้!” ครั้งที่แปด ซุนจี๋เขวี้ยงบทลงพื้น “แค่กอดกันง่ายๆ แค่นี้ทำไม่ได้เหรอ? นายไม่เคยรู้จักการกอดคนอื่นรึไง? ไม่เคยมีความรักเหรอ? ก็นึกเสียว่าเธอคือคนรักของนาย กอดให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง?!”

“ขอโทษครับผู้กำกับซุน ขอเวลาผมห้านาที ผมขอนั่งพักหน่อย” สีหน้าของเฉิงเทาหลินดูไม่ค่อยดีนัก โดนตำหนิต่อหน้าคนทั้งกองถ่ายแบบนี้ จะให้ทำหน้าดีๆ ออกได้ยังไงกัน

ตอนถ่ายใหม่ สภาพของเฉิงเทาหลินก็ยังไม่ได้เรื่อง ท่าทางไม่ได้มีปัญหาอะไรแล้ว แต่สีหน้ากลับดูแย่มาก ราวกับกำลังทนอะไรบางอย่างอยู่ ซุนจี๋ตะโกนลั่น “เวินไป๋! มาสาธิตให้เขาดูหน่อย!”

ถ้าตอนนี้พื้นมีรูสักรู เวินไป๋คงมุดหายลงไปแล้ว จะได้ไม่ต้องให้ซุนจี๋หาเจออีก ตาแก่คนนี้ต้องเห็นว่าเขาอยู่อย่างสงบสุขเกินไปแน่ๆ ถึงได้หาเรื่องมาแกล้งเขาสินะ!

เวินไป๋จำใจเดินเข้าไป ไม่ต้องมองก็รู้สึกได้ถึงสายตาอึมครึมที่เฉิงเทาหลินส่งมาให้

“เวินไป๋ กัวจิ่น เอาท่อนที่กอดเต้นรำนั่นน่ะ เล่นให้ดูอีกรอบ!” ซุนจี๋ตะโกนเสียงดังลั่นราวกับกินดินปืนเข้าไป