บทที่ 93 เข้ากองถ่าย

ช่วงที่เวินไป๋กับฉินเฮ่อกำลังอินเลิฟกันอย่างหวานชื่น ซิงเกิลแรกของเขาอย่าง 《รักอันเหนื่อยล้า》 ก็ยังคงฮิตติดลมบนอย่างต่อเนื่อง ยอดขายและกระแสการพูดถึงพุ่งทะยานขึ้นไม่หยุด เสี่ยวมั่วกับม่ายต้าจินปรึกษากันแล้วตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะส่งเพลงนี้เข้าชิงชาร์ต

เวทีฮวาอวี่มิวสิกท็อปจัดมานานหลายปี เรื่องชื่อเสียงย่อมไม่ต้องพูดถึง มีราชาและราชินีเพลงกี่คนแล้วที่แจ้งเกิดจากชาร์ตนี้ หากดูจากกระแสของ 《รักอันเหนื่อยล้า》 ในตอนนี้ ถ้าติดหนึ่งในสามอันดับแรกได้ สถานะในวงการเพลงของเวินไป๋ก็จะได้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

ทันทีที่มีข่าวออกมา บรรดาแฟนเพลงของเวินไป๋ต่างพากันชักชวนไปช่วยโหวตทางอินเทอร์เน็ต

อันที่จริงความนิยมของ 《รักอันเหนื่อยล้า》 บนโลกออนไลน์ก็สูงมากอยู่แล้ว เสี่ยวมั่วลองเข้าไปดู แพลตฟอร์มสตรีมมิงเพลงหลายแห่งต่างเอาเพลงนี้ไปใส่ไว้ในช่องค้นหาแนะนำ และในหน้าโหวตเพลงที่แต่ละแพลตฟอร์มจัดขึ้นเอง 《รักอันเหนื่อยล้า》 ก็วนเวียนอยู่ในสามอันดับแรกตลอด แสดงให้เห็นว่าผู้คนชื่นชอบเพลงนี้มากแค่ไหน

การชิงชาร์ตฮวาอวี่มิวสิกท็อปไม่ได้วัดกันแค่ความนิยม แต่ยังมีคะแนนจากคณะกรรมการด้วย ทว่าเวินไป๋ไม่ได้กังวล เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะหากินกับการร้องเพลงอยู่แล้ว ผลลัพธ์จะออกมาอย่างไรจึงไม่กระทบจิตใจเขาทั้งนั้น แน่นอนว่าถ้าได้คะแนนสูงหน่อยก็ย่อมดีกว่า และช่วงปลายปีทางชาร์ตยังมีการจัดงานประกาศรางวัลฮวาอวี่มิวสิกอวอร์ดซึ่งรวมดาราไว้คับคั่ง หากได้ไปร่วมงานก็ถือเป็นผลดีต่อตัวเขาเช่นกัน

เรื่องเพลงมีเสี่ยวมั่วกับม่ายต้าจินคอยจัดการให้ เขาจึงไม่ได้เข้าไปยุ่ง เพราะบทพระเอกของ 《ไล่ล่า》 ได้ข้อสรุปแล้ว และเขาต้องเตรียมตัวเข้ากองถ่าย

ที่เหนือความคาดหมายของทุกคนก็คือ หลังจากวนไปวนมารอบใหญ่ สุดท้ายบทพระเอกของ 《ไล่ล่า》 ก็ตกเป็นของเฉิงเทาหลินจนได้ เนื่องจากก่อนหน้านี้ภาพลักษณ์ของเฉิงเทาหลินเสียหาย ทางเหม่ยซิงจึงตัดสินใจรับงานโฆษณาเพื่อสังคมให้เขาก่อนเข้ากองถ่าย แม้จะใช้เวลาถ่ายทำไม่นาน แต่ก็มาไม่ทันวันเปิดกล้องของ 《ไล่ล่า》 คิวถ่ายของพระเอกจึงต้องเลื่อนออกไปก่อน

หนึ่งวันก่อนเข้ากองถ่าย โจวฉีมาช่วยเวินไป๋เก็บกระเป๋าเดินทางที่ห้องพักใจกลางเมือง

"นายเพิ่งเข้ากองถ่ายครั้งแรก ยังไงก็ต้องมีเรื่องที่ไม่ชินแน่ ฉันจะช่วยเก็บของให้ครบที่สุด ถ้าขาดเหลืออะไร เดี๋ยวค่อยกลับมาเอาให้อีกที" โจวฉีเก็บของไปพลาง ปล่อยนิสัยช่างพูดช่างจ้อออกมาไม่หยุด

"ในถุงนี้เป็นยาสามัญประจำบ้าน พวกยากิน ส่วนพวกนั้นเป็นยาทาแผลภายนอก เผื่อไปสะดุดหรือกระแทกอะไรมาก็ใช้ยานั่น แล้วตรงนั้นก็ยากันยุง ยาไล่แมลง…"

"นายไม่ได้ไปกับฉันเหรอ" เวินไป๋นั่งไถมือถืออยู่บนเตียง เงยหน้าขึ้นถาม

"ไปสิ ตอนนี้ฉันเป็นทั้งผู้จัดการ ผู้ช่วยดูแลงาน แล้วก็ผู้ช่วยชีวิตส่วนตัวของนาย จะไม่ไปได้ยังไง" โจวฉีตอบอย่างเป็นเรื่องปกติ

"งั้นของพวกนี้นายจำไว้คนเดียวก็พอแล้ว จะมาบอกฉันทำไม"

"ก็ฉันกลัวว่าเกิดมีธุระไม่อยู่ขึ้นมา แล้วนายจะหาไม่เจอนี่หว่า!"

เวินไป๋ถอนหายใจ ไม่ได้พูดอะไรต่อ เห็นแก่ความหวังดีและใส่ใจของโจวฉี ก็ปล่อยให้อีกฝ่ายบ่นไป

โจวฉียังคงจ้อไม่หยุด เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น โจวฉีวางของในมือแล้ววิ่งไปเปิดประตู "ใครมาน่ะ"

เวินไป๋เองก็แปลกใจ ที่นี่นอกจากเขากับโจวฉีแล้ว ก็มีแค่ฉินเฮ่อกับเจี่ยงหลิงเท่านั้นที่รู้ หรือว่าฉินเฮ่อจะมาหาตอนนี้

"พวกนายมาหาใคร" เสียงของโจวฉิดังขึ้นที่หน้าประตู

เวินไป๋เดินออกไปดู ที่หน้าประตูมีเด็กหนุ่มสองคนยืนอยู่ ดูสะอาดสะอ้านและว่านอนสอนง่าย พอเห็นเวินไป๋ ทั้งสองก็พร้อมใจกันโค้งคำนับ "สวัสดีครับคุณเวิน"

"เฮ้ พวกนายทำอะไรกันน่ะ คงไม่ใช่พวกมาขายตรงหรอกนะ" โจวฉีพูดพลางทำท่าจะปิดประตู

เวินไป๋เดินเข้าไปห้ามโจวฉีไว้ แล้วเอ่ยถามเด็กหนุ่มทั้งสอง "พวกนายมาทำอะไร แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่"

คนหนึ่งในนั้นตอบว่า "ประธานฉินส่งพวกเรามาครับ ต่อไปนี้พวกเราจะเป็นผู้ช่วยของคุณเวิน มีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดเลยนะครับ"

เวินไป๋ชะงักไป ฉินเฮ่อส่งผู้ช่วยมาให้เขาสองคนเลยเหรอ ทำไมไม่เห็นบอกล่วงหน้า

"พวกนายเข้ามาข้างในก่อนสิ" เวินไป๋ถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้าไปในห้องเพื่อกดโทรออก

"ผู้ช่วยไปถึงแล้วเหรอ" เสียงของฉินเฮ่อดังมาจากปลายสาย "พอใจไหม"

เวินไป๋ถือสายเดินออกไปที่ระเบียง ชั้นที่เขาอยู่ค่อนข้างสูง จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแอบถ่าย "ทำไมถึงคิดส่งผู้ช่วยมาให้ผมล่ะครับ ส่งมาทีเดียวตั้งสองคน"

"สัญญาระบุไว้ตั้งนานแล้ว แต่ฉันยังไม่ได้จัดการให้ ขอโทษด้วยนะ" เสียงทุ้มต่ำของฉินเฮ่อดังผ่านโทรศัพท์มา เวินไป๋แนบโทรศัพท์ชิดใบหู ราวกับฉินเฮ่อกำลังกระซิบอยู่ข้างหูเขาจริงๆ

"ระหว่างเรายังต้องมีสัญญาด้วยเหรอครับ" เวินไป๋เอ่ย

"ไม่จำเป็นหรอก แต่ฉันอยากให้นายได้สิ่งที่ดีที่สุด" ฉินเฮ่อตอบ

มุมปากของเวินไป๋ฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงรูหู "ครับ"

เวินไป๋ยังอยากถามเรื่องเฉิงเทาหลิน แต่คิดดูอีกทีก็ไม่ถามดีกว่า การที่ฉินเฮ่อไม่ยอมพูดถึงเฉิงเทาหลินก่อน แสดงว่าไม่อยากให้เขารู้ ถามไปก็มีแต่จะเพิ่มความกระอักกระอ่วน ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องในบริษัทตอนนี้ลิซ่ายังคงเป็นคนตัดสินใจ ลิซ่าอยากดันให้เฉิงเทาหลินฟื้นคืนชีพ ฉินเฮ่อก็คงไม่อยากคัดค้านตรงๆ ท่าทางครั้งนี้ลิซ่าคงตั้งใจจะหาเรื่องมาทำให้เขารู้สึกขยะแขยงเต็มที่

"พรุ่งนี้ก็ต้องเข้ากองแล้ว คืนนี้มากินข้าวด้วยกันไหม" ฉินเฮ่อเอ่ยชวน

"ได้ครับ" เวินไป๋ดึงสติกลับมา "ผมไปหานะ"

"ฉันจะรอนาย"

ผู้ช่วยทั้งสองคนช่วยโจวฉีเก็บของอยู่พักหนึ่ง เวินไป๋จึงบอกให้พวกเขากลับไป จากคำพูดของผู้ช่วย เวินไป๋ถึงได้รู้ว่าฉินเฮ่อไม่เพียงส่งผู้ช่วยมาให้ แต่ยังจัดรถตู้พรีเมียมให้อีกหนึ่งคัน ต่อไปนี้เวลาไปไหนมาไหนจะมีรถตู้คอยรับส่ง การดูแลเทียบชั้นดาราระดับแนวหน้า เวินไป๋ได้แต่ยิ้มพลางส่ายหน้า บอกว่ามันดูเอิกเกริกเกินไป ทว่าโจวฉีกับผู้ช่วยทั้งสองกลับไม่คิดเช่นนั้น พวกเขาบอกว่าศิลปินของเหม่ยซิงเวลาออกไปข้างนอกก็ใช้ระดับนี้กันทั้งนั้น บริษัทต้องการแสดงให้เห็นว่าศิลปินของเหม่ยซิงได้รับการดูแลดีกว่าที่อื่น

ตอนที่ผู้ช่วยกลับไปก็ได้ขนสัมภาระของเขาติดไปด้วย เพื่อที่วันพรุ่งนี้จะได้เอาตรงไปที่กองถ่ายเลย พอถึงช่วงพลบค่ำ เวินไป๋ก็แวะซื้อของเล่นสุนัขที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงแถวหน้าหมู่บ้าน แล้วนั่งแท็กซี่ไปที่คฤหาสน์เขาจิ่งซานด้วยตัวเอง

ต้าเฮยพอเห็นเขาก็ตื่นเต้นเหมือนเคย กระโดดโลดเต้นจะให้อุ้ม เวินไป๋ส่งของเล่นสุนัขให้คนรับใช้พาต้าเฮยไปเล่น ส่วนตัวเองก็เดินขึ้นชั้นบนไปยังห้องทำงานเพื่อหาฉินเฮ่อ

ตอนที่ผลักประตูเข้าไป ฉินเฮ่อกำลังตรวจดูเอกสารอยู่ เป็นปึกหนาทีเดียว พอเห็นเขาเดินเข้ามา ฉินเฮ่อก็เก็บเอกสารใส่ลิ้นชัก แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้มองดูเขา เวินไป๋ไม่หยุดรอ เดินตรงเข้าไปหาฉินเฮ่อ อ้อมโต๊ะทำงาน ประคองใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วประกบจูบลงไปทันที

มันเป็นจูบที่เร่าร้อนและดุดันราวกับเปลวแดดในฤดูร้อนข้างนอก แผดเผาจนคนแทบตั้งสติไม่ทัน

ครู่หนึ่ง เวินไป๋ก็ซุกหน้าถูไถกับซอกคอของเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "รอผมกลับมาจากกองถ่ายนะ"

หลังจากอยู่กินมื้อค่ำกับท่านฉินแล้ว เวินไป๋ก็นอนค้างที่คฤหาสน์ เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เจี่ยงหลิงก็ขับรถพาเขาไปส่งที่กองถ่าย

สถานที่ถ่ายทำตั้งอยู่ในอำเภอเล็กๆ ที่ห่างจากกรุงจิงซื่อไปหลายร้อยกิโลเมตร สภาพแวดล้อมไม่ค่อยดีเท่าไร ที่นั่นไม่มีโรงแรมหรูหรา และที่พักก็มีให้เลือกไม่มาก ทางกองถ่ายจึงจองโรงแรมระดับกลางไว้ล่วงหน้าหลายวัน ห้องพักมีไม่เยอะ พอให้คนทั้งกองถ่ายอยู่ได้อย่างเฉียดฉิว โดยที่นักแสดงต้องพักห้องเดียวกันด้วย

พอเวินไป๋ไปถึงถึงได้รู้ว่าเขาถูกจัดให้นอนห้องเดียวกับฉู่ฟางโจว โจวฉีบ่นอุบว่าสภาพกองถ่ายลำบากเกินไป ห้องแคบแค่นี้ให้นอนสองคน จะขยับตัวยังลำบาก แต่เวินไป๋กลับรู้สึกเฉยๆ ชาติก่อนตอนเริ่มเป็นสตันต์แมนใหม่ๆ อย่าว่าแต่ห้องพักเลย แม้แต่เต็นท์ยังไม่มี ตอนกลางคืนต้องนอนในห้องเก็บอุปกรณ์ประกอบฉาก ขนาดนอนแบบนั้นยังโดนคนไล่อยู่บ่อยๆ แต่ที่นี่แม้ห้องจะแคบ ทว่าข้าวของเครื่องใช้ครบครัน เตียงเดี่ยวสองเตียง เครื่องปรับอากาศ โทรทัศน์ ตู้เย็น ห้องน้ำในตัว น้ำอุ่นตลอดทั้งวันทั้งคืน อาหารสามมื้อกินที่กองถ่าย เสื้อผ้ามีคนของกองถ่ายคอยซักให้ สภาพแบบนี้สำหรับเขานับว่าดีจนไม่รู้จะดียังไงแล้ว อีกอย่างที่นี่ก็เป็นแค่ที่นอนพัก หากเร่งถ่ายงานขึ้นมา เผลอๆ จะไม่มีเวลากลับมาที่ห้องด้วยซ้ำ

ฉู่ฟางโจวพอรู้ว่าจะได้นอนห้องเดียวกับเวินไป๋ก็ดีใจมาก บอกว่าจะได้มีเวลาซ้อมบทด้วยกันเยอะขึ้น

"พี่เวิน ผมเป็นคนนอนค่อนข้างนิ่งนะ ถ้ามีตรงไหนทำได้ไม่ดี พี่ช่วยเตือนด้วยล่ะ" ฉู่ฟางโจวพูดพลางเก็บของเข้าที่

"พูดอะไรอย่างนั้น ฉันมันคนหยาบๆ ไม่ได้พิถีพิถันอะไรหรอก ฉันต่างหากที่ต้องรบกวนให้นายช่วยเกรงใจและเข้าใจ"

เวินไป๋พูดความจริง เมื่อก่อนโจวมี่ไป๋เคยบ่นว่าเขาใช้ชีวิตหยาบกระด้างเกินไป ไม่รู้จักหาความสุขใส่ตัว สำหรับเวินไป๋แล้ว การจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต้องใช้เงินถมเข้าไป เขาไม่มีเงิน ไม่สามารถให้ชีวิตอย่างที่โจวมี่ไป๋ต้องการได้ อีกฝ่ายถึงได้แอบไปมั่วกับคนอื่นลับหลังเขา

คืนนั้น อาศัยจังหวะที่ฉู่ฟางโจวไม่อยู่ในห้อง เวินไป๋จึงต่อสายหาฉินเฮ่อ

"ทางผมสบายดีมากครับ ต้องขอบคุณเงินลงทุนก้อนโตของเหม่ยซิงจริงๆ" เวินไป๋พูดปนหัวเราะ

"นายว่าดีก็ดีแล้ว ขาดเหลืออะไรก็บอกผู้ช่วย ให้พวกเขาจัดการให้ได้มากที่สุด อย่าปล่อยให้ตัวเองลำบาก" มีหรือที่ฉินเฮ่อจะไม่รู้ว่าชีวิตในกองถ่ายเป็นอย่างไร เขาอนุมัติงบลงไปแล้ว แต่สถานที่มันมีสภาพแค่นั้น ต่อให้มีเงินก็หาที่พักดีๆ ไม่ได้ เมื่อที่พักไม่ได้ดั่งใจ ก็ทำได้เพียงไปทุ่มเทกับเรื่องอาหารการกินสามมื้อแทน

"ลำบากที่ไหนกัน ผมว่ามันดีมากเลยนะ" เวินไป๋เอนหลังพิงหัวเตียง มือก็กดรีโมตคอนโทรลไปเรื่อยเปื่อย โทรทัศน์เครื่องนี้มีไว้ประดับห้องชัดๆ ไม่มีสักช่องที่ดูได้ "สำหรับผม ขอแค่มีงานแสดงให้ทำ มันก็พอแล้วครับ"

"มักน้อยจังนะ" ฉินเฮ่อเอ่ยอย่างเอ็นดู

"ไม่สิ ยังมีคุณอีกคน" เวินไป๋รีบแก้คำพูด "นอกจากงานแสดงแล้ว ก็ยังมีคุณด้วย"

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของฉินเฮ่อดังลอดมาจากโทรศัพท์ มันกระทบเข้าที่แก้วหูของเวินไป๋ และกระทบเข้าที่หัวใจของเขาด้วย ราวกับมีแมลงตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วนคอยสะกิดเกาอยู่ในใจ จนร่างกายพลอยอ่อนระทวยไปหมด "ฉินเฮ่อ วันหลังหัวเราะให้ผมเห็นบ่อยๆ นะครับ"

"ได้สิ"

เสียงเปิดประตูดังขึ้นที่หน้าห้อง เวินไป๋บอกราตรีสวัสดิ์แล้วรีบวางสาย ฉู่ฟางโจวเดินเข้ามาในชุดเสื้อกล้ามกีฬาและกางเกงขาสั้น บนใบหน้าและลำตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"ไปออกกำลังกายมาเหรอ" เวินไป๋ถาม

"อื้ม วิ่งไปกลับตามถนนใหญ่มาน่ะครับ" ฉู่ฟางโจวบอก "ทีแรกว่าจะชวนพี่ไปด้วยกัน แต่เห็นพี่ดูเหนื่อยๆ เลยไม่ได้เรียก"

เวินไป๋นึกขึ้นได้ พอกินข้าวเย็นเสร็จเขารู้สึกเพลียก็เลยกลับห้องมางีบ ตื่นขึ้นมาอีกทีในห้องก็เหลือเขาอยู่คนเดียวแล้ว "พรุ่งนี้แล้วกัน ถ้าคิวถ่ายไม่แน่น พวกเราไปวิ่งด้วยกัน ตอนเช้าหรือตอนค่ำก็ได้"

"เอาสิครับ" ฉู่ฟางโจวยิ้มรับอย่างยินดี