บทที่ 85 เต้นรำ

สำหรับการที่ฉินเฮ่อออกปากชวนเขาเต้นรำต่อหน้าธารกำนัลในเวลาเช่นนี้ เวินไป๋รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าไม่นานก็เข้าใจได้ในทันที บางทีนี่อาจเป็นจุดประสงค์ของอีกฝ่ายในค่ำคืนนี้ ไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใด เพียงแค่ก้าวนี้ก้าวเดียว ก็ทำให้ชื่อของเวินไป๋ผูกโยงเข้ากับฉินเฮ่อในแวดวงนี้ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

“ท่านฉิน ผมเต้นเป็นแต่สเต็ปผู้ชายนะ” เวินไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฉินเฮ่อ

ฉินเฮ่อเหมือนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้านานแล้ว จึงไม่มีความแปลกใจแม้แต่น้อย “ฉันก็เต้นเป็นแต่สเต็ปผู้ชายเหมือนกัน แต่ว่า วันนี้ฉันยอมให้นาย”

เวินไป๋ชะงักไป เดิมทีเป็นเพียงคำพูดล้อเล่น ไม่นึกเลยว่าฉินเฮ่อจะยอมอ่อนข้อให้จริงๆ เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย

พอได้สติเขาก็ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของฉินเฮ่อ “ความหวังดีของท่านฉินผมขอรับไว้ด้วยใจครับ แต่ถ้าพวกเราเต้นสเต็ปผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ก็น่าจะได้รสชาติไปอีกแบบ ท่านฉินไม่มั่นใจในตัวเองเหรอครับ?”

สเต็ปผู้หญิงของวอลต์ซต้องหมุนตัวอยู่ตลอดเวลา เขาตัดใจให้ฉินเฮ่อทำถึงขนาดนั้นไม่ลง

“งั้นก็เอาสิ” สิ้นเสียงฉินเฮ่อ ฝ่ามือหนาก็ตบลงบนเอวของเขาเบาๆ

ทั้งสองก้าวตามจังหวะขยับไปยังใจกลางฟลอร์เต้นรำ ผู้คนที่มุงดูต่างพากันหลีกทางให้อย่างรู้มารยาท เวินไป๋ยังคงได้ยินเสียงซุบซิบแว่วเข้าหู

“คนคนนี้คือนักร้องใหม่ที่เหม่ยซิงเพิ่งเซ็นสัญญาใช่ไหม?”

“ประธานฉินคิดจะดันเขาแล้วเหรอ?”

“เหม่ยซิงกลับมาแตะวงการเพลงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

เวินไป๋มองไปยังฉินเฮ่อ เห็นได้ชัดว่าฉินเฮ่อเองก็ได้ยินเช่นกัน และกำลังมองเขาพลางแย้มยิ้มอยู่

แม้แต่ฉินเฮ่อยังไม่ใส่ใจ แล้วเขาจะต้องไปใส่ใจอะไร

ทั้งสองเริ่มขยับกายไปตามจังหวะกลองของเสียงดนตรี สเต็ปผู้ชายปะทะสเต็ปผู้ชาย ซ้ำยังเป็นการร่วมมือกันครั้งแรก ทว่าทั้งคู่กลับเข้าขากันได้อย่างยอดเยี่ยมโดยไม่มีความขัดเขินแม้แต่น้อย เสียงดนตรีพลันเร่งเร้าสูงตระหง่านขึ้น ท่วงท่าการเต้นเริ่มเปิดเผยและดุดัน แทบจะพร้อมๆ กัน ทั้งสองเริ่มถอดเสื้อสูทบนร่างออก พลางถอดพลางเต้นรำ ถอดเสร็จก็เหวี่ยงไปทางฝูงชนอย่างคล่องมือ ท่าทางอันสง่างามและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์บุรุษเพศของทั้งคู่ทำให้กลุ่มคนที่มุงดูเกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที เหล่าหญิงชายที่เดิมทีเคยห่วงภาพลักษณ์ต่างพากันเป่าปากผิวปากและกรีดร้องอย่างไม่เหลือคราบความสำรวมใดๆ อีก

เสื้อเชิ้ตสีขาวเหมือนกัน คนหนึ่งปลดกระดุมคอเสื้อ อีกคนผูกเนกไทหลวมๆ เย้ายวนไม่แพ้กัน ชวนหลงใหลเสมอกัน จังหวะเท้าเปลี่ยนจากช้าเป็นเร็ว ออร่าบรรยากาศแปรเปลี่ยนในชั่วพริบตา ทั้งสองแสดงความรู้สึกแบบชายชาตรีที่ยิ่งเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งก็ยิ่งเปล่งประกายออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

ทั่วทั้งฟลอร์เต้นรำนอกจากพวกเขาสองคนแล้ว คนอื่นๆ ล้วนหยุดชะงักลงหมด สำหรับการที่ผู้ชายกับผู้ชายเต้นรำด้วยกันนั้นทุกคนไม่ได้รู้สึกแปลกประหลาดอะไร วงการบันเทิงนี่นะ เรื่องพรรค์นี้เห็นจนชินตาแล้ว ทว่ากลับคาดเดาถึงตัวตนของเวินไป๋กันเสียมากกว่า อย่างเช่นฮวาฉงเฟยที่เป็นดาวเด่นของงานเลี้ยงคืนนี้ก็กำลังเอ่ยถามพี่สาวอย่างฮวาฉงอวี่ “ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอครับ?”

ฮวาฉงเฟยเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราวในวงการบันเทิงในประเทศเท่าไร ย่อมไม่รู้จักนักร้องโนเนมที่เพิ่งเดบิวต์เช่นนี้ แต่ฮวาฉงอวี่ไม่เหมือนกัน ปีนี้ฮวาฉงอวี่อายุราวๆ ยี่สิบห้า ยี่สิบหก เพิ่งแต่งงานมีลูก ทว่ายังคงมีหัวใจสาวน้อย ชื่นชอบการตามกรี๊ดดาราเป็นพิเศษ และสเปกที่เธอชอบที่สุดก็คือแบบเวินไป๋นี่แหละ สุขุมมั่นคง ยามร้องเพลงรักก็ลึกซึ้งดั่งมหาสมุทร ยามกระโดดโลดเต้นไปกับเพลงร็อกก็เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนเซ็กซี่ พอเห็นเวินไป๋เต้นรำก็ตื่นเต้นจนแทบคลั่ง พอได้ยินน้องชายถามขึ้นมา จึงรีบโฆษณาขายของอย่างสุดกำลังทันที “เขาก็คือเวินไป๋ไง นักร้องหน้าใหม่ที่เพิ่งดังช่วงนี้ ร้องเพลงเพราะมากเลยนะ พี่มีวิดีโอตอนเขาร้องเพลงครบทุกคลิปเลย แล้วยังซื้อซิงเกิลของเขาด้วย มีอีกนะ…”

“เขากับพี่ใหญ่ฉินมีความสัมพันธ์อะไรกัน?” ฮวาฉงเฟยเอ่ยขัดจังหวะเธอ

“พี่ใหญ่ฉินเหรอ?” ฮวาฉงอวี่ชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาหมายถึงฉินเฮ่อ จึงตอบว่า “ประธานฉินไม่ใช่เจ้านายของเหม่ยซิงหรอกเหรอ เวินไป๋เซ็นสัญญากับเหม่ยซิง ก็คงเป็นความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับลูกน้องละมั้ง”

เจ้านายกับลูกน้องเหรอ คำพูดแบบนี้ฮวาฉงอวี่เชื่อ แต่เขาไม่เชื่อเด็ดขาด ฮวาฉงเฟยจ้องเขม็งไปยังฉินเฮ่อที่อยู่กลางฟลอร์เต้นรำ สายตาของฉินเฮ่อแทบจะขยับตามติดเวินไป๋ไปทุกย่างก้าว ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเวินไป๋สร้างความตื่นตะลึงให้เขามากเหลือเกิน แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่มีหลากหลายด้าน ทว่าในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะถูกล่อลวงจนตกอยู่ในภวังค์

เวินไป๋เริ่มขยับกายเข้าไปแนบชิดกับฉินเฮ่อ ขณะที่เขากำลังเต้นรำไปนั้น มือก็ปลดเนกไทที่ลำคอของตนเองออก ปลายเท้าเลื่อนไถลไปเบาๆ สับฝีเท้าหมุนวนรอบตัวฉินเฮ่อหนึ่งรอบ แล้วคล้องเนกไทไว้บนคอของฉินเฮ่อ ฉินเฮ่อหรี่ตาลง รอคอยดูว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรต่อไป

เวินไป๋เอียงคอ ขยิบตาให้เขา ดึงเนกไทในมือให้กระชับเข้ามาหาตัวเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวน ฉินเฮ่อโน้มกายตามแรงดึงนั้นเข้าไป มองเห็นใบหน้าของทั้งสองขยับเข้าใกล้จนแทบจะประกบจูบกันอยู่รอมร่อ ทว่าเวินไป๋กลับปล่อยมือจากเนกไทกะทันหันแล้วเปลี่ยนมาใช้สองแขนโอบรอบคอของเขาไว้ เลื้อยพันขยับกายเต้นรำไปตามร่างของเขาดั่งอสรพิษอยู่ไม่กี่วินาที บรรยากาศในงานพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เวินไป๋ไม่กังวลว่าภาพนี้จะหลุดรอดออกไป คนที่สามารถมาร่วมงานเลี้ยงที่นี่ได้ ย่อมรู้ดีว่าสิ่งใดควรทำและสิ่งใดไม่ควรทำ

ฉินเฮ่อเพิ่งจะยกมือขึ้นหมายจะโอบเอวของเวินไป๋ เวินไป๋ก็หมุนตัวหลุดพ้นจากการควบคุมของเขาไปอีกครั้ง พลิ้วกายอ้อมไปด้านหลังของเขา ใช้แผ่นหลังของเขาเป็นจุดค้ำยันแล้วออกลีลายักย้ายส่ายสะโพกอย่างอาจหาญ นี่ไม่ใช่แค่วอลต์ซหรือรูมบาธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว การเต้นที่เปี่ยมด้วยความเย้ายวนและยั่วยวนถึงเพียงนี้ มีเพียงคนที่มีพื้นฐานการเต้นแน่นหนาถึงระดับหนึ่งเท่านั้นจึงจะทำออกมาได้ เวินไป๋รู้ดีว่าควรแสดงสิ่งใดในโอกาสไหน เขาเป็นคนช่างสังเกต จากสีหน้าของแขกเหรื่อก็รู้ได้ทันทีว่าทุกคนกำลังอินจัด มีคนเริ่มตะโกนเรียกชื่อเวินไป๋แล้ว เขารู้ว่าตนเองเดิมพันถูก แต่การยืมมือท่านฉินมาเป็นบันไดก้าวเข้าสู่วงการเช่นนี้ ไม่รู้ว่าท่านจะเคืองหรือไม่

เห็นได้ชัดว่าไม่ ท่านฉินเป็นผู้ยิ่งใหญ่ใจกว้าง โดยเฉพาะกับเวินไป๋ เรียกได้ว่าตามใจจนเคยตัวเลยทีเดียว ในเมื่อพาเขามาแล้ว จะแสดงฝีมืออย่างไรก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเขา ส่วนตัวเขาทำหน้าที่เพียงแค่ให้ความร่วมมือเท่านั้น

ดนตรีใกล้จะจบลง ทั้งสองจับมือประสานกันอย่างรู้ใจ ปิดฉากการเต้นรำด้วยท่วงท่าสะบัดศีรษะอย่างเท่และสุขุม สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

เสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ แนบลู่ไปกับลำตัวเผยให้เห็นโครงร่างกล้ามเนื้อที่ชัดเจน ท่ามกลางเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อหยดลงมาจากปลายเส้นผมตรงหางคิ้ว ตกกระทบลงบนขนตาและสันจมูก ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ฉินเฮ่อเดินไปที่ข้างฟลอร์ ส่วนเวินไป๋ค้อมคำนับอย่างสุภาพชน ก่อนจะโบกมือให้กับทุกคน

เสียงปรบมือดังสนั่นขึ้นพร้อมเพรียงกับเสียงโห่ร้องเชียร์อย่างบ้าคลั่ง

“กรี๊ดดดด!! เวินไป๋ หล่อมาก!!”

“ว้าว! มองเวินไป๋ไม่ออกเลยจริงๆ!!”

แน่นอนว่ายังมีเสียงเรียกฉินเฮ่อด้วย ปกติแล้วฉินเฮ่อค่อนข้างลึกลับ หลายคนรู้เพียงว่าเจ้าของเหม่ยซิงแซ่ฉิน ทว่าไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร ยิ่งไม่รู้ว่าฉินเฮ่อก็คือท่านฉินผู้โด่งดังในโลกมืด ทว่าหลังจากจบการเต้นรำเพลงนี้ ทุกคนต่างก็รู้แล้วว่าชายหนุ่มรูปงามราวกับเทพเจ้าผู้นี้ก็คือเจ้านายลึกลับเบื้องหลังของเหม่ยซิงนั่นเอง

หลังจากนั้นก็เริ่มมีคนทยอยลงไปเต้นรำกันต่อ เวินไป๋ไม่ได้เข้าร่วมอีก เขาหามุมสงบๆ นั่งดื่มเหล้าพักผ่อน พอเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเลิกงาน เขากลับพบว่าหาตัวฉินเฮ่อไม่เจอแล้ว

เดินหาชั้นบนชั้นล่างรอบหนึ่งก็ไม่เจอ แม้แต่เจี่ยงหลิงก็หายไปด้วย เขาจึงยอมแพ้ คิดว่าอีกฝ่ายอาจจะถูกดึงตัวไปคุยธุระ หรือไม่ก็อาจจะไปรอเขาอยู่ในรถแล้ว จึงเดินไปยังลานจอดรถด้วยตัวเอง

ภายในลานจอดรถโปร่งโล่ง รถออดี้สีดำของฉินเฮ่อจอดอยู่ในตำแหน่งที่ไม่สะดุดตา เวินไป๋เดินเข้าไปลองดึงประตูดูก็พบว่าล็อกสนิท เห็นได้ชัดว่าข้างในไม่มีคน จึงจุดบุหรี่มวนหนึ่งแล้วยืนพิงรถรอ

รออยู่ราวๆ ครึ่งชั่วโมง ก็มีคนเดินมา เป็นฉินเฮ่อกับเจี่ยงหลิงนั่นเอง

“ฉันหาตัวนายข้างในไม่เจอ รอนานหรือยัง?” ฉินเฮ่อถาม

“ผมกลัวว่าตอนเลิกงานคนจะเยอะ ก็เลยออกมาก่อนครับ” เวินไป๋ตอบ

ไกลออกไปมีเงาคนไหวๆ บรรดาแขกเหรื่อเริ่มทยอยกันออกมาแล้ว “ขึ้นรถก่อนเถอะ” ฉินเฮ่อบอก

รถออดี้แล่นกลืนหายเข้าไปในสายธารยานยนต์ เวินไป๋แอบบิดขี้เกียจ เอนหลังพิงเบาะไม่อยากขยับเขยื้อน

“เหนื่อยเหรอ?” ฉินเฮ่อเอื้อมมือไปบีบต้นขาของเวินไป๋เบาๆ

“ไม่ได้เต้นแบบนี้มานานแล้ว สบายตัวดีครับ” เวินไป๋วางมือทับลงบนหลังมือของฉินเฮ่อพลางยิ้ม

“ถ้าชอบ วันหลังพวกเรากลับไปเต้นกันเองที่บ้านก็ได้” ฉินเฮ่อพลิกมือกลับมาแล้วสอดประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน

“ท่านฉินติดใจเข้าแล้วเหรอครับ?” เวินไป๋ยิ้มแบบมีความนัย

“รู้สึกไม่เลวเลย” ฉินเฮ่อกล่าว

คืนนั้นพวกเขาก็ยังคงกลับไปที่คฤหาสน์ ฉินเฮ่อนอนห้องนอนใหญ่ ส่วนเวินไป๋นอนห้องรับแขก จะว่าไปทั้งสองคนต่างก็อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว ถูกตาต้องใจกันแล้วขึ้นเตียงด้วยกันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา ทว่ากลับไม่มีใครเอ่ยปากขอเรื่องนี้ เวินไป๋นั้นคิดจะกดฉินเฮ่อไว้ข้างใต้ เขาจึงรู้สึกว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ส่วนฉินเฮ่อนั้นต้องการแยกเวินไป๋ให้แตกต่างจากคนรอบกายที่ผ่านมาของตน ดังนั้นทั้งสองคนจึงต่างมีความคิดของตัวเอง การแยกกันนอนจึงกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว

เวินไป๋ควบคุมจังหวะการหายใจของตน พลางดื่มด่ำกับอากาศอันแสนสดชื่นบนภูเขาในยามเช้า จะว่าไปท่านฉินผู้นี้ช่างรู้จักหาความสำราญจริงๆ เหยียบยอดเขาทั้งลูกของจิ่งซานไว้ใต้ฝ่าเท้า แถมยังตัดถนนขึ้นเขาแบบนี้ ไม่มีทั้งรถและผู้คน วิ่งออกกำลังกายแล้วมันช่างสะใจจริงๆ

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสลัว ดวงจันทร์ยังคงแขวนอยู่บนฟ้า ทั้งขุนเขานอกจากเสียงแมลงร้องแล้ว ก็มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเวินไป๋เท่านั้น

“ฮู่ว— ฮู่ว—” เวินไป๋ทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งยาวริมถนน ใช้ผ้าขนหนูที่คล้องคออยู่เช็ดหน้าเช็ดตาพลางหอบหายใจอย่างแรง การยืนหยัดวิ่งทุกวันทำให้สมรรถภาพทางกายของเขาพัฒนาขึ้นมามาก ขั้นต่อไปเขาอยากจะสมัครเรียนมวยไทยเพื่อฝึกฝนสักหน่อย ชาติก่อนเขาเคยชกมวยไทย ไม่ใช่แค่มวยไทย ศิลปะการต่อสู้จีน จีทคุนโด เทควันโด เขาก็เคยสัมผัสมาหมดแล้ว อย่างไรเสียการเป็นสตันต์แมนก็ต้องเป็นงานแทบทุกอย่าง เพียงแต่ร่างกายนี้ตอนแรกมีพื้นฐานที่อ่อนแอเกินไป เขารู้ดีว่าไม่อาจใจร้อนเคี้ยวคำโตจนอ้วนได้ในวันเดียว ไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายต่อร่างกาย ตอนนี้เขารู้สึกว่าเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว ถึงเวลาที่จะเพิ่มระดับการฝึกเสียที

พักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง เวินไป๋ก็เตรียมจะวิ่งกลับ ดูเวลาแล้ว น่าจะใกล้ถึงเวลากินมื้อเช้า นับตั้งแต่รู้ว่าฉินเฮ่อจงใจเลื่อนเวลากินมื้อเช้าให้ช้าลงเพื่อเขา เวินไป๋ก็ตั้งใจปรับเวลาตื่นของตนให้เช้าขึ้น ตอนนี้ตราบใดที่เขาพักอยู่ที่คฤหาสน์ เขาก็จะตื่นก่อนฉินเฮ่อครึ่งชั่วโมงเสมอ จากนั้นก็ออกไปวิ่งรอบหนึ่งแล้วค่อยกลับมาอาบน้ำกินข้าว

เพิ่งจะลุกขึ้นยืน โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย “สวัสดีครับ ใครครับ?”

“พี่เวิน?” น้ำเสียงฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง

“คุณคือ?”

“พี่เวิน ผมหลิวจื่อหรานเองครับ”

“หลิวจื่อหรานเหรอ?” เวินไป๋ชะงักไป “นายมีเบอร์ฉันได้ยังไง?”

เวินไป๋นึกขึ้นได้ว่าเขายังติดค้างมื้ออาหารกับหลิวจื่อหรานอยู่หนึ่งมื้อ ชั่วขณะนั้นจึงรู้สึกกระดากอายขึ้นมา “เช้าขนาดนี้ ฉันนึกไม่ถึงว่าเป็นนาย”

“ผมรบกวนพี่หรือเปล่าครับ พี่เวิน?” พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น หลิวจื่อหรานก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา “เบอร์นี้ผมขอมาจากทางบริษัทครับ”

“เปล่าหรอก ฉันตื่นแล้ว มีธุระอะไรหรือเปล่า?” เขาคิดว่าหลิวจื่อหรานไม่น่าจะเป็นคนที่ไม่รู้กาลเทศะ

“อ๋อ คืออย่างนี้ครับ โทนี่น่ะครับ เขาเพิ่งโทรมาบอกผมว่า บรรณาธิการบริหารของ《เทียนซ่าง》ดูรูปถ่ายของพี่แล้วพอใจมาก อยากจะสัมภาษณ์พิเศษพี่เพิ่มอีกหน่อย เขาโทรหาพี่ไม่ติด โทรหาผู้จัดการของพี่ก็ไม่ติดเหมือนกัน ก็เลยโทรมาหาผม ให้ผมช่วยบอกพี่ว่าเช้านี้ให้รีบไปที่ตึก《เทียนซ่าง》แต่เช้าหน่อยเพื่อเตรียมตัวสัมภาษณ์ครับ” หลิวจื่อหรานอาจจะกลัวเวินไป๋รำคาญ จึงพูดรวดเดียวจบโดยไม่หยุดพักหายใจเลย

“ฉันรู้แล้ว ขอบใจนายมากนะจื่อหราน” เวินไป๋กล่าว “เย็นนี้ว่างไหม? ฉันจะเลี้ยงข้าวนาย”

“ได้สิครับ ผมว่าง” หลิวจื่อหรานตอบรับอย่างเปิดเผย

“อืม งั้นถ้าฉันจองร้านได้แล้วจะโทรหานะ” เวินไป๋พูดจบก็วางสาย แล้ววิ่งกลับไปทางคฤหาสน์

พอกลับถึงคฤหาสน์ เวินไป๋ก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหาร ฉินเฮ่อปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วหยิบตะเกียบเริ่มกินมื้อเช้า ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่การกินข้าวของฉินเฮ่อไม่จำเป็นต้องมีคนคอยปรนนิบัติอีกต่อไป และเขาก็ไม่ได้กินเพียงแค่ขนมหน้าตาสีสันแปลกๆ พวกนั้นอีกแล้ว นานๆ ครั้งยังคีบซาลาเปาน้ำซุปตรงหน้าเวินไป๋มากินอย่างเอร็ดอร่อยด้วย

“《เทียนซ่าง》อยากจะสัมภาษณ์พิเศษผม กินมื้อเช้าเสร็จแล้วผมต้องออกไปข้างนอกหน่อย มื้อเที่ยงกับมื้อเย็นคงไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนคุณที่บ้านแล้วนะครับ” เวินไป๋บอก

“นัดคนไว้เหรอ?” ฉินเฮ่อถาม

“ครับ ตอนเย็นนัดผู้เข้าแข่งขันที่เคยประกวดด้วยกันไว้คนหนึ่ง เขามีพรสวรรค์ ผมอยากจะช่วยแนะนำให้เขารู้จักกับเสี่ยวมั่วสักหน่อย” เวินไป๋กล่าว

“ให้เจี่ยงหลิงไปส่งนายไหม?” ฉินเฮ่อวางตะเกียบลงแล้วถาม

“ไม่ต้องหรอกครับ ผู้จัดการของผมจะมารับ” เวินไป๋ยื่นหน้าเข้าไปแตะเลียริมฝีปากของฉินเฮ่อเบาๆ “ถ้าตอนเย็นดึกเกินไปผมคงไม่กลับมาแล้วนะ คุณอย่านอนดึกนักล่ะ”

ฉินเฮ่อประคองท้ายทอยของเขาไว้แล้วประกบจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น “ได้”