บทที่ 87 เอาจริงเอาจัง

เสี่ยวมั่วจิบเหล้าไปอึกหนึ่งแล้วพูดว่า "ก็ซีรีส์ย้อนยุคฟอร์มยักษ์ที่ประโคมข่าวกันโครมๆ ก่อนหน้านี้น่ะสิ ชื่ออะไรนะ 《องค์รัชทายาท》 เออ ใช่ 《องค์รัชทายาท》 ทั้งเพลงเปิดเพลงปิดสองเพลงรวดเลย"

พอได้ยินชื่อ 《องค์รัชทายาท》 เวินไป๋ก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที ถ้าไม่ใช่เพราะซีรีส์เรื่องนี้ ถงเยี่ยนก็คงไม่ตาย แต่ถ้าไม่มีซีรีส์เรื่องนี้ เขาก็คงไม่ได้มาตกอยู่ในสถานการณ์ปัจจุบัน และไม่มีทางได้พบกับฉินเฮ่อ

ด้านข้าง เสี่ยวมั่วยังคงบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด "ซีรีส์โปรดักชันใหญ่ขนาดนั้น จะหานักร้องมาร้องเพลงก็หาที่เป็นมืออาชีพหน่อยไม่ได้หรือไง เงินก็ไม่ใช่ว่าจะขาด ไม่รู้ไปขุดเอานักร้องตกเกรดพวกปลายแถวมาจากไหน… ไอนักร้องนั่นยิ่งไม่เอาถ่าน ไม่มีฝีมือแท้ๆ แต่ดันสะเออะรับงานยาก พอฉันด่าไปสองคำยังมีหน้ามาถลึงตาใส่ จะถลึงตาหาอะไรวะ มีปัญญาก็ร้องให้ดีสิ ไม่รู้เรื่องดนตรีคลาสสิกแท้ๆ แต่ดันอวดอ้างว่าจบเอกดนตรีคลาสสิกมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง บ้าเอ๊ย ดนตรีคลาสสิกห่าเหวอะไรกัน…"

เสี่ยวมั่วพ่นน้ำลายด่าจนแทบกระเด็น หลิวจื่อหรานสะกิดแขนเวินไป๋เบาๆ "พี่เวิน พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

เวินไป๋ได้สติ "หือ เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร"

"สีหน้าพี่ดูไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า"

"ไม่มีอะไร แค่เหนื่อยนิดหน่อย" เขาหันไปหาเสี่ยวมั่ว "พี่เสี่ยวมั่ว เพลงนี้เปลี่ยนคนร้องไม่ได้เหรอ"

เสี่ยวมั่วส่ายหน้า พลางถอนหายใจยาว "ฉันก็อยากเปลี่ยน แต่นั่นมันเด็กที่ฝั่งผู้จัดเขาส่งมา พวกเขาจ่ายเงิน ส่วนฉันก็มีหน้าที่แค่อัดเสียง"

"พี่เป็นมืออาชีพ จะเสนอให้เปลี่ยนคนไม่ได้เชียวเหรอ" เวินไป๋แสร้งถามอย่างไม่เจาะจง

"เปลี่ยนเป็นใครล่ะ" เสี่ยวมั่วเงยหน้าขึ้นมองเขาฉับพลัน "นายอยากร้องเหรอ ถ้านายอยากร้อง ฉันไปคุยให้ได้นะ นายเป็นคนที่ฉันร่วมงานด้วยแล้วสบายใจที่สุด อัดเสียงกับนายแล้วอารมณ์มันคนละเรื่องเลย"

"พี่เสี่ยวมั่ว" เวินไป๋ยกแก้วเหล้าชนกับเขา "ผมไม่อ้อมค้อมกับพี่แล้วกัน นี่หลิวจื่อหราน พี่จำได้ไหม รองชนะเลิศอันดับสองจากรายการยอดนักร้อง"

เสี่ยวมั่วเหลือบมองหลิวจื่อหรานทีหนึ่งแล้วพยักหน้า "จำได้ ทำไมเหรอ"

"ผมคิดว่าพี่เองก็คงกำลังมองหาคนที่รักการร้องเพลงจากใจจริงอยู่เหมือนกัน มันหายากใช่ไหมล่ะ"

ความสัมพันธ์ระหว่างเวินไป๋กับเสี่ยวมั่วสนิทสนมกันมากกว่าที่คนภายนอกเห็น มีอะไรพวกเขาก็มักจะพูดกันตรงๆ ไม่ต้องมาเล่นแง่ใส่กัน

"ก็ใช่น่ะสิ ยุคนี้สมัยนี้จะมีสักกี่คนที่ตั้งใจทำเพลงจริงๆ แม้แต่ตัวนายเอง ร้องเพลงได้ดีขนาดนั้น นายคิดจะเอาดีในวงการเพลงจริงๆ หรือไงล่ะ" เสี่ยวมั่วเหลือบตาบนใส่เวินไป๋

"ไม่ครับ" เวินไป๋ปฏิเสธทันควัน "เป้าหมายของผมตั้งแต่แรกไม่ใช่การเป็นนักร้อง สิ่งที่ผมรักคือการแสดง การร้องเพลงเป็นแค่สะพานเชื่อมทางหนึ่งเท่านั้น"

เสี่ยวมั่วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อด้วยความหงุดหงิด ควักออกมาตัวหนึ่งคาบไว้ที่ปาก เวินไป๋หยิบไฟแช็กของทางร้านที่วางอยู่บนโต๊ะมาจุดให้เขา

"พี่บอกว่าหาคนที่รักดนตรีจริงๆ ไม่ค่อยเจอ ผมช่วยพี่หาคนหนึ่งแล้ว พี่จะเอาไหมล่ะ" เวินไป๋ว่า

"ใครล่ะ" เสี่ยวมั่วถามด้วยความสงสัย จากนั้นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงเบนสายตาไปที่หลิวจื่อหราน "นายหมายถึงหลิวจื่อหรานเหรอ"

เวินไป๋พยักหน้า "พี่เคยฟังจื่อหรานร้องเพลงแล้วนี่ ไม่ได้ด้อยไปกว่าผมเลย"

เสี่ยวมั่วไม่ส่งเสียง เวินไป๋จึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบตัวหนึ่งเช่นกัน เว้นจังหวะไปนิดแล้วค่อยเอ่ยอย่างเนิบนาบ "ยุคนี้สมัยนี้ทำอัลบั้มมีแต่ขาดทุน เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้ การที่ซิงอวี่ไม่ยอมทำอัลบั้มให้เขา ผมก็พอจะเข้าใจได้อยู่หรอก ในเมื่อนักร้องเบอร์ใหญ่ๆ หลายคนผ่านไปหลายปียังออกไม่ได้สักอัลบั้มเลย แต่ที่ผมรับไม่ได้ก็คือ นักร้องที่มีพรสวรรค์แท้ๆ กลับต้องตกอับไปถ่ายโฆษณาเล็กๆ ตามนิตยสารไปวันๆ แม้แต่งานจ้างร้องเพลงสักงานก็ยังไม่มี โค้ชเสี่ยวมั่ว พี่ทนดูได้เหรอครับ"

เป็นไปตามที่เวินไป๋คาด เสี่ยวมั่วขมวดคิ้วมุ่น เขาหันไปถามหลิวจื่อหรานตรงๆ "นายเซ็นสัญญากับซิงอวี่เหรอ"

หลิวจื่อหรานพยักหน้า ดูท่าทางในใจก็คงเจ็บปวดไม่น้อย

"ให้ตายสิ หลูกว่างหลินไอ้ระยำเอ๊ย!" หลูกว่างหลินเป็นผู้อำนวยการบริหารของซิงอวี่ เสี่ยวมั่วคุ้นเคยดี ซิงอวี่ช่วงหลายปีมานี้เป็นอย่างไรเขาก็รู้ไส้รู้พุง แค่รายการยอดนักร้องรายการเดียวฉุดซิงอวี่ไม่ขึ้นหรอก

เสี่ยวมั่วมีความประทับใจที่ดีต่อหลิวจื่อหรานอยู่แล้ว เพราะตัวเขาเองก็ทำงานด้านดนตรี จึงค่อนข้างชื่นชมนักร้องที่มีพรสวรรค์และเสียงดีอย่างหลิวจื่อหราน พอนึกถึงว่านักร้องดีๆ คนหนึ่งต้องมาจมปลักถูกฝังกลบแบบนี้ โทสะในใจก็ไม่มีที่ระบาย

ห้อง VIP ตกอยู่ในความเงียบงันไปพักใหญ่ เสี่ยวมั่วจึงเอ่ยขึ้นว่า "เวินไป๋ ฉันเข้าใจเจตนาของนายนะ แต่เรื่องหลายๆ เรื่องมันไม่ได้ง่ายอย่างที่นายคิด ต่อให้หลิวจื่อหรานย้ายมาอยู่กับฉัน ฉันก็รับปากไม่ได้ว่าจะออกอัลบั้มให้นายทันที"

ประโยคนี้เขาพูดกับเวินไป๋ และพูดกับหลิวจื่อหรานเช่นกัน

เขาพูดต่อ "การทำเพลงมันไม่มีทางสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน ไม่มีพรสวรรค์ก็ไม่ได้ ไม่มีความอดทนก็ไม่ได้ ไม่มีลูกฮึดก็ไม่ได้เหมือนกัน อัลบั้มดีๆ สักอัลบั้ม อาจจะต้องใช้เวลาขัดเกลาหลายเดือน หรืออาจจะหลายปี เสียเวลาไปตั้งมากมาย พออัลบั้มคลอดออกมา รายได้ที่ได้กลับมาอาจจะไม่เท่ากับนายไปถ่ายละครสักตอนเดียวด้วยซ้ำ นายยังจะทนไหวเหรอ"

"หลายคนเริ่มแรกก็ป่าวประกาศปาวๆ ว่าจะทำเพลง สุดท้ายทนความลำบากไม่ไหวก็หนีไปเล่นละคร พอได้ลิ้มรสความสบายเข้าหน่อยก็ไม่คิดจะกลับมาอีกเลย จากนั้นก็มองดนตรีเป็นแค่อาชีพเสริม คนแบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว"

พูดจบ เสี่ยวมั่วก็ยกเหล้าดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เวินไป๋วางมือบนไหล่เขาแล้วบีบเบาๆ เขาคิดมาตลอดว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนไม่คิดอะไรมาก ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรกระทบกระเทือนจิตใจได้ จนกระทั่งวันนี้ ในห้อง VIP ที่ปิดมิดชิดแห่งนี้ อีกฝ่ายยอมเปิดหน้ากากอันสมบูรณ์แบบออก เผยให้เห็นส่วนที่อ่อนไหวอยู่ภายใน เวินไป๋ถึงเพิ่งได้ตระหนักว่า ไม่มีใครที่จะเข้มแข็งจนไร้ช่องโหว่หรอก

"โค้ชเสี่ยวมั่วครับ" หลิวจื่อหรานที่นิ่งเงียบมาตลอดจู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น "ผมคงรับปากอะไรกับโค้ชไม่ได้ ผมแค่อยากบอกว่า ผมรักดนตรีจากใจจริง ดนตรีคือชีวิตของผม ถ้าไม่มีดนตรี ชีวิตนี้ของผมก็คงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว ผมหวังว่าโค้ชจะให้โอกาสผมสักครั้งครับ"

เวินไป๋ไม่เคยเห็นหลิวจื่อหรานในมุมนี้มาก่อน ความมั่นใจ ความแน่วแน่ ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างน่าอัศจรรย์

"พี่เสี่ยวมั่ว ผมรู้ว่าคงทำให้พี่ลำบากใจ และผมก็รู้ว่าคำพูดของผมกับพี่น่าจะมีน้ำหนักอยู่บ้าง ผมคงต้องขอหน้าด้านสักครั้งแล้วล่ะ เอาอย่างนี้แล้วกัน ส่วนแบ่งรายได้จากเพลง 《รักอันเหนื่อยล้า》 ผมไม่เอา ถือซะว่าเป็นทุนให้พี่เอาไปช่วยจื่อหรานทำอัลบั้ม"

"พี่เวิน" หลิวจื่อหรานรีบดึงแขนเขาไว้ทันที "พี่ไม่จำเป็นต้อง…"

"ฟังฉันพูดให้จบก่อน" เวินไป๋ตบไหล่หลิวจื่อหรานเพื่อปลอบให้ใจเย็นลง แล้วหันไปพูดกับเสี่ยวมั่วต่อ "ส่วนเรื่องค่าฉีกสัญญาของจื่อหราน ผมจะรับผิดชอบเอง ผมแค่หวังว่าพี่จะช่วยดึงเขาในเรื่องเส้นทางดนตรีสักครั้ง"

เสี่ยวมั่วถอนหายใจ ยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับแก้วบนโต๊ะของเวินไป๋แล้วกระดกหมดแก้ว จากนั้นสายตาดำขลับหนักแน่นก็พุ่งตรงไปยังหลิวจื่อหราน "พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ"

แทบจะไม่ต้องลังเลแม้แต่น้อย หลิวจื่อหรานพยักหน้า "ได้ครับ"

หลังมื้ออาหาร เวินไป๋กับหลิวจื่อหรานช่วยกันประคองเสี่ยวมั่วที่เมาไม่ได้สติส่งกลับบ้าน จากนั้นก็นั่งแท็กซี่ไปส่งหลิวจื่อหรานที่หอพักของบริษัทต่อ

"พี่เวิน" หน้าตึกหอพัก หลิวจื่อหรานเอ่ยขึ้น "ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี คำขอบคุณมันฟังดูเหมือนประดิดประดอยเกินไป ผมคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพี่จะช่วยผมถึงขนาดนี้ เรื่องค่าฉีกสัญญา…"

"เรื่องค่าฉีกสัญญาปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ" เวินไป๋ชกไหล่เขาเบาๆ ไปทีหนึ่ง "คิดซะว่านายติดหนี้ฉัน วันหลังหาเงินได้ค่อยเอามาคืนฉัน โอเคไหม หือ"

หลิวจื่อหรานยิ้มออกมา "ได้ครับ"

เมื่อมองส่งหลิวจื่อหรานเดินขึ้นตึกไปแล้ว เวินไป๋เดิมทีตั้งใจจะกลับห้องพักในตัวเมือง ทว่าคิดไปคิดมา สุดท้ายก็นั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังจิ่งซาน

เวินไป๋ปฏิเสธเจี่ยงหลิงที่จะขับรถลงเขามารับ เขาอยากจะเดินรับลมสร่างเมา จึงเลือกเดินขึ้นเขาด้วยตัวเอง พอเข้าใกล้คฤหาสน์ ภายใต้ท้องฟ้าที่ยังมืดไม่สนิท แสงไฟสีส้มตรงเฉลียงทางเข้ากลับทำให้ในใจเขาบังเกิดความรู้สึกสงบสุขที่เรียกว่าบ้านขึ้นมา ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งเคยมาค้างที่นี่ได้ไม่กี่คืนแท้ๆ ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ

คนที่คอยเฝ้าประตูให้เขาอยู่ชั้นล่างคือสาวใช้ของคฤหาสน์ คนที่คอยทำความสะอาดคอกหมา เวินไป๋เอ่ยกับเธอว่า "ลำบากหน่อยนะ" สาวใช้ส่งยิ้มอย่างจริงใจกลับมา "ไม่ลำบากเลยค่ะ ท่านฉินบอกว่าถ้าคุณมาถึงแล้วให้ไปหาที่ห้องนอนได้เลยค่ะ"

"ครับ" เวินไป๋เปลี่ยนรองเท้าแล้วตรงดิ่งไปยังห้องนอนใหญ่ทันที

พอยืนอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ เวินไป๋พลันรู้สึกเหมือนวันเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ห้องนี้เขาเคยเข้ามาแค่ครั้งเดียว ตอนที่มาเปลี่ยนเสื้อผ้าในคราวนั้น ตอนนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่ได้เป็นอย่างในตอนนี้

"มาแล้วก็เข้ามาสิ" ขณะที่กำลังจะยกมือเคาะประตู เสียงพูดจากด้านในก็ดังขึ้น เป็นฉินเฮ่อนั่นเอง

เวินไป๋หลุดขำ ยังคงระแวดระวังตัวเหมือนเดิมไม่มีผิด เขาส่ายหน้าเบาๆ หมุนลูกบิดประตูแล้วดันเข้าไป

ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางฟากฟ้า ท่านฉินสวมเสื้อคลุมอาบน้ำยืนอยู่ตรงหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น ผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มปักลายทิ้งตัวนิ่งสนิทอยู่ข้างกายเขา ดูสงบและงดงามราวกับช่วงเวลาหยุดหมุน

เวินไป๋พิงกรอบประตูยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูแล้วเดินเข้าไป สวมกอดอีกฝ่ายจากทางด้านหลัง รัดแน่นไว้ในอ้อมอก กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ของสบู่เหลวอาบน้ำโชยเข้าจมูก เวินไป๋สูดหายใจเข้าลึกฟอดหนึ่ง "หอมจัง" หัวที่มึนตึงอยู่แล้วยิ่งรู้สึกมึนงงขึ้นไปอีก

"ดื่มมาเหรอ" ฉินเฮ่อปล่อยให้อีกฝ่ายกอด พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"อืม ดื่มไปนิดหน่อยครับ" เวินไป๋เอาหน้าถูไถกับไหล่ของเขาเหมือนแมวขี้เซา

ฉินเฮ่อตบมือที่กอดเอวตนไว้เบาๆ "ตามฉันไปที่ห้องทำงาน" เขาแกะมือเวินไป๋ออก แล้วจูงมือพาเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องทำงานอย่างเป็นธรรมชาติ เวินไป๋ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร รู้เพียงแค่ว่าสัมผัสนี้ทำให้ในใจรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจเป็นอย่างยิ่ง จึงยอมให้อีกฝ่ายจูงไปแต่โดยดี ประหนึ่งสุนัขป่าเชื่องๆ ตัวหนึ่ง

ฉินเฮ่อเองก็รู้สึกว่าการจูงเขาแบบนี้เหมือนจูงต้าเฮยอยู่ไม่ผิด รอยยิ้มจึงผุดพรายออกมาจากมุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ หลังจูงคนมาถึงห้องทำงานและให้นั่งลงบนโซฟาแล้ว เขาก็เดินอ้อมไปด้านหลังโต๊ะทำงาน หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก จากนั้นจึงเดินกลับมาย่อตัวลงนั่งตรงหน้าโซฟา

เวินไป๋นั่งอยู่บนโซฟา มองดูอีกฝ่ายย่อตัวลงตรงหน้าตนเอง ตาค้างเล็กน้อย เป็นการส่งคำถามไปเงียบๆ

ฉินเฮ่อยื่นของในมือไปตรงหน้าเขา "ค่าฉีกสัญญาของเพื่อนนาย เท่านี้พอแล้ว เข้านอนแต่หัวค่ำล่ะ พรุ่งนี้《ไล่ล่า》มีแคสติ้ง นายลองไปดูหน่อย"

เวินไป๋มองกระดาษแผ่นบางในมือของฉินเฮ่อ ตัวเลขที่แน่นอนเขาดูไม่ออกเลยจริงๆ เพราะมึนหัวเหลือเกิน จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองฉินเฮ่อ ภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่กลับรู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนเป็นพิเศษ ดวงตาคู่นั้นดำขลับลึกล้ำราวกับจะดูดกลืนเขาเข้าไป

"ฉินเฮ่อ" เวินไป๋เอ่ยเรียกชื่อเขาออกมา

"หืม?" นี่เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายเรียกชื่อจริงของตน ท่านฉินรู้สึกได้ถึงความซาบซ่านแล่นจากหนังศีรษะลงไปยังลำคอและหัวไหล่ ก่อนจะลามไปทั่วร่างจนรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

"ฉินเฮ่อ" เวินไป๋เรียกซ้ำอีกครั้ง ดวงตามองลึกเข้าไปในแววตาของฉินเฮ่อ ทั้งจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความลุ่มหลง

ฉินเฮ่อไม่พูดอะไร รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

"คุณคิดจริงจังกับผมใช่ไหมครับ" เวินไป๋ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตนจะถามคำถามแบบนี้ออกมาได้ เขินอายจนแทบเงยหน้าไม่ขึ้น แต่กระนั้นก็ไม่ยอมรามือ "ระหว่างเรา คุณจริงจังไหม"

เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนเด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่กระวนกระวายอยากได้คำยืนยันจากหญิงสาวที่แอบชอบ ใจเต้นระทึกจนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ เขาไม่กล้ามองหน้าฉินเฮ่อ จึงไม่รู้เลยสักนิดว่ารอยยิ้มตรงมุมปากของท่านฉินนั้นมีเสน่ห์และชวนให้ลุ่มหลงเพียงใด

"จริงจัง" ฉินเฮ่อตอบ ยอมรับออกมาตรงๆ โดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น

เวินไป๋ชะงักงันไป คล้ายกับไม่อยากจะเชื่อ เขาสบตากับฉินเฮ่อนิ่งงันอยู่พักใหญ่

ฉินเฮ่อขยี้ศีรษะของเขาเบาๆ วางเช็คลงในมือของอีกฝ่าย "ไปอาบน้ำนอนเถอะ" ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น กลับถูกเวินไป๋คว้าตัวเข้าไปกอดเอาไว้แน่น