บทที่ 89 ผ่านการออดิชัน

กลางลานมีเก้าอี้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะด้านหลังมีเชือกวางอยู่หนึ่งเส้น เมื่อฉู่ฟางโจวหยิบเชือกขึ้นมาแล้วหันกลับไป สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ฉู่ฟางโจวเรียนจบสายการแสดงมาโดยตรง พื้นฐานการแสดงจึงแน่นปึ้ก สิ่งที่เขาถ่ายทอดออกมาในตอนนี้คือสีหน้าที่ฆาตกรควรจะมี ทั้งขัดแย้ง ตื่นตระหนก และดุดัน มือของเขาสั่นเทา ขณะที่ค่อยๆ ก้าวเท้า เชือกทั้งสองปลายก็ถูกพันรอบมือของตัวเองอย่างแรง แล้วขยับเข้าใกล้ “ถานหมิ่น” ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทีละก้าว

เมื่อเหลือระยะห่างจาก “ถานหมิ่น” อีกเพียงสองสามก้าว เขาก็หยุดเดิน ในชั่วพริบตานั้น สีหน้าของเขาพลันเหี้ยมเกรียมขึ้นมา แววตาดุดันแฝงความเด็ดเดี่ยว แล้วพุ่งเข้าใส่ “ถานหมิ่น” ในทันที

“ถานหมิ่น” เงยหน้าดิ้นรนอยู่บนเก้าอี้ ฉู่ฟางโจวดึงเชือกในมือให้แน่นขึ้น “ถานหมิ่น” คว้ามือเขาไว้แล้วพยายามแกะออก เขายังคงรัดเชือกแน่นขึ้นเรื่อยๆ เส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือ เขากัดฟันแน่น หอบหายใจอย่างหนัก

ทันใดนั้น เก้าอี้ก็ล้มคว่ำ “ถานหมิ่น” กลิ้งตกจากเก้าอี้ ฉู่ฟางโจวดึงเชือกลากไปด้านหลัง เขาค้อมตัวถอยหลัง ลากร่างนั้นไปจนถึงริมกำแพง ช้าๆ จนกระทั่ง “ถานหมิ่น” แน่นิ่งไร้สุ้มเสียง

การแสดงยังคงดำเนินต่อไป ฉู่ฟางโจวทิ้งตัวนั่งพิงกำแพงเหมือนหมดเรี่ยวแรง เสียงหอบหายใจหนักหน่วงราวกับวัวแก่ลากคันไถจนหยุดไม่อยู่ พอมองดูศพบนพื้น เขาก็สะดุ้งราวกับโดนไฟดูด แล้วตะเกียกตะกายหดตัวเข้าไปที่มุมห้อง

“เอาละ พอได้แล้ว” ซุนจี๋ตะโกนสั่งหยุด การแสดงของฉู่ฟางโจวจบลง เขาปีนลุกขึ้นมาจากพื้น ปาดหน้าหนึ่งที สีหน้ากลับคืนสู่ปกติ ยืนอยู่กลางลานเพื่อรอฟังคำวิจารณ์

“เธอชื่อฉู่ฟางโจวใช่ไหม” ซุนจี๋เปิดดูประวัตินักแสดงบนโต๊ะ “เคยเล่นเรื่อง 《ตามแฟนกลับบ้านไปฉลองปีใหม่》 สินะ”

《ตามแฟนกลับบ้านไปฉลองปีใหม่》 เป็นภาพยนตร์ตลกต้อนรับปีใหม่เมื่อช่วงเทศกาลปีก่อน ดาราดังคับคั่ง บรรยากาศครึกครื้นมาก ภาพยนตร์เรื่องนี้กระแสตอบรับดี รายได้ก็สูง ฉู่ฟางโจวในฐานะหน้าใหม่ได้รับบทที่น่าเอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง และเขาก็ได้แฟนคลับที่เหนียวแน่นกลุ่มหนึ่งมาจากภาพยนตร์เรื่องนี้

“ใช่ครับ” ฉู่ฟางโจวตอบ

“ฝีมือการแสดงใช้ได้ อารมณ์ในการแสดงมีพลังมาก” ซุนจี๋ใช้ปากกาชี้ไปที่เขา แล้วหันไปถามเจียงกั๋วต้ง “อาจารย์เจียงคิดว่ายังไงครับ”

เจียงกั๋วต้งพยักหน้า “นี่คือคนที่ดีที่สุดที่ผมดูมาในวันนี้เลย ให้เขาอยู่ต่อก่อน รอจบแล้วเราค่อยให้ลองเล่นอีกฉากดู”

ฉู่ฟางโจวก้มศีรษะขอบคุณ แล้วเดินไปยืนรออยู่อีกด้าน

“คนสุดท้าย เร็วหน่อย” ซุนจี๋เร่ง

นี่เป็นคนสุดท้ายแล้ว ไม่เพียงแต่ผู้กำกับ แม้แต่ทีมงานก็เริ่มหมดความอดทน เก้าอี้ที่ฉู่ฟางโจวทำล้มคว่ำกลับไม่มีใครเข้าไปยก เวินไป๋เดินเข้าไปกลางลานอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ยกลำตัวเก้าอี้ขึ้นมาตั้งให้เรียบร้อย เขาไม่ได้หันข้าง แต่ตั้งให้หันหน้าตรงเข้าหาพวกผู้กำกับ พอตั้งเสร็จ เขาก็ตบพนักพิงเบาๆ ริมฝีปากขยับ สายตาที่จ้องมองเก้าอี้ดูเหมือนกำลังยิ้ม แต่ก็ไม่เชิง สรุปแล้วดูประหลาดพิลึก

“เขาทำอะไรอยู่น่ะ รีบๆ…” ซุนจี๋เป็นคนใจร้อน อ้าปากเตรียมจะเร่ง แต่หลังมือกลับถูกเจียงกั๋วต้งตบเบาๆ เสียก่อน

“คุณดูไม่ออกเหรอ เขาเริ่มแสดงแล้ว” เจียงกั๋วต้งกล่าว

“อะไรนะ” ซุนจี๋มองไปด้วยความประหลาดใจ พอเพ่งมองก็ถึงกับอึ้งไป จะไม่ใช่ได้อย่างไร ท่าทางตบพนักพิงไม่กี่ทีเมื่อครู่ กับริมฝีปากที่ขยับไปมานั่น ก็คือการกำลังพูดกับ “ถานหมิ่น” ไม่ใช่หรือไง

ในบทมีฉากนี้อยู่ เจียงเฉิงพาถานหมิ่นมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ให้ถานหมิ่นเล่นคอมพิวเตอร์ไปคนเดียว ส่วนเขาเข้าไปในห้องเพื่อหยิบของกิน ก่อนไปเขายังปลอบโยนถานหมิ่นอยู่อีกพักหนึ่ง

เวินไป๋หันหลัง เดินไปเก็บเชือกที่ฉู่ฟางโจวโยนทิ้งไว้บนพื้นเมื่อครู่ขึ้นมา พันรอบมือแล้วลองดึงดู พอมั่นใจว่าแน่นหนาดีแล้ว ถึงได้ยืนขึ้นแล้วย่างสามขุมเข้าหา “ถานหมิ่น”

เพราะเวินไป๋ปรับทิศทางของเก้าอี้ ในเวลานี้เวินไป๋จึงกำลังเดินตรงเข้าหาซุนจี๋และเจียงกั๋วต้ง พวกเขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่า สีหน้าบนใบหน้าของเวินไป๋แตกต่างจากการแสดงของฉู่ฟางโจวอย่างสิ้นเชิง สีหน้าของเวินไป๋เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขามีทั้งความขัดแย้ง มีทั้งความตื่นตระหนก แต่สิ่งที่มากกว่าคือความแค้น ความแค้นนี้ไม่ใช่ความแค้นแบบธรรมดา ไม่ใช่ความแค้นแบบที่ว่าฉันฆ่าเธอแล้วจะหลุดพ้นได้อย่างหมดจด แต่เป็นความแค้นที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ฉันฆ่าเธอไปฉันจะต้องเสียใจ แต่ถ้าไม่ฆ่า ฉันก็ไม่มีวันหลุดพ้น ดังนั้นฉันจึงต้องฆ่า

เวินไป๋ขยับเข้าไปใกล้ “ถานหมิ่น” อีกสองก้าว เชือกพันแน่นอยู่บนมือ แทบจะรัดนิ้วขาด ทันใดนั้น เชือกก็ตวัดผ่านลำคอของ “ถานหมิ่น” เข้าไปรัดตัวไว้ เวินไป๋ดึงเชือกแยกออกสองฝั่ง “ถานหมิ่น” ขัดขืน ยื้อยุดแขนของเขา มือเอื้อมข้ามศีรษะมาตบตีใบหน้าของเวินไป๋ เวินไป๋หงายศีรษะไปด้านหลัง แต่มือยังคงออกแรงไม่หยุด ทันใดนั้น น้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลรินลงมาจากหางตาของเขา

เจียงกั๋วต้งค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากที่นั่ง ยันโต๊ะเอาไว้แล้วจ้องมองเวินไป๋เขม็ง ซุนจี๋เองก็นั่งตัวตรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

น้ำตาอีกหยดไหลผ่านหางตา น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสายราวกับไข่มุกสายขาด ในแววตาที่สิ้นหวังของเวินไป๋เริ่มมีความลังเลปรากฏ มือของเขาคลายออกชั่วขณะหนึ่ง แต่ไม่นาน ความลังเลก็มลายหายไป ความสิ้นหวังถูกแทนที่ด้วยความเคียดแค้นอย่างสิ้นเชิง เขาออกแรงมากกว่าเดิมถึงหนึ่งเท่า ดึง “ถานหมิ่น” ร่วงลงมากระแทกพื้น เก้าอี้ส่งเสียงดัง “โครม” สนั่น เวินไป๋ลาก “ถานหมิ่น” ไปทางมุมห้อง เขานั่งเหยียดขาสองข้างตรงมุมห้อง ใช้แรงเฮือกสุดท้ายรัดคอจนอีกฝ่ายขาดใจตาย แล้วจึงปล่อยมือ ร่างนั้นร่วงลงสู่พื้นราวกับกระสอบขาดๆ

บรรยากาศคล้ายหยุดนิ่งไป เวินไป๋จ้องมองศพของ “ถานหมิ่น” แววตาว่างเปล่า ทันใดนั้น เขาก็ยกมือปิดหน้าร่ำไห้ออกมา เสียงสะอื้นอู้อี้ดังเล็ดลอดผ่านง่ามนิ้ว เขาขดตัว กกคู้ร่างสูงใหญ่ของตนเองอยู่ตรงมุมห้องแคบๆ ร่างสั่นสะท้าน…

ภายในห้องกว้างใหญ่ไม่มีใครเอ่ยคำใด มีเพียงเสียงสะอื้นไห้อันอัดอั้นของเวินไป๋ ความสิ้นหวัง ความเจ็บปวด ความโทษตัวเอง…

การแสดงสิ้นสุดลง เวินไป๋ลุกขึ้นมาจากพื้นโดยไม่สนใจคราบสกปรกที่เปรอะเปื้อนตามตัว เขาเดินไปกลางห้องเพื่อยกเก้าอี้ขึ้นมาตั้ง วางเชือกกลับเข้าที่เดิม จากนั้นจึงยืนนิ่งรอฟังคำวิจารณ์จากผู้กำกับทั้งสองคน สีหน้าเรียบเฉยจนดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าคือคนเดียวกับที่เพิ่งแสดงไปเมื่อครู่

เจียงกั๋วต้งยังคงยืนนิ่งไม่ทันได้สติ ซุนจี๋จึงกระตุกแขนเขาเบาๆ เขาถึงได้ร้อง “อ๊ะ” ขึ้นมาคำหนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปทางเวินไป๋ “นายชื่ออะไรนะ”

“สวัสดีครับอาจารย์เจียง ผมชื่อเวินไป๋ครับ” เวินไป๋เอ่ย

เจียงกั๋วต้งยังไม่ยอมนั่งลง เขาโน้มตัวก้มลงพลิกเอกสารบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว พอเจอก็กระชากแผ่นกระดาษออกมา กวาดสายตาอ่านอยู่ครู่หนึ่งด้วยสีหน้าสงสัย

“นายไม่เคยเรียนการแสดงมาก่อนเลยเหรอ” เจียงกั๋วต้งถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“ไม่เคยครับ” เวินไป๋ตอบ

ซุนจี๋เองก็มองดูแผ่นกระดาษบนโต๊ะ น้ำเสียงของเขาก็เจือความประหลาดใจไม่ต่างกัน “เดบิวต์จากการประกวด ออกซิงเกิลมาหนึ่งเพลง นายไม่มีประสบการณ์การแสดงเลยจริงๆ เหรอ”

“เคยถ่ายเอ็มวีมาตัวหนึ่งครับ” เวินไป๋กล่าว

“แค่นี้เนี่ยนะ”

“แค่นี้ครับ”

ซุนจี๋กับเจียงกั๋วต้งสบตากันอย่างมีนัย และเห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างมองเห็นสิ่งเดียวกันในแววตาของอีกฝ่าย นั่นคือ อัจฉริยะด้านการแสดง

เวินไป๋รู้ดีว่าพวกเขาหมายถึงอะไร ทว่าในใจกลับรู้สึกละอายอยู่บ้าง บทละครเรื่องนี้เขาอ่านมามากกว่าหนึ่งรอบ ตัวละครข้างในนั้นเขาก็เคยตีความทำความเข้าใจมาหมดแล้ว ดังนั้นเขาจึงยังยั้งมือเอาไว้ส่วนหนึ่ง เพราะกลัวว่าหากแสดงลึกเกินไปจะกลายเป็นผลเสีย

“พวกนายสองคน” ซุนจี๋หันไปพูดกับเวินไป๋และฉู่ฟางโจว “พรุ่งนี้มาอีกรอบนะ มีอยู่ฉากหนึ่งที่ฉันอยากให้พวกนายสองคนลองเล่นด้วยกัน”

ในใจเวินไป๋กระจ่างทันที ความหมายของซุนจี๋ก็คือ เขากับฉู่ฟางโจวได้รับเลือกทั้งคู่แล้ว

พอเดินออกจากห้องออดิชัน โจวฉีกับผู้ช่วยของฉู่ฟางโจวก็รีบปรี่เข้ามาพร้อมกัน “เป็นยังไงบ้าง” ทั้งสองคนถามอย่างร้อนรน

“ไม่รู้สิครับ” ฉู่ฟางโจวส่ายหน้า

“น่าจะผ่านแล้วล่ะ” เวินไป๋หันไปมองฉู่ฟางโจว “ดูท่าพวกเราคงได้ร่วมงานกันอีกแล้ว”

ฉู่ฟางโจวยิ้ม “ฝีมือการแสดงของพี่เวินยอดเยี่ยมมาก ผมตั้งตารอเลยครับ”

“ผมก็เหมือนกัน” เวินไป๋ยิ้มตอบ

“ไปกินข้าวก่อนไหม” พอขึ้นมานั่งบนรถ โจวฉีก็เอ่ยชวน

“ไปสิ เลือกร้านที่รสไม่จัดนะ ช่วงนี้อากาศร้อน เดี๋ยวร้อนในง่าย” ถ้านักแสดงมีอาการร้อนในจะกระทบต่อภาพลักษณ์

โจวฉีหมุนพวงมาลัย ขับรถออกจากลานจอด เวินไป๋จึงเอ่ยถามโจวฉีขึ้นมาว่า “ช่วงนี้เจินเสี่ยวหรันหายไปไหน ไม่เห็นหน้าตั้งหลายวันแล้ว”

โจวฉีถอนหายใจยาว พลางทำหน้าบูดบึ้ง “ก็บริษัทส่งหวงเวยมาเป็นผู้จัดการให้นายไม่ใช่หรือไง ฉันก็เลยโดนลดขั้นโดยปริยาย ตอนนี้ฉันกลายมาเป็นผู้ช่วยนายแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมีเจินเสี่ยวหรันอีก เธอเลยถูกส่งไปดูแลคนอื่นแทนน่ะสิ”

เวินไป๋ฟังแล้วก็พยักหน้ารับ “ก็ดีเหมือนกัน ให้ผู้หญิงมาคอยดูแลปรนนิบัติ ฉันมักรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไร”

“แล้วให้ฉันปรนนิบัติเนี่ยนายชินงั้นสิ” โจวฉีโวยวายอย่างหัวเสีย “ฉันแก่กว่านายตั้งหลายปีนะเว้ย นายทำใจยอมรับได้อย่างสบายอกสบายใจขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ไม่อยากได้เงินเดือนแล้วหรือไง” เวินไป๋ว่า “ทำงานระดับผู้ช่วย แต่ได้รับเงินเดือนระดับผู้จัดการ ยังไม่พอใจอีกเหรอ”

โจวฉีคอตกทันที ปากก็บ่นงึมงำ “ชีวิตฉันนี่มันช่างอาภัพจริงๆ!”

เวินไป๋ไม่สนใจเขา โจวฉีเห็นอีกฝ่ายไม่เล่นด้วยก็เริ่มเบื่อ ไม่นานก็เงียบเสียงไปเอง พอรถใกล้จะถึงร้านอาหาร เวินไป๋ก็พูดขึ้นมาลอยๆ ว่า “นายช่วยไปสืบความเคลื่อนไหวทั้งหมดของกองถ่ายซีรีส์《องค์รัชทายาทแห่งวังบูรพา》ตั้งแต่เริ่มเปิดกล้องจนถึงตอนนี้ให้ฉันหน่อยสิ”

“《องค์รัชทายาทแห่งวังบูรพา》เหรอ นายจะไปสืบเรื่องนั้นทำไมกัน ซีรีส์เรื่องนั้นถึงแม้จะมีอุปสรรคสารพัด แต่ตอนนี้ก็ถ่ายทำเสร็จไปแล้ว นายไม่มีโอกาสแล้วล่ะ” โจวฉีกล่าว

“คิดไปถึงไหนกัน” เวินไป๋ปรายตามองเขา “ฉันมีธุระของฉัน นายไปสืบมาก่อนเถอะ พอได้ข้อมูลแล้วฉันค่อยบอกนาย”

อุบัติเหตุในชาติก่อนนั้นเขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามันไม่ใช่เหตุไม่คาดฝัน ยิ่งบวกกับเรื่องราวสารพัดที่ตามมาภายหลัง เขาก็ยิ่งคิดว่าเบื้องหลังอาจมีลับลมคมในบางอย่างที่ตนเองยังไม่รู้ เดิมทีเขาคิดว่าจะพักเรื่องนี้ไว้ก่อน แต่เมื่อวานพอเสี่ยวมั่วเอ่ยถึงขึ้นมา เขากลับรู้สึกว่าถึงเวลาที่จะเริ่มสืบดูได้แล้ว

คืนนั้นเวินไป๋กลับไปที่คฤหาสน์เขาจิ่งซาน ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่นใด เขาแค่อยากจะบอกเรื่องที่ตนเองได้รับคัดเลือกให้ฉินเฮ่อฟัง ไม่ใช่เพราะใช้เส้นสาย แต่เป็นเพราะความสามารถของเขาเอง

ตอนที่เวินไป๋เล่า ฉินเฮ่อกำลังถือแท็บเล็ตเลื่อนดูอะไรบางอย่างอยู่ “จริงเหรอ” ฉินเฮ่อเงยหน้าขึ้น

“คุณไม่เชื่อผมเหรอ” เวินไป๋เลิกคิ้ว

“ก็ไม่ใช่แบบนั้น” ฉินเฮ่อวางแท็บเล็ตลงบนตัก “สายตาของซุนจี๋กับเจียงกั๋วต้งน่ะสูงแค่ไหนฉันรู้ดี ก็แค่คิดไม่ถึงอยู่นิดหน่อย”

เวินไป๋ค่อยๆ เอียงคอไปมา “คุณก็ยังไม่เชื่อผมอยู่ดีนั่นแหละ”

มือของฉินเฮ่อเอื้อมมาวางบนไหล่ของเขา โอบอ้อมไปทางด้านหลังลำคอแล้วบีบนวดเบาๆ “ฉันผิดเอง ยกโทษให้ฉันได้ไหม”

เวินไป๋หลุดหัวเราะพรืด “ท่านฉินพูดคำขอโทษได้คล่องปากขนาดนี้ เมื่อก่อนคงทำบ่อยสินะครับ”

คำพูดของเวินไป๋ไม่มีแววหึงหวงเลยแม้แต่น้อย ฉินเฮ่อโน้มตัวเข้าไปประกบริมฝีปาก เลียโลมละเลียดชิมอยู่นานสองนาน จนกระทั่งทั่วทั้งโพรงปากอบอวลไปด้วยรสสัมผัสของอีกฝ่ายจึงค่อยยอมปล่อย “เคยพูดกับนายแค่คนเดียว”

เวินไป๋หยิบแท็บเล็ตที่วางอยู่บนตักของเขาขึ้นมา “กำลังดูอะไรอยู่เหรอครับ”

หน้าจอสว่างขึ้น ภาพที่ปรากฏคือภาพถ่ายชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเสื้อเชิ้ตสีขาว กำลังเอนกายพิงเก้าอี้สไตล์วินเทจแบบยุโรปอย่างเกียจคร้าน แววตามีเสน่ห์เย้ายวน พอลองเลื่อนดูรูปถัดๆ ไป ก็ล้วนแต่เป็นคนคนเดียวกัน มีทั้งรูปที่สวมสูท สวมชุดกีฬา และยังมีอีกสองสามรูปที่ถ่ายคู่กับหลิวจื่อหราน

มันคือภาพถ่ายชุดที่เวินไป๋ไปถ่ายให้กับนิตยสาร《เทียนซ่าง》นั่นเอง

“พวกนี้ได้มาจากไหนน่ะครับ” ภาพพวกนี้แม้แต่ตัวเวินไป๋เองก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน

“ทาง《เทียนซ่าง》ส่งมาให้บริษัท ตามธรรมเนียมแล้วพวกเขาต้องถามเราก่อนว่ามีภาพไหนที่ห้ามใช้เด็ดขาดหรือเปล่า”

“ถ้าอย่างนั้น ที่แท้ท่านฉินก็แอบก๊อปปี้รูปถ่ายสำหรับใช้งานของผมมาไว้ในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของคุณเหรอครับ” เวินไป๋ยกมุมปากยิ้มถาม “คุณเอารูปศิลปินในสังกัดมาใช้ส่วนตัวแบบนี้ มันจะดีจริงๆ เหรอครับ”