บทที่ 91 ลิซ่าใช้กลอุบาย

เวินไป๋รูปร่างสูงโปร่งขายาว เขาเอนหลังพิงนั่งลงบนขอบโต๊ะทำงาน นิ้วหมุนพวงกุญแจเล่นเป็นวงกลม “ท่านฉิน ผมต้องกลายเป็นศัตรูของคนทั้งบริษัทแน่ๆ”

หลังจากการเต้นรำที่ตระกูลฮวาคราวนั้น เรื่องที่ฉินเฮ่อคอยหนุนหลังเวินไป๋ก็ไม่นับเป็นความลับในวงการบันเทิงอีกต่อไป ใครที่อยากรู้แค่สืบดูก็รู้ได้ แต่เพราะเกรงบารมีของฉินเฮ่อ จึงไม่มีใครกล้าพูดอะไร สื่อเองย่อมไม่กล้าลงข่าวเช่นกัน

“กลัวเหรอ ถ้ากลัวก็คืนฉันมา” ฉินเฮ่อแบมือยื่นมาตรงหน้าเขา

เวินไป๋กำกุญแจไว้ในมือแน่นพลางเชิดคางขึ้น “ผมเคยกลัวใครด้วยเหรอครับ”

ฉินเฮ่อออกแรงดึงข้อมือเขาเข้ามาในอ้อมกอด เวินไป๋โถมตัวลงทับร่างของท่านฉินตามแรงดึง หอบหายใจเบาๆ ติดกันสองครั้ง “ท่านฉิน คุณคิดจะทำอะไร”

ฉินเฮ่อโอบรั้งคอเขาไว้ จู่ๆ ก็หวนนึกถึงคำพูดของฮวาฉงจวิน พี่ใหญ่ตระกูลฮวาที่ว่า 'ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นเคร่งขรึม' ในใจพลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาด ฉินเฮ่อไม่ใช่สุภาพบุรุษมีศีลธรรมสูงส่งอะไร ถูกใจใครก็แค่เอ่ยปากประโยคเดียว ยอมก็ตามมา ไม่ยอมก็ช่าง แต่เมื่อได้ขึ้นมานอนบนเตียงของท่านฉินแล้วอยากเรียกร้องอะไร หากเขาให้ได้ก็ให้ ให้ไม่ได้ก็ตีราคาจ่ายเป็นเงินไป

ตามปกติแล้ว ท่านฉินนับว่าใจกว้างกับคู่นอนมาก ต่อให้ลับหลังจะแอบไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น เขาก็ไม่คิดจะตามไปขุดรากถอนโคน เพราะไม่ได้มีใจให้ และพอไม่ใส่ใจก็คร้านจะเสียเวลาด้วย ปล่อยให้มันแล้วๆ กันไป

แต่กฎเกณฑ์พวกนี้ กลับใช้กับเวินไป๋ไม่ได้เลย

ฉินเฮ่อรู้ดีว่าเวินไป๋มีความหมายต่อเขาอย่างไร จึงไม่อาจรวบรัดพาขึ้นเตียงได้ ท่านฉินไม่เคยมีความรักมาก่อน ทว่าก็พอรู้ลำดับขั้นตอนการคบหาดูใจตามปกติ การขึ้นเตียงคือขั้นตอนสุดท้าย ดังนั้นต่อให้ต้องข่มใจสะกดอารมณ์ยากเย็นเพียงใด เขาก็ต้องทน

เมื่อเทียบกันแล้ว ความคิดของเวินไป๋กลับเรียบง่ายและตรงไปตรงมากว่ามาก เขาแค่อยากได้ท่านฉิน แต่สิ่งที่เขาต้องการคือความเต็มใจ ไม่ใช่การอดทนฝืนใจยอมจำนน

เวินไป๋ยกแขนคล้องคอเขาไว้ โน้มตัวแนบชิด พลางเป่าลมหายใจข้างใบหู "ห้องทำงานนี้มีแค่เราสองคนที่มีกุญแจเหรอครับ"

คิดแล้วก็เสริมอีกประโยค "หมายถึงนอกจากพนักงานทำความสะอาดน่ะ"

กล้ามเนื้อของฉินเฮ่อแน่นกระชับและยืดหยุ่น เวินไป๋เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แอบไปฟิตเนสลับหลังเขามางั้นหรือ

"มีแค่เราสองคน" ฉินเฮ่อตอบ

เวินไป๋ซบศีรษะลงบนไหล่ของฉินเฮ่อ มองไปยังกระจกบานใหญ่โปร่งแสงเบื้องหน้า

เสียงของเวินไป๋ไม่ได้ดังนัก แต่กลับดังก้องอยู่ในใจของฉินเฮ่อ ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ฉินเฮ่อยังมีธุระต้องจัดการ เวินไป๋จึงขอกลับก่อนคนเดียว ก่อนจะลงไปชั้นล่าง เขาโทรศัพท์หาโจวฉี โจวฉีบอกว่ารออยู่ที่ล็อบบี้ชั้นล่าง ให้เขาลงมาได้เลย เวินไป๋กดลิฟต์ลงมา พอเพิ่งก้าวพ้นประตูลิฟต์ ก็บังเอิญเจอกับลิซ่าเข้าพอดี

ลิซ่าเป็นคนฉลาดหลักแหลม มีหน้าตาสะสวยแต่ไม่เคยคิดจะแย่งซีนเด็กในสังกัด เหมือนอย่างงานเลี้ยงตระกูลฮวาคราวนั้น ด้วยฐานะของเธออย่างไรเสียชื่อเธอก็ต้องอยู่ในลิสต์แขกรับเชิญแน่นอน แต่เธอกลับไม่ปรากฏตัว เวินไป๋รู้ดีว่านี่คือชั้นเชิงและกลยุทธ์ของเธอ ไม่ว่าจะอย่างไร สิ่งนี้ทำให้เธอสร้างบารมีและชื่อเสียงในวงการบันเทิงขึ้นมาได้ แต่สำหรับฉินเฮ่อ เขาเปรียบเสมือนหนามยอกอกของเธอ ทำให้เจ็บปวดจนแทบยืนไม่ขึ้น ขอเพียงได้เห็นคนหรือเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับฉินเฮ่อ เธอก็ไม่อาจรักษาความเย่อหยิ่งเอาไว้ได้อีก

"นายมาทำอะไรที่นี่ ไม่มีงานทำหรือไง" ท่าทีของลิซ่าไม่ค่อยดีนัก เรียกได้ว่าก้าวร้าวหาเรื่องเลยทีเดียว

"ผมมาคัดตัวครับ" เวินไป๋ตอบ

"คัดตัวเหรอ" ลิซ่าย่นคิ้ว พลันหัวเราะเยาะอย่างประชดประชัน "อย่างนายยังต้องคัดตัวอีกเหรอ ทำไมท่านฉินไม่เคาะบทพระเอกให้นายไปตรงๆ เลยล่ะ"

ในเมื่ออยู่กันแค่สองคน ลิซ่าจึงขี้เกียจแม้แต่จะแกล้งเสแสร้งทำเป็นดี

เวินไป๋ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเธอ จึงตั้งใจจะเดินเลี่ยงไป แต่ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ ก้าวพรวดเดียวมาขวางทางข้างหน้าเขาไว้

เวินไป๋กวาดตามองรอบตัว ตรงนี้คือหน้าลิฟต์ ใครจะเดินผ่านมาเมื่อไหร่ก็ได้ ลิซ่าคิดจะทำอะไรกันแน่

"พี่ลิซ่า ผมยังมีธุระ วันนี้คงอยู่คุยด้วยไม่ได้ เอาไว้มีอะไรค่อยคุยกันวันหลังดีกว่าครับ" เวินไป๋พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ

"คุยเหรอ" ลิซ่าแค่นเสียงเย็น "นายมีสิทธิ์อะไรมาคุยกับฉัน อาศัยขึ้นเตียงไต่เต้า คิดว่าตัวเองวิเศษมาจากไหนกัน"

ต้องยอมรับเลยว่า ลิซ่าในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับพวกผู้หญิงปากจัดตามตลาดสดสักนิด ความรักทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ

เวินไป๋ไม่อยากเสียเวลากับเธอ จะให้เขามายืนต่อปากต่อคำกับผู้หญิงเนี่ยนะ ไม่มีทาง นั่นไม่ใช่เรื่องที่คนอย่างเวินไป๋จะทำเด็ดขาด

ไม่ไกลกันนัก มีเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากทางล็อบบี้ ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คงมีคนกำลังเดินมาทางนี้ เวินไป๋จึงเบี่ยงตัวหลบลิซ่าเพื่อจะเดินหนี "ผมมีธุระ ขอตัวก่อ…"

ยังพูดไม่ทันจบ ท่อนแขนลามไปถึงหัวไหล่ของเขาก็ถูกกระแทกเข้าอย่างจัง หลังมือเจ็บแปลบขึ้นมา เวินไป๋เซถอยไปสองก้าว เขาสะกดกลั้นโทสะพลางหันกลับไป ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำเอาแทบไม่เชื่อสายตา ลิซ่าล้มพับลงไปกองกับพื้น ผมสั้นที่เคยเซตไว้อย่างเนี้ยบหลุดรุ่ยไม่เป็นทรง สายเสื้อตัวบนเลื่อนหลุดลงมาข้างหนึ่ง เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียน ดวงตาแดงก่ำ หางตามีหยาดน้ำตาใสๆ คลออยู่ ดูน่าสงสารจับใจ

"กรี๊ด…" ขณะที่เวินไป๋กำลังยืนอึ้ง เสียงหวีดร้องตกใจก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งกรูเข้ามาจากทางเข้าล็อบบี้ ทันใดนั้น ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียงสัญญาณดัง "ติ๊ง" เวินไป๋มองไปตามสัญชาตญาณ ฉินเฮ่อกับเจี่ยงหลิงกำลังก้าวออกมาพอดี

เวินไป๋สบถด่าในใจ วันนี้ก้าวเท้าไหนออกจากบ้านวะ ถึงได้ซวยมาเจอกับเรื่องบัดซบพรรค์นี้ อัปมงคลสิ้นดี แม่งเอ๊ย!

"ลิซ่านี่นา คุณพระ นั่นใช่เวินไป๋หรือเปล่า เขาถึงกับ…พระเจ้าช่วย!"

"ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้ ไม่อยากเชื่อเลย! อุตส่าห์คิดว่าเขาร้องเพลงเพราะแท้ๆ ไอ้ขยะเอ๊ย สารเลวชัดๆ!"

"เขาจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้วมั้ง กล้าทำกับพี่ลิซ่าแบบนี้ได้ยังไง บริษัทเราไปเซ็นสัญญาคนแบบนี้เข้ามาได้ยังไงกัน!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนเริ่มมารวมตัวกันมากขึ้น คำพูดเสียดสีทำนองนี้ลอยเข้าหูเวินไป๋อย่างไม่มีอะไรขวางกั้น เขาไม่ได้รู้สึกโกรธ แต่กลับนึกขบขัน พวกเธอเห็นชัดแล้วหรือยังว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้รีบตัดสิน น้ำลายมันไม่ต้องใช้เงินซื้อใช่ไหมล่ะ

เขาไม่สนใจหรอก เพราะยังไงเรื่องในวันนี้ก็ไม่มีทางแพร่งพรายออกไปแน่ เขาไม่ห่วงชื่อเสียง แต่ลิซ่ายังต้องแคร์ เขาไม่เชื่อหรอกว่าผู้หญิงคนนี้จะยอมแลกชื่อเสียงตัวเองเพื่อมาเล่นงานเขา เป้าหมายของเธอไม่มีอะไรอื่นนอกจากฉินเฮ่อ

ฉินเฮ่อ…ฉินเฮ่อ… เวินไป๋มองฉินเฮ่อที่เดินออกมาจากลิฟต์ด้วยความจนใจ อีกฝ่ายหยุดยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปสองสามเมตร มองมาที่เขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เวินไป๋ถอนหายใจเงียบๆ ในใจ เรื่องนี้คงทำให้เขาลำบากใจแล้วสินะ

ขณะที่เวินไป๋มองฉินเฮ่อ ลิซ่าเองก็เงยหน้ามองเขาอยู่เช่นกัน ดวงตากลมโตคู่นั้นเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา ช่างดูบอบบางน่าเวทนายิ่งนัก

"เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นน่ะ" โจวฉีวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากข้างนอก แทรกตัวเข้ามาข้างเวินไป๋ เหลือบมองลิซ่าที่อยู่บนพื้นแวบหนึ่ง ก่อนจะดึงตัวเวินไป๋สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางถามอย่างร้อนรน "นายเป็นอะไรหรือเปล่า บาดเจ็บตรงไหนไหม"

เวินไป๋ยกนิ้วโป้งกดไลก์ให้เขาสามสิบสองทีในใจเงียบๆ เยี่ยมมากน้องชาย!

คนที่ตามหลังโจวฉีเข้ามาติดๆ คือหวงเวย เธออ้าปากค้างมองลิซ่าอยู่ครู่ใหญ่ เหมือนเพิ่งจะได้สติ ก่อนชี้นิ้วด่าเวินไป๋ทันที "เวินไป๋ แกทำบ้าอะไรของแก คิดว่าเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาหน่อยแล้วจะเหิมเกริมได้เหรอ แม้แต่พี่ลิซ่าแกยังกล้าแตะต้องเนี่ยนะ! แกรู้ไหมว่าพี่ลิซ่ามีตำแหน่งแห่งหนยังไงในเหม่ยซิง รู้ไหมว่าเธอมีความหมายต่อเหม่ยซิงขนาดไหน ถ้าไม่มีพี่ลิซ่าก็ไม่มีเหม่ยซิงในวันนี้หรอก! ศิลปินตัวกระจอกเพิ่งเดบิวต์อย่างแกมีน้ำยาอะไร คนศีลธรรมเสื่อมทรามอย่างแก ต่อไปก็มีแต่จะสร้างรอยด่างพร้อยให้เหม่ยซิงเท่านั้นแหละ!"

คำด่าชุดนี้ของหวงเวยช่างฉลาดเฉลียวเหลือเกิน ด่าต่อหน้าฉินเฮ่อเพื่อเตือนความจำเขาว่าลิซ่าสร้างคุณประโยชน์ให้กับเหม่ยซิงมากเพียงใด เหม่ยซิงขาดลิซ่าไม่ได้ ขณะเดียวกันก็เหยียบย่ำเวินไป๋ซ้ำ เหมารวมว่าเวินไป๋คือหายนะของเหม่ยซิง

เวินไป๋แทบอยากจะเอามือกุมขมับ นี่มันเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกันวะเนี่ย!

หวงเวยเห็นท่าทางของเวินไป๋ ก็นึกว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดกลัว กำลังจะสาดน้ำมันเข้ากองไฟต่อ แต่กลับได้ยินเวินไป๋พูดแทรกขึ้นมาก่อน "พวกคุณควรจะช่วยพยุงคุณลิซ่าลุกขึ้น แล้วหาเสื้อผ้ามาคลุมให้เธอก่อนดีกว่าไหมครับ"

หวงเวยชะงักไป หันไปมองลิซ่าที่กำลังก้มหน้าด้วยความอับอาย ปลายนิ้วขยำชายกระโปรงไว้แน่น ไม่รู้ว่านี่เป็นความอับอายจริงๆ หรือแค่แสดงละคร

ทางฝั่งฉินเฮ่อ เขาปรายตามองเจี่ยงหลิงเพียงครั้งเดียว คนสนิทก็เข้าใจความหมายในทันที เขาถอดเสื้อสูทของตัวเองยื่นให้หวงเวย หวงเวยอึ้งไปเล็กน้อย เงยหน้ามองฉินเฮ่อตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าสายตาของฉินเฮ่อกำลังจับจ้องไปที่เวินไป๋ เขาอดไม่ได้ที่จะลอบปาดเหงื่อแทนลิซ่ากับเรื่องที่เธอทำลงไปในวันนี้

หวงเวยคลุมสูทให้ลิซ่า พยุงเธอให้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาฉินเฮ่อสองก้าว ลิซ่าก้มหน้า สองมือจับสาบเสื้อสูทไว้แน่น ร่างกายโอนเอนซบหวงเวยราวกับไร้เรี่ยวแรง ราวกับเพิ่งผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมาหมาดๆ

"ท่านประธานฉิน เรื่องวันนี้ฉันไม่โทษ…"

ลิซ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและดูอ่อนแอ ทว่าฉินเฮ่อกลับตัดบทอย่างเย็นชา "เรื่องวันนี้ให้จบแค่นี้ ถ้าฉันได้ยินข่าวลืออะไรที่ไม่ส่งผลดีต่อเวินไป๋และบริษัท ไม่ว่าใครที่อยู่ในเหตุการณ์วันนี้ ฉันไม่เอาไว้แน่ ไม่ว่าคนคนนั้นจะมีตำแหน่งอะไรก็ตาม"

น้ำเสียงของฉินเฮ่อยังคงราบเรียบ ทว่าคนที่ได้ยินกลับไม่มีใครสงบใจได้เลย

นี่คือท่านประธานเหม่ยซิงในตำนานจริงๆ เหรอเนี่ย? คนที่ไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนกลับมาอยู่ที่บริษัทเนี่ยนะ! บรรดาพนักงานสาวที่เมื่อครู่ยังซุบซิบนินทากันอยู่ต่างพากันปิดปากอุทานอย่างตกตะลึง ในที่สุดพวกเธอก็ได้เห็นตัวจริงของประธานในตำนานเสียที แถมเขายังดูดีถึงเพียงนี้ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร

"ได้ยินกันชัดเจนทุกคนแล้วใช่ไหม!" เจี่ยงหลิงตวาดกร้าว

"ดะ…ได้ยินแล้วค่ะ" พวกหญิงสาวพากันสะดุ้งตัวโยน รีบตอบรับละล่ำละลัก

ส่วนลิซ่าและหวงเวยต่างยืนตะลึงตาค้าง หวงเวยพยายามจะเปิดปากแย้ง "ท่านประธานฉิน ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ…"

"ตั้งแต่วันนี้ไป เวินไป๋ไม่ใช่ศิลปินในสังกัดของเธออีก เขาขึ้นตรงต่อฉันโดยตรง" ฉินเฮ่อปรายตามองหวงเวยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

หวงเวยตัวสั่นสะท้าน ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดอะไรไม่ออกสักคำ

"ท่านฉิน!" ลิซ่าเงยหน้าที่ซีดเผือดมองฉินเฮ่อด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอถึงกับลืมตัวเรียกเขาห้วนๆ "คุณทำแบบนี้… ทำแบบนี้ได้ยังไง…"

"ลิซ่า" ฉินเฮ่อเอ่ยย้ำทีละคำ "เรื่องนี้จบแค่นี้ ฉันพูดชัดเจนพอไหม"

พูดจบ ฉินเฮ่อก็เดินเลี่ยงพวกเธอออกไปด้านนอก จังหวะที่เดินผ่านเวินไป๋เขาก็ไม่ได้หยุดฝีเท้า เพียงแค่ปรายตามองแวบหนึ่งอย่างเรียบนิ่ง เวินไป๋ลอบถอนหายใจออกมาเงียบๆ ก่อนจะรีบก้าวตามไป

เวินไป๋เดินตามหลังฉินเฮ่อมายืนรออยู่ที่ประตูด้านข้าง โจวฉีรู้ความจึงขอตัวกลับไปก่อน ส่วนเจี่ยงหลิงเดินไปเอารถ ตรงประตูด้านข้างไร้เงาผู้คน มีเพียงพวกเขาสองคนที่ยืนอยู่เงียบๆ เวินไป๋รู้สึกว่าตนควรจะอธิบายอะไรสักอย่าง ทว่าฉินเฮ่อไม่ยอมปริปาก เขาจึงไม่รู้ว่าจะเปิดบทสนทนาอย่างไรเช่นกัน

ในที่สุดรถก็แล่นเข้ามาจอด เจี่ยงหลิงกำลังจะลงมาเปิดประตูให้ แต่เวินไป๋ชิงก้าวไปเปิดประตูก่อนแล้ว เขาก้มตัวลงเลียนแบบท่าทางของเจี่ยงหลิงเพื่อส่งท่านฉินขึ้นรถ จากนั้นก็เดินอ้อมไปเปิดประตูขึ้นอีกฝั่ง ตลอดเวลานั้นเปลือกตาของท่านฉินไม่แม้แต่จะกระดิก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะปรายตามามองเขาเลยสักนิด

เวินไป๋คิดในใจอย่างรันทด ท่านฉินโกรธเข้าแล้วจริงๆ และผลที่ตามมาคงหนักหนาสาหัสเอาการ