บทที่ 95 ข่าวฉาว

ภาพยนตร์เพิ่งเปิดกล้อง พระเอกของเรื่องยังมาไม่ถึง ผู้กำกับทั้งสองคนไม่อยากกดดันทุกคนจนเกินไป จึงเลือกถ่ายทำฉากง่ายๆ สองสามฉากไปก่อน

ฉากแรกเป็นฉากที่เจียงเฉิง ซึ่งรับบทโดยเวินไป๋ เพิ่งย้ายจากต่างเมืองกลับมายังสถานที่ที่เคยอาศัยอยู่ในวัยเด็ก นั่นก็คือบ้านฝั่งตรงข้ามบ้านของถานชิง ฉากนี้เป็นวันที่เพื่อนร่วมงานหญิงของถานชิงพาถานหมิ่นไปซื้อของกลับมาแล้วบังเอิญเจอเขาเข้าพอดี

เพื่อนร่วมงานหญิงคนนั้นก็คือนางเอกของเรื่อง รับบทโดยกัวจิ่น ในบทกัวเสี่ยวหลิน เธอหลงรักถานชิง จึงมักจะแวะเวียนมาช่วยดูแลถานหมิ่นที่บ้านของถานชิงอยู่บ่อยๆ

เวินไป๋นั่งแต่งหน้าอยู่ในห้องพัก ตัวละครเจียงเฉิงในตอนนี้เป็นหนุ่มหล่อมาดสุภาพอ่อนโยน สวมเสื้อเชิ้ตลำลองสีขาวสะอาดตากับกางเกงลำลองสีเบจ ผมเผ้าถูกเซตไว้อย่างเนี้ยบกริบ ราวกับหนุ่มออฟฟิศระดับหัวกะทิ ทั้งสง่างามและหล่อเหลา

“พี่เวิน หน้าผากพี่สวยจริงๆ นะคะเนี่ย ดูสิคะ พอยกผมขึ้นไปแบบนี้แล้วโครงหน้าดูมีมิติขึ้นตั้งเยอะ แถมผิวยังดีอีก… ให้ตายสิ หนูไม่เคยเห็นนักแสดงชายคนไหนผิวดีขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ”

ช่างแต่งหน้าตัวน้อยเอ่ยชมไปพลางขยับมือแต่งหน้าให้เวินไป๋ไปพลาง จนเขาเริ่มจะทำตัวไม่ถูก ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ “เธอพูดเกินจริงไปหน่อยแล้วมั้ง แต่ฟังแล้วก็ดีใจนะ”

“เรื่องจริงนะคะเนี่ย หล่อมากจริงๆ!” ช่างแต่งหน้าตัวน้อยตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เวินไป๋ได้แต่ยิ้มรับโดยไม่พูดอะไร

เวินไป๋ย่อมฟังออกว่าอีกฝ่ายไม่ได้แกล้งประจบ ด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นที่มีใครต้องมาคอยเอาอกเอาใจ ถึงเขาจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องในวงการบันเทิง แต่คำพูดไหนจริงใจคำพูดไหนเสแสร้ง เขายังพอแยกแยะได้ สำหรับคนที่จริงใจด้วย เวินไป๋ย่อมตอบแทนด้วยความจริงใจเสมอ นั่นคือหลักการใช้ชีวิตของเขา

ครั้นเดินออกจากห้องแต่งหน้า ก็บังเอิญเจอกับกัวจิ่นที่เพิ่งแต่งหน้าเสร็จเดินออกมาพอดี การแต่งตัวของเธอค่อนข้างเรียบง่าย สวมเครื่องแบบตำรวจ รวบผมหางม้า แต่งหน้าบางเบา ดูองอาจเปี่ยมไปด้วยพลัง พอเห็นเวินไป๋ กัวจิ่นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแกล้งทำหน้าแซว ทว่าในแววตากลับเผยความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด “ว้าว ดูดีสุดๆ” เธอว่าพลางปรบมือให้

เวินไป๋หัวเราะเบาๆ สีหน้าดูจนใจ “พี่กัว แม้แต่พี่ก็ล้อผมด้วยเหรอครับ”

ช่างแต่งหน้าตัวน้อยวิ่งตามออกมาจากห้องแต่งหน้า พลางกำหมัดขอแนวร่วมจากกัวจิ่น “พี่กัวคะ หล่อใช่ไหมล่ะคะ หล่อมากเลยใช่ไหม?”

กัวจิ่นเป็นคนสบายๆ อย่างที่เห็น เธอเอื้อมมือไปลูบผมบ๊อบน่ารักของช่างแต่งหน้าตัวน้อยแล้วยิ้ม “ใช่จ้ะ หล่อสุดๆ ไปเลย”

“หนูว่าแล้วเชียว!” ช่างแต่งหน้าตัวน้อยดีใจเสียจนแทบจะกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงนั้น

เครื่องหน้าของเวินไป๋ไม่ได้ถึงกับงามไร้ที่ติเมื่อแยกมองทีละส่วน ทว่ายามรวมอยู่บนใบหน้ากลับมีเสน่ห์โดดเด่นสะดุดตา หน้าผากอิ่มกว้าง ดวงตาไม่โตนักแต่เปล่งประกาย สันจมูกโด่งเป็นสัน ส่วนริมฝีปากนับว่ามีเอกลักษณ์ที่สุด ยามไม่ยิ้มมุมปากจะตกลงเล็กน้อยและมีติ่งกระจับเด่นชัด แต่พอยิ้ม มุมปากจะยกโค้งรับกันอย่างงดงาม รูปปากอิ่มชัดชวนมอง เวลาฉินเฮ่อจูบเขามักชอบขบเม้มและไล้เลียริมฝีปากนี้เล่นอยู่เสมอ

เวินไป๋หน้าตาดี ทว่ามิได้ดูหวานหยด กลับกันด้วยโครงหน้าที่คมชัดจึงเปี่ยมด้วยเสน่ห์แบบบุรุษเพศ ผิวพรรณของเขาขาวกระจ่างใส มิใช่ขาวซีดอมโรค หากแต่เป็นความขาวสว่างอย่างคนสุขภาพดี รูขุมขนกระชับเรียบเนียนตามธรรมชาติจนดูราวกับสะท้อนแสงไฟได้ ช่างแต่งหน้าตัวน้อยไม่กล้าลงแป้งหนาเกินไป เพียงเกลี่ยเบสเมคอัปบางๆ ทั่วใบหน้า เขาก็ดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างประณีต งดงามไร้ที่ติจนชวนให้ใจสั่น ยามแต่งหน้าเสร็จ แม้แต่เจ้าตัวเองยังอดตกตะลึงไม่ได้ ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แต่งหน้า ทว่าทุกครั้งที่ส่องกระจกกลับให้ความรู้สึกแปลกใหม่เสมอ

ซุนจี๋และเจียงกั๋วต้งพึงพอใจกับลุคของเขามาก ทั้งทักษะการแสดงอันยอดเยี่ยม รูปลักษณ์ที่โดดเด่น รวมถึงความสามารถในการปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ทั้งสองต่างคาดหวังว่าเขาจะนำพาความรู้สึกสดใหม่มาสู่ภาพยนตร์เรื่องนี้

เวินไป๋ไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังแบกรับความคาดหวังอันสูงลิ่วจากผู้กำกับทั้งสองไว้ เมื่อฉากแรกเริ่มต้นถ่ายทำ

กัวเสี่ยวหลินกับถานหมิ่นถือของกลับมาจากข้างนอก ขณะกำลังเดินขึ้นบันไดเตรียมไขกุญแจเข้าห้อง ประตูเหล็กฝั่งตรงข้ามที่ปิดสนิทมาตลอดพลันเปิดออก ทั้งสองหันไปมอง เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาชวนมอง วัยราวยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี สีหน้าดูอ่อนโยน เมื่อเห็นพวกเธอ ชายหนุ่มก็ส่งยิ้มทักทาย "เสี่ยวหมิ่น ยังจำพี่ได้ไหม"

นักแสดงที่รับบทถานหมิ่นเคยเป็นดาราเด็ก ปีนี้อายุสิบห้าแล้ว เนื่องจากมีประสบการณ์แสดงมาตั้งแต่เด็ก ฝีมือจึงนับว่าดีมาก อีกทั้งบทของถานหมิ่นไม่ได้มีฉากซับซ้อน ขอเพียงคงความไร้เดียงสาและไม่ประสีประสาไว้ก็เพียงพอ ถานหมิ่นมองดูคิ้วตาที่คุ้นเคยของชายหนุ่มคนนี้ นึกย้อนอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความดีใจ "พี่เสี่ยวเฉิง! พี่คือพี่เสี่ยวเฉิงใช่ไหมคะ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย"

เจียงเฉิงเอ่ยเสียงนุ่ม "เพิ่งกลับมาเมื่อวานน่ะ ที่บ้านยังไม่ได้เก็บกวาดเลย ไว้เก็บเรียบร้อยแล้วพี่จะชวนมาเล่นที่บ้านนะ"

ถานหมิ่นถามต่อ "พี่เสี่ยวเฉิง พี่จากไปตั้งนาน คราวนี้คงไม่ไปไหนแล้วใช่ไหมคะ"

เจียงเฉิงตอบ "ไม่ไปแล้วล่ะ พี่ตกลงเรื่องงานที่นี่ไว้เรียบร้อยแล้ว ต่อไปคงอยู่ที่นี่ถาวรเลย… อ้อ แล้วนี่คือ?" เจียงเฉิงเบนสายตาไปทางกัวเสี่ยวหลิน

ถานหมิ่นจึงแนะนำ "นี่คือน้าเสี่ยวหลิน เพื่อนร่วมงานของพ่อค่ะ พอดีพ่อติดไปสืบคดี น้าเสี่ยวหลินเลยมาช่วยซื้อของเป็นเพื่อนหนู"

กัวเสี่ยวหลินสลับถุงในมือไปถืออีกข้างก่อนจะยื่นมือไปทางเจียงเฉิง “สวัสดีค่ะ ฉันกัวเสี่ยวหลิน เป็นเพื่อนร่วมงานของคุณพ่อของเสี่ยวหมิ่นค่ะ”

เจียงเฉิงยื่นมือไปจับ “สวัสดีครับ ผมเจียงเฉิง เป็นเพื่อนบ้านของเสี่ยวหมิ่นกับคุณถานครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” กัวเสี่ยวหลินกล่าว

ถานหมิ่นเอ่ยขึ้น “พี่เสี่ยวเฉิงจะไปเล่นที่บ้านหนูไหมคะ?”

เจียงเฉิงยิ้ม “ไม่ล่ะครับ พี่ว่าจะออกไปซื้อของหน่อย ไว้คราวหน้านะ”

หลังจากนั้นทั้งสองฝ่ายก็แยกย้ายกันไป

การถ่ายทำฉากนี้เป็นไปอย่างราบรื่น นอกเหนือจากช็อตกลางที่นักแสดงเด็กเผลอจามออกมาจนต้องเทคใหม่หนึ่งครั้ง ที่เหลือทุกคนแสดงได้ดีเยี่ยม กัวจิ่นสมกับเป็นนักแสดงระดับรางวัล เวินไป๋รู้สึกว่าการแสดงโต้ตอบกับเธอเป็นเรื่องสบายมาก เธอเป็นนักแสดงประเภทที่รับส่งบทได้เก่งและทุ่มเทอย่างมืออาชีพ ต่อให้หันหลังให้กล้อง เธอก็ยังคอยรับบทที่เขาส่งให้ทุกกระเบียดนิ้ว ไม่มีการละเลยสายตาหรือสีหน้า ต่างจากนักแสดงบางคนที่พอฉากไหนกล้องจับไม่ถึงก็ทำท่าทางไม่สนใจใยดี บางคนถึงขั้นทำหน้าทะเล้นใส่ เจอแบบนี้เขาก็ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

ในทางกลับกัน ความรู้สึกที่กัวจิ่นมีต่อเวินไป๋ก็นับว่ายอดเยี่ยมเช่นกัน เวินไป๋เป็นคู่แสดงที่รับส่งบทได้ดีมาก ตอนที่เขาพูดบท สายตาและสีหน้าเข้าถึงอารมณ์ได้ดีเยี่ยม เวลาแสดงโต้ตอบกับเขาให้ความรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายคือเจียงเฉิงจริงๆ และตัวเธอเองก็คือกัวเสี่ยวหลิน เธอสามารถคาดเดาความคิดของเจียงเฉิงโดยอัตโนมัติแล้วแสดงปฏิกิริยาโต้ตอบออกมาได้อย่างทันท่วงที ดังนั้นการแสดงร่วมกันครั้งแรกจึงสร้างความพึงพอใจให้ทั้งคู่และทำให้น่าตั้งตารอฉากต่อไป

เนื่องจากฉากที่สองเป็นฉากของกัวจิ่นกับนักแสดงเด็กแค่สองคน เวินไป๋จึงนั่งพักอยู่ด้านข้าง ตอนนี้เป็นช่วงฤดูร้อน ต่อให้อยู่ในเขตภาคเหนือ อุณหภูมิก็ยังสูงจนน่าเหลือเชื่อ เวินไป๋หลบไปนั่งอยู่ในมุมเล็กๆ ของกองถ่ายซึ่งเป็นจุดที่แดดส่องไม่ถึงเพื่อเฝ้าดูการแสดงของกัวจิ่นและนักแสดงเด็ก ข้างๆ มีฉู่ฟางโจวนั่งอยู่

ฉู่ฟางโจวกำลังถือพัดลมมือถือขนาดเล็กชาร์จไฟเป่าหน้า พอเห็นเวินไป๋นั่งอยู่ข้างๆ โดยไม่มีอะไรในมือเลยจึงยื่นพัดลมให้ “เป่าหน่อยสิ”

เวินไป๋ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร นายเป่าไปเถอะ”

“ผู้ช่วยนายล่ะ? ทำไมไม่หาของเย็นๆ มาให้?” ฉู่ฟางโจวชะเง้อมองออกไปนอกประตู

“ผมไม่รู้สึกร้อน ไม่จำเป็นหรอก”

เวินไป๋พูดความจริง เขาไม่ได้รู้สึกร้อนขนาดนั้น สมัยเป็นสตันต์แมน เขาต้องทนกับอุณหภูมิเกือบสี่สิบองศาในชุดเกราะหนาๆ เพื่อเข้าฉากแอคชั่น ถ่ายครั้งหนึ่งเป็นวันๆ ก็เป็นเรื่องปกติเพราะชุดเกราะถอดเข้าออกลำบาก ต่อให้ร้อนแค่ไหนก็ไม่กล้าถอด กินข้าวเข้าห้องน้ำก็ต้องใส่ชุดนั้น นักแสดงตัวประกอบและสตันต์แมนหลายคนร้อนจนเป็นลม แต่เขาก็ทนมาได้ ตอนนี้แค่ใส่เสื้อเชิ้ตถ่ายละคร เป็นฉากพูดคุยธรรมดา เวินไป๋รู้สึกว่าไม่ได้ลำบากอะไรเลย ตอนเที่ยงที่โจวฉีบอกว่าจะเอาพัดลมมาให้เขาจึงปฏิเสธเพราะคิดว่าไม่จำเป็น

ระหว่างที่คุยกัน โจวฉีก็เดินกลับมาพร้อมผู้ช่วยอีกสองคน ในมือหิ้วถุงพะรุงพะรัง พอดีกับที่ฉากของกัวจิ่นและนักแสดงเด็กถ่ายเสร็จ เวินไป๋จึงบอกให้โจวฉีเอาของในถุงไปแจกทุกคน

เวินไป๋หยิบออกมาแท่งหนึ่งแล้วยื่นให้ฉู่ฟางโจว "กินนี่สิ คลายร้อนได้บ้าง"

มันคือไอศกรีมแท่ง

ฉู่ฟางโจวรับไปฉีกซองแล้วกัดไปคำหนึ่ง ทันทีที่ความเย็นฉ่ำแตะลิ้น ความร้อนรุ่มก็มลายหายไป เขาส่งยิ้มพลางเอ่ยขอบคุณ

เวินไป๋หันไปบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ พลันเห็นคราบไอศกรีมเลอะอยู่ที่มุมปากอีกฝ่าย จึงยื่นมือไปเช็ดให้อย่างเป็นธรรมชาติในฐานะเพื่อนร่วมงาน เป็นการกระทำธรรมดาที่ไม่ได้คิดอะไร ทั้งสองคนจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ยังคงกินไอศกรีมและคุยกันต่อไป

การที่เวินไป๋เลี้ยงไอศกรีมทีมงานทั้งกองถ่ายทำให้ทุกคนต่างพากันชื่นชม เดิมทีทุกคนก็มองว่าเขาเป็นคนนิสัยดีอยู่แล้ว ยิ่งพอได้ร่วมงานกันอีกหลายฉาก ฝีมือการแสดงของเขาก็ได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ ต่างพากันคิดว่าผู้กำกับเลือกคนไม่ผิดจริงๆ บทนี้คู่ควรกับเวินไป๋อย่างไร้ข้อกังขา

ฉากระหว่างเวินไป๋กับนักแสดงเด็ก นักแสดงเด็กกับกัวจิ่น และนักแสดงเด็กกับฉู่ฟางโจวถ่ายทำไปเกือบสัปดาห์ หลังจากนั้นก็เริ่มเข้าสู่ฉากของเวินไป๋กับฉู่ฟางโจว เนื่องจากฉากของทั้งสองคนมีความขัดแย้งทางอารมณ์ค่อนข้างเข้มข้น ก่อนถ่ายทำจริง ผู้กำกับทั้งสองอย่างซุนจี๋และเจียงกั๋วต้งจึงช่วยติวบทให้พวกเขาคนละคืน คืนนั้นทั้งสองคนจึงไม่ได้ไปวิ่งออกกำลังกาย ก่อนหน้านี้สองสามวัน ทั้งคู่มักจะชวนกันออกไปวิ่งทั้งเช้าและเย็น เลียบไปตามถนนหน้าโรงแรม วิ่งจากทิศใต้ไปทิศเหนือ แล้วก็จากทิศเหนือย้อนกลับมาทิศใต้ พอเหนื่อยก็ซื้อน้ำมานั่งคุยกันริมฟุตบาท ตอนเช้าก็ออกกันตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนตอนค่ำก็รอจนฟ้ามืดสนิทถึงค่อยออกมา จึงไม่กลัวว่าจะมีใครจำได้ ต่อให้จำได้ก็ไม่เห็นเป็นไร นักแสดงชายสองคนนัดกันมาวิ่งออกกำลังกาย มันจะกลายเป็นข่าวอะไรขึ้นมาได้

ทว่าต้องยอมรับเลยว่า พวกเขาประเมินความสามารถในการปั้นน้ำเป็นตัวของสื่อบันเทิงต่ำเกินไปจริงๆ

วันที่แปดหลังการเปิดกล้อง ‘ไล่ล่า’ หนึ่งวันก่อนหน้าที่พระเอกอย่างเฉิงเทาหลินจะเข้ากอง บนโลกออนไลน์ก็มีข่าวร้อนปะทุขึ้นมาทันที “ต้องสงสัยคู่จิ้นชายรักชายจาก ‘รักอันเหนื่อยล้า’ ปิ๊งรักนอกจอ เข้าออกห้องเดียวกัน ลูบหน้าหวานฉ่ำกลางกองถ่าย ดึกดื่นควงคู่เดินเล่นทอดน่องริมถนน” ด้านล่างแนบภาพถ่ายที่ไม่ค่อยชัดมาสองสามภาพ แต่ต่อให้ภาพจะเบลอ เวินไป๋ก็ยังจำได้ในแวบแรกว่าคนในภาพคือตัวเขากับฉู่ฟางโจว

ภาพแรกเป็นตอนที่เขากับฉู่ฟางโจวสวมหมวกแบบเดียวกันเดินออกมาจากโรงแรม ส่วนภาพต่อมาคือตอนนั่งคุยกันริมถนน แม้จะมืดค่ำแต่ใบหน้าของทั้งคู่กลับชัดเจนอย่างน่าเหลือเชื่อ ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือปาปารัสซีสำนักไหนที่ถ่ายได้คมกริบขนาดนี้

ภาพสุดท้ายเป็นเหตุการณ์ในกองถ่าย เขากับฉู่ฟางโจวนั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็ก ฉู่ฟางโจวเอียงหน้ามาทางเขา ขณะที่เวินไป๋หันไปหาอีกฝ่ายพอดี ทว่ามือของเขากลับวางอยู่ใกล้ริมฝีปากของฉู่ฟางโจว ดูราวกับกำลังหยอกเย้า มุมกล้องภาพนี้แปลกประหลาดมาก มันบีบระยะห่างให้ทั้งสองดูชิดใกล้จนแทบจะเกยกัน เหมือนเพียงแค่ขยับเข้าไปอีกนิดก็จูบกันได้แล้ว

นอกจากรูปพวกนี้ ด้านล่างยังแนบภาพฉากจูบของทั้งสองจากเอ็มวีเพลง ‘รักอันเหนื่อยล้า’ มาด้วย ส่วนข้อความบรรยายยิ่งอ่านแล้วยิ่งน่าหมั่นไส้ ‘ทั้งสองก่อเกิดความรู้สึกดีๆ จากการถ่ายเอ็มวี สานต่อความสัมพันธ์จากบทบาทสู่เรื่องจริง ทว่าจำต้องแยกย้ายด้วยเหตุผลนานัปการ บัดนี้โชคชะตานำพาให้กลับมาร่วมงานกันในภาพยนตร์เรื่องเดียวกัน ถ่านไฟเก่าจึงลุกโชน กลับมาสานต่อความหลัง จูงมือเคียงคู่ ดำดิ่งสู่ห้วงรักจนถอนตัวไม่ขึ้น…’ เขียนได้ราวกับแอบไปยืนดูอยู่ข้างเตียงยังไงอย่างนั้น