บทที่ 92 ท่านฉินเป็นคู่ซ้อมร่างกาย

“เจี่ยงหลิง จอดรถที่ร้านขายยาข้างหน้าที นายลงไปซื้อยาฆ่าเชื้อกับอุปกรณ์ทำแผลมาด้วย” หลังจากรถเคลื่อนตัวไปได้สักพัก ฉินเฮ่อก็เอ่ยสั่ง

“ครับ ท่านฉิน”

รถจอดสนิทลงที่ริมถนน เจี่ยงหลิงดับเครื่องแล้วก้าวลงจากรถไป ทิ้งให้บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่สอดประสานกัน

“ฉิน…ฉินเฮ่อ คือผม…” เวินไป๋เปิดปากพูดอย่างลำบากใจ

“ไปโดนอะไรมา” ฉินเฮ่อเอ่ยขัดขึ้นทันควัน

“หืม?”

“มือ” ฉินเฮ่อจับมือเขาขึ้นมา “ไปโดนอะไรมา”

เวินไป๋ก้มมองมือตัวเอง บนหลังมือมีรอยข่วนเลือดซิบหลายรอย เม็ดเลือดละเอียดยิบยังคงซึมออกมา เขาขยับกำมือเบาๆ รวบนิ้วมือของฉินเฮ่อเอาไว้ในอุ้งมือ พลางหัวเราะ “นี่หลักฐานที่ผมโดนรังแกเชียวนะครับ”

ฉินเฮ่อปล่อยให้อีกฝ่ายกุมไว้ “พูดมาสิ”

“พูดอะไรครับ”

“ไม่อยากอธิบายหรือไง”

“แล้วคุณเชื่อผมไหมล่ะ ถ้าเชื่อ ผมก็ไม่พูดแล้ว” เวินไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์

ฉินเฮ่อดึงมือออก แล้วบีบต้นคอเขาเบาๆ “พูดมาเถอะ ฉันอยากฟัง”

เวินไป๋ถอนหายใจ “ก่อนคุณจะมาถึงผมกำลังจะกลับแล้ว แต่เธอเข้ามาขวางไว้ ผมไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยสักนิด”

เวินไป๋ก้มหน้าลง เอาหน้าผากซบกับไหล่ของฉินเฮ่อ “ช่างมันเถอะ ไม่อยากพูดถึงแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

“ได้” ฉินเฮ่อเลื่อนมือขึ้นไปบนศีรษะพลางขยี้เบาๆ “ตกลงตอนแรกนายตั้งใจจะไปไหนล่ะ”

“หืม?” เวินไป๋ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “ตอนแรกกะว่าจะไปออกกำลังกายครับ คุณจะกลับเลยไหม ผมอยู่เป็นเพื่อนนะ”

ประตูฝั่งคนขับเปิดออก เจี่ยงหลิงซื้อยามาพอดี ฉินเฮ่อรับถุงยามา ก่อนจะหยิบน้ำยาฆ่าเชื้อชุบกับคอตตอนบัดเพื่อทำแผลให้เวินไป๋

“ไปออกกำลังกายเถอะ” ฉินเฮ่อบอก

“หืม? คุณจะไปด้วยเหรอครับ” เวินไป๋พลันเกิดความสนใจขึ้นมา “ผมจะไปซ้อมมวยไทย คุณอยากดูไหมล่ะ”

“ไปสิ” ฉินเฮ่อตอบ

ภายในห้องทำงานผู้อำนวยการบริษัทเหม่ยซิง ลิซ่าโกรธจนปัดข้าวของบนโต๊ะทิ้งกระจัดกระจาย

“เธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร” หวงเวยเดินเข้ามาแล้วลงกลอนประตู “ทำไมจู่ๆ ถึงคุมอารมณ์ไม่ได้แบบนี้ล่ะ”

“ฉันไม่รู้… ฉันไม่รู้จริงๆ!” ลิซ่าส่ายหน้า คราบน้ำตายังเปรอะเปื้อนเต็มหน้า “แค่เห็นหน้าเขา ฉันก็ทนไม่ไหว ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย”

“พี่ลิซ่า ใจเย็นๆ ก่อน” หวงเวยเกลี้ยกล่อม “เวินไป๋นั่นไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ พี่ยิ่งทำตัวแบบนี้ เขาก็ยิ่งจับจุดอ่อนพี่ได้ ตอนนี้ท่านฉินอยู่ข้างเขา ถ้าเขาไปเป่าหูอะไรท่านฉิน พี่จะไม่เหลือโอกาสอีกเลยนะ”

“ฉันจะมีโอกาสอยู่อีกเหรอ” ลิซ่ายกมือปิดหน้าด้วยความปวดใจ “ฉินเฮ่อไม่ได้ชอบผู้หญิงด้วยซ้ำไป ฉันจะยังมีโอกาสอะไรอีกล่ะ!”

“ไม่ชอบผู้หญิงแล้วยังไง? ผู้ชายสองคนจะมารักกันจริงจังได้เหรอ เป็นไปได้ที่ไหนกัน ท่านฉินมีฐานะขนาดนี้ ถ้าไม่มีผู้หญิงสักคนมาคลอดลูกให้เขา สมบัติพัสถานตั้งมากมายพวกนี้ใครจะสืบทอด” หวงเวยเดินเข้าไปโอบไหล่ลิซ่า “พี่ฮึดสู้หน่อยสิ ไม่ว่าจะเฉิงเทาหลินหรือเวินไป๋ พวกมันจะเก่งกาจมาจากไหนแล้วยังไง ประตูตระกูลฉินพวกมันมีปัญญาเข้าไปได้หรือไง ตำแหน่งคุณนายฉินน่ะ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเป็นของพี่!”

ลิซ่าหยุดสะอื้น หวงเวยดึงกระดาษทิชชูมาซับหางตาให้พลางเอ่ยปลอบ “ตอนนี้พี่ต้องนิ่งเข้าไว้ค่ะ เวินไป๋อยากดังเหรอ ก็ปล่อยให้มันดังไปสิ พี่ไม่เคยได้ยินหรือคะว่าคนดังมักมาพร้อมข่าวฉาว ถ้ารอมันมีเรื่องฉาวรุมเร้าเข้าจริงๆ ถึงตอนนั้นจะกลัวอะไรว่าโค่นมันไม่ลง”

คำพูดของหวงเวยแทงใจดำลิซ่า เธอหยิบทิชชูมาซับขอบตาอย่างระมัดระวัง “เธอพูดถูก ฉันต้องนิ่งเข้าไว้ จะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ ก็แค่ผู้ชาย หน้าตาดีไปจะมีประโยชน์อะไร คลอดลูกก็ไม่ได้ คนข้างกายท่านฉินเวียนเข้าเวียนออกตั้งเท่าไหร่ เวินไป๋ก็เป็นแค่ไก่ตัวผู้ที่ไข่ไม่ออก จะเอาปัญญาที่ไหนมารั้งคนอย่างท่านฉินไว้ได้”

“พี่คิดได้แบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ” หวงเวยตบไหล่เธออย่างโล่งอก

“หวงเวย ช่วยฉันทำเรื่องหนึ่งหน่อย” ลิซ่าเอ่ย

“ว่ามาสิคะ”

“ตอนนี้เฉิงเทาหลินทำอะไรอยู่”

เฉิงเทาหลินอยู่ในความดูแลของหวงเวยมาตลอด แต่เมื่อครึ่งปีก่อนที่ท่านฉินสั่งแบนงานภาพยนตร์ของเขา หวงเวยก็ทอดทิ้งเขาทันที หวงเวยเป็นคนประเภทดูทิศทางลมเก่ง ลมพัดไปทางไหนก็เอนไปทางนั้น ตอนเฉิงเทาหลินกำลังรุ่ง เธอก็แอบเกาะแข้งเกาะขาเงียบๆ คิดว่าการเกาะขาเฉิงเทาหลินก็เหมือนได้เกาะขาท่านฉิน พอเฉิงเทาหลินหมดวาสนา เธอก็รีบสลัดเผือกร้อนก้อนนี้ทิ้งทันที เธอคิดว่าลิซ่ามองลูกไม้ตื้นๆ ของเธอไม่ออก แต่ที่ลิซ่ายังเก็บไว้ใช้ก็เพราะเธอยังพอมีประโยชน์ ดูแค่บรรดานักแสดงตัวท็อปในมือเธอก็รู้ว่าคนคนนี้มีฝีมืออยู่บ้าง อีกอย่างตอนนี้ข้างกายลิซ่าก็ต้องการคนคอยช่วยวางแผนให้อยู่พอดี

ลิซ่ารู้ไส้รู้พุงเธอ ส่วนหวงเวยเองก็รู้ทันลิซ่าเช่นกัน พอได้ยินคำถามก็เริ่มระแวง “จู่ๆ พี่ถามถึงเขาทำไมคะ”

“เธอก็บอกมาสิว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่”

“เหมือนจะกำลังวิ่งเต้นหางานรายการวาไรตี้เล็กๆ กับเรียลลิตี้โชว์ไปออกเองอยู่ค่ะ” หวงเวยตอบ

“หึ ไม่มีท่านฉินคอยหนุนหลัง เขาก็มีความสามารถอยู่แค่นี้สินะ” ลิซ่าแค่นยิ้ม เธอเองก็มีความแค้นเคืองต่อเฉิงเทาหลินอยู่ไม่น้อย “เธอไปเรียกตัวเขามาหน่อย ฉันมีข้อตกลงจะคุยกับเขา”

“ข้อตกลงเหรอคะ” หวงเวยสงสัย “ข้อตกลงอะไร”

“ไม่ต้องถามมากหรอก ไปตามตัวเขามาก็พอ” ลิซ่าสั่ง

เวินไป๋บอกทางให้เจี่ยงหลิงขับรถไปยังค่ายมวยไทยที่เขาแวะไปบ่อยๆ ในช่วงนี้ “แถวนั้นมีร้านอาหารไทยอยู่ร้านหนึ่ง น่าจะเปิดขึ้นมาเอาใจคนแถวค่ายมวย รสชาติใช้ได้เลยครับ เราไปกินกันไหม”

ฉินเฮ่อพยักหน้า “นายตัดสินใจเถอะ”

เรียกได้ว่าฉินเฮ่อตามใจเวินไป๋อย่างยิ่ง ต้องรู้ไว้ว่าท่านฉินเป็นคนกินยากและช่างเลือกมาก ตั้งแต่เวินไป๋เข้ามา โต๊ะอาหารที่บ้านก็แทบไม่มีอาหารที่ท่านฉินชอบปรากฏขึ้นมาอีกเลย ตอนนี้ยังต้องตามมานั่งกินอาหารข้างนอกกับเขาอีก เจี่ยงหลิงมองผ่านกระจกมองหลังมายังเบาะหลัง อยากจะพูดอะไรอยู่หลายครั้ง แต่ก็โดนฉินเฮ่อใช้สายตาปรามไว้ทุกที

รถจอดในลานจอดรถชั้นใต้ดิน เวินไป๋สวมหมวกและแว่นกันแดด กำลังจะลงจากรถก็หันกลับมามองฉินเฮ่อ “คุณจะใส่แว่นกันแดดด้วยไหมครับ”

แม้ฉินเฮ่อจะไม่ใช่ดารา ทว่าใบหน้าคมคายนั้นกลับดูดีกว่าพวกดาราเสียอีก เวินไป๋อดกังวลไม่ได้ว่าการพาเขาออกมาโจ่งแจ้งขนาดนี้จะบุ่มบ่ามเกินไปหรือไม่

ฉินเฮ่อหยิบแว่นกันแดดจากช่องเก็บของตรงคอนโซลกลางขึ้นมาสวม ก่อนเปิดประตูลงจากรถ ทุกท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

ต้องยอมรับว่ามาดผู้มีอิทธิพลของท่านฉินนั้นติดตัวมาแต่กำเนิด ไม่ว่าจะใส่แว่นหรือไม่ ออร่าที่แผ่ออกมาก็สะกดสายตาทุกคนได้อยู่หมัด ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน เวินไป๋อดเหลียวมองเขาไม่ได้ ในใจลอบทอดถอนใจพลางชื่นชม…ช่างหล่อเหลาอะไรขนาดนี้

แถวนี้เป็นเขตเมืองใหม่ซึ่งกำลังอยู่ระหว่างก่อสร้าง ซ้ำยังเป็นเวลากลางวัน คนจึงบางตา เวินไป๋พาเดินข้ามลานกว้างขนาดย่อมเข้าไปในร้านอาหารไทยที่มีการตกแต่งค่อนข้างมีเอกลักษณ์

พวกเขาเลือกห้อง VIP ส่วนเจี่ยงหลิงรู้หน้าที่ดีจึงแยกไปนั่งกินคนเดียวด้านนอก เวินไป๋กับฉินเฮ่อจึงเข้าไปนั่งข้างในกันสองคน

“อยากกินอะไรครับ วันนี้ผมเลี้ยงเอง ขอเหมาท่านฉินสักมื้อนะ” เวินไป๋พลิกดูเมนูพลางเอ่ยเย้า

“นายเลือกเถอะ” ฉินเฮ่อบอก

เวินไป๋สบตาฉินเฮ่อตรงๆ “ท่านฉิน อย่าตามใจให้ผมตัดสินใจตลอดสิครับ ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร คุณบอกผมได้เสมอนะ”

ฉินเฮ่อนิ่งมองสบตาเขา “สิ่งที่นายชอบ ฉันก็อยากลองทั้งนั้น”

เวินไป๋พบว่าพักนี้ท่านฉินขยันพูดคำหวานเป็นพิเศษ แถมเวลาพูดสีหน้ายังไม่เปลี่ยน หัวใจไม่เต้นระรัว มักจู่โจมจนเขาตั้งตัวไม่ติดอยู่เรื่อย อย่างตอนนี้ เขายังอดหน้าร้อนผ่าวไม่ได้ แต่ท่านฉินที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับยกถ้วยชาขึ้นจิบหน้านิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในที่สุดเวินไป๋ก็นึกถึงรสชาติอาหารที่ฉินเฮ่อกินเป็นประจำ แล้วช่วยสั่งเมนูที่รสอ่อนไปสองสามอย่าง และกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่คุ้นชิน จึงสั่งของว่างแบบจีนเพิ่มไปอีกสองสามอย่าง มื้อนี้ถึงได้ลงตัว ถึงกระนั้น ท่านฉินก็ยังกินไปเพียงไม่กี่คำ

หลังมื้ออาหาร เวินไป๋พาฉินเฮ่อไปยังค่ายมวยไทย สถานที่แบบนี้ฉินเฮ่อคุ้นเคยดี อย่างไรเสียเขาก็โตมาจากโลกมืด ลูกน้องในสังกัดก็ฝึกฝนของพวกนี้อยู่ไม่น้อย ทว่าการที่เวินไป๋ชกมวยไทยเป็นกลับอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขา

เท่าที่เขารู้ เวินไป๋ชกมวยไทยไม่เป็น ฝีมือการต่อสู้ล้วนได้มาจากการตะลุมบอนชกต่อยทั่วไป แม้จะดุดันแต่ไร้กระบวนท่า ทว่าเวินไป๋ที่ยืนอยู่บนเวทีเวลานี้ ท่วงท่าทุกลีลาไม่ต่างจากมืออาชีพเลยสักนิด

เวินไป๋สวมกางเกงขาสั้น สวมนวม ยืนวอร์มร่างกายอยู่บนเวที สายตาคอยเหลือบมองฉินเฮ่อที่นั่งอยู่ด้านล่างตลอดเวลา พอวอร์มเสร็จ เขาก็เดินมาเกาะเชือกเวทีแล้วโบกมือให้ฉินเฮ่อ

ฉินเฮ่อยกยิ้มมุมปากพลางโบกมือตอบ เวินไป๋ผิวปากอย่างอารมณ์ดี จนพวกคนที่มาซ้อมมวยคนอื่นๆ พากันผิวปากแซวตาม คนที่นี่ค่อนข้างเรียบง่าย พวกเขารู้สถานะของเวินไป๋แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ ในสถานที่แห่งนี้ ทุกอย่างตัดสินกันด้วยกำปั้น ก้าวพ้นค่ายมวยไปใครจะทำงานอะไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา

ภายในค่ายมวยเต็มไปด้วยเหล่านักมวยรุ่นใหม่ที่กำลังเตรียมตัวลงแข่งขัน อายุเฉลี่ยของพวกเขาไม่ถึงยี่สิบสามปีด้วยซ้ำ แม้ฝีมือของเวินไป๋จะจัดว่าดี แต่ถ้าจะให้ลงแข่งจริงอายุก็ดูจะเกินเกณฑ์ไปแล้ว เวลาเขาแวะมาที่นี่จึงมักรับหน้าที่เป็นคู่ซ้อมให้คนพวกนั้น และในรอบนี้เขาก็ขึ้นไปบนเวทีเพื่อซ้อมให้อีกเช่นเคย

ในฐานะผู้มีอิทธิพล ฉินเฮ่อไม่ใช่คนประเภทที่คลั่งไคล้กีฬาการต่อสู้ดุเดือดเลือดพล่านพวกนี้ จึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับบรรยากาศนัก ทว่าเมื่อคนที่อยู่บนเวทีคือเวินไป๋ เขากลับรู้สึกถึงสัญชาตญาณที่ตื่นตัวขึ้นมา โชคดีที่การชกไม่ได้หนักหน่วงถึงเลือดตกยางออก ฝ่ายตรงข้ามที่กำลังเตรียมตัวลงแข่งจริงย่อมไม่ยอมเสียแรงไปกับแมตช์ซ้อมไร้สาระ ส่วนเวินไป๋ที่เป็นเพียงคู่ซ้อมก็ยิ่งไม่จำเป็นต้องทุ่มจนหมดตัวเพื่อเอาชนะ ไม่อย่างนั้นคู่ต่อสู้คงเสียความมั่นใจก่อนแข่งจริงเป็นแน่

เมื่อการชกจบลง เวินไป๋ก็กระโดดลงจากเวที ถอดนวมออกแล้วเดินมานั่งข้างฉินเฮ่อ “เป็นยังไงบ้างครับ”

“ใช้ได้” ฉินเฮ่อเอียงคอมองเขา

“แค่นี้เองเหรอครับ” เวินไป๋ใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อตามตัว แม้จะรู้อยู่แล้วว่าท่านฉินเป็นคนพูดน้อยประหยัดคำ แต่เขาก็ยังอดขัดใจไม่ได้อยู่ดี

“ยังอยากฟังอะไรอีกล่ะ” ฉินเฮ่อถามพลางยิ้มมุมปาก

“ไม่มีอะไรแล้วครับ” เวินไป๋ตอบอย่างแง่งอน ก่อนจะหันไปถามเจี่ยงหลิงที่นั่งอยู่ด้านหลัง “นายเป็นมวยด้วยใช่ไหม อยากขึ้นไปลองสักหน่อยหรือเปล่า”

เจี่ยงหลิงเล่นมวยไทยเป็น เวินไป๋ดูออก และก็เป็นไปตามคาด พอได้ยินคำชวน เจี่ยงหลิงก็เหลือบมองฉินเฮ่อทันที ฉินเฮ่อจึงพยักหน้าให้ “ไปเล่นเถอะ พวกเราจะนั่งพักตรงนี้สักครู่”

ฝีมือของเจี่ยงหลิงเหนือกว่าเวินไป๋มาก อย่างน้อยเรื่องพละกำลังก็เทียบกันไม่ติดเลย

“เจี่ยงหลิงฝึกมานานเท่าไหร่แล้วครับ” เวินไป๋ถามฉินเฮ่อ

“ตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นน่ะ” ฉินเฮ่อตอบ

“เขาติดตามคุณมาตั้งแต่วัยรุ่นเลยเหรอครับ”

“ฉันเก็บเขามาจากข้างถนน แล้วเขาก็ติดตามฉันมาตลอด” ฉินเฮ่อเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

เวินไป๋นึกถึงเรื่องสำคัญที่หลงลืมไปชั่วขณะขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามฉินเฮ่อ “หลังจากพี่เก้าตาย ตระกูลฮวามีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างไหมครับ”

ในงานเลี้ยงตระกูลฮวาคราวก่อน ท่าทีภายนอกของฮวาซินยังดูปกติ ทำทีเป็นสนิทสนมกลมเกลียวกับฉินเฮ่อจนตบตาคนไปได้ไม่น้อย แต่ลับหลังนั้นไม่รู้ว่าวางแผนอะไรไว้บ้าง เรื่องในแวดวงโลกมืดแบบนี้เวินไป๋ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ในเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับฉินเฮ่อ เขาก็ไม่อาจทำเป็นเพิกเฉยได้

ฉินเฮ่อตบหลังมือเขาเบาๆ สบตาเวินไป๋นิ่ง “นายแค่ทำเรื่องที่นายชอบไปก็พอ ส่วนเรื่องอื่น… ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉัน”