บทที่ 86 บทสัมภาษณ์พิเศษ

《เทียนซ่าง》 เช่าพื้นที่ทั้งชั้นบนยอดตึกสูงที่สุดใจกลางย่านธุรกิจเพื่อใช้เป็นสำนักงานใหญ่ ภายในห้องทำงานของบรรณาธิการบริหารเวลานี้ ฉางเจียฉีกำลังนั่งจิบกาแฟตากแอร์ฉ่ำใจอย่างสบายอารมณ์

เขาเปิดคอมพิวเตอร์และคลิกดูรูปถ่ายชุดล่าสุดที่โทนี่ส่งมา อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นชื่นชมไม่ขาดปาก

ในฐานะคนที่โลดแล่นอยู่แถวหน้าของวงการแฟชั่น ฉางเจียฉีมีสายตาเฉียบแหลมในการค้นพบความงดงาม ทุกครั้งที่มีชื่อคลื่นลูกใหม่ปรากฏขึ้นมา ไม่ว่าชายหรือหญิง ล้วนไม่อาจรอดพ้นสายตาอันพินิจพิเคราะห์ของเขาไปได้ และเวินไป๋ก็โดดเด่นสะดุดตาขึ้นมาภายใต้การพิจารณานั้น

แรกเริ่ม สิ่งที่เขาถูกใจคือรูปร่างสูงใหญ่และเสน่ห์ความสุขุมแฝงความเซ็กซี่ของเวินไป๋ ซึ่งเข้ากันได้ดีกับธีม "สปอร์ตรับหน้าร้อน" ของฉบับนี้ ทว่ารูปถ่ายชุดนี้ที่โทนี่ถือวิสาสะถ่ายมากลับทำให้เขาเปลี่ยนใจโดยสิ้นเชิง

ชายหนุ่มบนหน้าจอ สวมสูทดำทับเชิ้ตขาว ปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกล่ำสัน เนกไทคล้องหลวมๆ อยู่รอบคอ หน้าม้าปรกลงมาบดบังดวงตา สายตาทอดต่ำ มุมปากยกยิ้มบาง ทั้งดูตัดกิเลสเคร่งขรึมและเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน ช่างขัดแย้งแต่ก็ชวนให้ลุ่มหลง หากไม่ใช่เพราะฉางเจียฉีเป็นชายแท้ส่วนน้อยในแวดวงนี้ละก็ เขาคงอยากจะคุกเข่าลงแทบขากางเกงสแล็กของชายคนนี้ไปแล้ว

นิ้วคลิกเมาส์เบาๆ ภาพเปลี่ยนเป็นรูปถัดไป กาแฟที่ค้างอยู่ในปากของฉางเจียฉีชะงักนิ่งไปครู่ใหญ่ กว่าจะกลืนลงคอไปได้เสียงดังอึก

ในภาพนั้น ชายหนุ่มสองคนสวมชุดกีฬาแบบเดียวกันแต่คนละสี คนหนึ่งสูงใหญ่หล่อเหลาเปี่ยมความเป็นชาย อีกคนหน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา ว่านอนสอนง่ายน่าเอ็นดู สองหนุ่มต่างสไตล์ ทว่าพอยืนเคียงข้างกันกลับดูกลมกลืนกันอย่างน่าประหลาด เวินไป๋ใช้ออร่าอันทรงพลังของตนนำพาชายหนุ่มหน้าตาหมดจดให้โพสท่าทางและสีหน้าต่างๆ ทั้งคู่เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวหยอกล้อ เดี๋ยวอ่อนโยน เดี๋ยวหวานซึ้ง เสน่ห์อันโดดเด่นได้เติมเต็มจิตวิญญาณให้กับภาพถ่ายชุดนี้ที่มีธีมเป็นกีฬา แม้จะดูเหมือนหลุดออกจากกรอบของกีฬาไปบ้าง แต่กลับสะท้อนแก่นแท้ของธีมในฉบับนี้ออกมาในอีกแง่มุมหนึ่ง นั่นคือการเพลิดเพลินกับฤดูร้อนไปพร้อมกับคนที่รัก ถึงแม้คนที่รักกันจะเป็นผู้ชายสองคน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสักหน่อย! ประเด็นสำคัญคือภาพชุดนี้มันดูดีจนแทบคลั่งต่างหากเล่า!

ฉางเจียฉีดูภาพวนซ้ำตั้งแต่ต้นจนจบอยู่หลายรอบ ตัดใจปิดไม่ลงเลยจริงๆ เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะเบี่ยงเบนไปแล้ว นิ้วเคาะโต๊ะไปมาโดยไม่รู้ตัวจนเริ่มสับสนในตัวเอง "ปัง!" เขาตบโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ข้างมือขึ้นมากดเบอร์โทรออก

"ฮัลโหล โทนี่ ฉันจะบอกเจ้านายให้ขึ้นเงินเดือนให้นาย ปีนี้แถมทริปเที่ยวบาหลีสิบวันให้อีกรอบ ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก ตั้งใจทำงานล่ะ ฉันเอาใจช่วยนายอยู่นะ!" พูดจบก็วางสายทันที โดยไม่สนเลยว่าโทนี่ที่ปลายสายจะมีสีหน้าอย่างไร

หลังจากวางสาย ฉางเจียฉีก็เริ่มขบคิดว่าฉบับนี้ของ 《เทียนซ่าง》 ควรใช้คำไหนมาเป็นสโลแกนประจำธีมถึงจะตรงจุดที่สุด ขณะที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น "ใครน่ะ!" ฉางเจียฉีตะโกนลั่น

"บะ…บรรณาธิการคะ คุณเวินไป๋มาถึงแล้วค่ะ" ผู้ช่วยสาวผู้น่าสงสารถูกทำให้ตกใจจนพูดจาติดขัด

ใครนะ? "เวินไป๋เหรอ?" อ้อ เขานึกออกแล้ว เป็นเขาเองที่ให้โทนี่นัดเวินไป๋เข้ามาคุยเรื่องบทสัมภาษณ์พิเศษ

"รีบเข้ามาเลย!" ฉางเจียฉีรีบพูด

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามหลังผู้ช่วยเข้ามา ท่าทางสุขุมมั่นคง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบาง เมื่อเห็นฉางเจียฉีก็ค้อมศีรษะทักทายก่อน "สวัสดีครับ ผมเวินไป๋" น้ำเสียงใสกังวานน่าฟัง

ด้วยความเคยชินทางอาชีพ ฉางเจียฉีชอบมองคนแบบทะลุปรุโปร่งทั้งหมด ตั้งแต่ความรู้สึกไปจนถึงความเป็นจริง จากใบหน้าไปจนถึงการแต่งกาย จากเปลือกนอกไปจนถึงเนื้อใน มองเจาะลึกเข้าไปทีละจุด

แววตาของเวินไป๋ดูสงบเยือกเย็น รอยยิ้มเปิดเผยและนุ่มนวล บุคลิกสุขุมสง่างาม ไม่ถ่อมตนจนเกินไปและไม่เย่อหยิ่ง สุภาพอ่อนน้อม ใบหน้าได้รูปพอเหมาะ เครื่องหน้าเด่นชัด ลำคอยาวระหง ผิวขาวเนียนละเอียด เส้นผมดำขลับยาวกำลังดีไม่ยุ่งเหยิง เหมาะกับการขึ้นกล้องอย่างยิ่ง การแต่งกายของเขาดูเรียบง่าย สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวธรรมดาคู่กับกางเกงยีนส์ขาดเข่า รองเท้าผ้าใบสีขาว รูปร่างสมส่วน ตัวสูงขายาว มีทั้งด้านที่สุขุมสง่างาม และยังดูสดใสเปล่งประกาย ปรับเปลี่ยนได้หลากหลายสไตล์อย่างยิ่ง

ในหัวของฉางเจียฉีพลันสว่างวาบ เขารู้แล้วว่าจะเขียนธีมของฉบับนี้อย่างไร

"สวัสดีเวินไป๋" ฉางเจียฉีผายมือส่งสัญญาณให้เวินไป๋นั่งลง จากนั้นก็หันไปสั่งผู้ช่วย "ไปชงกาแฟมาสองแก้ว"

เวินไป๋ค่อนข้างแปลกใจกับท่าทีของฉางเจียฉีอยู่บ้าง ระหว่างทางที่มาเขาก็ได้ยินโจวฉีเล่าให้ฟังว่าฉางเจียฉีเป็นคนอารมณ์ไม่ค่อยดี ศิลปินหลายคนเคยต้องรองรับอารมณ์เขามาแล้ว แต่ 《เทียนซ่าง》 เป็นผลงานที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ เขามีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนั้น ในวงการนี้เขาเป็นคนประเภทคิดอะไรก็พูดตรงๆ ศิลปินจำนวนมากจึงกลัวเขา

"โทนี่คงบอกนายแล้วสินะว่า 《เทียนซ่าง》 ฉบับนี้เราอยากลงบทสัมภาษณ์พิเศษของนาย นายคิดว่ายังไง" ฉางเจียฉีใช้น้ำเสียงเชิงปรึกษา

"รู้สึกเป็นเกียรติมากครับ" เวินไป๋ตอบไปเช่นนั้น แต่ท่าทีไม่ได้ดูต่ำต้อยแต่อย่างใด "กลัวแต่ว่าผมจะยังมีคุณสมบัติไม่พอน่ะสิครับ"

ฉางเจียฉีโบกมือ "ไม่มีคำว่าพอหรือไม่พอหรอก 《เทียนซ่าง》 ของเราทำแต่สิ่งที่ถูกต้อง ใครที่ตรงกับธีมของเรา เราก็ทำคนนั้น"

สำหรับคำพูดนี้เวินไป๋ไม่ได้ออกความเห็นใดๆ ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว การสัมภาษณ์พิเศษจึงเริ่มต้นขึ้น

สถานที่สัมภาษณ์กำหนดไว้ที่สำนักงานใหญ่ของ 《เทียนซ่าง》 โดยมีพิธีกรของ 《เทียนซ่าง》 เองเป็นผู้ดำเนินรายการ พิธีกรเป็นหญิงวัยทำงานอายุสามสิบกว่าปี ทันทีที่เห็นเวินไป๋หน้าเธอก็แดงขึ้นมา ทำเอาเวินไป๋พลอยทำตัวไม่ถูกไปด้วย

"สวัสดีค่ะคุณเวินไป๋ ฉันแซ่หลิว คุณจะเรียกฉันว่าพี่หลิวก็ได้นะคะ" พิธีกรสาวยื่นเครื่องบันทึกเสียงให้เวินไป๋ถือไว้

เวินไป๋รับเครื่องบันทึกเสียงมาแล้วเอ่ยว่า "สวัสดีครับพี่หลิว ลำบากแย่เลยนะครับ"

พิธีกรสาวรีบโบกมือ "ไม่ลำบากเลยค่ะ ไม่ลำบากเลย อากาศร้อนขนาดนี้ยังต้องให้คุณเดินทางมาด้วยตัวเอง คุณนั่นแหละที่ลำบาก"

เวินไป๋ยิ้มรับโดยไม่ได้ตอบอะไร

การสัมภาษณ์เริ่มต้นขึ้น ดูเหมือนว่าพิธีกรสาวจะทำการบ้านมาก่อน คำถามที่ถามค่อนข้างเป็นมืออาชีพ ส่วนใหญ่จะวนเวียนอยู่กับความเข้าใจของเวินไป๋ที่มีต่อเสียงเพลง ในนั้นมีอยู่คำถามหนึ่งที่เวินไป๋รู้สึกว่าน่าสนใจมาก พิธีกรสาวถามเขาว่า "ทำไมคุณถึงยินดีที่จะเริ่มต้นเส้นทางดนตรีด้วยเพลงที่มีเนื้อหาอยู่นอกกระแสหลักล่ะคะ"

เวินไป๋ยิ้มออกมา คำถามแบบนี้ความจริงสามารถตอบแบบปัดผ่านไปได้ เช่น เขาอาจจะตอบว่า "ผมชอบดนตรี ดนตรีไม่มีการแบ่งแยกประเภท" หรือ "เพราะนี่เป็นเพลงของอาจารย์ม่ายต้าจิน การได้ร้องเพลงของอาจารย์ถือเป็นเกียรติของผมครับ" แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น เขาคิดครู่หนึ่งแล้วตอบอย่างจริงจังว่า "เนื้อหานอกกระแสที่คุณพูดถึง เป็นสิ่งที่คนในสังคมของเราจำนวนมากไม่กล้าเผชิญหน้า หรือแม้กระทั่งคนส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจมันดีพอ นั่นคือความรักของคนเพศเดียวกัน ความรักของคนเพศเดียวกันไม่ใช่เรื่องน่าละอาย ความรักควรเป็นการประสานกันของจิตวิญญาณสองดวง จิตวิญญาณไม่มีเพศ รักก็คือรัก ไม่เกี่ยวกับสิ่งอื่นใด ที่ผมร้องเพลงนี้ นอกจากความชอบในดนตรีแล้ว อีกเหตุผลหนึ่งก็คืออยากบอกให้ทุกคนรู้ว่า อย่าได้เลือกปฏิบัติต่อกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน พวกเขาไม่ใช่ตัวประหลาด พวกเขาก็เหมือนพวกเราทุกคน เป็นคนปกติทั่วไปครับ"

คำพูดชุดนี้ของเขาทำเอาพิธีกรสาวแทบจะน้ำตาซึม เธอกะพริบตาแล้วยิ้มออกมา "นี่เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่ฉันได้สัมภาษณ์ศิลปินที่กล้าออกมาส่งเสียงแทนกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน คุณเวินไป๋ คุณกล้าหาญมากจริงๆ ค่ะ"

เวินไป๋ยิ้ม "การเป็นศิลปินก็ต้องกล้าพูดครับ เรื่องที่ประชาชนทั่วไปไม่กล้าพูด เราก็ต้องเป็นฝ่ายออกหน้าแทน แน่นอนว่าต้องไม่พูดจาเหลวไหลไร้สาระด้วยใช่ไหมล่ะครับ ผมยังไม่อยากโดนเรียกตัวไปปรับทัศนคติหรอกนะ"

พิธีกรสาวและทีมงานรอบๆ ต่างพากันเอามือปิดปากหัวเราะ อารมณ์ขันที่พอเหมาะพอดีทำให้การสัมภาษณ์มีชีวิตชีวาขึ้นมา หลังจากนั้น พิธีกรสาวก็ถามถึงแผนการทำงานในอนาคตของเขาอีกเล็กน้อย เวินไป๋ตอบไปแบบทีเล่นทีจริงบ้างจริงจังบ้าง การสัมภาษณ์จึงสิ้นสุดลง

การสัมภาษณ์ทั้งหมดกินเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศเป็นไปด้วยความราบรื่น พิธีกรสาวเอ่ยชมว่าเวินไป๋เป็นศิลปินที่คุยด้วยง่ายและตรงไปตรงมาที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมภาษณ์มา หลังจากแลกนามบัตรกันแล้ว เวินไป๋ก็เดินออกจาก 《เทียนซ่าง》

"วันนี้นายไปพูดแบบนั้นได้ยังไง" ระหว่างทางขากลับ โจวฉีถามขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"พูดแบบไหน"

"ก็เรื่องคนรักเพศเดียวกันนั่นไง" โจวฉีกล่าว "นายจะไปตอบละเอียดขนาดนั้นทำไม ไม่กลัวพวกสื่อเอาไปเขียนข่าวหรือไง ถ้าเกิดพวกเขาหาว่านายเป็นพวกรักร่วมเพศขึ้นมาจะทำยังไง"

"ผมก็เป็นอยู่แล้วนี่" เวินไป๋ตอบ

"…"

ภายในรถพลันเงียบกริบลงทันที

โจวฉีเหมือนเพิ่งได้สติ เขาหักพวงมาลัยจอดรถเข้าข้างทาง มองเขาด้วยความตกตะลึง เนิ่นนานทีเดียวกว่าที่จะเอ่ยปาก "นายล้อเล่นใช่ไหม"

"หลอกพี่แล้วผมจะได้ลูกอมกินหรือไงล่ะ" เวินไป๋มองเขาอย่างจนใจ

"งั้นก็แปลว่า…" โจวฉีกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "นายเป็นพวกรักร่วมเพศจริงๆ เหรอ"

"อืม จริงสิ ของแท้แน่นอน"

"ให้ตายสิ!" โจวฉีเงยหน้าพิงพนักเบาะ สีหน้าเหมือนคนสิ้นหวังในชีวิต "ให้ตายเถอะ ให้ตายเถอะ! มิน่าล่ะ มิน่าล่ะนายถึงยอมไปร้องเพลงนั้น มิน่าล่ะนายถึงยอมรับการถ่ายรูปแนวแบบนั้นได้ มิน่าล่ะนายถึงพูดจาพวกนั้นออกมาได้ ที่แท้…ที่แท้ก็…"

"ที่แท้อะไร" น้ำเสียงของเวินไป๋เย็นลง "พี่รังเกียจคนรักเพศเดียวกันเหรอ"

"อะไรนะ" โจวฉีชะงัก "ไม่ๆ นายอย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้รังเกียจคนรักเพศเดียวกันนะ"

โจวฉีรีบโบกมือปฏิเสธ "ฉันแค่คิดไม่ถึง เพราะดูจากภายนอกนายทั้งแมนทั้งดูเป็นชายแท้ขนาดนี้ นายเข้าใจที่ฉันหมายถึงใช่ไหม"

โจวฉีเริ่มพูดจาวกวน "เป็นความผิดของฉันเอง ฉันด่วนสรุปไปหน่อย คิดว่าคนรักเพศเดียวกันจะต้องเป็นแบบ…เอ่อ ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว เอาเป็นว่านายเชื่อฉันเถอะ ฉันไม่ได้รังเกียจคนรักเพศเดียวกันจริงๆ"

"พอเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว รีบขับรถได้แล้วครับ" เวินไป๋ตัดบท เขาเข้าใจโจวฉีดี โจวฉีคนนี้ความสามารถอาจจะไม่เอาไหน แต่นิสัยใจคอตรงไปตรงมา ไม่ใช่คนกะล่อนหรือมีเล่ห์เหลี่ยม คำพูดที่ออกมาจริงหรือโกหกเขาฟังปราดเดียวก็รู้

"นายไม่โกรธแล้วใช่ไหม" โจวฉีมองเขาอย่างระมัดระวัง

"ผมไม่ได้โกรธ รีบขับรถเถอะ เย็นนี้ยังมีนัดกินข้าวอีก ผมอยากกลับไปนอนสักงีบ" เวินไป๋ตบไหล่เขาเบาๆ

รถเริ่มเคลื่อนตัวกลืนไปกับสายน้ำแห่งการจราจร โจวฉีนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันมามองเขาแวบหนึ่ง ทำท่าเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ลังเล

"อยากถามอะไรก็ถามมาเถอะ" เวินไป๋พูดอย่างระอาใจ

"ช่วงนี้นายพักอยู่ที่จิ่งซานตลอดเลยเหรอ" โจวฉีถาม

"ครับ" เวินไป๋ยอมรับ

"นายกับเจ้านายของเรา…" คิดไปคิดมา โจวฉีก็อยากจะถาม แต่ก็ไม่รู้ว่าจะถามอย่างไรดี

"ความสัมพันธ์แบบไหนน่ะเหรอ" เวินไป๋ช่วยถามแทนให้ และไม่รอให้อีกฝ่ายพูดต่อ ก็ตอบออกไปตรงๆ "ความสัมพันธ์แบบคนรักครับ"

"เอ่อ…" เวินไป๋ยอมรับตรงๆ ขนาดนี้ โจวฉีกลับไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี แต่มันก็น่าตกใจจริงๆ นั่นแหละ ศิลปินที่ตัวเองดูแลกำลังคบหาดูใจกับเจ้านายของตัวเอง แถมยังเป็นผู้ชายทั้งคู่อีก เจอแบบนี้เข้าไปใครจะไปทำใจยอมรับได้ทันทีกันเล่า ไม่ได้การ เขาต้องขอเวลาตั้งสติสักหน่อยแล้ว

ตลอดเส้นทางหลังจากนั้นเงียบสงัด เวินไป๋รู้ดีว่าโจวฉีต้องใช้เวลาในการย่อยเรื่องราวเหล่านี้ จึงไม่ได้เอ่ยอะไรอีก โจวฉีเองก็เพียงแค่กำชับว่ามีเรื่องอะไรให้โทรหาตอนที่ขับมาส่งเขาถึงใต้ตึก จากนั้นก็ขับรถออกไป

ตอนที่เวินไป๋โทรหาเสี่ยวมั่ว เสี่ยวมั่วก็ขลุกอยู่ในห้องอัดเสียงมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว พอได้ยินว่าเวินไป๋จะเลี้ยงเหล้า ก็ดีใจจนโยนงานในมือทิ้งแล้ววิ่งโร่ออกมาทันที

เวินไป๋เลือกสถานที่กินข้าวเป็นร้านหม้อไฟระดับกลางค่อนไปทางสูงแห่งหนึ่ง เหตุผลที่เลือกกินหม้อไฟ ก็เพราะหม้อไฟให้บรรยากาศสบายๆ ตอนกินไม่ต้องเกรงใจกัน เป็นอาหารที่ช่วยกระชับความสัมพันธ์ของผู้คนได้ดีที่สุด เขารู้สึกว่าการได้นั่งกินหม้อไฟด้วยกันอย่างเอิกเกริกออกรสนั้น นั่นแหละถึงจะเป็นเพื่อนแท้

ตอนที่เวินไป๋ไปถึง เสี่ยวมั่วยังมาไม่ถึง เขาจึงพาหลิวจื่อหรานเข้าไปในห้อง VIP ก่อน

"กินเผ็ดได้ไหม ผมสั่งหม้อสองซุปมา มีตัวเลือกเยอะดี" เวินไป๋ยิ้มให้หลิวจื่อหราน

"ผมกินได้หมดเลยครับ" หลิวจื่อหรานเป็นคนว่าง่าย นิสัยก็เข้ากับคนอื่นได้ง่าย

"นายต้องร้องเพลง ต้องดูแลรักษาคอให้ดี แต่กินแค่นานๆ ครั้งก็คงไม่เป็นไรหรอก" เวินไป๋พูด

ขณะที่กำลังคุยกัน ประตูห้อง VIP ก็ถูกผลักเปิดออก เสี่ยวมั่วเดินโผงผางเข้ามา พอเข้ามาถึงก็พุ่งตรงดิ่งมาหาเวินไป๋ทันที "ไอ้หยา นายนี่มันพี่น้องที่ดีของฉันจริงๆ รู้ไหมว่าฉันไม่ได้กินของรสจัดแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว"

เวินไป๋ยกมือดันเขาไว้ เสี่ยวมั่วเลื่อนเก้าอี้แล้วทิ้งตัวลงนั่ง "ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองจะไปบวชเป็นพระได้อยู่แล้วเนี่ย"

"นายไม่ต้องร้องเพลงสักหน่อย อยากกินอะไรก็กินไปสิ" เวินไป๋พูด

"จะมีเวลาที่ไหนล่ะ!" เสี่ยวมั่วถอนหายใจ "ช่วงนี้ช่วยคนอัดซิงเกิล เป็นเพลงประกอบซีรีส์เรื่องหนึ่ง ก็ไม่รู้ว่าโปรดิวเซอร์เรื่องนั้นตาถั่วหรือยังไง ไปหาคนที่ร้องเพลงไม่เป็นเลยสักนิดมา อัดไปตั้งหลายสิบชั่วโมงแล้วยังไม่ได้แม้แต่ครึ่งเพลง ฉันไม่เคยเห็นใครโง่ขนาดนี้มาก่อนเลย เนื้อเพลงมีอยู่ไม่กี่ประโยค ต้องมานั่งเคี่ยวทีละคำๆ แม่งเอ๊ย โมโหชะมัด! โคตรอยากเปลี่ยนคนเลยให้ตายสิ!"

เวินไป๋สบตากับหลิวจื่อหราน พลางรินเหล้าให้เสี่ยวมั่วแก้วหนึ่ง "ซีรีส์เรื่องอะไรเหรอ แล้วเพลงเป็นแนวไหนล่ะ"