บทที่ 90 ยืนยันการรับบท

“แค่อยากดูว่านายออกไปตั้งครึ่งวัน ถ่ายอะไรมาบ้าง” ฉินเฮ่อว่า

เวินไป๋ใช้นิ้วลูบใบหน้าของตัวเองบนหน้าจอ เอ่ยถามเสียงเบา “ท่านฉินพอใจไหมครับ”

ท่านฉินกระแอมเบาๆ ไม่ได้พูดอะไร

รูปเซ็ตนี้ฉินเฮ่อสั่งให้เจี่ยงหลิงคัดลอกจากบริษัทกลับมาจริงๆ จะบอกว่าทำเพราะความรู้สึกส่วนตัว หรือด้วยเหตุผลอื่นใดก็ตาม อะไรที่เกี่ยวข้องกับเวินไป๋ เขาก็ยังอยากถือครองไว้ในมือเป็นคนแรกอยู่ดี

“พรุ่งนี้ผมต้องไปบริษัทอีกรอบ ผู้กำกับอยากให้ผมลองเล่นอีกฉากหนึ่งครับ” เวินไป๋บอก

“อืม”

นั่นคือบทสนทนาสุดท้ายก่อนนอนของทั้งสอง ไม่นึกเลยว่าเช้าวันรุ่งขึ้นตอนที่เวินไป๋กำลังจะก้าวออกจากบ้าน รถออดี้ของฉินเฮ่อก็จอดรออยู่ตรงหน้าประตูแล้ว

เวินไป๋เดินเข้าไป แนบหน้ามองผ่านกระจกรถเข้าไปข้างใน ฉินเฮ่อกำลังนั่งมองเขาอย่างสบายอารมณ์อยู่พอดี

กระจกรถเลื่อนลง

“คุณจะไปไหนครับ” เวินไป๋ถาม

“ไปบริษัท” ฉินเฮ่อตอบเรียบๆ

“…” เวินไป๋จ้องเขา “ตัดสินใจตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“เมื่อคืน”

“เมื่อคืนทำไมไม่บอกล่ะครับ”

“บอกตอนนี้ก็ยังไม่สาย” ฉินเฮ่อเอ่ยอย่างสงบนิ่ง

“…”

“ขึ้นรถ” ประตูรถเปิดออก ฉินเฮ่อบอก

เวินไป๋ก้าวขึ้นรถ “ผมเพิ่งโทรหาโจวฉีไปเมื่อกี้ เขากำลังเดินทางมาแล้วครับ”

“ให้เขาตามมา” ฉินเฮ่อสั่ง

“เฮ้อ!” เวินไป๋ถอนหายใจ หยิบมือถือออกมากดโทรหาโจวฉี

โจวฉีรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองต้องเหยียบกองขี้หมานำโชคมาแน่ๆ ถึงได้เดินตามหลังบอสใหญ่ในตำนานของเหม่ยซิงเข้าตึกบริษัท ท่าทางทั้งตัวดูฮึกเหิมเปลี่ยนไปคนละคน น่าเสียดายที่ไม่ได้เดินเข้าประตูด้านหน้า ไม่อย่างนั้นคงอยากให้พวกที่ชอบมองคนต่ำกว่าได้เห็นฐานะของเขาในตอนนี้เสียจริง!

ฐานะอะไรน่ะหรือ ก็ผู้จัดการพ่วงผู้ช่วยของว่าที่ภรรยาประธานกรรมการเหม่ยซิงน่ะสิ!

โชคดีที่เวินไป๋ไม่รู้ความคิดไร้ยางอายในหัวเขา ไม่อย่างนั้นคงถีบกระเด็นข้ามถนนใหญ่ไปแล้ว

เมื่อเข้าตึก เวินไป๋พาโจวฉีตรงไปยังชั้นสามซึ่งเป็นสถานที่ออดิชันเมื่อวานทันที

“เสร็จแล้วโทรหาเจี่ยงหลิง” ก่อนแยกกันฉินเฮ่อบอกไว้

ยังคงเป็นห้องเดิมเมื่อวาน ตอนที่เวินไป๋ผลักประตูเข้าไป ฉู่ฟางโจวมาถึงแล้ว ผู้กำกับทั้งสองคนมาเพียงคนเดียว นั่นคือเจียงกั๋วต้ง กำลังถือกล่องข้าวกินมื้อเช้าอยู่ ที่เหลือล้วนเป็นทีมงาน

เวินไป๋กวาดสายตามองไปรอบห้อง โต๊ะเก้าอี้ถูกยกไปกองไว้ตรงมุมห้อง เว้นพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ไว้ตรงกลาง ด้านหน้าลานว่างตั้งกล้องวิดีโอไว้ตัวหนึ่ง ทั้งยังมีไฟและไมโครโฟน ราวกับเป็นกองถ่ายขนาดย่อม

เวินไป๋ทักทายเจียงกั๋วต้ง แล้วพยักหน้าให้ฉู่ฟางโจว ฉู่ฟางโจวยิ้มตอบ พลางขยับตัวไปด้านข้างส่งสัญญาณให้เขาเดินไปนั่งด้วย

“อรุณสวัสดิ์ ฟางโจว” เวินไป๋เดินเข้าไป

“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เวิน”

ทักทายกันแล้วก็ไม่มีบทสนทนาอื่นต่อ แม้เวินไป๋จะไม่ใช่คนพูดเยอะ แต่ก็เข้าสังคมเก่ง ส่วนนิสัยของฉู่ฟางโจวนั้นเงียบเกินไป ดูไม่ชอบพูดคุย เวินไป๋รู้สึกว่าคนแบบนี้ไม่ควรรบกวน จึงรักษาเพียงมารยาทขั้นพื้นฐานเอาไว้

ครู่ต่อมา เจียงกั๋วต้งกินมื้อเช้าเสร็จ เขาก็ถือกระดาษสองแผ่นเดินเข้ามา “นี่เป็นบทที่พวกเธอต้องลองเล่นวันนี้ ดูก่อนรอบหนึ่ง”

ทั้งสองรับกระดาษมาอ่าน เป็นฉากที่ต้องรับส่งอารมณ์กัน

หลังจากเจียงเฉิงฆ่าถานหมิ่น ก็พบว่ากล้องของคอมพิวเตอร์เปิดอยู่ ที่แท้ถานหมิ่นกำลังวิดีโอคอลกับคนอื่น ภาพการฆาตกรรมของเจียงเฉิงจึงถูกเพื่อนนักเรียนชายคนหนึ่งของถานหมิ่นเห็นเข้าทั้งหมด เขาใช้เวลาสืบหาเพียงครึ่งชั่วโมงก็เจอตัวเด็กหนุ่ม จากนั้นจึงจับตัวไปเป็นตัวประกัน แล้วเริ่มออกเดินทางหลบหนี

ฉากที่พวกเขาต้องแสดงในครั้งนี้ คือคืนหนึ่งระหว่างที่เจียงเฉิงพาเด็กหนุ่มที่ชื่อโจวเจียเหอหลบหนี พวกเขาพักอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง โจวเจียเหออาศัยจังหวะที่เจียงเฉิงหลับคิดจะหนี แต่เจียงเฉิงตื่นมารู้ทันจนเกิดการข่มขู่ขึ้น

เมื่อดูจากช่วงอายุและรูปลักษณ์ เวินไป๋รับบทเจียงเฉิง ส่วนฉู่ฟางโจวรับบทโจวเจียเหอ

ขณะกำลังอ่านบท ซุนจี๋ก็มาถึง “ขอโทษที มาช้าไปหน่อย รู้แล้วใช่ไหมว่าจะต้องเล่นอะไร”

ซุนจี๋เป็นผู้กำกับที่ทำงานเฉียบขาดและรวดเร็วมาก ก้าวพ้นประตูยังไม่ทันหายเหนื่อยก็เริ่มสั่งการทันที “ทุกคนตรวจเช็กอุปกรณ์ นักแสดงสองคนพร้อมเมื่อไหร่ก็เริ่มเลย”

จากนั้นก็หันมาบอกเวินไป๋และฉู่ฟางโจว “พวกเธอสองคนไม่ต้องเกร็ง แสดงตามมาตรฐานปกติก็พอ”

ทั้งสองพยักหน้า วางกระดาษแล้วลุกขึ้นยืน ฉู่ฟางโจวก้าวเท้าเดินไปยังกลางห้องทันที เวินไป๋ดึงเขาไว้

“ครับ?”

เวินไป๋ยกมือขึ้นทาบบนศีรษะของเขา ฉู่ฟางโจวมองด้วยความสงสัย เวินไป๋ส่งยิ้มให้ มือขยี้เบาๆ บนศีรษะเขา แล้วขยำไปมาอีกสองสามที ผมที่เดิมทีเรียบแปล้พลันยุ่งเหยิงฟูฟ่องขึ้นมาทันตา

ฉู่ฟางโจวชะงักไป แล้วก็เข้าใจได้ทันที คนที่กำลังหลบหนี ทรงผมจะเรียบร้อยเกินไปได้อย่างไร

เวินไป๋เดินผ่านเขาไปยังกลางห้อง พลางเดินพลางขยี้ผมตัวเองจนยุ่ง นึกถึงที่เวินไป๋เคยบอกว่าไม่เคยเรียนการแสดงมาก่อน ในใจของฉู่ฟางโจวก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

บนพื้นที่ว่างไม่มีอุปกรณ์ประกอบฉากใดๆ ในบทมีเตียง ทว่าย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะยกเตียงมาวางไว้ที่นี่จริงๆ พื้นที่โล่งกว้างเช่นนี้ส่งผลเสียต่อการเข้าถึงอารมณ์ของนักแสดงอย่างยิ่ง ทว่าขณะที่เวินไป๋ก้าวเดินไป เขาก็เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเจียงเฉิงไปแล้ว

ทีมงานยังไม่ทันตั้งตัว กระทั่งยังคุยเล่นกันอยู่ รอผู้กำกับสั่ง "แอ็กชัน" ตลกน่า นักแสดงคนไหนบ้างที่ไม่รอให้ผู้กำกับสั่งก่อนถึงจะเริ่มแสดง แต่ทันทีที่พวกเขามองไปยังกลางห้อง ต่างก็พากันอึ้งไป เวินไป๋ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์ไปแล้ว พวกเขาเดิมทีคิดจะหัวเราะเยาะสักสองสามคำ แต่ก็เห็นฉู่ฟางโจวที่ต้องเข้าฉากด้วยกันทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เช่นกัน

ฉู่ฟางโจวได้รับแรงดึงดูดมาจากเวินไป๋ เขาเป็นนักศึกษาเอกการแสดง เรียนทฤษฎีมา เคยผ่านการปฏิบัติ ได้รับการศึกษาระดับสูง มีความทะนงตน แต่ก็รักอาชีพการแสดงอย่างแท้จริง เขาให้เกียรติทุกคน แต่ไม่ค่อยเลื่อมใสใคร เวินไป๋เป็นคนแรก

“ยังยืนอึ้งอะไรกันอยู่!” ซุนจี๋เริ่มมีน้ำโห “เปิดไฟ เปิดกล้อง เริ่มได้!”

เจียงเฉิงกับโจวเจียเหอนอนหันหลังชนกัน อาจเพราะการหลบหนีติดต่อกันหลายวันทำให้เจียงเฉิงทนไม่ไหวจริงๆ เขาจึงหลับสนิทมาก ส่วนโจวเจียเหอยังไม่ได้หลับ เขากำลังรอ รอโอกาส หรือรอจนถึงกลางดึกที่เจียงเฉิงหลับสนิทจริงๆ ค่อยหนีออกไป เขาต้องไปแจ้งความ ต้องให้ตำรวจยิงเป้าไอ้ฆาตกรคนนี้

ภาพวิดีโอที่เห็นเมื่อหลายวันก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว โจวเจียเหอกลัวจนตัวสั่นเทา ข้างกายมีปีศาจร้ายนอนอยู่ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน น่ากลัวเกินไปแล้ว!

เมื่อเวลาผ่านไป เจียงเฉิงยิ่งหลับสนิทขึ้น กระทั่งส่งเสียงกรนออกมา โจวเจียเหอรู้ว่าได้เวลาแล้ว เขาจึงเริ่มเคลื่อนไหว

โจวเจียเหอค่อยๆ ใช้มือยันตัวลุกขึ้นนั่ง เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้า ไม่ได้ใส่รองเท้า ในห้องไม่มีไฟ เขาคลำทางขยับไปยังหน้าประตู ทางเดินช่วงนี้ไม่ไกล ทว่าเขากลับใช้เวลานานเกือบห้านาที

ในที่สุด เขาก็จับลูกบิดประตูได้ เขาเริ่มหมุน เสียงดัง "แกร๊ก" กลอนประตูดันเสีย คนบนเตียงพลิกตัว ดูเหมือนกำลังจะตื่น เวลานี้โจวเจียเหอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เขาหมุนลูกบิดประตูอย่างบ้าคลั่งเพื่อจะเปิดออก ขอแค่ประตูเปิดเขาก็จะวิ่งหนีออกไปได้ วิ่งออกไปแล้วก็จะร้องขอความช่วยเหลือ จะเรียกคนมาช่วยได้ แต่ประตูไม่ขยับเลย ในที่สุดเจียงเฉิงก็ตื่นขึ้น เขากระโจนลงจากเตียง พุ่งเข้ามากระชากตัวโจวเจียเหอกลับเข้ามาในห้อง

โจวเจียเหอเหมือนกระต่ายตื่นตูม เขาไม่สูงและไม่กำยำเท่าเจียงเฉิง จึงทำได้เพียงใช้มือปัดป้องทุบตีอีกฝ่ายไม่หยุด เจียงเฉิงกลัวว่าเขาจะส่งเสียงร้อง จึงแนบตัวเข้าจากด้านหลัง แขนข้างหนึ่งรัดคอ อีกมือปิดปาก ถอยหลังลากคนกลับเข้ามาในห้อง

ในคอของโจวเจียเหอส่งเสียงอู้อี้ ในที่สุดก็ถูกลากมาถึงข้างเตียง เจียงเฉิงเหวี่ยงเขาลงบนเตียง จากนั้นทาบทับทั้งร่างลงไป ใช้ร่างกายควบคุมการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย

“หยุดร้องได้แล้ว!” เจียงเฉิงกดเสียงต่ำ “ร้องอีกฉันจะฆ่านาย!”

ประโยคนี้เอ่ยออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม โจวเจียเหอตกใจกลัว ในที่สุดก็หยุดร้อง และหยุดดิ้นรน

เจียงเฉิงใช้ขาทั้งสองข้างกดทับเท้าที่เตะสะเปะสะปะของเขาไว้ รวบมือของเขากดไว้เหนือศีรษะ แล้วซุกหน้าลงกับซอกคอพลางหอบหายใจ

ลมหายใจของเจียงเฉิงที่รดลงบนลำคอทำให้โจวเจียเหอสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว นั่นคือลมหายใจของฆาตกร ทำไมต้องให้เขามารับรู้ด้วย เขาไม่ต้องการ! เขาขบกัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงเล็ดลอดออกไปยั่วโทสะอีกฝ่าย ทันใดนั้น ซอกคอกลับสัมผัสได้ถึงหยดน้ำอุ่นร้อน จากนั้นร่างที่ทาบทับอยู่ก็สั่นเทา เสียงที่พยายามสะกดกลั้นแว่วเข้าสู่โสตประสาท

เจียงเฉิงกำลังร้องไห้

ทำไมเขาต้องร้องไห้ เขาเป็นคนฆ่าคน เป็นคนจับตัวเขาหนีมา เป็นคนข่มขู่เขา คนที่ควรจะร้องไห้ไม่ใช่ตัวเองหรอกหรือ ทำไมเขาถึงร้องไห้

เสียงสะอื้นนี้แฝงความรู้สึกมากมายเหลือเกิน โจวเจียเหอรู้สึกราวกับรับรู้ได้ มีทั้งความรู้สึกผิด ความสำนึกเสียใจ และความสิ้นหวัง ทำไมกัน ทำไมฆาตกรคนหนึ่งถึงได้มีความรู้สึกมากมายขนาดนี้ เขามีความจำเป็นหรือความทุกข์ที่ไม่อาจเอ่ยปากบอกใครอย่างนั้นหรือ เนิ่นนานผ่านไป โจวเจียเหอยกมือขึ้นอย่างเชื่องช้า มือสั่นระริกอยู่สองสามครา ก่อนจะวางลงบนไหล่ของเจียงเฉิง เป็นการปลอบประโลมที่ไร้สุ้มเสียง

บรรยากาศในห้องเงียบกริบราวกับถูกตัดเสียง ซุนจี๋กับเจียงกั๋วต้ง คนหนึ่งตบมือ อีกคนตบหน้าขา ตะโกนขึ้นพร้อมกัน "สมบูรณ์แบบ!"

เวินไป๋ลุกขึ้นจากตัวฉู่ฟางโจว แล้วดึงฉู่ฟางโจวขึ้นมา ทั้งสองสวมกอดกันทีหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงไปยังหน้ากล้อง

"ยอดเยี่ยมมาก!" ซุนจี๋ปรบมือพลางยิ้มกว้าง "เอาพวกนายสองคนนี่แหละ คนหนึ่งเจียงเฉิง อีกคนโจวเจียเหอ ตอนถ่ายทำจริงก็ขอให้รักษาอารมณ์แบบนี้เอาไว้ด้วยนะ"

"ครับ" ทั้งสองยิ้มรับ

"พ่อหนุ่ม อนาคตไกลแน่นอน" เจียงกั๋วต้งเอ่ยชม

ผู้กำกับทั้งสองไม่ได้พูดจาไร้สาระ ตัดสินใจฟันธงอย่างรวดเร็ว หลังจากนี้ก็แค่รอให้นักแสดงผู้รับบทนำอย่างถานชิงเข้าที่ ก็สามารถจัดตารางเปิดกล้องถ่ายทำได้ทันที

เมื่อเสร็จสิ้น เวินไป๋จึงโทรหาเจี่ยงหลิง ไม่ถึงห้านาที เจี่ยงหลิงก็ลงมารับเขา

ลิฟต์เฉพาะของประธานพาคนทั้งสามขึ้นไปยังห้องทำงานประธานที่ชั้นบนสุด โจวฉีทำงานที่เหม่ยซิงมาเกือบสิบปีไม่เคยขึ้นมาสูงขนาดนี้มาก่อน เกิดอาการประหม่าจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่เดินตามหลังเวินไป๋อย่างกระชั้นชิด เจี่ยงหลิงพาเวินไป๋มาส่งถึงหน้าห้องห้องหนึ่ง จากนั้นก็ดึงตัวโจวฉีไปยังอีกด้าน

เวินไป๋มองห้องที่ไม่มีป้ายชื่อห้องนี้แล้วเคาะประตู ประตูเปิดออกจากด้านใน ปรากฏร่างของฉินเฮ่อ

ฉินเฮ่อหลีกทางให้เขาเข้ามาแล้วปิดประตู พยักพเยิดให้เขานั่งลงบนโซฟา ก่อนจะหยิบน้ำแร่จากบนโต๊ะมาบิดฝาเปิดออกแล้วยื่นส่งให้ "เหนื่อยมากไหม"

เวินไป๋ยกน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วเอนหลังพิงโซฟา "ไม่เหนื่อยครับ ตราบใดที่เป็นสิ่งที่ผมชอบก็ไม่เหนื่อยหรอก"

ฉินเฮ่อตบขาเขาเบาๆ ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชักค้นหาอะไรบางอย่าง เวินไป๋จึงฉวยโอกาสนี้กวาดสายตามองห้องทำงานประธานอันหรูหรา การจัดวางโดยรวมของห้องทำงานคล้ายกับห้องหนังสือที่คฤหาสน์เขาจิ่งซาน การตกแต่งโทนสีเข้ม โต๊ะทำงานตัวใหญ่ แผ่นซีดีภาพยนตร์และแผ่นเพลงเต็มผนังด้านหนึ่ง สิ่งเดียวที่ต่างกันคือ ผนังอีกด้านหนึ่งเป็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นทั้งแถบ ยืนอยู่ริมหน้าต่างก็สามารถมองเห็นทัศนียภาพทั่วทั้งกรุงจิงซื่อได้

ฉินเฮ่อหยิบพวงกุญแจออกมาจากลิ้นชัก กวักมือเรียกเขา "มานี่สิ"

เวินไป๋เดินเข้าไปหา ฉินเฮ่อยื่นกุญแจให้เขา "ต่อไปถ้ามาที่นี่แล้วเหนื่อย ก็ขึ้นมาพักผ่อน ข้างในมีห้องเล็กอยู่ห้องหนึ่ง มีคนทำความสะอาดทุกวัน"