บทที่ 94 ข่าวลือ

หลังจากพิธีเปิดกล้องผ่านพ้นไปได้สองวัน กระแสในโลกออนไลน์ก็แพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว

พาดหัวข่าวต่างพากันรายงานว่า “《ไล่ล่า》เปิดกล้องอย่างเป็นทางการ คว้าตัวเฉิงเทาหลินรับบทพระเอกตามคาด”, “คู่จิ้นจาก《รักอันเหนื่อยล้า》ตบเท้าเข้าร่วม《ไล่ล่า》สานต่อเคมีชวนฟิน” และ “นักร้องหนุ่มเวินไป๋เบนเข็มสู่วงการภาพยนตร์ ได้รับโอกาสร่วมงานกับสองผู้กำกับชื่อดังซุนจี๋และเจียงกั๋วต้งใน《ไล่ล่า》นับเป็นผลงานบนจอเงินเรื่องแรก”

ทันทีที่ข่าวนี้เผยแพร่ออกไป เหล่าแฟนคลับของเวินไป๋ต่างก็ฮือฮากันยกใหญ่ ทุกคนต่างดีใจที่เทพบุตรในดวงใจจะได้เล่นภาพยนตร์เสียที ซึ่งถือเป็นบุญตาของพวกเธอเหลือเกิน อันที่จริงความคาดหวังส่วนใหญ่ที่มีต่อการรับงานหนังของเวินไป๋คือการได้เห็นเขาบนจอเงินเท่านั้น ไม่ได้คาดหวังเรื่องฝีมือการแสดงไว้สูงส่งอะไร หากเล่นดีก็ถือเป็นเรื่องดี แต่ถ้าไม่ดีก็ช่างปะไร ขอแค่หน้าตาหล่อเหลาก็พอแล้ว นอกจากนี้ยังมีกลุ่มแฟนคลับสายจิ้นที่ชื่นชอบเวินไป๋กับฉู่ฟางโจว ถึงขั้นตั้งชื่อคู่จิ้นให้ว่า "เวินโจว" แถมยังเปิดบัญชีเวยปั๋วแฟนคลับขึ้นมาโดยเฉพาะ เพียงแค่ครึ่งวัน ยอดผู้ติดตามก็พุ่งขึ้นไปถึงหลักแสน ซึ่งมากกว่ายอดผู้ติดตามในเวยปั๋วส่วนตัวของเวินไป๋เสียอีก

ทว่าแน่นอนว่าย่อมมีคนที่มองต่างออกไป

ช่วงพักกินข้าวเที่ยง โจวฉีถือโทรศัพท์ทำหน้าตื่นเดินตรงเข้ามาด้วยความโมโห พอเห็นหน้าเวินไป๋ก็รีบเอาโทรศัพท์ซ่อนไว้ข้างหลังทันที

“ทำอะไรน่ะ” เวินไป๋กลืนข้าวคำสุดท้ายลงคอแล้วถาม

“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่พวกเกรียนคีย์บอร์ดปากเสียกลุ่มหนึ่งน่ะ” โจวฉีตอบ

“เอามาให้ผมดูหน่อย” เวินไป๋ยื่นมือไปตรงหน้า

“จะดูจริงเหรอครับ ดูแล้วอย่าโกรธนะ” โจวฉีเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ใช้ความสามารถของพี่อุดปากพวกมันเลยดีกว่าครับ”

“เอาเถอะน่า ส่งมา”

หน้าจอโทรศัพท์ค้างอยู่ที่หน้ารายการหัวข้อเวยปั๋ว เวินไป๋กดเข้าไปที่แฮชแท็ก #ไล่ล่า ซึ่งถูกดันขึ้นมาอยู่อันดับสูงสุด เมื่อกดเข้าไป หัวข้อบนสุดคือรายชื่อนักแสดงที่บัญชีทางการของภาพยนตร์เรื่อง《ไล่ล่า》โพสต์ประกาศเอาไว้ ชื่อของเวินไป๋อยู่ถัดจากเฉิงเทาหลินและกัวจิ่นที่เป็นนางเอก และอยู่หน้าฉู่ฟางโจว ซึ่งหมายความว่าเขาคือนักแสดงนำชายอันดับสองของเรื่อง ทว่าหากว่ากันตามบทภาพยนตร์แล้ว บทบาท ‘เจียงเฉิง’ ที่เวินไป๋ได้รับ กับบท ‘ถานชิง’ ที่เป็นพระเอกนั้นมีสัดส่วนบทบาทพอๆ กัน แทบจะเรียกได้ว่าเป็นพระเอกคู่เลยก็ว่าได้

ด้านล่างมีคนเข้ามาคอมเมนต์กันอย่างล้นหลาม เวินไป๋กดเข้าไปดูแล้วก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น

คอมเมนต์แรก: “เวินไป๋คือใครอ่ะ? ไม่เคยได้ยินชื่อเลย โผล่มาจากไหนเนี่ย?” พร้อมแนบอีโมจิทำหน้างงงวย

คอมเมนต์ที่สอง: “คนข้างบน คุณไม่ได้เป็นคนเดียวหรอกที่ไม่เคยได้ยิน”

คอมเมนต์ที่เจ็ด: “พวกแกตกข่าวกันไปหรือเปล่า ก็ไอ้นักร้องที่ร้องเพลงเก่าๆ คนนั้นไง ฟังดูห่วยจะตาย”

คอมเมนต์ที่สิบสอง: “ฉันแอบเข้าไปส่องเวยปั๋วเขามาแล้ว หน้าตาหล่อดีนะ แต่กลัวว่าจะดีแต่หน้าตาไม่มีฝีมือ แจกันดอกไม้ใบเดียวจะทำหนังดีๆ พังหมดน่ะสิ”

คอมเมนต์ที่ยี่สิบเอ็ด: “พังแน่ พังยับ หนังเรื่องนี้พังแหงๆ โอ๊ยไม่นะ! ฉันขอปฏิเสธ!”

คอมเมนต์พวกนี้ยังถือว่าสุภาพอยู่บ้าง ยังมีพวกที่พ่นคำหยาบคายออกมาตรงๆ อีกหลายข้อความจนเวินไป๋แทบไม่อยากกวาดสายตาอ่าน แน่นอนว่ามีแฟนคลับของเขาคอยพิมพ์ปกป้องไอดอลของตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่พลังเสียงก็ช่างน้อยนิดเหลือเกิน

ภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ แนวชีวิตเข้มข้นจริงจัง และเป็นผลงานที่ต้องอาศัยทักษะการแสดงอย่างสูง กลับเลือกใช้นักแสดงหน้าใหม่ที่ไม่มีใครรู้จัก ซ้ำยังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน นี่มันท้าทายขีดจำกัดความอดทนของคอหนังชัดๆ แฟนหนังจำนวนมากจึงเริ่มสาดคำด่า วงการภาพยนตร์สิ้นไร้ไม้ตอกแล้วหรืออย่างไร ทำไมถึงต้องเอาคนไม่ได้เรื่องที่ไม่เคยแม้แต่จะเฉียดวงการแสดงมารับบทบาทสำคัญขนาดนี้ นี่มันดูถูกวงการภาพยนตร์ ไร้ความรับผิดชอบต่อคนดูสิ้นดี! ถึงขั้นมีบางคนออกมาประณามว่า “พวกเหยียบย่ำศิลปะภาพยนตร์สมควรไปตาย เวินไป๋ไสหัวออกไปจากวงการบันเทิงซะ” เวินไป๋นึกไม่ถึงเลยว่าการที่เขารับเล่นหนังเรื่องหนึ่ง จะถูกยกระดับกลายเป็นการเหยียบย่ำศิลปะไปได้ ช่างพูดไม่ออกจริงๆ

เวินไป๋เลื่อนลงไปอ่านต่อ ก็พบว่ามีบัญชีเวยปั๋วชื่อ "เฉิงเทาหลินคือเทพบุตรของฉัน" โพสต์ข้อความไว้ว่า “เวินไป๋ที่อยู่ๆ ก็โผล่มาเนี่ย บอกว่าไม่มีเส้นสายฉันไม่เชื่อหรอกนะ วันก่อนในงานแจกลายเซ็นเขาเพิ่งประกาศว่าจะเซ็นสัญญากับเหม่ยซิงไม่ใช่เหรอ ฉันเดาว่าเบื้องหลังของเขาน่าจะเป็นผู้บริหารระดับสูงสักคนในเหม่ยซิงนั่นแหละ พวกเธอคงเข้าใจกันดีนะ…”

พอมีความคิดเห็นในเชิงคาดเดาแบบนี้ถูกโพสต์ขึ้นมา ก็มีคนกดถูกใจและเข้ามาคอมเมนต์ต่อท้ายกันเพียบ เวินไป๋แทบอยากจะทุ่มโทรศัพท์ในมือทิ้ง เข้าใจ เข้าใจบ้าบออะไรของแกวะ!

มีคนตามมาคอมเมนต์ต่ออีกเป็นพรวน “หน้าตาหล่อมันก็หากินง่ายแบบนี้แหละ มีต้นทุนนี่!” “ดูคนที่ยังต้องตะเกียกตะกายดิ้นรนสิ ส่วนเขาน่ะใช้แค่หน้าตาดีก็บินขึ้นสวรรค์ได้ในก้าวเดียว พวกเธออิจฉาไปก็ทำไม่ได้หรอก”

คำพูดพวกนี้แทบไม่ต่างอะไรกับการด่าตรงๆ ว่าเวินไป๋ยอมขึ้นเตียงเพื่อไต่เต้าเลยสักนิด

หลังจากไล่อ่านเวยปั๋วไปรอบหนึ่ง เวินไป๋ก็แทบจะสำรอกมื้อเที่ยงออกมา โจวฉีจึงเอ่ยปลอบอยู่ข้างๆ “ดาราคนไหนบ้างไม่โดนแอนตี้ครับ ดาราที่ไม่โดนแอนตี้ก็ไม่ดังหรอก มีคนด่าก็แปลว่ามีคนสนใจ ทำใจให้สบายเถอะครับ รอหนังฉายเมื่อไหร่เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง”

แม้คำพูดของโจวฉีจะฟังดูทื่อๆ แต่ก็มีเหตุผล เวินไป๋เองย่อมเข้าใจดี ชาติก่อนถงเยี่ยนไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะโดนแอนตี้ด้วยซ้ำ จึงเป็นได้เพียงสตันต์แมนต๊อกต๋อยคนหนึ่ง พอชาตินี้มีโอกาสแล้ว เขาควรจะดีใจงั้นหรือ ทว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเลยสักนิด! สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงแค่การได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่น เขาไม่สนใจเลย

เวินไป๋รู้สึกหดหู่อย่างยิ่ง เขาก้มหน้านิ่งไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ โจวฉีเห็นว่าปลอบไม่สำเร็จก็ร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก ช่วงบ่ายจะเริ่มถ่ายทำจริงแล้ว ฉากแรกยังเป็นคิวของเวินไป๋เสียด้วย ขืนอยู่ในสภาพนี้คงไม่ดีแน่ ในระหว่างที่โจวฉีไม่รู้จะจัดการอย่างไร โทรศัพท์ของเวินไป๋ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ดังขึ้น โจวฉีหยิบขึ้นมาดู บนหน้าจอปรากฏชื่อเพียงคำเดียวว่า "เฮ่อ"

เฮ่อ? เฮ่อคือใครกัน เขาจำไม่ได้ว่าเวินไป๋รู้จักใครที่แซ่เฮ่อเลยสักคน แต่ไม่รู้ว่าเส้นประสาทส่วนไหนกระตุก โจวฉีก็พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ เจ้านายใหญ่ของพวกเขาชื่อฉินเฮ่อไม่ใช่หรือ ถ้าอย่างนั้นนี่ก็คือเบอร์เจ้านายน่ะสิ! โจวฉีประคองโทรศัพท์ราวกับถือเผือกร้อน รีบยื่นให้เวินไป๋ด้วยมืออันสั่นเทา “จะ…เจ้านายโทรมาครับ”

“ใครนะ” เวินไป๋เงยหน้าขึ้น

“จะ…เจ้านายครับ”

“เจ้านายของนายคือฉัน!” เวินไป๋พูดอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย น้ำเสียงห้วนกระด้าง “ใครครับ”

“…ไปเจอเรื่องขัดใจมาหรือ” เสียงของฉินเฮ่อดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงนั้นราวกับช่วยฉีดยาระงับประสาทให้เวินไป๋

“เฮ้อ!” เวินไป๋ถอนหายใจยาว “ใครจะกล้ามาขัดใจผมกันล่ะครับ”

“ฉันเห็นคอมเมนต์ในเน็ตแล้ว” ฉินเฮ่อเอ่ย

“…ครับ” เวินไป๋ตอบอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“เวินไป๋” ฉินเฮ่อเรียกชื่อเขา น้อยครั้งนักที่อีกฝ่ายจะเรียกชื่อจริงเต็มๆ เสียงเรียกนี้ทำให้เวินไป๋แนบโทรศัพท์ชิดใบหูแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แม้แต่แผ่นหลังก็ยืดตรงขึ้นมาเอง เขาสัมผัสได้ว่าฉินเฮ่อมีเรื่องสำคัญจะพูดกับตน

“เวินไป๋” ฉินเฮ่อเรียกซ้ำอีกครั้ง “นายบอกว่าชอบการแสดง ฉันถึงปล่อยให้นายไปแสดง ฉันสนับสนุนนาย แต่ถ้านายเหนื่อยเมื่อไหร่ก็บอกฉัน ถ้าอยากกลับมา ฉันจะรออยู่ที่บ้าน ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่ทั้งคน”

คำว่า "มีฉันอยู่ทั้งคน" เพียงคำเดียว ทำเอาขอบตาของเวินไป๋ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขาก้มหน้ายกมือขึ้นลูบหน้า สูดจมูกเบาๆ แล้วหัวเราะออกมา “พูดอะไรอย่างนั้นครับ ผมมีอะไรให้ต้องกลัว แค่คอมเมนต์ไม่กี่ข้อความ มันจะมาเอาชีวิตผมได้หรือไง อยากสวมมงกุฎก็ต้องแบกรับน้ำหนักของมันให้ได้ เงินมันหามาง่ายๆ เสียที่ไหนกัน เรื่องแค่นี้ผมเข้าใจดีครับ”

“อืม นายคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว คำพูดของฉันยังมีผลเสมอ เหนื่อยเมื่อไหร่ก็กลับมา ฉันรอนายอยู่”

“ครับ” เวินไป๋ตอบรับเสียงเบา ก่อนจะวางสายไป

เวินไป๋ยื่นโทรศัพท์คืนให้โจวฉี เขายกยิ้มบางๆ กลับมาเป็นเวินไป๋ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจอีกครั้ง ใช่แล้ว เขาคือคนที่เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ตายก็เคยตายมาแล้ว เสียงก่นด่าเคลือบแคลงแค่นี้มันจะไปสลักสำคัญอะไร!

ฉากแรกของช่วงบ่ายกำหนดไว้ตอนบ่ายโมงครึ่ง เวินไป๋ก้าวเข้าสู่กองถ่ายก่อนเวลาราวครึ่งชั่วโมง สายตาที่คนรอบข้างมองมามีทั้งที่เป็นห่วงและเห็นอกเห็นใจ ดูท่าทุกคนคงได้เห็นคอมเมนต์ในอินเทอร์เน็ตกันหมดแล้ว เวินไป๋ยังคงยิ้มแย้มทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง ทั้งเอ่ยชมคนนั้นว่าสวย ถามคนนี้ว่ามื้อเที่ยงกินอะไรมา สภาพจิตใจที่รับมือกับแรงกดดันได้ดีเยี่ยมทำให้หลายคนรู้สึกชื่นชมและเอ็นดูเขาไม่น้อย ซุนจี๋ถึงกับเอ่ยปากชมตรงๆ “ดีมาก คนหนุ่มที่ทนแรงกดดันได้ วันข้างหน้าต้องไปได้ไกลแน่” เวินไป๋จึงยิ้มพลางกล่าวขอบคุณ

หลังจากทักทายทีมงานเสร็จแล้ว เวินไป๋ก็เดินไปห้องแต่งตัวเพื่อแต่งหน้า ห้องแต่งตัวห้องนี้เขาใช้ร่วมกับเฉิงเทาหลินและฉู่ฟางโจว ส่วนกัวจิ่นที่เป็นนางเอกมีห้องแยกส่วนตัว ทว่าพอเขาเดินเข้าไป กัวจิ่นกลับกำลังนั่งคุยอยู่กับฉู่ฟางโจวด้านใน

“อาจารย์กัวครับ” เวินไป๋ทักทายกัวจิ่นจากหน้าประตู

กัวจิ่นอายุราวสามสิบต้นๆ หน้าตาสะสวย รูปร่างสูงโปร่ง ดูเป็นผู้ใหญ่และสง่างาม แม้ว่าจะเป็นคนฮ่องกง แต่เธอกลับพูดภาษาจีนกลางได้อย่างคล่องแคล่วชัดเจน พอได้ยินเวินไป๋เรียกเธอว่าอาจารย์ เธอก็รีบยกมือปิดปากหัวเราะ “ไม่กล้ารับหรอกจ้ะ เธอคือเวินไป๋ใช่ไหม ตัวจริงหล่อกว่าในทีวีตั้งเยอะนะเนี่ย”

“อาจารย์กัวชมเกินไปแล้วครับ” เวินไป๋แสร้งทำเป็นเคอะเขิน

“เอาละๆ ไม่ต้องเรียกฉันว่าอาจารย์กัวหรอก เรียกเสียจนฉันดูแก่ไปเลย ฉันแก่กว่านายแค่ไม่กี่ปี เรียกพี่กัวดีกว่า” กัวจิ่นยิ้มพลางเอ่ยขึ้น

เวินไป๋ค่อนข้างชอบนิสัยเปิดเผยจริงใจของกัวจิ่น จึงยิ้มรับ “ครับ พี่กัว”

“เอาเถอะ พวกนายคุยกันไปนะ ฉันขอตัวไปดูบทก่อน” กัวจิ่นตบไหล่เขาเบาๆ แล้วหันไปพยักหน้าให้ฉู่ฟางโจว ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป

เวินไป๋ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งแล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ช่างแต่งหน้ายังมาไม่ถึง ส่วนโจวฉีก็ยึดโทรศัพท์มือถือของเขาไปแล้วเพื่อป้องกันไม่ให้เขาเสียสมาธิ เวินไป๋เหลือบมองฉู่ฟางโจว เห็นอีกฝ่ายกำลังจ้องมาที่เขาอยู่พอดี เขาจึงส่งยิ้มบางๆ ให้ "มีอะไรจะพูดกับผมหรือเปล่า"

บนโต๊ะเครื่องแป้งตรงหน้าฉู่ฟางโจวมีกระติกเก็บความร้อนวางอยู่ ข้างๆ กันยังมีแก้วกระดาษวางไว้สองสามใบ ฉู่ฟางโจวรินโกโก้ร้อนออกมาแก้วหนึ่งแล้วยื่นให้เขา เวินไป๋รับมา กลิ่นหอมหวานอบอวลก็ลอยแตะจมูกทันที

"ขอบใจนะ" เวินไป๋ยกแก้วขึ้นแทนคำขอบคุณ

"ไม่ต้องเกรงใจครับ หมดแล้วเติมได้อีกนะ" ฉู่ฟางโจวกล่าว

"นายชอบดื่มของหวานเหรอ" เวินไป๋จิบไปคำหนึ่ง รสชาติหวานจัดจ้าน ปกติเขาไม่ค่อยถนัดของหวานเท่าไหร่ เมื่อเทียบกับความหวานแล้ว เขาชอบรสเปรี้ยวเผ็ดเสียมากกว่า ซึ่งต่างจากฉินเฮ่อที่ดูจะโปรดปรานของหวานเป็นพิเศษ

"ก็ไม่เชิงครับ แค่ของหวานช่วยให้ผมรักษาความพร้อมได้ดีที่สุดน่ะ" ฉู่ฟางโจวตอบ

เวินไป๋จิบอีกคำพลางส่งเสียงซี้ดปากเบาๆ พอดื่มเข้าไปแล้ว อารมณ์ที่เคยขุ่นมัวก็ดูจะปลอดโปร่งขึ้นมาจริงๆ

"ฟางโจว" เวินไป๋เอ่ยขึ้นกะทันหัน

"ครับ?" ฉู่ฟางโจวหันมามองเขา

"เรื่องที่ในเน็ตจับคู่จิ้นเราสองคน นายอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ" เวินไป๋พูดพลางส่งยิ้มเกรงใจ สำหรับเขาเรื่องทำนองนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดา แฟนคลับมักชอบจินตนาการกันไปเอง ดารานักแสดงอย่างพวกเขาคงไปห้ามปรามไม่ได้ และไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น แต่ไม่ว่าจะด้วยมารยาทหรือเหตุผลใด เขาก็ยังอยากพูดคุยเปิดอกกับฉู่ฟางโจวสักคำ

"พี่เวินพูดอะไรอย่างนั้นครับ ไม่ใช่ความผิดของพี่สักหน่อย อีกอย่างผมว่าการจับคู่จิ้นมันส่งผลดีกับเราทั้งคู่ด้วยซ้ำ พี่ดูสิ ตอนนี้กระแสความนิยมของพวกเราสองคนพุ่งขึ้นตั้งเยอะไม่ใช่เหรอครับ"

ตอนที่ฉู่ฟางโจวพูด แววตาของเขาเป็นประกายและดูตื่นเต้นไม่น้อย เวินไป๋รู้ดีว่าอีกฝ่ายตั้งใจพูดเพื่อปลอบใจตน จึงตบไหล่เขาเบาๆ ด้วยความรู้สึกขอบคุณ