บทที่ 88 ออดิชัน

เวินไป๋รีบกอดฉินเฮ่อไว้แน่น เกี่ยวคอเขาแล้วดึงเข้ามาหาตัว ฉินเฮ่อใช้มือสองข้างยันโซฟาไว้ กักเวินไป๋ไว้ตรงกลาง หัวเข่ากระทบพื้นดังปึก เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้น

น่าสงสารท่านฉิน ขาคู่ที่ได้รับการดูแลอย่างดีคู่นั้นถึงกับชาหนึบเพราะกระแทกพื้น แต่เขากลับอดทนไว้ไม่หลุดปากสักคำ

เวินไป๋กอดฉินเฮ่อไว้ ไม่ขยับ ไม่พูดอะไร กอดอยู่อย่างนั้นเงียบๆ ฉินเฮ่อปล่อยให้เขากอด ภายใต้แสงไฟติดผนังโทนเย็น ทั้งสองอิงแอบอยู่ที่ซอกคอของกันและกัน เงียบงัน

เวินไป๋รู้สึกมาตลอดว่าในวัยนี้ การพูดเรื่องความรักคงดูเลี่ยนเกินไป สมัยวัยรุ่นอาจทุ่มเทให้กับความรักได้โดยไม่สนอะไร เจ็บแล้วเริ่มใหม่ได้ แต่เมื่ออายุมากขึ้น ก็ยากที่จะมีความรู้สึกชอบหรือเกลียดอย่างรุนแรง บางครั้งวินาทีก่อนยังแสดงความรัก แต่วินาทีต่อมาก็เหมือนสามารถทิ้งมันไปได้หมด ราวกับความรักความชังทั้งหมดเป็นแค่ภาพลวงตา พวกเขาเป็นเพียงคนนอกที่ยืนดูอย่างใจเย็น ทว่าทั้งหมดนี้ก็แค่เพราะยังไม่เจอคนที่ถูกใจต่างหาก วันหนึ่งเมื่อคุณได้เจอ คุณจะรู้ว่าความใจเย็นและความปล่อยวางที่คุณเคยคิดไว้ สามารถพังทลายลงได้ทั้งหมด

เวินไป๋ในตอนนี้ได้พบคนที่เข้ามาอยู่ในสายตาของเขาแล้ว คนคนนี้ดีเกินไป ดีจนนึกไม่ถึง ดีจนต้องคว้าไว้ในมือแน่นๆ ถึงจะอุ่นใจ คำว่า "จริงจัง" ที่โพล่งออกมาอย่างกะทันหันของฉินเฮ่อทำเอาเขาตั้งตัวไม่ติด เดิมทีแค่ใช้ความกล้าจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ถามออกไป ไม่ได้คิดว่าจะได้รับคำตอบ แต่ไม่นึกเลยว่าท่านฉินจะตรงไปตรงมาขนาดนี้

พอนึกย้อนกลับไปถึงคำว่า "จริงจัง" คำนั้น หัวใจของเวินไป๋ก็รู้สึกหวิวๆ ราวกับมีต้นหญ้าแห่งความคันงอกงามอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ ตลอดการใช้เวลาร่วมกันเป็นครั้งคราวในช่วงครึ่งปีมานี้ มันค่อยๆ ถูกรดน้ำและเติบโตอย่างบ้าคลั่งไปตามช่องว่างนั้น จนกระทั่งเขาขาดสติ มันก็เติบโตจนถึงจุดที่ไม่สามารถถอนรากถอนโคนได้แล้ว ป้อมปราการของเขาถูกตีแตกอย่างราบคาบในที่สุด หรือบางที ตั้งแต่แวบแรกที่เห็นคนคนนี้ เขาก็ได้สลักคนคนนั้นไว้ในใจแล้ว ตอนนี้เป็นเพียงการยกระดับของความรู้สึกเท่านั้น

การที่หัวใจถูกใครบางคนเติมเต็มจนล้น ที่แท้ก็เป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง เวินไป๋รู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เอ่ยชื่อคนในอ้อมแขนเบาๆ "ฉินเฮ่อ…"

หลังจากอาบน้ำเสร็จและนอนลงบนเตียง เวินไป๋ก็นอนเหม่ออยู่พักใหญ่ กว่าจะรู้ตัวว่าวันนี้เขาถูกท่านฉินสารภาพรักเข้าจริงๆ เขาตบหน้าตัวเองเบาๆ ยื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นบางบนโต๊ะข้างหัวเตียง จ้องมองตัวเลขชุดนั้นแล้วนับไปทีละตัว ห้าล้าน

ชาติก่อน จนตายเขาก็ยังไม่เคยหาเงินได้ถึงห้าล้าน เวินไป๋ลูบตัวเลขบนหน้ากระดาษพลางถอนหายใจ อันที่จริงเขาไม่รู้ว่าค่าฉีกสัญญาของหลิวจื่อหรานกับซิงอวี่คือเท่าไหร่ แต่เมื่อฉินเฮ่อบอกว่าพอ นั่นก็ต้องพอแน่นอน

เวินไป๋พับเช็คเก็บไว้อย่างระมัดระวัง ปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอน แสงจันทร์เล็ดลอดเข้ามาทางช่องว่างของผ้าม่าน ตกกระทบบนเตียง สว่างไสวเหมือนกับใจของเขา ในตอนกลางวัน การที่เขารับปากจะจัดการค่าฉีกสัญญาของหลิวจื่อหรานไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ เขาคิดวิธีไว้แล้ว แต่ไม่นึกเลยว่าฉินเฮ่อจะคิดรอบคอบยิ่งกว่าเขา ดังนั้นเขาจึงซาบซึ้งใจฉินเฮ่อ ไม่ใช่แค่ซาบซึ้งที่เขายื่นมือเข้ามาช่วยเรื่องเงิน แต่ซาบซึ้งยิ่งกว่าที่เขารู้วิธีจัดการกับเรื่องนี้ เรื่องแบบนี้สามารถให้เจี่ยงหลิงมาจัดการให้จบได้ แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น เวินไป๋รู้ดีว่าฉินเฮ่อให้เกียรติเขา เงินจำนวนนั้นฉินเฮ่อเป็นคนยื่นให้ด้วยตัวเอง โดยไม่มีบุคคลภายนอกอยู่ด้วย จะรับหรือไม่รับขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง นี่เป็นเรื่องของคนสองคน ไม่เกี่ยวข้องกับผู้อื่น

เมื่อไม่กี่เดือนก่อน《ไล่ล่า》เคยขึ้นเทรนด์ค้นหามาครั้งหนึ่ง สาเหตุเพราะนักแสดงนำอย่างเฉิงเทาหลินประกาศถอนตัวจากทีมงานกะทันหัน ทำให้การถ่ายทำซีรีส์เรื่องนี้ต้องถูกระงับชั่วคราว นักแสดงหลายคนต่างพากันถอนตัวเพราะไปรับงานอื่น ในตอนที่ทุกคนคิดว่าซีรีส์เรื่องนี้คงต้องพับโปรเจกต์ไปแล้ว กลับมีข่าวแว่วมาในโลกออนไลน์ว่ากองถ่าย《ไล่ล่า》กำลังเปิดรับสมัครนักแสดง และจะเริ่มเปิดกล้องในเร็วๆ นี้

《ไล่ล่า》เป็นภาพยนตร์แนวตำรวจจับผู้ร้ายที่ทุ่มทุนสร้างมหาศาลโดยเหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ บริษัทบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ภาพยนตร์เรื่องนี้อำนวยการสร้างโดยเหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ กำกับร่วมโดยผู้กำกับชื่อดังจากแผ่นดินใหญ่อย่างซุนจี๋ และผู้กำกับอาวุโสแนวตำรวจจับผู้ร้ายจากฮ่องกงอย่างเจียงกั๋วต้ง ขณะนี้ยังไม่ได้ระบุตัวนักแสดงนำชาย ส่วนนักแสดงนำหญิงเบื้องต้นกำหนดไว้เป็นดาราสาวแถวหน้าของฮ่องกง เจ้าของรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจากเวทีจินเซี่ยง กัวจิ่น แม้ว่าจะยังไม่ได้ตัวนักแสดงนำชาย แต่แค่ผู้สร้าง ทีมผู้กำกับ และนักแสดงนำหญิง ก็เพียงพอที่จะสร้างฐานผู้ชมจำนวนมหาศาลได้แล้ว

ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไป ไม่เพียงแต่ในโลกออนไลน์ วงการบันเทิงเองก็คึกคักขึ้นมา ใครบ้างล่ะจะไม่อยากแสดงในภาพยนตร์ดีๆ ภายใต้การกำกับของผู้กำกับชื่อดัง ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงไม่กี่ปีมานี้หนังแนวตำรวจจับผู้ร้ายกำลังเป็นกระแส เป็นประเภทภาพยนตร์ที่เรียกยอดขายตั๋วได้ดีที่สุด และหนังแนวนี้ของจีนแผ่นดินใหญ่ยังแตกต่างจากของฮ่องกง ตรงที่เน้นการบรรยายแง่มุมของความเป็นมนุษย์ ซึ่งต้องการทักษะการแสดงของนักแสดงที่สูงมาก ดังนั้นการที่ทุกคนต่างพากันแห่มาแย่งชิงบทนี้จึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

หลังจากได้รับข่าว ศิลปินที่มีเส้นสายบางส่วนก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที ดังนั้นเมื่อเวินไป๋มาถึงสถานที่ออดิชั่น เขาก็ต้องตกใจ

สถานที่ออดิชั่นกำหนดไว้ที่ชั้นสามของตึกเหม่ยซิง ให้ความรู้สึกเหมือนงานรับสมัครงานของบริษัทใหญ่ ทั้งชั้นแม้จะไม่ถึงกับคนล้นหลาม แต่ก็ถือว่าคนเยอะไม่น้อย โชคดีที่ทุกคนล้วนจบการแสดงมา อย่างไรก็ถือว่าเป็นคนทำงานศิลปะ จึงมีความถือตัวอยู่บ้าง งานมีน้อยแต่คนมีเยอะ ต่างคนต่างไม่อยากยุ่งกับใคร ทำให้บรรยากาศค่อนข้างเงียบสงบ

โจวฉีเดินเป็นเพื่อนเวินไป๋ฝ่าฝูงชนไป พลางถอนหายใจว่าคนเยอะ พร้อมกับคอยแนะนำอยู่เรื่อยๆ ว่านี่เป็นศิลปินของใครชื่ออะไร นั่นเป็นดาราที่เคยแสดงเรื่องอะไร เวินไป๋รู้สึกชื่นชมเขาขึ้นมาทันที ทั้งที่ทุกคนต่างสวมหมวกและหน้ากากอนามัย มองไม่เห็นหน้าตาด้วยซ้ำ แต่เขากลับจำได้หมด นี่ก็นับเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งสินะ

เวินไป๋ก็สวมหมวกเช่นกัน เขาจัดปีกหมวกให้ต่ำลงแล้วไปยืนในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เมื่อมีคนหันมามองทางเขา เขาก็ยิ้มให้ ไม่ได้ตั้งใจหลบเลี่ยง ต่างจากความสบายๆ ของเขา โจวฉีกลับมองซ้ายมองขวาไม่นิ่งเหมือนลิงไม่มีผิด

"นายหาอะไรน่ะ?" เวินไป๋ทนไม่ไหวจึงถามขึ้น

"ฉันดูว่ามีศิลปินของบริษัทเราบ้างหรือเปล่า" โจวฉีตอบ

ศิลปินของบริษัทตัวเองย่อมหมายถึงศิลปินของเหม่ยซิง ซีรีส์เรื่องนี้เป็นของเหม่ยซิง ศิลปินในสังกัดมาออดิชั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

"นั่นไง ดูสิ ฉู่ฟางโจวก็มาด้วย" โจวฉีดึงตัวเขาให้ดู

เวินไป๋มองตามทิศทางที่โจวฉีชี้ไป ก็เห็นฉู่ฟางโจวนักแสดงหนุ่มที่เคยเล่นคู่กับเขาใน MV เพลงหนึ่งจริงๆ ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาเหมือนเดิม

"พี่เวิน" ฉู่ฟางโจวเห็นเขาก็เดินเข้ามาทักทาย

"ฟางโจว" เวินไป๋ตอบกลับอย่างเป็นกันเองในฐานะคนที่อยู่บริษัทเดียวกัน

ทุกคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายมาที่นี่เพื่ออะไร แม้ทั้งสองจะเคยร่วมงานกันมาก่อน แต่ก็ไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันจริงๆ จึงกลับไปยืนที่จุดเดิมเพื่อรอต่อไป

ผู้คนทยอยเข้าไปในห้องออดิชั่นทีละคน เมื่อออกมา บางคนยิ้ม บางคนหงอยเหงา ทว่าไม่ได้ทำให้คนที่รออยู่ข้างนอกรู้สึกอะไรเลย ทุกคนต่างชาชิน มีเพียงความสำเร็จหรือความล้มเหลวของตัวเองเท่านั้นที่สำคัญที่สุด ส่วนคนอื่นจะอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา

เพราะมาสาย เวินไป๋จึงถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มสุดท้าย พอดีกับที่ฉู่ฟางโจวก็อยู่กลุ่มนั้นด้วย

ซุนจี๋และเจียงกั๋วต้งอายุไม่น้อยแล้ว ถือเป็นระดับปรมาจารย์ในวงการ ในช่วงหลายปีก่อน ภาพยนตร์ที่ทั้งสองถ่ายทำต่างก็ประสบความสำเร็จอย่างมากทั้งในจีนแผ่นดินใหญ่และฮ่องกง นักแสดงนำชายหญิงยอดเยี่ยมหลายคนก็แจ้งเกิดมาจากภาพยนตร์ที่พวกเขาเป็นผู้กำกับ แต่การร่วมงานกันครั้งนี้เป็นครั้งแรก ทั้งคู่จึงรู้สึกแปลกใหม่ดี

"เป็นไงบ้าง? มีถูกตาต้องใจใครไหม?" ซุนจี๋ถามเจียงกั๋วต้ง อายุอานามก็มากแล้ว จะไปสู้คนหนุ่มสาวก็ไม่ได้ ความแปลกใหม่ตอนแรกผ่านไป ก็เหลือเพียงความอ่อนล้า

"ไม่มีเลย" เจียงกั๋วต้งพูดด้วยภาษาจีนกลางที่ไม่ชัดนัก "แล้วคุณล่ะ? รู้สึกยังไงบ้าง?"

"เหมือนปีศาจเต้นระบำ!" นี่คือคำนิยามของซุนจี๋ที่มีต่อกลุ่มศิลปินเหล่านี้

อันที่จริงการแสดงของศิลปินเหล่านี้ไม่ได้แย่อย่างที่ซุนจี๋พูด อาจเป็นเพราะมาตรฐานของเขาเองสูง หรืออาจเพราะเขาใส่ความรู้สึกให้กับซีรีส์เรื่องนี้มากไป เขาจึงรู้สึกเสมอว่าสิ่งที่นักแสดงเหล่านี้ขาดไปคืออะไรบางอย่าง สรุปคือไม่มีใครที่แสดงได้ตรงตามความต้องการของเขาเลย

ขณะกำลังคุยกัน ผู้ช่วยผู้กำกับก็ผลักประตูเข้ามา "ผู้กำกับซุน ผู้กำกับเจียง วันนี้เหลือกลุ่มสุดท้ายแล้วครับ ให้พวกเขาเข้ามาเลยไหม?"

"เข้ามาเถอะ" ซุนจี๋โบกมือ จิบชาหนึ่งอึก

"กลุ่มสุดท้ายเข้ามาได้" ผู้ช่วยผู้กำกับเปิดประตูให้กว้างขึ้น แล้วตะโกนบอกคนข้างนอก

ชายหญิงห้าถึงหกคนรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาดีเดินเรียงแถวเข้ามาจากข้างนอก ในจำนวนนั้นมีเวินไป๋และฉู่ฟางโจวอยู่ด้วย

"ตามลำดับทีละคน ให้ผู้กำกับทั้งสองเป็นผู้กำหนดบทบาท แต่ละคนมีเวลาเตรียมตัวห้านาที แล้วค่อยแสดงสด เข้าใจตรงกันไหม?" ผู้ช่วยผู้กำกับอธิบายกฎ

"เข้าใจแล้วครับ"

"ดี เริ่มจากตรงนี้ก่อนเลย"

ในตอนที่ยังไม่ถึงคิว เวินไป๋ยืนพิงกำแพงดูการแสดงของคนอื่นอยู่อย่างเงียบๆ เช่นเคย กลิ่นอายความนิ่งสงบนี้ดูโดดเด่นออกมาอย่างเห็นได้ชัดท่ามกลางกลุ่มศิลปินหนุ่มสาวที่กำลังประหม่าจนเขย่าขาไม่หยุด ซุนจี๋สะกิดศอกเจียงกั๋วต้ง "เฮ้ยๆ ดูคนนั้นสิ กลิ่นอายใช้ได้เลย ดีกว่าพวกก่อนหน้านี้เยอะ"

เจียงกั๋วต้งทำหน้าเคร่งขรึม "ต้องดูที่ทักษะการแสดง"

"ฉันว่าทักษะการแสดงเขาไม่แย่หรอก ฉันดูคนแม่นนะ" ซุนจี๋พูดอย่างมั่นใจ

เจียงกั๋วต้งเบะปาก ไม่แสดงความเห็น น่าสงสารหญิงสาวที่กำลังแสดงอยู่ตรงหน้า ผู้กำกับมัวแต่คุยกัน จนไม่รู้เลยว่าเธอแสดงอะไรไป

"พอแล้วๆ ออกไปได้ คนต่อไป ฉู่ฟางโจว" ซุนจี๋พูดอย่างหงุดหงิด นี่มันอะไรกัน นี่เรียกว่าแสดงหรือแค่ท่องบทกันแน่?

หญิงสาวเดินออกไปทั้งน้ำตา ฉู่ฟางโจวเดินขึ้นมาข้างหน้า เขาเป็นคนก่อนสุดท้าย ส่วนเวินไป๋เป็นคนสุดท้าย

"ฉู่ฟางโจว คุณจะแสดงฉากไหน?" เจียงกั๋วต้งถาม

เนื้อหาที่จะต้องแสดงได้รับแจกในตอนที่คนก่อนหน้ากำลังแสดงอยู่

ฉู่ฟางโจวตอบว่า "เจียงเฉิงฆ่าถานหมิ่น"

เวินไป๋มองโจทย์การแสดงที่เพิ่งได้มาในมือ ก็พบว่าเนื้อหาการแสดงของเขากับฉู่ฟางโจวเหมือนกันเป๊ะ

《ไล่ล่า》ไม่ใช่ภาพยนตร์แนวตำรวจจับผู้ร้ายธรรมดา แต่เป็นภาพยนตร์แนวระทึกขวัญสืบสวนสอบสวนที่ห่มคลุมด้วยเปลือกนอกของหนังตำรวจจับผู้ร้าย ถานชิงเป็นตำรวจวัยกลางคน ภรรยาของเขาป่วยหนักเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ทิ้งลูกสาวแสนสวยไว้ให้หนึ่งคน ในขณะที่ถานชิงกำลังสืบสวนคดีเด็กสาวหายตัวไป ลูกสาววัย 17 ปีของเขาก็หายตัวไปอย่างปริศนา สามวันต่อมา ศพของลูกสาวถูกพบในถังขยะตรงบันไดหนีไฟ จากการสืบสวน ผู้ต้องสงสัยคือเพื่อนบ้านของถานชิง ชายหนุ่มวัย 25 ปีชื่อเจียงเฉิง

ฉากนี้คือฉากที่ต้องแสดงขั้นตอนที่เจียงเฉิงฆ่าถานหมิ่น สถานที่ที่เจียงเฉิงฆ่าถานหมิ่นคือที่บ้านของเขาเอง หลังจากหลอกถานหมิ่นเข้ามาในบ้านได้แล้ว เขาก็ให้ถานหมิ่นนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ในห้องนั่งเล่น ส่วนเขาอ้างว่าจะเข้าไปเอาขนมในห้องนอน เมื่อออกมา ในมือก็มีเชือกไนลอนเพิ่มมาหนึ่งเส้น เขาอาศัยจังหวะที่ถานหมิ่นไม่ทันระวัง คล้องเชือกไนลอนเข้าที่คอของเธอแล้วรัดให้แน่น แน่นขึ้นอีก ถานหมิ่นดิ้นรน ขาเตะสะเปะสะปะอยู่บนพื้น เก้าอี้ล้มลง เจียงเฉิงลากเธอลงมาจากเก้าอี้ ลากถูไปกับพื้น ในที่สุด เด็กสาวก็สิ้นลม ชีวิตในวัยดอกไม้ผลิร่วงโรยลง

การแสดงเริ่มตั้งแต่ตอนที่เจียงเฉิงออกมาจากห้องนอน ไม่มีบทพูดเลยแม้แต่คำเดียว ต้องอาศัยการแสดงออกทางร่างกายทั้งหมด

"เอาล่ะ เริ่มได้เลย" ซุนจี๋กล่าว